Այս տեսահոլովակում ցանկանում եմ խոսել մի քանի թեմաների մասին,
որոնք բոլորն էլ կապված են իրար հետ:
Ինչ-որ մակարդակում դրանք բավական պարզ են, բայց ամբողջական
մեկ ուրիշ մակարդակում դրանք մարդկանց շատ են շփոթեցնում:
Հուսով եմ՝ մենք կարող ենք առաջընթաց ունենալ այս խնդրում:
Այսպիսով, լավ կլինի սկսել այսպես. եկեք պատկերացնենք, որ ես ունեմ
ինչ-որ տեսակի անոթ:
Ենթադրենք սա իմ անոթն է, և այդ անոթի մեջ
ես ունեմ ջրի մի խումբ մոլեկուլներ:
Այն պարզապես ջրի մոլեկուլների խումբ է:
Դրանք բոլորը բախվում են մեկը մյուսին:
Այն իր հեղուկ վիճակում է, սա հեղուկ ջուրն է,
և ջրի մոլեկուլների մեջ
կան շաքարի մի քանի մոլեկուլներ:
Միգուցե ես շաքարը ներկայացնեմ այս վարդագույն գույնով:
Ահա այստեղ ես ունեմ շաքարի մոլեկուլների խումբ:
Այնուամենայնիվ, ես ունեմ ավելի շատ ջրի մոլեկուլներ:
Ես ուզում եմ, որ դա պարզ լինի:
Այս անոթում, որի հետ գործ ունենք, ես ունեմ ավելի շատ ջրի մոլեկուլներ:
Այս դեպքում, ասում ենք՝ այն բանը, որը
ավելի շատ է, լուծիչն է:
Այս դեպքում, ավելի շատ ջրի մոլեկուլներ կան, և դուք կարող եք
բառացիորեն տեսնել դա ջրի մոլեկուլների քանակով:
Ես չեմ պատրաստվում ամբողջական քննարկում անել մոլերի և
այդ ամեն-ինչի մասին, որովհետև դուք հնարավոր է բացահայտել եք կամ չեք բացահայտել
դեռ, բայց պարզապես պատկերացրեք՝ ցանկացած բան, որն ավելի շատ է
մենք անվանելու ենք լուծիչ:
Այս դեպքում ջուրը լուծիչն է:
ԵՎ ցանկացած նյութ, որն ավելի քիչ է, այս դեպքում դա
շաքարն է, համարվում է լուծված նյութ:
Սա լուծված նյութն է՝ շաքարը:
Պարտադիր չէ, որ դա լինի շաքար:
Դա կարող է լինել ցանկացած նյութ, որի մոլեկուլները ավելի քիչ են ջրում:
Այս դեպքում շաքարն է
լուծված նյութը:
ԵՎ մենք ասում ենք, որ շաքարը լուծվել է ջրում,
շաքարը լուծվել է, լուծվել է ջրում:
ԵՎ այս ամբողջը այստեղ, խառնուրդը՝
ջրի և շաքարի մոլեկուլների, անվանում ենք լուծույթ:
Մենք այս ամբողջը անվանում ենք լուծույթ:
Լուծույթը ունի լուծիչ և լուծված նյութ:
Լուծիչը ջուրն է:
Դա այն է, որը իրականացնում է լուծելը, և այն
ինչը լուծվում է շաքարն է:
Դա լուծված նյութն է:
Այս ամենը կարող է ձեզ համար կրկնություն լինել կամ չլինել, բայց ես
անում եմ դա մի պատճառով. ես ցանկանում եմ խոսել
դիֆուզիա հասկացողության մասին:
Այն իրականում բավական պարզ է:
Ենթադրենք ես վերցնում եմ նույն անոթը:
Եկեք մի քիչ ուրիշ անոթի մեջ անենք, պարզապես
դիֆուզիայի մասին խոսելու համար:
Մենք հետ կգանք ջրին և շաքարին,
հատկապես ջրին:
Ասենք թե ունենք անոթ այստեղ, և ենթադրենք այն ունի
մի խումբ, ասենք այն ունի օդի մի քանի մասնիկներ:
