Ik wil je vragen je ogen te sluiten.
Stel je voor,
je zit in een roeiboot
die niet groter is dan een personenauto.
Je bevindt je midden op de Atlantische Oceaan,
heen en weer schommelend,
luisterend naar het ritme van de riemen, als de hartslag van de boot.
Je bent doorweekt na een passerende golf.
Je bent uitgeput, ik bedoel, geen wonder,
je roeit al twee weken 12 tot 14 uur per dag.
Elke roeibeweging voelt als een strijd tegen je lichaam,
maar je stopt niet,
want je hebt nog 3.000 km te gaan.
Alleen al de gedachte hieraan maakt dat je wil slapen,
maar als je dan je ogen opent,
zie je dit.
De oceaan is staalachtig blauw.
De hemel strekt zich voor je uit,
verdeeld tussen de oranje tinten van de dag in het westen
en het diepe blauw rond de opkomende maan in het oosten.
Een school dolfijnen, vrolijk spelend links van je,
en walvissen die direct onder je door zwemmen.
Tonijn, marlijn en schildpadden zijn ook frequente bezoekers.
Een vliegende vis kust je welterusten, recht in je linkeroog,
maar het helpt tegen de hallucinaties
terwijl jij je slaaparme lichaam dwingt om door te blijven roeien.
's Nachts, verlicht door niets anders dan de maan,
glinstert het water met fosforescentie,
dat lijkt op duizend sterren die voorbij de boot schieten,
en dan realiseer jij je ineens:
je bent een van de gelukkigste mensen ter wereld.
De rauwe schoonheid van deze plek ...
En dan valt je iets op
wat maar een paar meter bij je vandaan drijft:
een plastic flesje.
Je voelt zowel verdriet als ongeloof.
Je bevindt jezelf hier op een van de meest afgelegen plekken ter wereld,
en toch is hier een object
dat aan land niet langer dan 12 minuten is gebruikt,
passief duizenden kilometers uit de kust dobberend.
Dat beeld, van dat plastic,
is de reden dat we Row For The Ocean twee jaar eerder hadden opgericht.
Ikzelf, een klimaatwetenschapper,
Ros, een fysiotherapeut,
Kirstie, een landschapsarchitect,
en Laura, een social media manager,
besloten allemaal om mee te doen aan een trans-Atlantische roeiwedstrijd.
Nou hadden we allemaal eerder geroeid, maar nooit zoiets als dit.
We wilden een uitdaging,
we wilden ons roeien naar een nieuw niveau tillen,
we wilden een avontuur.
Maar bovenal wilden we bewustzijn creëren
van het schadelijke effect van plastic op onze oceanen.
Dus, dachten we, is er een betere manier
dan de oceaan over te roeien en mensen erover te vertellen?
Dus na twee jaar training
pakten we onze kleine boot vol benodigdheden
en vertrokken vanuit La Gomera op de Canarische Eilanden.
We waren slechts één van de 28 teams uit 11 verschillende landen,
met allemaal hun eigen reden om 5.000 km naar de Caraïben te roeien.
We leken allemaal te ontdekken
dat mensen niet gebouwd zijn om een oceaan over te roeien.
We hebben pijn ervaren op plaatsen waarvan we het bestaan niet wisten,
(Gelach)
bijvoorbeeld onze enkels.
Wie had gedacht dat wanneer je op de oceaan roeit,
je pijnlijke enkels zou krijgen?
We kregen luieruitslag,
we kregen last van verstoppingen,
we werden zeeziek.
Onze billen deden pijn, onze handen, onze ruggen --
alles deed pijn.
We misten onze vrienden en families.
We misten kaas.
(Gelach)
Dat is echt zo.
Zes weken lang waren we aliens op deze vreemde plek.
We roeiden om beurten, twee uur op, twee uur af,
of soms drie uur op en maar een uur af,
maar we sliepen nooit meer dan anderhalf uur achter elkaar
gedurende de hele tocht.
We sliepen in hutten ter grootte van een doodskist,
waar de temperatuur overdag kon oplopen tot 40 graden.
We vochten tegen 12 meter hoge golven,
tropische regenstormen,
en als het windstil was,
voelde het alsof we met onze boot van een ton door cement roeiden.
We hebben zelfs een keer negen uur met één arm moeten roeien,
zodat we niet terug zouden drijven.
Ons enige contact
was een telefoontje van twee minuten met vrienden en familie
of een kort gesprek met onze weer-router, de persoon die onze koers bepaalde.
