O máis grande e devastador
proxecto ambiental e industrial do mundo
está situado no corazón
do bosque máis grande e mellor conservado do mundo:
O bosque boreal de Canadá.
Esténdese polo norte de Canadá, en Labrador,
e é o fogar do último gran rabaño de caribús salvaxes
do mundo, o rabaño do río George,
aproximadamente 400 000 animais.
Por desgraza, cando estiven alí non dei atopado ningún
mais velaí as cornas como proba.
Ao longo de todo o bosque boreal, temos a sorte de contar
cunha incrible abundancia de zonas húmidas.
As zonas húmidas son un dos ecosistemas máis ameazados no mundo.
Son ecosistemas esenciais,
filtran o aire e a auga,
absorben grandes cantidades de gases de efecto invernadoiro,
e son o fogar dunha enorme variedade de especies.
Os bosques boreais son tamén o fogar onde
case a metade das 800 especies de paxaros de América do Norte
migran ao norte para reproducirse e criar.
En Ontario, o bosque boreal esténdese ao sur
ata a beira norte do lago Superior.
Estes bosques boreais de incrible beleza
inspiraron algunhas das máis famosas obras de arte
da historia canadense: o Grupo dos Sete inspirouse moito
nesta paisaxe,
por iso, o boreal non é só un elemento clave
do noso patrimonio natural,
senón tamén unha parte importante do noso patrimonio cultural.
En Manitoba, velaquí unha foto da ribeira oriental do lago Winnipeg,
este lugar acaba de ser designado
Patrimonio Cultural da UNESCO.
En Saskatchewan, como por todo o bosque boreal,
onde están algúns dos nosos ríos máis famosos,
unha rede incrible de ríos e lagos
que todos os nenos aprenden na escola,
o río da Paz, o Athabasca, o Churchill aquí, o Mackenzie,
e estas redes eran as rutas históricas
para os viaxantes e comerciantes de peles,
os primeiros exploradores non aborixes do Norte canadense
que, inspirándose na xente das Primeiras Nacións,
usaban canoas e remaban para explorar
unha ruta comercial, unha Pasaxe do Noroeste para o comercio de pel.
No Norte, o boreal está bordeado pola tundra,
e xusto por baixo, no Yukón,
temos este val incrible, o Tombstone.
O val Tombstone acolle a manda de caribús de Grant.
Seguro que escoitaron falar deles,
porque crían a súa prole
no Refuxio Nacional Ártico da Vida Salvaxe.
Ben, o seu lugar de invernada
tamén é esencial, e non ten protección
e, en teoría, podería ser explotado
para extraer os seus recursos de gas e minerais.
O bordo oeste do boreal na Columbia Británica
está marcado polas montañas Costeiras;
e ao outro lado delas
está o maior bosque temperado húmido que queda no mundo,
o bosque pluvial do Grande Oso,
do que falaremos con máis detalle nuns minutos.
Todo o bosque boreal acolle unha enorme variedade
de poboacións indíxenas
e unha cultura rica e variada.
Penso que unha das razóns por que
tantos destes grupos conservaron unha ligazón co pasado,
coñecen as súas linguas nativas,
as cancións, as danzas, as tradicións,
creo que en parte débese ao illamento,
á extensión e ao carácter agreste
deste ecosistema intacto case ao 95 por cento.
E penso que especialmente agora
que atravesamos unha crise ambiental,
temos moito que aprender desta xente
que viviu de forma tan sustentable neste ecosistema
desde hai máis de 10 000 anos.
No corazón deste ecosistema atopamos a antítese
de todos estes valores dos que estivemos a falar
e creo que son algúns dos valores que
nos fan sentir orgullo de ser canadenses.
Isto son as areas bituminosas de Alberta,
as maiores reservas de petróleo do planeta
fóra de Arabia Saudita.
Atrapadas debaixo do bosque boreal
e das zonas húmidas de Alberta setentrional
están estas amplas reservas de betume pegañento alcatranado.
E a súa minaría e explotación
están creando devastación nunha escala que o planeta nunca viu.
Quero tratar de transmitir unha idea da súa dimensión.
Se miran ese camión alí,
é o camión máis grande do seu tipo do planeta.
