Вітаю. Мяне завуць Кэмеран Расэл.
І апошнім часам я працую мадэллю.
Цягам 10 гадоў, насамрэч.
Я адчуваю
няёмкую напружаннасць у зале,
не трэба было апранаць гэтую сукенку.
(Смех)
На шчасце, я прынесла вопратку на змену.
Вось першая змена вопраткі на сцэне TED.
Вам, спадарства, пашанцавала.
І калі некаторыя жанчыны жахнуліся, калі я выйшла...
Нічога мне зараз не кажыце -- я даведаюся пазней праз Twitter.
(Смех)
Мне таксама пашанцавала
пераўтварыцца з таго, што вы пра мяне думаеце,
за ўсяго 10 секунд.
Не ўсім даводзіцца такое.
Абцасы вельмі нязручныя. Добра, што я не павінна іх насіць.
І ўсё ж, найгоршае -- нацягнуць швэдар праз галаву.
Вы будзеце з мяне смяяцца.
Не рабіце нічога, пакуль швэдар над маёй галавой.
Добра.
Чаму я так зрабіла?
Нязручная сітуацыя.
(Смех)
Ну...
(Смех)
Спадзяюся, менш нязручная за гэты здымак.
Вобраз мае сілу,
але ён таксама павярхоўны.
Я цалкам змяніла свой вобраз за 6 секунд.
Вось на гэтым здымку
ў мяне яшчэ ніколі не было хлопца.
Мне было вельмі нязручна.
Фатограф казаў мне выгнуць спіну,
пакласці руку на валасы хлопца.
Ня кажучы аб маленькай аперацыі,
ці штучным загары за 2 дні да працы.
Можна крыху змяніць наш выгляд
і тое, як мы выглядаем, хаця ж яно павярхова і нязменна,
мае вялізны ўплыў на нашае жыццё.
Для мяне быць бясстрашнай азначае быць шчырай.
Я на гэтай сцэне, таму што я мадэль.
І таму, што я -- прыгожая, белая жанчына.
У маёй індустрыі кажуць ''сэксуальная дзеўка''.
Я адкажу на пытанні, якія мне часта задаюць,
але буду шчырай.
Першае пытанне: ''Як ты стала мадэллю?''
Заўсёды кажу: ''Мяне завербавалі''.
Але ж гэта нічога не азначае.
На самой справе я стала мадэллю,
бо выйграла ў генетычнай латэрэі. Я -- вынік спадчыны.
Мабыць, вы не ведаеце, што такое спадчына.
Цягам апошніх стагоддзяў
мы зразумелі прыгажосць не толькі праз здароўе, маладосць,
сіметрыю, якой захапляемся, бо так запраграмаваны,
але і праз высокія, зграбныя фігуры,
жаноцкасць і белую скуру.
Гэта спадчына была зроблена пад мяне.
На гэтай спадчыне я зарабляю грошы.
Разумею, што сярод вас ёсць людзі,
скептычныя да гэтай думкі.
Ёсць і модніцы, якія скажуць:
''Пачакайце. А Наомі? Тайра? Джоан Смолз? Лю Вэн?''
Я ўражана вашымі ведамі мадэляў.
(Смех)
І ўсё ж, вымушана паведаміць, што ў 2007
адзін вельмі натхнёны магістрант Нью-Ёркскага ўніверсітэта
падлічыў усіх нанятых мадэляў.
З 677 мадэляў, нанятых на працу,
толькі 27, меньш за 4%, не былі белымі.
Наступнае пытанне, якое звычайна задаюць:
''Ці магу я стаць мадэллю, калі вырасту?''
Першы адказ: ''Не ведаю, бо не адказваю за гэта.''
Другі адказ, і тое, што я
хачу сказаць дзяўчатам:
''Навошта? Ты можаш быць кім заўгодна:
Прэзідэнткай ЗША,
вынаходніцай новай версіі Інтэрнэту,
ніндзя-кардыяхірургам-паэткай,
што было б неверагодна. Ты стала б першай.''
(Смех)
І калі пасля гэтага спісу дзяўчына ўсё роўна кажа:
''Не-не, Кэмеран. Хачу быць мадэллю,''
кажу: ''Будзь маёй начальніцай''.
Бо я ні за што не адказваю,
а ты магла б быць галоўнай рэдактаркай American Vogue,
выканаўчай дырэктаркай H&M, ці наступным Стывенам Мэйзелам.
Казаць, што хочаш быць мадэллю, калі вырасцеш --
быццам казаць, што хочаш выйграць у Powerball, калі вырасцеш.
Ад цябе гэта не залежыць, і гэта класна.
Але гэта не кар'ера.
Я пакажу зараз свае 10 гадоў мадэльнага досведу.
Бо ў адрозненні ад кардыяхірургаў,
гэты досвед можа быць паказаны.
Тут знаходзіцца фатограф,
а вось тут -- святло, сапраўдны ЧМІ.
Кліент кажа: ''Жадаем здымак крочання'',
гэтая нага ўперадзе, прыгожая, даўгая; гэтая рука ззаду, гэтая ўперадзе.
Галава на 3/4. Вы ідзяце ўзад і ўперад.
А потым трэ глядзець на сваіх неіснуючых сяброў
300, 400, 500 разоў.
(Смех)
Прыкладна так гэта і выглядае.
(Смех)
Спадзяюся, менш нязручна, чым здымак пасярэдзіне.