Դա կարող է լինել ցանկացած բան՝ թթվածին կամ ածխաթթու գազ:
Այնպես որ, թույլ տվեք օդի մի քանի մասնիկներ նկարել այստեղ:
Եկեք ասենք, որ այն գազային է, պարզապես
գազային թթվածին փաստարկի համար:
Ահա սրանցից յուրաքանչյուրը O2 է, ճի՞շտ է:
Եկեք ասենք, որ սա լայն տարածում ունեցող փոխդասավորությունն է, որ
այս ամբողջը վակուում է, և որ կա ինչ-որ
ջերմաստիճան:
Այս ջրի մոլեկուլները ունեն
ինչ-որ տեսակի կինետիկ էներգիա:
Դրանք շարժվում են ինչ-որ տեսակի պատահական ուղղություններով:
Այսպիսով իմ հարցը սա է. ինչ է պատրաստվում կատարվել
այսպիսի անոթի մեջ:
Լավ, սրանցից մի քանիսը պատահականորեն կբախվեն
իրար:
Նրանք ավելի հավանական է, որ բախվեն ներքև ձախ
ուղղությամբ, քան վերև աջ ուղղությամբ:
Այսինքն, եթե այս մեկը գնա ներքև ձախ
ուղղությամբ, ապա այն կբախվի ինչ-որ բանի և հետո
կանդրադառնա վերև աջ ուղղությամբ:
Բայց վերև աջ ուղղությամբ
ոչինչ չկա բախվելու:
Այսինքն, ընդհանրապես ամեն-ինչ սարժվում է պատահական ուղղություններով,
բայց դու ավելի հավանական է կարողանաս շարժվել
աջակողմյան ուղղությամբ:
Երբ դու գնում ես ձախ, ավելի հավանական է, որ բախվես
ինչ-որ բանի:
Այնպես որ, դա գրեթե ընդհանուր դատողություն է:
Ժամանակի ընթացքում, եթե թողեք, որ այս համակարգը գա ինչ-որ տեսակի
հավասարակշռության, ես չեմ պատրաստվում մանրակրկիտ ներկայացնել
ինչ է դա նշանակում:
Դուք կարող եք նայել թերմոդինամիկայի վիդեոն, եթե
ցանկանում եք հասկանալ դա:
Դուք ի վերջո կտեսնեք, որ անոթը
դառնում է այսպես:
Ես չեմ կարող հավաստիացնել դա:
Կա ինչ-որ հավանականություն, որ այն իրականում կմնա հենց այսպես,
բայց ամենայն հավանականությամբ այս հինգ մասնիկները
հարաբերականորեն կտարածվեն:
Սա դիֆուզիան է, և այն իսկապես
մասնիկների կամ մոլեկուլների տարածումն է բարձր կոնցենտրացիայով վայրից դեպի ցածր
կոնցենտրացիայով վայրը:
Այս դեպքում, մոլեկուլները կտարածվեն
բարձր կոնցենտրացիայով վայրից դեպի ցածր
կոնցենտրացիայով վայրը:
Հիմա դուք կհարցնեք՝ ի՞նչ է կոնցենտրացիան:
Տարբեր եղանակներ կան կոնցենտրացիան չափելու համար, և դուք
կարող եք անել դա մոլյարությամբ, մոլալությամբ և այդպիսի բաներով:
Բայց ամենապարզ գաղափարը այն է, թե ինչքա՞ն ունես այդ մասնիկից
ամեն միավոր տարածքում:
Ահա այստեղ, միավոր տարածքում դուք ունեք շատ այս մասնիկներից,
իսկ այստեղ ունեք շատ քիչ
մասնիկներ միավոր տարածքում:
Այսինքն սա բարձր կոնցենտրացիան է, իսկ սա ցածր
կոնցենտրացիան է:
Դուք կարող եք պատկերացնել այսպիսի ուրիշ փորձեր:
Կարող եք պատկերացնել մի լուծույթ, եկեք անենք
այսպիսի մի բան.
