Cfarë është dashuria?
Është një term i vështirë për tu përcaktuar
deri tani, pasi ka një përdorim mjaft të gjerë.
Mund të adhuroj vrapin.
Mund të adhuroj një libër, një film.
Mund të adhuroj skalopët.
Mund të adhuroj gruan time.
(Të qeshura)
Por ka një ndryshim të madh
midis një eskalopi dhe gruas sime për shembull.
Që do të thotë nëse unë e vlerësoj një skalop,
ai nuk më vlerëson mua.
Ndërsa gruaja ime më quan
yllin e jetës së saj.
(Të qeshura)
Prandaj vetëm një ndërgjegje e dëshiruar
mund të më përcaktojë mua si njeri të dëshirueshëm.
E di këtë, ja përse
dashuria mund të përcaktohet në një mënyrë më të saktë
si një dëshirë për të qënë të dëshiruar.
Kështu ekziston problemi i përhershëm i dashurisë:
si të bëhesh dhe të mbetesh i dëshirueshëm?
Njeriu u mundua të gjente
një përgjigje për këtë problem
duke i nënshtruar jetën e tij rregullave të shoqërisë.
Ti kishe një rol specifik për të luajtur
sipas gjinisë tënde, moshës,
statusit social
dhe ti duhet te luaje pjesën tënde
për tu vlerësuar dhe admiruar nga komuniteti.
Mendoni për gruan e re e cila duhet të mbetet e dlirë përpara martesës.
Mendoni për djalin e vogël i cili duhet t’i bindet djalit të madh
i cili duhet t’i bindet patriakut.
Por në shekullin e 13-të,
u shfaq një fenomen,
kryesisht në Rilindje, në perëndim
i cili shkaktoi krizën më të madhe të identitetit
në historinë e njerëzimit.
Ky fenomen është modernizmi.
Në parim mund ta përmbledhim në një proces të trefishtë.
Së pari, në një proces të racionalizimit të kërkimit shkencor,
i cili ka përshpejtuar progressin teknik.
Më pas, një proces i demokratizimit politik,
i cili është kujdesur për të drejtat indiviuale.
Dhe së fundi, një proces i racionalizimit të prodhimit ekonmik
dhe liberalizimit të tregtimit.
Këto tre procese të gërshetuara,
kanë asgjësuar plotësisht
të gjithë barrierat e shoqerive të perëndimit,
me pasoja themelore për individin.
Tani individët jane të lirë
të vlerësojnë ose të mos vlerësojnë
çdo qëndrim, çdo vendim, çdo qëllim.
Por si pasojë ata përballen
me të njëjtën liri që kanë të tjerët
për t’i vlerësuar ata ose jo.
Me fjalë të tjera, vlera ime sigurohej njëherë
duke iu nënshtruar autoritetit tradicional.
Tani tregtohet në bursë.
Në një treg të lirë të dëshirave njerëzore,
unë diskutoj vlerën time çdo ditë.
Kështu, shqetësimin e njeriut bashkëkohor.
Ai është i fiksuar: “Jam unë i dëshiruar? Në çfarë mënyre?
Sa njerëz do të më duan mua?”
Dhe si i përgjigjet ai shqetësimit të tij?
Le të themi në një formë histerike duke mbledhur simbole të dëshirueshmërisë.
(Të qeshura)
E quaj këtë akt të grumbullimit,
së bashku me të tjerët, kapital joshës.
Në fakt shoqeria jonë konsumatore
është e bazuar gjerësisht në joshjen e kapitalit.
Për këtë shpërdorim thuhet se periudha jonë është materialiste.
Por nuk është e vërtetë! Ne vetëm mbledhim objekte
për të komunikuar me mendjet e tjera.
Ne e bëjmë këtë për t’i bërë ata të na duan, për t’i joshur.
Asgjë nuk mund të ishte më pak materialiste ose më shumë sentimentale,
sesa një adoleshent që blen xhinse të reja
dhe t’i grisë ata te gjuri,
që të tërheqi vëmendjen e Xhenifer.
(Të qeshura)
Konsumatorizmi nuk është materializëm.
Është ajo që pranohet
dhe sakrifikohet në emër të dashurisë hyjnore,
ose në emër të kapitalit joshës.
Nën dritën e këtij vëzhgimi të dashurisë bashkëkohore,
si mund të mendojmë për dashurinë në vitet që do të vijnë?
Ne mund të parashikojmë dy hipoteza:
E para konsiston në bastin që ne bëjmë
që ky proces i kapitalizimit narcizist do të rritet.
Është e vështirë të thuhet se çfarë forme do të ketë ky intensifikim,
sepse varet gjerësisht
në risitë sociale the teknologjike,
të cilat janë të vështira për tu parashikuar.
Ne mund, për shembull,
të imagjinojmë një faqe takimesh online,
e cila ashtu si ato programet besnike me pikë,
përdor kapitalin joshës
që varion sipas moshës, gjatësisë/peshës,
gradës, rrogës,
ose numrit të klikimeve në profil.
Në gjithashtu mund të imagjinojmë
një trajtim kimik për ndarjet
që dobëson ndjenjat e bashkimit.
Meqë ra fjala, është një program në MTV
ku mësuesit e joshjes
trajtojnë dhimbjet e zemrës si nje sëmundje.
Këta mësues e quajnë veten "pick-up artists”.
“Artist” në frëngjisht është e thjeshtë, do të thotë “Artist”.
“Pick-up” është të marrim dikë,
por jo këdo—vetëm vajzat.
Kështu që ata janë artistët e kapjes së vajzave.
(Të qeshura)
Dhe ata e quanjë dhimbjen e zemrës “one-itis”.
Në anglisht “itis” është prapashtesë që do të thotë infeksion.
One-itis mund të përkthehet si “infeksion unik”.
Është pak e shëmtuar. Në fakt, për këta artistë,
të dashuruarit e dikujt
është një humbje kohe,
po harxhon kapitalin joshës,
kështu që duhet të eleminohet
si një sëmundje si një infeksion.
Ne gjithashtu mund të përfytyrojmë
një përdorim romantik të gjeneve.
Gjithkush mund ta mbajë atë
dhe ta prezantojë si një kartë biznesi
për të verifikuar nëse joshja mund të progresojë në riprodhim
(Të qeshura)
Sigurisht që kjo garë e joshjes,
ashtu si çdo garë tjetër,
do të krijojë pabarazi të mëdha në kënaqësinë narciste.
dhe gjithashtu shumë vetmi dhe agresivitet.
Kështu që ne mund ta presim atë modernitet,
i cili është origjina e kapitalit joshës, do të ishte i konsiderueshëm.
Veçanërisht po mendoj për reagimin
e neo-fashistëve ose komuniteteve fetare.
Por nje e ardhme e tillë nuk duhet të ekzistojë.
Duhet të ketë një rrugë tjetër për të menduar për dashurinë.
Po cila është ajo?
Si ta refuzojmë dëshirën për tu ndier i vlerësuar?
Një mënyrë është të kuptosh padobishmërinë time.
(Të qeshura)
Po,
unë jam i pa dobishëm.
Por është e sigurtë:
kështu jeni edhe ju.
(Të qeshura)
(Duartrokitje)
Ne jemi të gjithë të pa dobishëm.
Kjo padobishmëri dallohet lehtë,
sepse për të qënë i vlerësuar,
kam nevojë të vlerësohem,
që do të thotë që nuk kam ndonjë vlerë në vetvete.
Nuk kam ndonjë vlerë të përcaktuar.
Ne të gjithë pretendojmë të kemi një idhull;
dhe të gjithë pretendojmë se jemi një idhull për dikë tjetër, por në të vërtetë
jemi të gjithë mashtrues, pak a shumë si një njeri në rrugë
që duket tërheqës dhe indiferent,
kur në fakt gjithçka e ka të planifikuar dhe llogaritur
në mënyrë që të tërheqë vëmendjen.
Mendoj se po të kuptojmë
këtë mashtrim të përgjithshëm
që përfshin këdo,
do ta lehtësonte lidhjen tonë.
Kjo ndodh sepse unë dua të më duan
nga koka te këmbët,
duke e justifikuar në çdo veprim,
që joshja ekziston.
Dhe kështu dua të dukem perfekt
kështu që tjetri të mund të më dojë.
Dua që ata të jenë perfekt
në mënyrë që të jem i lehtësuar për vlerësimin tim.
Kjo është tipike për çiftet
e fiksura pas performancës
të cilët ndahen menjëherë,
në mossuksesin më të vogël.
Në kontrast me këtë sjellje,
lind nevoja e ëmbëlsisë- dashuria si brishtësi.
Cfarë është brishtësia?
Të jesh i butë do të thotë të pranosh dobësitë e të dashurit.
Nuk do të thotë të bëhesh një çift i rregullt.
(Të qeshura)
Kjo është vërtet keq.
Nga ana tjetër,
ekziston shumë sharm dhe lumturi në butësinë.
I referohem kryesisht një lloj humori i cili për fat të keq nuk para përdoret.
Është një lloj ngathtësie e matur poetike.
I referohem përqeshjes vetjake.
Për një çift i cili nuk mbahet ose mbështetet
në detyrimet e traditës,
mendoj se përqeshja vetjake
është një nga mënyrat më të mira që një lidhje të rezistojë.