خوب من اینجام تا بگم چرا این لباس نینجا را بر تن دارم.
و برای این کار، ابتدا مایلم دربارۀ سموم محیط زیستی موجود در بدنمان با شما سخن بگویم.
خوب شاید بعضی از شما
بیس فنل شیمیایی BPA) Bisphenol A ) را بشناسید.
اون یک مادۀ سفت کننده و استروژن مصنوعی است
که در لایۀ قوطی های کنسرو و برخی پلاستیکها یافت می شود.
بدین ترتیب BPA شبیه هورمونهای خودِ بدن است
و مشکلاتی را در رابطه با اعصاب و تولید مثل ایجاد می کند.
و در همه جا وجود دارد.
اخیرا" در یک پژوهش، BPA در بدن 93 درصد از افراد 6 سال و بالاتر یافت شد.
اما این فقط یک مادۀ شیمیایی است.
مرکز کنترل بیماریها در ایالات متحده اظهار می کند
که ما 219 سموم آلاینده در بدنمان داریم،
که شامل نگه دارنده ها، سموم دفع حشرات،
و فلزات سنگین مثل سرب و جیوه هستند.
این سه چیز را به من می گوید.
اول اینکه، یک آدم خوار نشوید.
دوم اینکه، هم مسئول آلودگیهایمان هستیم و هم قربانی آنها.
و سوم اینکه،
بدن ما فیلتر و انباری برای سموم محیط زیستی است.
بنابراین تمام این سموم بعد از مرگ ما ، چه می شوند؟
جواب کوتاه این است که:
آنها به یک شکلی به محیط زیست بر می گردند، و چرخۀ سمّی تکرار می شود.
ولی انواع مختلف خاکسپاری ما ، این قضیه را بدتر می کند.
اگر شما را بسوزانند،
تمام آن سمومی که به آنها اشاره کردم، وارد هوا می شود.
و این شامل 5000 پوند جیوه ، فقط از پر کردگی های دندانهایمان در طول یک سال است.
و در مراسم تدفین سنتی در آمریکا،
بدن شخص مرده را با مواد پر کنننده و آرایشی می پوشانند تا زنده به نظر برسد.
سپس آنرا با فرمالدئید سمی پر می کنند تا روند تجزیه کُند شود --
کاری که باعث مشکلات تنفسی و سرطان در پرسنل خاکسپاری می شود.
بنابراین با سعی در حفظ کردن بدن بی جانمان،
مرگ را انکار کرده، زندگی را آلوده می کنیم و در نهایت به محیط زیست صدمه می زنیم.
خاکسپاریهای طبیعی یا زیست محیطی که در آنها ، نگه دارنده استفاده نمی شود، قدمی بسوی راه درست است،
هرچند دربارۀ سموم موجود در بدن ما سخنی به میان نمی آورد.
فکر کنم راه حل بهتری وجود داشته باشد.
من یک هنرمندم،
بنابراین مایلم یک راه حل ساده ای
در فصل مشترک هنر، علم و فرهنگ ارائه دهم.
پروژه تدفین لایتناهی ،
سیستم خاکسپاری جایگزینی که در آن
از قارچ برای تجزیه و تصفیۀ سموم بدن استفاده می شود.
پروژه تدفین لایتناهی چند سال قبل با این تصور آغاز شد
که قارچهای ابدی - یک نوع قارچ پیوندی تولید شود
که بدن را تجزیه کرده، سموم را پاک کرده، و مواد غذایی به ریشۀ گیاهان برساند،
و کود گیاهی تمیزی بر جای بگذارد.
اما من خبر دار شدم که تولید یک قارچ جدید پیوندی تقریبا" غیر ممکن است.
همچنین مطلع شدم که
برخی از خوشمزه ترین قارچهای ما می توانند سموم موجود در خاک را تمیز کنند.
پس فکر کردم که شاید بتوانم یکسری قارچهای خوراکی تصفیه کنندۀ سموم را پرورش دهم
تا بدن من را بخورند.
بدین ترتیب امروز، هر آنچه که از بدنم می ریزد یا جدا می شود را جمع آوری می کنم،
مو هایم، پوست یا ناخن هایم --
و قارچهای خوراکی را با آنها تغذیه می کنم.
همینطور که قارچها رشد می کنند،
بهترین تغذیه کننده را جدا کرده تا قارچ Infinity بشود.
این یک نوع روند انتخابی تولید و پرورش برای دوران پس از مرگ است.
بدین ترتیب، وقتی من بمیرم،
قارچهای Infinity بدن مرا شناسایی کرده و قادر به خوردن آن هستند.
بسیار خوب، بدین ترتیب برای بعضی از شما،
این واقعا" ممکن است جذاب و خواستنی باشد.
( خندۀ حاضرین)
فقط یه کم.
قبول دارم که این رابطه ای نیست که همیشه مشتاق بودیم با غذایمان داشته باشیم.
ما می خواهیم غذا را بخوریم نه اینکه غذا ما را بخورد.
اما همینطور که مشاهده می کنم قارچها رشد کرده و بدنم را هضم می کنند،
آنها را بعنوان سمبلی از یک نگرش تازه به مرگ و رابطۀ بدن مان با محیط زیست تصور می کنم.
بدانید پرورش قارچهای Infinity برای من،
بیش از یک آزمایش علمی ساده یا باغبانی یا نگهداری از حیوان خانگی است،
این قدمی است در جهت پذیرفتن این حقیقت که من روزی خواهم مُرد و خواهم پوسید.
همچنین قدمی است بسوی قبول مسئولیت سنگینی بار خود بر زمین.
پرورش قارچ همچنین ، بخشی از یک تجربۀ بزرگتر کشت ارگانیسم های تجزیه بنام decompiculture ( کشت تجزیه ای) است،
مفهومی که توسط یک حشره شناس بنام " تیموتی مایلز" عنوان شد.
قارچ Infinity زیر مجموعۀ decompiculture ( کشت تجزیه ای) است
که من آنرا decompiculture بدن و حذف سموم می نامم--
کشت ارگانیسم هایی که تجزیه شده و سموم بدن را پاک می کنند.
و حالا در مورد این لباس نینجا.
هنگامیکه تکمیل شود،
قصد دارم قارچ Infinity را با یکسری چیزها ادغام کنم.
ابتدا، یک لباس خاکسپاری آکنده از هاگهای قارچ،
لباس مرگ قارچی.
( خندۀ حاضرین)
من دومین نمونۀ اصلی این لباس خاکسپاری را بر تن دارم.
این لباس پوشیده از بافتهای توری مانندی است که آغشته به هاگهای قارچ است.
این طرح منشعب که شما می بینید شبیه رشد ریسه های میسیلیوم قارچ است،
که همانند ریشه های گیاه است.
من همچنین یک جعبۀ decompiculture درست می کنم،
مخلوطی از کپسولهایی که محتوی هاگهای قارچ Infinity
و دیگر موادی است که سرعت تجزیه و حذف سموم را افزایش می دهد.
این کپسولها در یک ژله ای که از مواد غذایی غنی است، جایگذاری می شود،
این ژله مثل یک جور پوست دوم است که بسرعت حل شده
و منبع غذایی برای قارچهای در حال رشد می شود.
بدین ترتیب من قصد دارم در یکی دو سال آینده، جعبۀ decompiculture و قارچها را به اتمام برسانم،
و سپس مایلم آنرا به مرحلۀ آزمایش بگذارم،
ابتدا با گوشتهای تاریخ گذشته از سوپر مارکتها،
و سپس با اعضای بدن انسان.
و باور کنید یا نه،
تعدادی از افراد مایلند بدنشان را به این پروژه اهدا کنند تا توسط قارچها خورده شود.
( خندۀ حاضرین)
آنچه من از گفتگو با این افراد کسب کردم این است که ما خواستۀ یکسانی داریم،
درک و باورمرگ و به حداقل رساندن تأثیر مرگمان بر محیط زیست.
من مایل بودم که این نگرش را مثل قارچها، کشت کنم ،
بنابراین جامعۀ Decompiculture را پایه ریزی کردم،
با افرادی به نام decompinauts ؛ کسانیکه فعالانه به دنبال انتخابهای پس از مرگ خود هستند،
در پی قبول مرگ بوده و ارگانیسم های تجزیه مانند قارچهای Infinity را کشت می کنند.
جامعۀ Decompiculture ، جلوه ای از دگرگونی فرهنگی را مطرح می کند،
از فرهنگ کنونی ما که انکار مرگ و حفظ بدن است
تا یک decompiculture ، که باور کامل مرگ و تجزیه شدن بدن است.
قبول مرگ به معنی قبول این است که
ما موجودات مادی هستیم که در ارتباط عمیقی با محیط زیست هستیم،
همانطور که تحقیق در مورد سموم زیست محیطی آنرا اثبات می کند.
و به قول معروف،
ما از خاک آمده و به خاک باز می گردیم.
و هنگامیکه ارتباط خود با محیط زیست را بپذیریم ،
متوجه می شویم که بقای گونه های ما بستگی به بقای زمین دارد.
من معتقدم که این شروع مسئولیت زیست محیطی صحیح است.
با سپاس از شما.
( تشویق حاضرین)