Maar buiten dat?
We zagen soms een vrachtschip uit Zuid Amerika
of een vliegtuig, hoog in de lucht.
We waren alleen met z'n vieren,
de uitgestrekte oceaan,
veel geweldige dieren,
en ... plastic!
Meer plastic dan zeeleven.
Elke dag zagen we tasjes, emmers, flesjes,
visnetten, in zeewier verstrikte troep,
ondanks dat we duizenden kilometers uit de kust waren.
Het ergste is dat we beseften dat de dingen die we zagen,
de spullen aan het oppervlak,
slechts 1% is van al het plastic in de oceaan.
de rest is of te klein om te zien
of is opgegeten door zeedieren,
en zit dus al in de voedselketen.
Je hoeft maar naar recente krantenkoppen te kijken voor het bewijs hiervan.
Drie weken geleden
spoelde een dode walvis aan in de Filipijnen
met 40 kg aan plastic in zijn maag.
En een andere recent onderzoek
vond dat 100% van alle menselijke ontlasting microplatics bevat,
wat aantoont dat dit niet alleen wilde dieren op afgelegen plekken betreft,
maar ons allemaal --
ons allemaal.
Dit is echt een wereldwijd probleem.
Eerst wilden we onze roeitocht gebruiken
om geld in te zamelen voor Surfers Against Sewage,
een geweldig goed doel
dat zich inspant om plasticvervuiling in het VK aan te pakken.
We wilden het ook als een podium gebruiken
om bewustzijn te vergroten over het effect van plastic op onze kusten en zee,
maar we realiseerden ons al snel dat we meer konden doen.
Ik bedoel niet het oplossen van het hele plasticprobleem
in een keer --
een oceaan roei je tenslotte ook niet op een dag over,
maar we konden wel starten op de plaats waar het probleem vandaan komt,
door een positieve, blijvende indruk achter te laten,
een indruk die veel langer duurt dan de tijd die het kostte
om de oceaan over te roeien.
En daarvoor hadden we hulp nodig van vrijwilligers
om onze gemeenschap te inspireren te veranderen.
Dus stelden we een groep samen met mensen uit de hele stad
die onze visie deelden om plasticgebruik te verminderen;
we boden bedrijven publiciteit door onze internationale race te sponsoren
en de kans om vanaf de start betrokken te zijn bij een campagne
om hun stad wegwerp-plastic vrij te maken.
Ineens waren er mensen vanuit heel Exeter
die niet alleen onze roeitocht, maar ook onze anti-plasticvisie steunden.
Het resultaat: twee grote werkgevers, bijna 40 bedrijven,
meerdere scholen en groepen uit de gemeenschap
committeerden zich om geen wegwerp-plastic meer te gebruiken.
We ontdekten dat het motiveren van een gemeenschap
om verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen plasticgebruik
niet alleen goed is voor het milieu,
maar dat het ook mensen nader tot elkaar brengt.
Honderden mensen kwamen samen om rivieren en stranden op te ruimen.
Onze roeitocht duurde zes weken,
of 43 dagen, 2 uur en 20 minuten, om precies te zijn.
En om 10 uur op 24 januari 2019
waren we het eerste vrouwenteam dat de finish in Antigua haalde.
(Applaus)
Bedankt.
Het winnen van de race
was een van de meest onvergetelijke ervaringen uit mijn leven,
maar ik zal ook niet vergeten
dat ik de finishlijn passeerde met drie fantastische vrouwen.
Samen hadden we de oceaan overgeroeid
en onze gemeenschap verenigd rond een plasticvrije visie.
Ja, Exeter is maar één gemeenschap,
maar het is er een van nog veel meer.
Dankzij de collectieve acties van duizenden individuen,
nemen gemeenschappen overal ter wereld
verantwoordelijkheid om te stoppen met wegwerpplastic.
Na zes weken op zee met alleen ons vieren
besefte ik dat we allemaal tot uitzonderlijke dingen in staat zijn.
Als we een visie delen
en elkaar om hulp vragen,
kunnen we de veranderingen teweeg brengen
die we in onze eigen gemeenschappen zouden willen zien.
Net als het overroeien van de oceaan
zal het van ons vele miljoenen kleine slagen kosten
om de plasticvervuiling te stoppen,
maar samen kunnen we het,
een slag per keer.
Bedankt.
(Applaus)