Als je een job hebt die genoeg betaalt om je basisnoden en rekeningen te dekken
en zelfs wat extra over te houden,
dan wordt er verwacht dat je gelukkig bent
en dat dit je vervulling schenkt.
Het lijkt ondenkbaar om dan wakker te worden
en te zeggen: ik zeg mijn job op en ga mijn passie achterna.
Dat was mijn dilemma zes jaar geleden.
Ik had een comfortabele job, leefde een comfortabel leven,
en men verwachtte dat dit mij voldoening schonk.
Maar dat was niet zo.
Iets in mij verlangde naar meer.
De dingen die ik dagelijks deed kwamen niet overeen
met de dingen die ik belangrijk vond.
Dus nam ik ontslag en ging op zoek
naar een manier om mijn passie in mijn dagelijks leven te verweven.
Wat vreemd is aan het vinden van je passie
is dat het geen rechtlijnig proces is.
Ook mensen met geld en diploma's
hebben moeite om hun passie te ontdekken.
Dus daar stond ik dan: 30 jaar oud,
met een missie om mijn passie te vinden
en daar mijn carrière van te maken.
Men zei mij letterlijk:
"Praten over je passie doe je pas als je genoeg geld hebt verdiend
(Gelach)
of ten minste wanneer je op pensioen gaat."
Velen denken namelijk dat voor jezelf nagaan
wat het precies is dat je passie en voldoening geeft
een luxe is die enkel voor de rijken is weggelegd,
of enkel toegestaan is voor mensen op pensioen.
Dus vroeg ik me af:
Is passie echt enkel voor de rijken,
of een ervaring die moet wachten tot ons pensioen?
Velen onder ons werd wijsgemaakt
dat het leven een overlevingsstrijd is.
We zijn geconditioneerd om onszelf te zien als overlevers
die er alles moeten aan doen om te overleven.
In Afrika worden we opgevoed om naar school te gaan, te blokken en te slagen
in de hoop nadien een job te vinden.
Lukt je dat, dan blijf je ook op die job, zelfs als je er een hekel aan hebt.
(Gelach)
Tot je een beter aanbod krijgt of op pensioen gaat.
Als dropout
wist ik dat ik nergens aanspraak op kon maken.
Elke kans was een privilege.
Dus wanneer ik overwoog om op te stappen,
was dit een groot risico.
Ik had twee alternatieven
die het meest populair zijn in Afrika.
Ofwel kon ik deelnemen aan een opleiding bij een instelling voor beroepsonderwijs.
Ofwel moest ik genoegen nemen met eender welke job ik kreeg aangeboden,
ongeacht de werkomstandigheden,
en er gewoon mee instemmen.
Dat verklaart waarschijnlijk waarom zoveel jonge mensen
op zoek naar een beter leven belanden in de mensenhandel.
Ik koos voor de eerste optie.
Ik bekeek enkele onderwijsinstellingen
in de hoop een opleiding te vinden die aansloot bij mijn persoonlijkheid,
mijn dromen en aspiraties.
Maar helaas was er geen plaats voor een buitenbeentje als ik
in deze instellingen.
Het schoolsysteem in veel delen van de wereld
is opgebouwd rond enkele vooraf bepaalde opties
en van de jongeren wordt verwacht dat ze zich aanpassen of ze horen er niet bij.
Dus toen ik naar school ging werd ik klaargestoomd en geconditioneerd
om binnen de lijnen te blijven en te denken.
Maar toen ik ermee kapte, opende zich een wereld van mogelijkheden.
Ik wist dat ik kon studeren en kon worden wat ik wou.
Dus richtte ik mij op gratis online cursussen.
Zo bouwde ik mijn CV uit en vond ik een job,
waar ik acht jaar werkte.
En na acht jaar
dacht ik: het leven moet meer te bieden hebben
dan enkel door mijn dagelijkse routines te gaan.
Dus ging ik in 2014 van start bij de organisatie Kyusa,
waar we werken met jongeren buiten de school
en hen stimuleren om hun passies om te zetten
in winstgevende, schaalbare en duurzame ondernemingen.
Als we het over passie hebben,
dan vragen de meeste mensen: "Wat is passie?
Hoe vind ik mijn passie?"
En in de meest eenvoudige definitie
is passie een reeks levenservaringen
die je het diepste gevoel van vervulling geven.
En om na te gaan wat je passie is moet je inwaarts kijken.
Daarvoor stellen we twee vragen.
De eerste vraag is
"Als je alle tijd en geld in de wereld had
wat zou je dan het liefst doen?"
Dat klinkt als een simpele vraag,
maar velen hebben moeite om hem te beantwoorden
omdat ze er nog nooit over hebben nagedacht.
De tweede vraag die we stellen is
"Wat maakt je gelukkig
of is het meest bevredigend?"
Je zou denken dat we allemaal weten wat ons gelukkig maakt,
maar interessant genoeg weten maar heel weinig mensen
wat hen gelukkig maakt,
omdat ze zo druk bezig zijn met hun dagelijkse routines
dat ze nooit naar binnen kijken.
Door voor onszelf te bepalen
welke dingen ons vervulling en geluk schenken,
kunnen we in de richting van onze passies beginnen te werken.
En als je jezelf nu afvraagt
hoe je die twee vragen zou beantwoorden,
dan nodig ik je uit om hier later eens voor jezelf bij stil te staan.
Ik besef echter ook
dat passie alleen geen garantie is voor succes in het leven.
En ook dat niet elke passie in een carrière kan worden omgezet.
Om van je passie een carrière te maken
heb je de juiste vaardigheden, conditionering en positionering nodig.
Dus als we onze jongeren vragen om inwaarts te kijken,
vragen we hen ook welke vaardigheden,
talenten en ervaring ze hebben
die ze kunnen inzetten om een niche te creëren in de markt.
Maar meer nog, we kijken ook naar de markttrends,
want het maakt niet uit hoeveel plezier je eraan beleeft.
Als niemand interesse heeft of bereid is ervoor te betalen,
dan is het geen carrière,
maar gewoon een hobby.
Ten derde kijken we ook naar hoe je jezelf positioneert.
Wie is je doelgroep? Aan wie wil je verkopen?
Waarom zouden ze van jou willen kopen?
De combinatie van die drie zaken maakt het mogelijk
om van een passie naar een beroep te evolueren.
En veel van onze jongeren zijn erin geslaagd om van hun ideeën
en verlangens een winstgevende business te maken
of een sociale onderneming,
en ze creëren niet enkel jobs, maar ook
maatschappelijke oplossingen.
Ik geef jullie twee voorbeelden.
Eén van hen is Esther.
Ik ontmoette Esther 2 jaar geleden.
Ze ging al 2 jaar niet meer naar school
en was daar heel erg door aangedaan.
Als gevolg daarvan was ze in een zware depressie beland
waardoor ze zelfs meermaals probeerde om er een eind aan te maken.
Haar vrienden en familie wisten niet hoe haar te helpen.
Ze bidden gewoon voor haar.
Toen ik Esther ontmoette en met haar begon te praten,
stelde ik haar een eenvoudige vraag.
Ik vroeg: "Als je alle tijd en geld in de wereld had,
wat zou je dan doen?"
Zonder na te denken of te aarzelen
lichtten haar ogen op en vertelde ze me
dat ze het leven van jonge mensen wou veranderen.
Ze wou andere tieners hun hoop en waardigheid teruggeven
door hen te helpen om goed doordachte levensbeslissingen te maken.
Ik was er zeker van dat dit brandende verlangen in haar
nooit zou uitdoven.
Dus hielpen we Esther een kader te creëren rond haar verlangens.
Vandaag runt ze een sociale onderneming in haar dorp,
zorgt ze voor bewustwording rond mentale gezondheid en seksuele voorlichting
en helpt ze andere school dropouts met het aanleren van vaardigheden
waarmee ze hun brood kunnen verdienen.
Esther werd dit jaar 20,
en de laatste twee jaar heeft ze jaarlijks een feest voor tieners georganiseerd
waar meer dan 500 tieners op afkomen.
(Applaus)
Jongeren die kunnen netwerken en samenwerken
aan verschillende projecten
en die professionals ontmoeten die ze anders nooit hadden ontmoet.
Allemaal door een meisje dat dacht dat er geen plaats voor haar was op de wereld,
dat ze zonder opleiding nergens zou geraken.
Maar door inwaarts te keren en toegang te krijgen tot haar verlangens,
door er een structuur rond te bouwen
is het een model geworden dat niet enkel háár leven heeft veranderd
maar ook dat van honderden andere jongeren, en dit elk jaar opnieuw.
Mijn andere voorbeeld is Musa.
Musa is van nature een artistieke jongen.
Hij kan naar eender welk ontwerp kijken en het met gemak namaken.
Dus wil hij die vaardigheid in hem tot haar recht laten komen.
Toen ik Musa ontmoette, maakte hij allerlei dingen --
tassen, riemen, portefeuilles --
maar het was iets wat hij part-time deed.
Of soms was hij platzak en had hij snel geld nodig.
Dan ontwierp hij iets en verkocht het.
Maar hij had dit nooit als een business beschouwd.
We gingen aan de slag met Musa,
hielpen hem zijn mindset te veranderen van een hobby naar een business
en begonnen na te denken over hoe hij producten kon maken om te verkopen
en op grotere schaal te denken.
Musa maakt de mooiste tassen die ik ooit heb gezien,
en het afgelopen jaar is zijn business gegroeid.
Hij werd al erkend op verschillende plaatsen.
Momenteel overweegt hij om naar industrielanden te exporteren.
Musa, zoals elke andere dropout,
dacht dat hij zonder de juiste diploma's
nooit ergens zou geraken.
Hij dacht dat zijn talent niets waard was,
alleen maar omdat hij geen diploma had om zichzelf te definiëren.
Door inwaarts te kijken en te beseffen dat wat hij had zijn grootste troef was
en zijn idee te helpen omzetten in een business
leeft hij niet enkel -- hij is succesvol.
Het moeilijke aan naar binnen kijken is dat het beangstigend kan zijn,
vooral als je dit voor de eerste keer doet.
Maar de waarheid is dat je nooit echt begint te leven
voor je leert om van binnenuit te leven.
En om ons potentieel vrij te maken, moeten we naar binnen kijken
om op zoek te gaan naar wat ons diepe vervulling schenkt,
wat ons het meeste vreugde bezorgt,
en dan die dingen verweven in onze dagelijkse patronen en routines.
Zo kunnen we stoppen met werken en beginnen met leven.
En het leuke aan leven is dat je nooit moet stoppen of op pensioen gaan.
(Gelach)
(Applaus)
Als we nadenken hoe we potentieel kunnen vrijmaken,
zowel voor onszelf, voor jongeren en onze kinderen,
laat ons hen dan niet aanleren naar buiten te kijken
maar naar binnen te kijken
zodat ze kunnen putten uit wie ze zijn en dat vertalen naar hun dagelijks leven.
Als je ophoudt met werken en begint te leven,
als je passie een carrière wordt,
dan excelleer je niet enkel,
je wordt onstuitbaar.
Bedankt.
(Applaus)