چند نفر از ما تا کنون چیزی را دیده‌ایم،
که فکر کردیم باید گزارش دهیم، اما اینکار را نکردیم؟
نه این که بخواهم دستتان را بالا ببرید،
مطمئنم که ممکن است قبلا برای هر کسی در این سالن رخ داده باشد.
در واقع، وقتی این سوال از گروهی از کارمندان پرسیده شد،
پاسخ ۴۶ درصد از آنها این بود که چیزهایی دیده‌اند
و تصمیم گرفته‌اند که گزارش ندهند.
پس اگر دستتان را بالا بردید یا به آرامی اینکار را کردید،
احساس بدی نداشته باشید، شما تنها نیستید.
این پیام که اگر چیزی دیدید باید چیزی بگویید
بطور جدی ما را احاطه کرده است.
حتی در زمان رانندگی در بزرگراه، بیلبوردهایی با این مضمون می‌بینید،
ما را تشویق می‌کند که بدون معرفی خودمان وقوع جرم را گزارش دهیم
اما من همچنان مثل خیلی‌های دیگر واقعا نمی‌توانم
به اسم حقیقت اینکار را انجام دهم.
من استاد حسابداری هستم تحقیقی درمورد تقلب انجام می‌دهم.
و در کلاس من دانشجویانم را ترغیب می‌کنم
اگرموردی دیدند گزارش دهند
یا به عبارت دیگر آنها را تشویق می‌کنم که گزارش‌دهنده خلاف باشند.
اما اگر کاملا بخواهم با خودم صادق باشم،
با این پیامی که به دانشجویانم می‌دهم واقعا مخالفم
دلیلش این است که
گزارش‌دهندگان مورد حمله قرار می‌گیرند.
تیترهای مختلف این را به ما ثابت می‌کند.
اغلب مردم ترجیح می‌دهند که گزارش‌دهنده نباشند
به دلیل ترس از انتقام.
از نزول رتبه گرفته تا تهدید به مرگ،
تا از کار بیکار شدن --
از دست دادن دائمی شغل.
انتخاب بودن یک گزارش‌دهنده یک انتخاب سخت است.
صداقتشان زیر سوال می‌رود.
انگیزه آنها، اعتماد آنها.
بنابراین من به عنوان یک استاد که دانشجویانم برایم مهم هستند، چطور می‌توانم
آنها را ترغیب کنم که گزارش‌دهنده باشند
وقتی می‌دانم دنیا چه حسی به اینجور افراد دارد؟
پس یک روز برای سخنرانی سالانه «گزارش‌دهنده» آماده شدم
به همراه دانشجویانم.
و روی مقاله‌های برای مجله فوربس کار می‌کردم
باعنوان «فارگو ولزو افشاگر هزاره
چه باید به آنها می‌گفتیم؟»
و وقتی من روی این موضوعات مطالعه و کار می‌کردم
بسیار عصبانی شدم.
وچیزی که مرا عصبانی می‌کرد این بود که وقتی به حقیقتی دست پیدا می‌کردم و می‌فهمیدم
که کارمندانی که سعی می‌کردند جرمی را گزارش دهند
واقعا اخراج می‌شدند.
این واقعا من را به فکر برد
که چه پیامی با دانشجویانم به اشتراک بگذارم.
و داشتم فکر می‌کردم که: چه می‌شد اگر دانشجویانم کارمند فارگو ولز بودند؟
از یک طرف اگر گزارش‌دهنده خلاف باشند، اخراج خواهند شد.
اما از طرف دیگر،
اگر خلاف‌هایی که می‌دانند را گزارش نکنند،
به نحوی که قوانین کنونی نوشته شده است،
کارکنان مسئول شناخته می‌شوند
اگر چیزی را بدانند و گزارش نکنند.
پس تحت پیگرد قانونی قرار گرفتن قطعی خواهد بود.
یک نفر با این احتمالات باید چه کاری انجام دهد؟
من و همه مردم می‌دانیم که مشارکت ارزشمندی
گزارش‌دهندگان دارند.
در واقع، اغلب خلافکاران را آنها کشف می‌کنند.