ահա պատրաստեմ,
ենթադրենք ունեմ երկու անոթ
այս երկու անոթը:
Եկեք վերադառնանք լուծույթին:
Սա գազ էր, բայց ես սկսեցի լուծույթի օրինակով,
այնպես որ դրանով էլ շարունակենք:
Ենթադրենք ես ունեմ դուռ հենց այդտեղ, որը ավելի մեծ է,
քան ջրի կամ շաքարի մոլեկուլները:
Ամեն կողմում ունեմ ջրի մոլեկուլների խումբ:
Ես ունեմ ջրի մի խումբ մոլեկուլներ ամեն կողմում, ճիշտ այսպես ամեն կողմում:
Այսինքն ես ունեմ ջրի շատ մոլեկուլներ:
Այնպես որ, եթե ես ունեմ ջրի մոլեկուլներ այստեղ, դրանք բոլորը
կշարժվեն պատահական ուղղություններով և այսինքն հավանականությունը՝
այս կողմ գնացող ջրի մոլեկուլների հավասար է այս կողմ գնացող ջրի մոլեկուլների հավանականությանը՝
ենթադրելով, որ երկու կողմերն էլ ունեն
ջրի մոլեկուլների հավասար քանակ, հակառակ դեպքում
ճնշումները տարբեր կլինեն:
Բայց ենթադրենք՝ գիտեք, որ սրա գագաթը նույն է
ինչ սրա գագաթը:
Այնպես որ, չկա ճնշում այս
կամ այն ուղղությամբ գնացող:
Այսպիսով, գիտեք, որ եթե ինչ-ինչ պատճառներով ջրի մոլեկուլների խումբը
շարժվի աջակողմյան ուղղությամբ, ապա
հանկարծակի սա կլրացվի ավելի շատ ջրի մոլեկուլներով, իսկ մենք գիտենք՝
հավանական չի, որ դա կատարվի:
Այնպես որ, սա, գիտեք, սա պարզապես լուծույթ է, սրանք պարզապես երկու անոթներ են ջրի:
Հիմա եկեք լցնենք ինչ-որ քանակի լուծված նյութ:
Եկեք լուծենք ինչ-որ լուծված նյութ, և ենթադրենք՝ անում ենք ամբողջ
լուծումը ձախ կողմում:
Այսպիսով, լցնում ենք շաքարի մի քանի մոլեկուլներ ձախ կողմում:
ԵՎ սրանք այս խողովակի միջով անցնելու համար բավական փոքր են:
Դա պարզապես ենթադրում եմ:
Ի՞նչ է կատարվելու:
Սրանք բոլորը ունեն ինչ-որ տեսակի կինետիկ էներգիա:
Դրանք բոլորը շարժվում են:
Գիտեք՝ ժամանակի ընթացքում ջուրը շարժվում է առաջ և հետ:
Այս ջրի մոլեկուլը կարող է գնալ այս կողմ:
Այս մեկը կարող է գնալ այս կողմ, բայց դրանք դուրս են մղում
մեկը մյուսին, բայց ժամանակի ընթացքում այս շաքարի մեծ մոլեկուլներից մեկը
կգնա ճիշտ ուղղությամբ,
հնարավոր է այս ուղղությամբ գնալու փոխարեն,
այն կսկսի գնալ այս ուղղությամբ:
Այն գնում է սրա միջով, այս երկու
անոթները միացնող թունելի միջով, և այն կկանգնի այստեղ, այնպես չէ՞:
Իսկ այս մոլեկուլը դեռ կշարունակի շարժվել:
Կա հավանականություն, որ այն գնա հետ, բայց այնտեղ դեռ կան
ավելի շատ մասնիկներ, շաքարի ավելի շատ մասնիկներ կան այստեղ քան այնտեղ:
Այսպիսով, դեռ կա հավանականություն, որ սրանցից մեկը
կգնա այս կողմ, հետո սրանցից մեկը կգնա
այս կողմ, մեկը կգնա այս կողմ:
Այսպիսով, պատկերացրեք, թե դուք անում եք նույն բանը հազարավոր
մասնիկներով, ես անում եմ միայն չորս հատով: Ժամանակի ընթացքում
մասնիկները կտարածվեն այնպես, որ իրենց կոնցենտրացիաները
մոտավորապես հավասար կլինեն:
Այնպես որ, հնարավոր է՝ այստեղ լինի երկու հատ ժամանակի ընթացքում:
Բայց եթե, բայց երբ դուք գործ ունեք երեք կամ չորս կամ հինգ
մասնիկների հետ, ապա կա հավանականություն, որ դա տեղի չի ունենա,
բայց երբ դուք գործ ունեք հազարավորների հետ, և դրանք շատ
փոքր են, ապա կա շատ մեծ հավանականություն:
Բայց, այնուամենայնիվ, այս ամբողջ պրոցեսին մենք գնացինք
բարձր կոնցենտրացիայով անոթից դեպի
ցածր կոնցենտրացիայով անոթը, և մասնիկները կտարածվեն
ցածր կոնցենտրացիայով անոթից դեպի բարձր
կոնցենտրացիայով անոթը:
Այսպես նրանք դիֆուզվում են:
Սա դիֆուզիան է:
Մենք սովորեցինք ուրիշ բառեր, որոնք սովորաբար
օգտագործվում են դիֆուզիա հասկացողության հետ:
Սա ունի բարձր կոնցենտրացիա:
Ձախ կողմի անոթը ունի բարձր կոնցենտրացիա:
Բարձր կոնցենտրացիա, բարձր կոնցենտրացիա,
դա հարաբերական է, այնպես չէ՞:
Դա բարձր կոնցենտրացիա ունի համեմատած սրա:
ԵՎ ահա սա այստեղ ունի ցածր կոնցենտրացիա:
Ցածր կոնցենտրացիա:
ԵՎ կան բառեր սրանց համար:
Այս բարձր կոնցենտրացիայով լուծույթը կոչվում է
հիպերտոնիկ լուծույթ:
Գրում եմ դա դեղին գույնով:
Հիպերտոնիկ լուծույթ:
Հիպեր, ընդհանրապես, նշանակում է շատ ունենալ ինչ-որ բանից,
ինչ-որ բանից շատ ունենալ:
Իսկ այս ցածր կոնցենտրացիան հիպո է, հիպոտոնիկ:
Հիպոտոնիկ լուծույթ, ցածր կոնցենտրացիա:
Հնարավոր է՝ լսած լինեք ձեր ծանոթներից, երբ
կերած չեն լինում, ասում են ես հիպոգլիկեմիկ եմ:
Դա նշանակում է, որ չունեն, զգում են
գլխապտույտ:
Իրենց արյան մեջ չկա բավականաչափ շաքար, և նրանք
ցանկանում են բավարարել այն՝ ուտելով ինչ-որ կերակուր:
Եթե դուք հենց նոր կերել եք քաղցրավենիք, հնարավոր է՝ դուք հիպերգլիկեմիկ եք
կամ հնարավոր է՝ դուք պարզապես հիպերգլիկեմիկ եք ընդհանրապես:
Այսպիսով սրանք լավ նախածանցներ են իմանալու համար, բայց
հիպերտոնիկ — ունես շատ լուծված նյութ:
ՈՒնես բարձր կոնցենտրացիա:
Իսկ հիպոտոնիկում լուծված նյութը քիչ է, այսինքն ունես
ցածր կոնցենտրացիա:
Սրանք իմանալու համար լավ բառեր են:
Այսպիսով ընդհանուր, դիֆուզիան- եթե չկան արգելքներ
դիֆուզիային, ինչպես մենք ունեինք, կունենաք լուծված նյութ
բարձր կոնցենտրացիայից կամ հիպերտոնիկ լուծույթից, եթե հնարավոր է,
հիպոտոնիկ լուծույթ գնացող, որտեղ
կոնցենտրացիան ցածր է:
Հիմա եկեք կատարենք հետաքրքիր փորձ:
Մենք խոսեցինք դիֆուզիայի մասին և
լուծված նյութի դիֆուզիայի մասին, այնպես չէ՞:
ԵՎ ընդհանրապես, և սա միակ դեպքը չէ, եթե դուք
ցանկանում եք լինել այնքան ընդհանուր ինչքան հնարավոր է, լուծված նյութը
դա ցանկացած բան է, որը քիչ է, լուծիչը՝ ցանկացած բան,
որից ունեք շատ:
ԵՎ հիմնականում լուծիչը ջուրն է, բայց այն
կարող է ջուրը չլինել:
Այն կարող է լինել ինչ-որ տեսակի ալկոհոլ:
Այն կարող է լինել սնդիկը:
Այն կարող է լինել մի ամբողջ շարք մոլեկուլներ, բայց ջուրը շատ
կենսաբանական կամ քիմիական համակարգերում հակված է լինել
առավել բնորոշ լուծիչը:
Դա այն է, որի մեջ լուծվում են մնացած մոլեկուլները:
Բայց ի՞նչ է տեղի ունենում, երբ մենք ունենք թունել, որտեղ լուծված նյութը շատ
մեծ է անցնելու համար, իսկ ջուրը՝ բավական փոքր:
Եկեք մտածենք այդ իրավիճակի մասին:
Դրա մասին մտածելու համար ես պատրաստվում եմ անել
մի հետաքրքիր բան:
Ենթադրենք՝ ունենք մի անոթ այստեղ:
Իրականում, ես նույնիսկ չեմ նկարի այդ անոթը:
Ենթադրենք՝ ունենք արտաքին միջավայր, որը ունի
ջրի մի խումբ մոլեկուլներ:
Սա արտաքին միջավայրն է, և ապա ունեք
ինչ-որ տեսակի թաղանթ:
Դուք ունեք ինչ-որ տեսակի թաղանթ այստեղ, սա թաղանթ է:
Ջուրը կարող է այս թաղանթով ներս և դուրս գալ:
Այնպես որ, այն կիսաթափանցելի է:
Լավ, այն անցանելի է ջրի համար, բայց լուծված նյութը չի կարող անցնել
թաղանթի միջով:
Եկեք ասենք, որ լուծված նյութը շաքարն է:
Այսինքն դրսում ունենք ջուր և
նաև՝ թաղանթի ներսում:
Ահա սրանք ջրի փոքր մոլեկուլներ են:
Հենց այստեղ թաղանթն է:
ԵՎ մենք ունենք շաքարի մի քանի մոլեկուլներ նորից,
Ես պարզապես ընտրում եմ շաքարը:
Այն կարող է լինել ցանկացած բան:
Այսպիսով, ունենք շաքարի մի քանի մոլեկուլներ այստեղ, որոնք պարզապես
մի քիչ մեծ են, կամ դրանք կարող են լինել շատ մեծ:
Իրականում, դրանք ավելի մեծ են, քան ջրի մոլեկուլները:
Դուք ունեք մի խումբ, և ես նկարում եմ միայն չորսը, բայց դուք ունեք
հազարավորները դրանցից, ճի՞շտ է:
Դուք ունեք ջրի այդքան շատ մոլեկուլներ:
Ես պարզապես փորձում եմ ցույց տալ, որ ունեք ջրի ավելի շատ մոլեկուլներ, քան
շաքարի մոլեկուլներ:
ԵՎ այս թաղանթը կիսաթափանցելի է:
Թափանցելի նշանակում է՝ այն թողում է նյութերին անցնել:
Կիսաթափանցելի նշանակում է, որ այն ամբողջությամբ թափանցելի չէ:
Այսինքն կիսաթափանցել այս համատեքստում, ես նկատի ունեմ՝ այն թողում է
ջրին անցնել թաղանթի միջով:
Այսինքն ջուրը կարող է անցնել, բայց շաքարը՝ ոչ:
Շաքարը շատ մեծ է:
Այսպիսով, եթե մեծացնենք չափերը իրական թաղանթի վրա,
հնարավոր է թաղանթը ունենա այսպիսի տեսք:
Ես պատրաստվում եմ մեծացնել թաղանթի չափերը:
Այսպիսով, թաղանթի վրա այն ունի փոքր անցքեր , հենց այսպես:
ԵՎ ջրի մոլեկուլները հնարավոր է հենց այդ չափսի են:
Այսինք դրանք կարող են անցնել այս անցքերի միջով:
Այնպես որ, ջրի մոլեկուլները կարող են գնալ առաջ և հետ այս
անցքերի միջով, բայց շաքարի մոլեկուլները դրանցից մեծ են:
Այսինքն դրանք չեն կարող անցնել անցքերի միջով:
Դրանք շատ մեծ են այս բացվածքի համար՝ գնալու հետ
և առաջ դրանց միջև:
Ի՞նչ եք կարծում, ի՞նչ է կատարվելու այս իրավիճակում:
Ամենից առաջ եկեք օգտագործենք մեր տերմինաբանությունը:
Հիշեք՝ շաքարը մեր լուծված նյութն է:
Ջուրը մեր լուծիչն է:
Կիսաթափանցելի թաղանթ:
Թաղանթի ո՞ր կողմը ունի լուծված նյութի բարձր կամ ցածր
կոնցենտրացիա:
Լավ, ներսը ունի բարձր կոնցենտրացիա:
Ներսը հիպերտոնիկ է:
Դուրսը ունի ցածր
կոնցենտրացիա, այսինքն հիպոտոնիկ է:
Հիմա, եթե այս բացվածքները բավարար մեծ լինեին, հիմնված այն ամենի վրա,
որ խոսեցինք, այս մոլեկուլները շարժվում են, ջուրը
շարժվում է ցանկացած ուղղությամբ, և հավասար
հավանականությամբ կամ, իրականում ես ուզում եմ խոսել
մի պահ դրա մասին:
Եթե ամեն-ինչ լիներ բաց, ապա այն կունենար հավասար հավանականություն,
բայց եթե այն լիներ բաց, ապա այս մոլեկուլները վերջիվերջո կշարժվեին
ավելի քան այս կողմ, և այն հավանաբար կավարտվեր
հավասար կոնցենտրացիաների հաստատմամբ:
Այսինքն դուք կունենայիք սովորական դիֆուզիա, որտեղ
լուծված նյութը բարձր կոնցենտրացիայից գնում է դեպի
լուծված նյութի ցածր կոնցենտրացիա:
Բայց այս դեպքում, այս մոլեկուլները, դրանք չեն կարող
անցնել այս անցքով:
Միայն ջուրը կարող է առաջ և հետ գնալ:
Եթե այս մոլեկուլները այստեղ չլինեին, ջուրը կունենար հավասար
հավանականություն՝ այս կողմ գնալու, ինչպես
այս կողմ գնալու, լրիվ հավասար հավանականություն:
Բայց քանի որ այս մոլեկուլները աջ կողմում են, կամ
այս դեպքում՝ մեր թաղանթի ներսում:
Սա մեր ներքին թաղանթի խոշորացված տեսքն է, այն քիչ
հավանական է, որովհետև այս մոլեկուլները հնարավոր է լինեն մոտեցման
դիրքում անցքերի, որը շատ քիչ հավանական է ջրի համար՝
լինել անցքերի մոտեցման դիրքում, այսինքն իրականում
ջրի մտնելը ավելի հավանական է, քան դուրս գալը:
ԵՎ ես ուզում եմ դա շատ հասկանալի դարձնել:
Եթե շաքարի այս մոլեկուլները այստեղ չլինեին, ակնհայտորեն
ջրի համար հավասար հավանական կլիներ գնալ ցանկացած ուղղությամբ:
Հիմա, քանի որ շաքարի մոլեկուլները այստեղ են, դրանք
կարող են լինել աջ կողմում:
Դրանք կարող են լինել արգելք, ես մտածում եմ դա ամենալավ ձևն է՝ համարել
դրանց, որպես արգելք անցքի մոտ:
Դրանք երբեք չեն կարողանա անցնել անցքի միջով
և հնարավոր է՝ նույնիսկ չփակեն անցքը, բայց դրանք շարժվում են
ինչ-որ պատահական ուղղությամբ:
Այսինքն, եթե ջրի մոլեկուլը մոտենում է, դա շատ
հավանական է, և մենք գործ ունենք հազարավոր
մոլեկուլների հետ, ավելի հավանական է արգելափակվի
դուրս գալու համար:
Բայց ջրի մոլեկուլները դրսից , չկա ոչինչ նրանց
արգելափակելու համար, այսինքն կունենաք
ջրի հոսք դեպի ներս:
Այսինքն այս իրավիճակում, կիսաթափանցելի թաղանթի հետ,
դուք կունենաք ջուր:
Դուք կունենաք ամբողջական ջրի ներհոսք:
ԵՎ սա հետաքրքիր է:
Մենք ունենք լուծիչ, որը հոսում է հիպոտոնիկ վիճակից դեպի
հիպերտոնիկ լուծույթ, բայց դա միայն
հիպոտոնիկ է լուծված նյութում:
Բայց ջուրը, եթե դուք փոխեք հակառակը, եթե դուք օգտագործեք