Ён быццам кажа: ''Не ведаю, што тут адбываецца.''
Нажаль, пасля школы
ў рэзюмэ, акрамя некалькіх працоўных досведаў
вы больш нічога не можаце дадаць.
Вы хацелі б стаць Прэзідэнтам ЗША,
але рэзюмэ кажа: ''Мадэль бялізны, 10 гадоў''.
З вас пачынаюць смяяцца.
Наступнае пытанне: ''Ці заўсёды рэтушуюцца фатаздымкі?''
Так, амаль заўсёды.
Але і гэта не ўсё.
Вось мой першы фатаздымак.
І першы раз, калі я апранула бікіні.
У мяне тады і менструацый яшчэ не было.
Ведаю, гэта асабістыя рэчы. Я была маладой дзяўчынкай.
Вось як я выглядала некалькі месяцаў да таго, з бабуляй.
А вось я ў дзень фотасесіі.
Да мяне завітала сяброўка.
Вось я на вечарыне за некалькі дзён да здымкаў French Vogue.
Вось я ў футбольнай камандзе і ў V Magazine.
Так я выглядаю сёння.
Спадзяюся, вы разумееце,
што гэта -- не здымкі мяне.
Яны з'яўляюцца канструкцыямі,
якія ствараюцца групай прафесіяналаў:
цырульнікаў, грымёраў, фатографаў, стылістаў,
іх памочнікаў перад- і пост-прадакшану.
Яны ствараюць гэта.
Гэта не я.
Наступнае пытанне:
''Табе дораць рэчы?''
(Смех)
У мяне ёсць мноства 12-сантыметровых абцасаў, якія я не нашу.
За выключэннем сённяшніх.
Бескаштоўна я атрымліваю рэчы і ў звычайным жыцці.
Пра такое мы казаць не любім.
Я вырасла ў Кэмбрыджы.
Аднойчы я пайшла ў краму, але забыла ўзяць грошы.
Тую сукенку мне падарылі бясплатна.
Я была падлеткам і каталася на машыне з сяброўкай.
Кіравала яна кепска, праехала на чырвоны.
Нас спыніла паліцыя.
Мы толькі сказалі: ''Прабачце, спадар'', як ўжо ехалі далей.
Бескаштоўна рэчы я атрымліваю таму, што так выглядаю,
а не таму, якая я ёсць на самой справе. І ёсць людзі,
якія пакутуюць за свой знешні, а не ўнутраны выгляд.
Я жыву ў Нью-Ёрку. У мінулым годзе
са 140 000 падлеткаў, якіх спынілі і абшукалі,
86% былі чорнымі ці лацінасамі. Большасць з іх -- хлопцы.
У Нью-Ёрку жывуць 177 000 чорных хлопцаў ды лацінасаў.
Яны ўжо не думаюць, ці будуць спынены,
хутчэй колькі разоў гэта здарыцца, і калі.
Калі я рыхтавалася да прамовы,
то вынайшла, што 53 адсоткам 13-гадовых дзяўчат
у ЗША не падабаецца сваё цела.
У 17-гадовым узросце такіх дзяўчат ужо 78%.
Апошняе пытанне, якое мне задаюць:
''Як гэта -- быць мадэллю?''
Адказ, які спадзяюцца атрымаць:
''Калі б ты была трохі худзейшая, з больш прамяністымі валасамі,
то была б такая шчаслівая і цудоўная.''
Па-за кулісамі мы адказваем
менавіта такім чынам.
Мы кажам: ''Цікава падарожнічаць, працаваць
з крэатыўнымі, натхнёнымі і адданымі людзьмі''.
Усё гэта праўда, але толькі напалову.
Тое, што мы ніколі не кажам на відэакамеру...
Тое, што я ніколі не казала на камеру:
''Я няўпэўнена''.
Няўпэўнена, таму што думаю пра тое, як выглядаю, кожны дзень.
І калі вы задаяцеся пытаннем:
''Каб б у мяне былі танчэйшыя сцёгны, ярчэйшыя валасы, была б я шчаслівей?''
Вам проста трэба пазнаёміцца з групай мадэляў.
У іх самыя тонкія сцёгны, яркія валасы і найлепшая вопратка.
І ўсё ж яны -- амаль самыя фізічна няўпэўненныя жанчыны на свеце.
Калі я пісала прамову,
мне было цяжка знайсці аб'ектыўную раўнавагу.
З аднаго боку
нязручна выйсці і сказаць:
''Я атрымала ўсе гэтыя прывілеі на сваю карысць''.
Нязручна ж казаць, што ўсё ж яны
''не заўжды дазваляюць мне адчуваць сябе шчаслівай''.
І яшчэ цяжка казаць пра спадчыну пола і расісцкую апрэсію,
у якіх я -- адзін з найпершых выграючых.
Але я радая і ганаруся тым, што выйшла зараз,
а не праз 10, 20 ці 30 гадоў,
калі б у мяне было нашмат больш досведу ў кар'еры.
Мабыць тады я б ужо не распавяла пра тое, як атрымала першую працу,
і як аплочвала ўніверсітэт.
Сёння ж гэта такое кранальнае пытанне.
Калі ў гэтай прамовы будзе працяг,
спадзяюся, ён у тым, што мы адчуем сябе зручна,
адчуем вагу вобраза ў нашым усведамленні поспеху
і няўдач.
Дзякуй.
(Апладысменты)