چهل و دو درصد از خلافکاران از طریق گزارش‌دهندگان کشف می‌شوند
در مقایسه با دیگر روش‌ها،
مثل بازبینی سنجش و حسابرسی خارجی.
و زمانی که در مورد برخی پرونده‌های سنتی
یا تاریخی خلاف فکر می‌کنید
همیشه یک گزارش‌دهنده در پرونده وجود دارد.
پرونده واترگیت را یادآوری کنید یک گزارش‌دهنده افشایش کرد.
پرونده انرون هم توسط یک گزارش‌دهنده افشا شد.
چه کسی می‌تواند فراموش کند که برنارد مدوف را یک گزارش‌دهنده افشا کرد
و شجاعت زیادی می‌طلبد تا اینکار به نام حقیقت انجام شود.
اما وقتی در مورد کلمه گزارش‌دهنده فکر می‌کنیم
اغلب به یاد چند کلمه توصیفی می‌افتیم، مثل:
موش،
مار،
خائن،
دهن‌لق، راسو.
و اینها کلمات خوبی هستند که من می‌توانم روی صحنه عنوان کنم.
وقتی کلاس درس ندارم،
جاهای مختلف کشور می‌روم و با خلافکاران یقه سفید (جرائم مالی)
گزارش‌دهندگان و قربانیان خلاف مصاحبه می‌کنم
به این دلیل که واقعا سعی می‌کنم انگیزه آنها را بفهمم
و آن را در کلاس‌هایم عنوان می‌کنم.
اما مصاحبه من با گزارش‌دهندگان تمام نشدنی است.
و ادامه دار خواهد بود،
چون آنها باعث می‌شوند تا دنبال انگیزه خودم باشم.
زمانی که فرصتی پیش می‌آید آیا باید صحبت کنم؟
و خب چند داستان هست که می‌خواهم با شما به اشتراک بگذارم.
این مری است.
مری ویلینگام یک گزارش‌دهنده در دانشگاه کارولینای شمالی است
در چپل هیل، یک مورد علمی برای خلاف است.
مری در دانشگاه کارشناس آموزش بود،
و با دانشجویان کار می‌کرد، بیشتر با دانشجویان ورزشکار.
و هنگام کار با آنها متوجه شد که،
اصطلاحات مقالات آنها
فراتر از حد مطالعه آنها شده است.
او شروع به پرسیدن چندین سوال کرد
و متوجه شد که یک پایگاه داده وجود دارد
که دانشجویان ورزشکار می‌توانستند مقالات را درآن بازیابی و تحویل دهند.
و بعد او متوجه شد که برخی از همکارانش
دانشجویان را ترغیب به شرکت در کلاسهای ساختگی می‌کردند تا همه چیزعادی جلوه کند.
و حال از وقتی این را فهمید خشمگین شده بود.
و سعی کرد که سراغ مافوق خود برود و اطلاع دهد.
اما آنها کاری انجام ندادند.
بنابراین او تصمیم گرفت که سراغ چند تا از مدیران داخلی دانشگاه برود.
و آنها هم کاری انجام ندادند.
خوب چه اتفاقی می‌افتد وقتی کسی توجه نمی‌کند؟
درصفحه اینترنتی می‌نویسید.
مری هم تصمیم گرفت صفحه اینترنتی بسازد.
صفحه او را در ۲۴ ساعت تعداد زیادی بازدید کردند،
یک خبرنگار با او تماس گرفت.
زمانی که او با این خبرنگار تماس گرفت،
هویتش آشکار شد.
خودش آن را آشکار کرده بود.
و وقتی هویتش معلوم شد تنزل رتبه پیدا کرد،
و در ورزش‌های دانشگاهی تهدید به مرگ شد.
مری کار اشتباهی نکرده بود او فقط شریک جرم نشده بود.
او واقعا فکر می‌کرد صدای دانشجویانی است
که صدایشان به گوش کسی نمی‌رسد.
اما وفاداریش زیر سوال رفت.
قابل اعتماد بودن و انگیزه‌هایش.
حالا، گزارش دادن یک خلاف نباید همیشه به
تنزل رتبه و تهدید به مرگ ختم شود.
عملا، در سال ۲۰۰۲ این تصویر روی جلد مجله «تایم» بود
زمانی که ما سه نفر از افراد شجاع گزارش‌دهنده را
برای تصمیمشان به نام حقیقت مورد تکریم قرار دادیم.
و اگر به پژوهش نگاهی بیاندازید
متوجه می شوید که ۲۲ درصد از گزارش دهندگان، گزارش انتقام می‌کنند.
بنابراین تعداد زیادی از مردم که گزارش می‌دهند هم مورد انتقام قرار نمی‌گیرند
و این امیدوارکننده است.
خوب ایشان کتی هست.
کتی سوانسون بازنشسته شهرداری شهر دیکسون است.
و یک روز که کتی مثل همیشه مشغول کارش بود،
با یک مورد جالب مواجه شد.
کتی در آخر ماه،
گزارش‌های مربوط به دارایی‌ها را تهیه می‌کرد،
و بطور معمول رئیس او، ریتا کروندول یک لیست شماره حساب به او داد و گفت
«کتی به بانک زنگ بزن و این شماره حساب‌ها را بگیر.»
و کتی هم اینکار را انجام داد.
اما در این روز خاص،
ریتا بیرون از شهر بود و کتی هم سرش شلوغ بود.
او تلفن را برداشت و به بانک زنگ زد و گفت «تمام شماره حساب ها را برایم فکس کن.»
و وقتی فکس را دریافت کرد، دید که یک شماره حساب وجود دارد که
چند برداشت و واریز به حساب، در آن است
که او در موردش چیزی نمی‌داند.
این شماره حسابی بود که فقط توسط ریتا کنترل می‌شد.
به همین دلیل او نگاهی به اطلاعاتش انداخت و به سرپرست مستقیم خود گزارش داد،
که بعد از آن شهردار بروک شد،
و این باعث تحقیقات گسترده شش ماه دراین زمینه شد.
معلوم شد که رئیس کتی، ریتا کراندول، پول اختلاس می‌کرده است.
ریتا ۵۳ میلیون دلار طی ۲۰ سال اختلاس کرده بود،
و کتی به خاطر این موضوع به دردسر افتاد.
کتی یک قهرمان است.
و در واقع من این فرصت را پیدا کردم
تا برای مستندم بنام «همه اسب‌های ملکه» با کتی مصاحبه کنم.
کتی به دنبال شهرت نبود.
در واقع او اصلا نمی‌خواست با من صحبت کند
اما طی یک حرکت استراتژیک راضی به مصاحبه شد.
(خنده حضار)
اما او دنبال عدالت بود، نه شهرت.
و اگر بخاطر کتی نبود،
از طریق چه کسی این خلاف آشکار می‌شد؟
مقاله مجله «فوربس» یادتان هست که در موردش صحبت کردم،
قبل از سخنرانی‌ام روی آن کار می‌کردم؟
خوب من آن را منتشر کردم بعضی مواقع اتفاقات خارق‌العاده‌ای می‌افتد.
ایمیل‌های زیادی از گزارش‌دهندگان از سراسر دنیا دریافت کردم.
و جواب ایمیل‌ها رو به محض دریافت می‌دادم
یک پیام مشترک در همه آن ایمیل‌ها بود
و آن پیام این بود:
همه آنها می‌گفتند: «من گزارش را دادم و مردم از من متنفر شدند.
اخراج شدم، اما فکرش را می‌کنید؟
اگر بتوانم دوباره اینکار را انجام می‌دهم.»
خوب من همینطور که داشتم به خواندن این پیام‌ها ادامه می‌دادم
فکر می‌کردم که چه چیزی را با دانشجویانم به اشتراک بگذارم؟
بنابراین همه اینها را کنار هم گذاشتم و این چیزی است که من آموختم
برای ما مهم است که امید را ترویج دهیم.
گزارش‌دهندگان امیدوار هستند.
علی رغم باور عموم،
همه آنها کارمندان ناراضی شرکت نیستند که می‌خواهند با شرکت بحث و جدل داشته باشند.
سرشار از امید بودن آنها باعث می‌شود که اینکار را انجام دهند.
همچنین ما باید تعهد را ترویج دهیم.
گزارش‌دهندگان اشخاص متعهدی هستند.
و این اشتیاق آنها به سازمانشان را نشان می‌دهد
و باعث می‌شود که اینکار را انجام دهند.
گزارش‌دهندگان اشخاص فروتنی هستند.
و آنها به دنبال شهرت نیستند، فقط به دنبال عدالت هستند.
و لازم است که ما هم با شجاعت این را ترویج دهیم.
گزارش‌دهندگان شجاع هستند.
اغلب، آنها
تاثیر گزارش دادن بر خانواده هایشان را دست کم گرفتند،
اما چیزی که بر آن پافشاری می‎‌کنند این است که سخت است حقیقت را نادیده بگیریم.
من می‌خواهم شما را با یک اسم دیگر ترک کنم:
پیتر باکستون.
پیتر باکستون یک کارمند ۲۷ ساله خدمات بهداشت عمومی امریکا بود.
و او استخدام شد تا با مردمی مصاحبه کند
که بیماری‌های مقاربتی داشتند.
و از طریق شاخه کاری‌اش،
متوجه یک تحقیق بالینی شد که درون سازمان در جریان بود.
و این تحقیقی بود که پیشرفت سیفلیس درمان نشده را بررسی می‌کرد.
و بنابراین ۶۰۰ مرد افریقایی امریکایی وجود داشت
که در این تحقیق بودند.
با این اغوا وارد تحقیق شده بودند
که معاینه پزشکی رایگان و بیمه کفن و دفن دریافت می‌کنند.
و خب، چیزی که در طول تحقیق اتفاق افتاد،
کشف پنی‌سیلین برای کمک به مداوای سیفلیس بود.
و چیزی که پیتر متوجه شد،
شرکت کنندگان در این تحقیق پنی‌سیلین را
برای درمان سیفلیس نگرفتند.
و شرکت کنندگان نمی‌دانستند.
بنابراین مانند مری، پیتر سعی کرد این موضوع را به سرپرستان داخلی‌اش گزارش دهد،
اما کسی گوش نکرد.
و بنابراین پیتر فکر کرد این کاملا ناعادلانه است
و سعی کرد دوباره گزارش دهد،
و در نهایت، دقیقا مثل مری، با یک خبرنگار صحبت کرد --
و در سال ۱۹۷۲، این صفحه اول روزنامه‌ی «نیویورک تایمز» بود:
«قربانیان سیفلیس در تحقیق امریکا ۴۰ سال بدون درمان باقی ماندند.»
این موضوع امروزه برای ما با عنوان آزمایش سیفلیس در تاسکیگی معروف است.
و پیتر گزارش‌دهنده بود.
چه اتفاقی برای ۶۰۰ مرد افتاد، شاید برایتان سوال باشد ۶۰۰ مرد اصلی؟
بیست و هشت مرد از سیفلیس فوت کردند.
صد نفر از عوارض سیفلیس فوت کردند،
چهل نفر از همسران آنها مبتلا شدند
و ۱۰ کودک با سیفلیس مادرزاری به دنیا آمدند.
چه کسی می‌تواند بگوید این اعداد به کجا رسیده بود
اگر اقدام شجاعانه و جسورانه‌ی پیتر نبود؟
در واقع همه‌ی ما به پیتر متصل هستیم.
اگر شما هرکسی را می‌شناسید که تحت آزماییش بالینی است،
دلیل اینکه امروز رضایت آگاهانه داریم
اقدام شجاعانه‌ی پیتر است.
پس بگذارید سوالی از شما بپرسم
سوال اصلی، گونه‌های مختلفی از سوال اصلی.
چند نفر از ما تا حالا از این لغات استفاده کرده
خبرچین، موش
دهن‌لق،
مار،
راسو،
افشاگر؟
هیچ کس؟
قبل از اینکه بخواهید دوباره از آنها استفاده کنید،
از شما می‌خواهم کمی فکر کنید.
آنها ممکن است مری، پیتر یا کتی‌های این دنیا باشند.
شما ممکن است کسی باشید که تاریخ را شکل می‌دهد،
یا آنها می‌توانند کسی باشند که آینده‌ی شما را شکل دهد.
متشکرم
(تشویق حضار)