É un camión basculante de 400 toneladas de capacidade
e as súas dimensións son 13,7 metros
por 10,7 metros de ancho e 7,7 metros de alto.
Se me poño ao lado do camión,
a miña cabeza andaría pola base
da parte amarela dese tapacubos.
Nas dimensións dese camión,
poderían construír unha casa de dous pisos de 280 m²
bastante facilmente. Fixen as contas.
Así que en lugar de pensar niso como nun camión,
pensen niso como en casas de 280 m².
Non está mal para unha casa.
E aliñen eses camións/casas un tras doutro
desde aquí abaixo
todo ata a cima.
E logo pensen no grande que é esa sección tan pequena da mina.
Agora, poden imaxinar iso mesmo
aquí tamén.
Aquí ven, por suposto, mentres se van afastando,
estes camións convértense nun píxel.
De novo, imaxinen ese cálculo dun lado ao outro.
Como é de grande esa sección dunha mina?
Esta sería unha área metropolitana enorme, ampla,
probablemente moito maior que a cidade de Victoria.
E esta é só unha de varias minas,
10 minas ata agora.
Esta é unha sección dun complexo de minaría,
e hai sobre 40 ou 50 en proceso de aprobación.
A ningunha mina de areas se lle negou a aprobación,
por iso, esencialmente, é só cuestión dun cuño.
O outro método de extracción é o chamado in situ.
E aquí, cantidades inxentes de auga
sobrequéntanse e bombéanse a través do chan,
por estas redes de canalizacións,
liñas sísmicas, camiños de perforación, estacións de compresores.
E aínda que quizais isto non pareza tan repugnante
como as minas, é mesmo máis daniño en certo sentido.
Impacta e fragmenta unha parte máis grande da natureza virxe,
onde hai unha redución do 90 por cento de especies clave,
como o caribú do bosque e os osos grizzly,
e consome aínda máis enerxía, máis auga,
e produce polo menos tanto gas de efecto invernadoiro.
Estes desenvolvementos in situ son polo menos
tan daniños ecoloxicamente como as minas.
O petróleo producido por calquera dos dous métodos
produce máis emisións de gases de efecto invernadoiro ca calquera outro.
Esa é unha das razóns de que lle chamen
o petróleo máis sucio do mundo.
É tamén unha das razóns de que sexa
a fonte de carbono máis grande
e de maior crecemento en Canadá,
e é tamén a razón de que Canadá sexa agora o número tres
en canto á xeración de carbono por persoa.
Os estanques de residuos son os maiores encoros tóxicos do planeta.
As areas petrolíferas, ou mellor, areas de alcatrán,
areas petrolíferas é un nome de relacións públicas,
porque as compañías petrolíferas nunca promoverían nada
que lembre unha substancia pegañenta como o alcatrán,
que é o petróleo máis sucio do mundo.
Así que decidiron chamarlle areas petrolíferas.
As areas de alcatrán consomen máis auga que ningún outro proceso petrolífero,
de 3 a 5 barrís de auga son recollidos, contaminados
e devoltos aos estanques de residuos,
os encoros tóxicos máis grandes no planeta.
SemCrude, só un dos concesionarios,
en só un dos seus estanques de residuos,
verte 250 000 toneladas de lixo tóxico cada día.
Iso crea os encoros tóxicos máis grandes
na historia do planeta.
Por agora, isto é toxina abondo
para cubrir o lago Erie con 30 cm de profundidade.
E estas balsas de residuos poden ocupar máis de 3600 hectáreas.
Iso é dous terzos do tamaño da illa enteira de Manhattan.
É como a distancia desde Wall Street ao bordo sur de Manhattan
ata quizais a rúa 120.
Este é totalmente...
Este é unha das maiores balsas de residuos.
Isto podería ser, que? Non sei, a metade de Manhattan.
E poden ver no contexto,
que é só unha sección relativamente pequena
dun de 10 complexos de minaría, mentres outros 40 ou 50
están á espera de seren aprobados axiña.
E, por suposto, estas balsas de residuos,
non se poden ver moitas balsas desde o espazo exterior
e poden ver estas, así que quizais deberiamos parar de chamarlles balsas,
estes enormes ermos tóxicos son construídos
sen regras nas beiras do río Athabasca.