շաքարը, որպես լուծիչ, ապա կարող եք ասել՝ մենք գնում ենք
ջրի բարձր կոնցենտրացիայից դեպի ջրի ցածր կոնցենտրացիա:
Չեմ ուզում ձեզ շատ շփոթեցնել:
Ահա սա է շփոթեցնում մարդկանց, բայց պարզապես մտածեք
ինչ է կատարվելու:
Ցանկացած իրավիճակում լուծույթը կանի
այն հնարավորը, որպեսզի հավասարեցնի
կոնցենտրացիան:
Դարձնելու կոնցենտրացիաները երկու
կողմերում ինչքան հնարավոր է մոտ:
ԵՎ դա պարզապես ինչ-որ հրաշք չի:
Այնպես չէ, որ լուծույթը դա գիտի:
Ամբողջը հիմնված է հավանականությունների վրա և
բախումների, բայց այս իրավիճակում ջուրը ավելի
հավանական է՝ հոսի անոթի մեջ:
Այսինքն այն իրականում կգնա հիպոտոնիկ կողմից, երբ
մենք խոսում ենք լուծված նյութի ցածր կոնցենտրացիայից, դեպի
լուծված նյութի բարձր կոնցենտրացիայով կողմը,
շաքարի, և իրականում, եթե այս բանը ընդարձակվող է, շատ
ջուր կհոսի ներս, և այս թաղանթը
կլայնանա:
Ես չեմ մանրանա այստեղ, բայց այս գաղափարը ջրի -
լուծիչի, եթե այս դեպքում ջուրը լուծիչն է,
ջրի, որպես լուծիչի դիֆուզվելը
կիսաթափանցելի թաղանթով կոչվում է օսմոս:
Դուք հավանաբար լսել եք օսմոսով սովորելու մասին. եթե դուք դնեք գիրքը
ձեր գլխի մոտ, հնարավոր է՝ այն անցնի ձեր գլխի մեջ:
Նույն գաղափարը:
Այդտեղից էլ եկել է բառը:
Այս գաղափարը թաղանթի միջով ջրի հոսելու՝
կոնցենտրացիաները ավելի հավասար դարձնելու համար:
Այսպիսով, եթե ասեք, լավ, ես ունեմ բարձր կոնցենտրացիա այստեղ,
ցածր կոնցենտրացիա այստեղ:
Եթե այստեղ թաղանթ չլիներ, այս մեծ մոլեկուլները
դուրս կգային, բայց որովհետև կա այս կիսաթափանցելի թաղանթը այստեղ,
դրանք չեն կարող դուրս գալ:
Այսինքն համակարգը պարզապես հավանականությամբ է, չկա կախարդանք
այստեղ, շատ ջուր կմտնի՝ հավասարեցնելու համար
կոնցենտրացիան:
Վերջապես, եթե լինեն քիչ մոլեկուլներ այստեղ, այլ ոչ
այսպես բարձր կոնցենտրացիա, վերջապես եթե ամեն-ինչ
ամբողջությամբ տեղի ունենար, դուք կգայիք մի կետի, որտեղ
դուք ունեք այնքան բարձր
կոնցենտրացիա այս կողմում, ինչքան աջ ձեռքի կողմում,
որովհետև այս աջ կողմը կլցվի
ջրով, և նաև հնարավոր է՝ դառնա ավելի մեծ ծավալի:
ԵՎ նորից, ջրի մոլեկուլի հավանականությունները
աջ գնալու և ձախ գնալու կլինեն
հավասար, և կունենաք ինչ-որ տեսակի հավասարակշռություն:
Բայց ես ցանկանում եմ դա շատ հասկանալի դարձնել. դիֆուզիան դա
ցանկացած մասնիկի գնալն է բարձր կոնցենտրացիայից, և
տարածումը դեպի ցածր կոնցենտրացիայով վայր և
պարզապես տարածվելը:
Օսմոսը ջրի դիֆուզիան է:
ԵՎ սովորաբար դուք խոսում եք ջրի դիֆուզիայի մասին,
որպես լուծիչ, և սովորաբար այն
կիսաթափանցելի թաղանթի համատեքստում է, որտեղ իրական լուծված նյութը չի կարող
անցնել թաղանթի միջով:
Այնուամենայնիվ, հուսով եմ՝ օգտակար եք գտնում սա և
ոչ շփոթեցնող: