Hallo, mijn naam is Cameron Russel
en ik ben al een tijdje
model.
10 jaar om juist te zijn.
Ik voel dat er nu een zekere spanning
in de zaal hangt.
Ik had deze jurk niet mogen dragen. (Gelach)
Gelukkig bracht ik andere kleren mee.
Dit is de eerste keer dat iemand zich omkleedt op een TED-podium.
Jullie zijn bevoorrecht.
Als sommige vrouwen gechoqueerd waren,
vertel het mij niet, ik lees het later wel op Twitter.
(Gelach)
Ik voel mij bijzonder dat ik
het beeld dat jullie van mij hebben, kan veranderen
in slechts 10 seconden.
Niet iedereen kan dat.
Deze schoenen zijn echt ongemakkelijk,
goed dat ik ze niet moet blijven dragen.
Het slechtste moment komt nu: deze trui over mijn hoofd trekken,
want jullie gaan lachen met mij.
Doe niets terwijl ik jullie niet zie.
Oké.
Waarom deed ik dat?
Dat was raar.
Oké,
hopelijk niet zo raar als deze foto.
Een imago is krachtig,
maar ook heel erg oppervlakkig.
In 6 seconden veranderde ik wat je van mij denkt.
In deze foto
had ik in het echt geen vriend.
Ik voelde mij ongemakkelijk en de fotograaf
vertelde mij mijn rug te krommen en mijn hand
in die man zijn haar te steken.
Natuurlijk, buiten chirurgische ingrepen
en het namaakkleurtje dat ik twee dagen eerder haalde,
is er weinig dat we kunnen doen om onze look te transformeren.
Hoe we eruit zien, hoe oppervlakkig of onveranderbaar ook
heeft een enorme impact op ons leven.
Onbevreesd zijn is nu voor mij gelijk aan eerlijk zijn.
Ik sta hier op het podium omdat ik model ben.
Ik sta hier omdat ik een mooie, blanke vrouw ben.
In mijn sector noemen we dat een sexy vrouw.
Ik beantwoord vragen die mensen me steeds opnieuw stellen.
maar met een eerlijke draai.
De eerste vraag is: hoe word je model?
Ik zeg altijd: "Ik werd ontdekt." Maar dat betekent niets.
De echte reden:
ik won een genetische loterij, het is mijn erfdeel.
Als je je afvraagt wat het erfdeel is.
De laatste eeuwen
hebben we schoonheid gedefinieerd als gezond, jeugd
en een symmetrie waarvoor we voorbestemd zijn om te bewonderen
maar ook grote, magere figuren,
vrouwelijkheid en witte huid.
Een nalatenschap voor mij gebouwd,
en die ik te gelde maak.
Ik weet dat er mensen zijn in het publiek
die nu sceptisch worden.
Misschien zeggen fashionista's:
"Wacht. Naomi. Tyra. Joan Smalls. Liu Wen."
Ik prijs jullie met je modellenwijsheid. Heel indrukwekkend.
(Gelach)
Ik moet jullie helaas zeggen dat in 2007
een zeer geïsnpireerde NYU docorandus
elk ingehuurd model op de catwalk telde.
Van de 677 modellen die ingehuurd waren,
waren slechts 27, of minder dan 4% niet blank.
De volgende vraag die mensen altijd stellen:
"Kan ik een model worden als ik groot ben?"
Het antwoord is: "Ik weet het niet, dat is niet mijn rol."
Het tweede antwoord en wat ik écht wil zeggen tegen die kleine meisjes is: "Waarom?
Je kunt alles worden.
Je kan President van de VS worden,
of de uitvinder van het volgende internet,
of een ninja-hartchirurg-poëet,
wat geweldig zou zijn, omdat je de eerste zou zijn."
(Gelach)
Als ze na deze geweldig opsomming nog steeds
model willen worden,
dan zeg ik: "Word mijn baas."
Ik ben niet in controle
en je kon de hoofdredacteur van Vogue
of CEO van H&M of de volgende Steven Meisel [modefotograaf] zijn.
Zeggen dat je later model wil worden,
is hetzelfde als zeggen dat je later de lotto wil winnen.
Het ligt buiten je controle en het is geweldig
maar het is geen carrière-pad.
Ik zal jullie 10 jaar modellenwijsheid demonstreren,
het is niet zoals bij hartchirurgen:
ik kan het nu onmiddellijk samenvatten.
Als de fotograaf hier staat
en het licht is daar, een halogeenlamp,
zegt de klant: "Cameron, we willen een foto in beweging:
als dit been hier staat, mooi en lang, gaat de arm naar achter en deze arm naar voor.
Het hoofd op drie kwart en ga zo over en weer.
Doe dat en kijk achteruit naar je ingebeelde vrienden
300, 400, 500 keer. (Gelach)
Zo ziet het er dan uit. (Gelach)
Hopelijk iets minder ongemakkelijk dan die in het midden.
Ik weet niet wat hier gebeurde.
Ongelukkig genoeg, als je van school komt,
en je hebt je cv en een paar jobs gehad,
kun je niets meer zeggen.
Als je zegt dat je president van de VS wilt worden
maar op je cv staat: 'Lingeriemodel: 10 jaar,'
bekijken mensen je raar.
De volgende vraag die mensen stellen: "Retoucheren ze de foto's?"
Ja, bijna alle foto's zijn geretoucheerd.
Het is maar een klein deel van wat gebeurt.
Deze foto is de eerste foto die ik ooit nam.
Het is ook de allereerste keer dat ik een bikini droeg
en Ik was nog niet ongesteld.
Ik weet dat we persoonlijk worden,
maar ik was een jong meisje.
Zo zag ik er een paar maanden eerder uit, met mijn grootmoeder.
Dit ben ik op dezelfde dag als de shoot.
MIjn vriend moest meekomen.
Hier ben ik op een pyamafeest een paar dagen voor ik in de Franse Vogue verscheen.
Dit ben ik in het voetbalteam in V Magazine.
Dit ben ik vandaag.
Ik hoop dat je ziet
dat deze foto's geen foto's van mij zijn,
maar constructies
van een groep professionals:
hairsylistes en make-up artiesten en fotografen en stylisten
met hun assistentie, voorbereiding en nazorg.
Zij bouwden dit, dat ben ik niet.
Nog een vraag die mensen stellen:
"Krijg je gratis materiaal?"
Ik heb vele hoge hakken die ik nooit aandoe
behalve daarstraks.
Het gratis materiaal dat ik krijg,
kreeg ik ook gewoon zo en daar praten we niet graag over.
Ik groeide op in Cambridge
en op een keer stapte ik een winkel binnen. Ik had mijn geld vergeten
en ze gaven me een gratis kleed.
Toen ik tiener was, reed ik met mijn vriendin,
een zeer slecht bestuurder. Ze reed door het rood
en natuurlijk werden we aan de kant gezet.
Ik moest enkel zeggen: "Sorry, agent,"
en weg waren we.
Ik kreeg die drie dingen omwille van mijn uiterlijk,
niet omwille van wie ik ben en er zijn mensen die een prijs betalen
voor hoe ze eruit zien en niet omwille van wie ze zijn.
Ik woon in New York. Vorig jaar
waren van de 140.000 tieners die tegengehouden werden door de politie
86% zwart of latino.
De meesten jonge mannen.
Er zijn maar 177.000 jonge zwarte en latino mannen in New York.
Voor hen is het niet de vraag: word ik gestopt?
maar: hoeveel keer en wanneer?
Toen ik onderzoek deed voor deze talk,
ontdekte ik dat 53 % van de 13-jarige meisjes in de VS
niet van hun lichaam houden.
Dat aantal stijgt naar 78% tegen de tijd dat ze 17 zijn.
De laatste vraag is:
hoe is het om model te zijn?
Ze verwachten als antwoord:
als je een beetje magerder en glanzender haar hebt,
zal je gelukkig en geweldig zijn.
In de coulissen geven we een antwoord
waardoor het misschien zo lijkt.
We zeggen: "Het is geweldig om te reizen.
Het is geweldig om met creatieve, geïnspireerde, gepassioneerde mensen te werken."
Dat is maar de helft van het verhaal.
Wat we nooit voor de camera zeggen,
wat ik nooit voor de camera zeg:
"Ik voel mij onzeker."
Ik ben onzeker omdat ik er elke dag aan
moet denken hoe ik eruit zie.
Als je je ooit afvraagt
of je gelukkiger zult zijn met dunnere billen en glanzender haar,
moet je een groep modellen ontmoeten
omdat ze de dunste dijen, het glanzendste haar en de coolste kleren hebben.
En ze zijn waarschijnlijk de meest onzekere vrouwen ter wereld.
Toen ik deze talk schreef, vond ik het moeilijk
om een eerlijke balans te vinden. Enerzijds
voelde ik me heel ongemakkelijk om hier te komen vertellen
dat ik al die voordelen had van omdat de kaarten in mijn voordeel lagen,
en ik voelde me ook ongemakkelijk om erop te laten volgen
dat het me niet altijd gelukkig maakt.
Maar het was vooral moeilijk om een erfenis aan de kaak te stellen
van onderdrukking op basis van geslacht en ras
terwijl ik er één van de grootste begunstigden van ben.
Maar ik ben ook gelukkig en vereerd om hier te staan
en het is geweldig dat ik mocht komen
voordat er 10, 20, 30 jaar voorbij was en ik verder stond in mijn carrière
omdat ik dan wellicht niet meer zou vertellen hoe ik aan mijn eerste job kwam,
of misschien zou ik het verhaal van hoe ik voor de universiteit betaalde niet meer vertellen
wat nu belangrijk lijkt.
Als je iets moet meenemen uit deze talk is het
dat we ons comfortabeler voelen om
de kracht van het imago te erkennen in onze vermeende successen
en mislukkingen.
Dank je wel. (Applaus)