E o río Athabasca rega augas abaixo
as terras de varias comunidades aborixes.
En Fort Chipewyan, as 800 persoas de alí
atopan toxinas na cadea alimentaria,
está cientificamente demostrado.
As toxinas das areas de alcatrán están na cadea alimentaria,
e isto causa taxas de cancro
ata 10 veces superiores á media do Canadá.
A pesar diso, a xente ten que vivir,
ten que comer esta comida para sobrevivir.
O prezo incriblemente alto
do transporte aéreo de comida para as remotas comunidades aborixes do Norte
e a altas taxas de desemprego
fan disto unha necesidade absoluta para a supervivencia.
Hai poucos anos, un home das Primeiras Nacións prestoume un barco.
E díxome: "Cando vaias ao río,
baixo ningún motivo comas peixe.
É canceríxeno."
E aínda así, no soportal da casa dese home,
vin catro peixes. El tiña que alimentar a súa familia para sobrevivir.
E como pai, non podo imaxinar como iso che afecta a alma.
E iso é o que estamos a facer.
O bosque boreal é tamén
quizais a nosa mellor defensa contra o quecemento global e o cambio climático.
O bosque boreal absorbe máis carbono
que ningún outro ecosistema terrestre.
E isto é absolutamente crucial.
Así que o que estamos a facer é,
collemos o sumidoiro máis eficaz para absorber gases invernadoiro,
absórbense dúas veces máis gases de efecto invernadoiro
por hectárea no bosque boreal que nas selvas húmidas.
E o que estamos a facer é destruír
este sumidoiro de carbono, converténdoo nunha bomba de carbono.
Estamos a substituír iso polo máis grande
proxecto industrial na historia do mundo,
que está a extraer o petróleo en cuxa produción se emiten
os gases de efecto invernadoiro con máis contido en carbono do mundo.
E estamos a facer iso na segunda maior
reserva de petróleo no planeta.
Esta é unha das razóns por que Canadá,
antes un heroe do cambio climático,
fomos un dos primeiros signatarios do Protocolo de Quioto.
Agora somos o país con máis grupos de presión
na Unión Europea e en Washington, D.C.,
a ameazar con guerras comerciais cando estes países
falan de introducir lexislación positiva
para limitar a importación de combustibles de alto contido en carbono,
de emisións de gases de efecto invernadoiro, ou semellante,
en conferencias internacionais,
sexa en Copenhague ou en Cancún,
conferencias internacionais sobre cambio climático,
somos o país que recibe o "Premio Dinosauro"
todos os días por ser o maior obstáculo
na solución deste problema.
Só 113 km río abaixo
está o delta de auga doce máis grande do mundo,
o Delta Paz-Athabasca,
o único no punto de unión das catro rutas migratorias.
É unha zona húmida de importancia mundial,
quizais a máis grande do planeta.
Un hábitat incrible para a metade das especies de paxaros
que se atopan en América do Norte, que emigran aquí.
E tamén o último refuxio para a manda máis grande de bisonte salvaxe,
e tamén, por suposto, hábitat esencial para moitas outras especies.
Pero tamén está a ser ameazado pola cantidade masiva
de auga que se retira do Athabasca,
que alimenta estas zonas húmidas,
e tamén pola incrible carga tóxica
dos encoros tóxicos máis grandes no planeta,
que está a entrar na cadea alimentaria
de todas as especies augas abaixo.
Por moi malo que pareza, as cousas van ir
a peor, moito moito peor.
Esta é a infraestrutura como a vemos agora.
Isto é o que está planeado para 2015.
E poden ver aquí o Oleoduto Keystone,
que levaría areas de alcatrán en bruto ata a Costa do Golfo,
perforando unha canalización
polo corazón agrícola de América do Norte, dos Estados Unidos,
e asegurando o contrato co combustible máis sucio do mundo
para consumo dos Estados Unidos,
e poñendo un freo enorme
para o futuro da enerxías limpas e sustentables en América.
Aquí ven a ruta cara a abaixo do val Mackenzie.
Isto poñería un gasoduto para levar gas natural
do Mar de Beaufort polo corazón
da terceira maior conca hidrográfica do mundo,
e a única aínda intacta nun 95 por cento.
E construír un gasoduto cunha autoestrada industrial
cambiaría para sempre esta natureza incrible,
que hoxe é unha verdadeira rareza no planeta.
O bosque do Grande Oso está xusto por riba
do outeiro, nuns cantos km, pasamos
destes bosques boreais de árbores centenarias,
de quizais 25 cm de diámetro,
ao bosque pluvial temperado costeiro,
empapado de chuvia, árbores milenarias,
con 6 m de diámetro, un ecosistema completamente diferente.
O bosque do Grande Oso é considerado
o maior ecosistema de bosque pluvial
temperado costeiro do mundo.
Un dos de maiores densidades,
algunhas das especies máis icónicas e ameazadas do planeta,
e aínda hai unha proposta, por suposto, para construír un oleoduto
para poñer enormes petroleiros, 10 veces o tamaño do Exxon Valdez,
a atravesar algunhas das augas máis difíciles de navegar do mundo,
onde hai só uns poucos anos,
encallou un transbordador da BC.
Cando un destes petroleiros de area de alcatrán
levando o petróleo máis sucio, 10 veces maior que o Exxon Valdez,
bata nunha rocha e afunda,
imos ter un dos peores desastres ecolóxicos
que este planeta nunca viu.
Aquí temos o plan para o 2030.
O que están a propoñer é case cuadriplicar a produción,
e iso industrializaría unha área do tamaño de Florida.
Se se fai así, estaremos a eliminar
unha parte grande do noso maior sumidoiro de carbono,
substituíndoo polo petróleo que xera a maior emisión de gases
de efecto invernadoiro no futuro.
O mundo non necesita máis minas de alcatrán.
O mundo non necesita máis oleodutos
para alimentar a nosa adicción aos combustibles fósiles.
E o mundo de seguro que non necesita
que os maiores endoros tóxicos crezan e se multipliquen
e menos para ameazar as comunidades río abaixo.
E afrontémolo, todos vivimos río abaixo
nunha era de quecemento global e cambio climatico.
O que precisamos é actuar todos
para facer que Canadá respecte
as cantidades enormes de auga doce
que posuímos neste país.
Precisamos facer que estas zonas húmidas e bosques
que son a nosa mellor e máis grande e crucial defensa
contra o quecemento global sexan protexidos,
e que non se solte esta bomba de carbono na atmosfera.
E precisamos xuntarnos todos
e dicirlles non ás areas de alcatrán.
E podemos facelo. Hai unha rede enorme
por todo o mundo que pelexa para deter este proxecto.
E creo sinxelamente que isto non é
unha decisión que se deba tomar só no Canadá.
Todo o mundo neste salón, todo o mundo no Canadá,
todos os que oíron esta presentación teñen un papel que xogar
e, penso, unha responsabilidade.
Porque o que facemos aquí
vai cambiar a nosa historia,
vai colorear a nosa posibilidade de sobrevivir,
e de que os nosos nenos sobrevivan
e teñan un futuro rico.
Temos un regalo incrible no boreal,
unha oportunidade incrible de preservar
a nosa mellor defensa contra o quecemento global,
pero poderiamos deixala escapar.
As areas de alcatrán poderían ameazar
non só unha sección grande do boreal.
Poden comprometer a vida e a saúde
dalgunha da nosa xente máis desfavorecida e vulnerable,
as comunidades aborixes que tanto nos teñen que ensinar.
Poderían destruír o delta Athabasca,
o maior e posiblemente máis grandioso delta de auga doce do planeta.
Poderían destruír o bosque do Grande Oso,
o maior bosque pluvial temperado do mundo.
E poderían ter un impacto enorme
no futuro do corazón agrícola de América do Norte
Espero que todos, se os conmoveu esta presentación,
se xunten á comunidade internacional que medra
para conseguir que o Canadá cumpra coas súas responsabilidades,
para convencer ao Canadá de volver a ser un campión do cambio climático
en vez do malo do cambio climático,
e para dicirlle non ás areas de alcatrán,
e si a un futuro de enerxía limpa para todos.
Moitas grazas.
(Aplauso)