Ben gençken, Amerika'nın muhafazakar yeri Kansas'ta
topluma uymayan biri olarak kendimle övünürdüm.
Sürüyü takip etmedim.
Garip kıyafetleri ya da saç modellerini denemekten korkmuyordum.
Açık sözlü ve çok sosyal biriydim.
16 sene önceki Londra seyahatimden kalma bu fotoğraflar ve kartpostallar
garip ya da farklı olarak algılanmaktan korkmadığımın göstergesi.
(Kahkahalar)
Ama aynı sene Londra'daydım, 16 sene önce,
kendimle ilgili bir şey farkettim. Açıkçası bu biraz benzersizdi
ve her şeyi değiştirdi.
Önceden olduğumu sandığım kişinin tam tersine dönüverdim.
Sosyalleşmek yerine odamda durdum.
Kulüp ve liderlik faaliyetleriyle uğraşmayı bıraktım.
Artık kalabalık içinde kendimi göstermek istemiyordum.
Kendime, hemen kabullenilmeyi beklemediğimi
büyüdüğüm ve olgunlaştığım için böyle olduğunu söyledim.
Daima kabullenmeye ihtiyaç duymadığımı sanıyordum.
Sonuçta göreneklere uymayan biriydim.
Ama şimdi anlıyorum ki
Benimle ilgili bir şeylerin farklı olduğunu anladığım an
uyumlu olup gizlenmeye başladığım andı.
Gizlenmek aşamalı bir alışkanlıktır,
ve saklanmaya bir başladınız mı
öne çıkıp konuşması gitgide zorlaşır.
Hatta, şimdi bile,
insanlara bu konuşmanın ne ile ilgili olduğunu anlatırken bile
bir kapak konusu uydurdum
ve hatta TED konuşmamla ilgili gerçeği gizledim.
Yani 16 yıl sonra buraya dönüp
saklanmaya son verdiğim yerin burası olması
uygun ve korkunç.
Ne için 16 senedir gizleniyordum?
Ben lezbiyenim.
(Alkışlar)
Teşekkür ederim.
Bu sözleri söylemekte zorlandım,
çünkü bu sözlerle tanımlanmak istemedim.
Geçmişte açıklamayı her düşündüğümde,
ama ben yalnızca Morgana olarak tanınmak istiyorum diye düşünürdüm.
Eşsiz Morgana olarak,
benim lezbiyen arkadaşım Morgana ya da eşcinsel iş arkadaşım Morgana olarak değil
Yalnızca Morgana olarak.
Çoğunuz metropol şehirlerden geldiğinizden
size çok büyük bir olay gibi gelmiyor olabilir.
Gerçeği gömüp bunca zaman gizlemiş olmam
garip gözükebilir.
Ama kabullenilmeme korkum tarafından durduruldum.
Ve tabiki yalnız değilim.
2013 Deolitte araştırması, çok sayıda insanın bakış açılarını
gizlediğini keşfetti.
Araştırılan tüm işçilerin,
%61'i işe uyum sağlamak için tavırlarını ya da görünüşlerini
değiştirdiğini söyledi.
Tüm gay, lezbiyen ve biseksüel çalışanların
%83'ü kendiyle ilgili bazı şeyleri değiştirdiğini
ve böylelikle işyerinde "çok eşcinsel" olarak görünmediğini kabullendi.
Araştırma, farklılık ilkesini benimsemiş
kaynaştırma programlarına sahip şirketlerin çalışanlarının bile
işyerlerinde kendileri olamadıklarını
çünkü uzun süreli kariyer gelişimleri için uyumun
son derece önemli olduğuna inandıklarını ortaya çıkardı.
Ve benim gibi birçok insanın kendilerini gizlemek için
çok fazla enerji harcadıklarını öğrenmenin şokunu yaşarken
sessizliğimin ölüm kalım sonuçlarının ve uzun süreli sosyal yansımasılarının
farkına vardığımda çok korktum.
On iki yıl:
gay lezbiyen ve biseksüellerin ortalama ömrü
aşırı eşcinsellik karşıtı toplumlarda kabullenen toplumlarla karşılaştırılınca
kısalan insan ömrü süresi.
12 yıl kısalan insan ömrü.
Bu yıl The Advocate dergisini okuduğumda,
sessizliğimi korumaya daha fazla tahammül edemeyeceğimi anladım.
Kişisel stresin ve toplumsal damganın etkileri ölümcül bir kombinasyon.
Araştırma sonucunda, eşcinsel karşıtı toplumlardaki eşcinsellerin
kalp hastalıkları ve şiddet ve intihar oranlarının yüksek olduğunu ortaya koydu.
Önceden basit kişisel bir mesele olduğunu düşündüğüm şeyin
benim gibi herkes için
işyerinden topluma kadar uzanan
bir dalga etkisi yarattığını farkettim.
Gerçekte kim olduğumu saklayıp kimseye söylememe kararım
kazara aynı bu ortama ve ayrımcılığa
katkıda bulunmuş olabilir.
Daima eşcinsel olduğumu söylemenin bir nedeni olmadığını söyledim kendi kendime.
ama kendi memleketim olan Kansas'ta bu ayrımcılığı değiştirebilme şansımı
çöpe attığımda bu sessizliğimin toplumsal sonuçları olduğu düşüncesi
tamamiyle aklımı başıma getirdi.
Şubatta, Kansas Temsilciler Meclisi işletmelerin eşcinsellere hizmeti
reddetmek için, dini özgürlüğü sebep olarak kullanım tasarısını
oylamaya sundu.
Eski iş arkadaşım ve yakın bir arkadaşımın babası
Kansas Temsilciler Meclisinde çalışıyor.
Evet oyu kullandı,
işletmelerin bana hizmet etmemeleri için evet dedi.
Arkadaşım, lezbiyen
gay, biseksüel, travesti, kuir ve sorgulayan insanlarla ilgili ne düşünüyor?
Babası ne düşünüyor?
Bilmiyorum çünkü onlara kim olduğuma dair hiç dürüst olmadım.
Ve bu tüylerimi diken diken ediyor.
Ya ona yıllar önce kendi hikayemi anlatsaydım?
Babasına benim deneyimimi söyler miydi?
Dolaylı olarak onun oyunu değiştirebilir miydim?
Asla bilemeyeceğim,
ve bu, bir şeyleri değiştirmek için hiçbir şey yapmadığımı
anlamamı sağladı.
Nasıl bir ironi ki, insan kaynaklarında çalışıp
işçileri karşılayan
onlarla iletişim kurup onları yüreklendiren bir mesleğin
toplum çeşitliliğini savunan bir mesleğin
iş yerine yansıtılması gerekir,
ama yine de çeşitliliği savunmak adına hiçbir şey yapmadım.
Bir yıl önce bu şirkete geldiğimde,
bu şirketin gay lezbiyen biseksüel ve transları korumak adına
ayrımcılığa karşı politikaları olduğunu düşündüm.
Çeşitliliğe olan bağlılıkları uluslararası katılım programlarından belli.
Bu şirketin kapısından içeri adım attığımda, kimliğimi açıklayacağım diye düşündüm.
Ama açıklamadım.
Fırsatın avantajlarından yararlanmak yerine,
hiçbir şey yapmadım.
(Alkışlar)
Londra günlüğüme ve 16 yıl önceki Londra tatilimden kalma
fotoğraf albümüme göz gezdirdiğimde
Toni Morrison'un Paradise adlı romanından şu alıntıya denk geldim.
"İçeride dışarıda olduğundan daha fazla korkunç şey var."
Ve sonra altına kendim için bir not düştüm.
"Bunu hatırla."
Eminim ki çıkıp Londra'yı keşfetmek için kendimi yüreklendirmeye çalışıyordum.
ama kaçırdığım mesaj kendimi tanıyıp keşfetmeye başlamam gerektiğiydi.
Bunca yıldır farkına varamadığım şey,
kendi korkularım ve güvensizliğimin
en büyük engelim olduğuydu.
İçerideki korkularımla yüzleşip dışarıdaki gerçeği değiştirebileceğime inanıyorum.
Bugün karar verdim:
UJzun zamandır sakladığım parçamı açığa çıkarmaya...
Umarım bu tekrar saklanmayacağım anlamına geliyordur.
Ve umarım bugün kimliğimi açıklayarak, esasları değiştirmek için bir şey
yapabilirim ve farklı hissedenlerin gerek iş gerek kişisel yaşamlarında
bir şeyleri değiştirmelerine yardımcı olabilirim.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)