Ik wil graag mijn ervaring met je delen
inzake onderwijs.
Het is misschien anders dan wat jullie verwachten.
Vroeger dacht ik net als iedereen
dat een opleiding ons een beter leven geeft,
dat onderwijs ervoor zorgt
dat we slagen in het leven.
Dat idee had ik ooit en ik deed mijn best
om vooruit te komen
door zo veel te leren als ik kon.
Maar wat ik ontdekte, was precies het omgekeerde.
Kijk naar mijn klasgenoten,
de 60 waarmee ik samen op school zat.
De slimste van de klas
is nu een ambtenaar met een torenhoge schuld.
De ouders van velen van hen moesten een hele kudde buffels verkopen
om de opleiding te kunnen betalen,
of ze beleenden hun land en zitten nu in de schuld.
Na hun studie konden hun kinderen niet eens een baan vinden
dus hun ouders raakten dat land kwijt aan de bank.
Het zijn ongeschoolde arbeiders
die nu moeten blijven werken tot hun botten pijn doen.
Ik ging erdoor beseffen dat een opleiding voor armen
een riskante gok is, en zeker nu.
Ik zie hoe hard ze werken,
meer dan 10 jaar van hun leven,
om de school voor hun kind te kunnen betalen.
Maar hun afgestudeerde kinderen kunnen geen werk vinden,
of hooguit iets tijdelijks.
Vanuit de positie van de armen gezien
is het onderwijs echt een kwelling.
We studeren een hoop,
maar wat we echt nodig hebben, wordt ons op school niet geleerd.
Waarom moeten we zoveel tijd verdoen,
tot wel 20 jaar van ons leven, en zo'n hoop geld,
om iets te studeren wat we niet gaan gebruiken.
Ik weet nog dat ik zo'n hekel had aan wiskunde,
maar ik probeerde me te verdiepen in sinus, cosinus en tangens,
pi kwadraat, enzovoort.
Maar ik ken niemand die echt de wortel uit zijn alledaagse leven kan trekken.
(Applaus)
Velen van mijn klasgenoten hebben Engels geleerd
van de eerste klas lagere school tot en met de middelbare school.
Van die 60 is er niet een die Engels kan spreken.
Dat van mij lijkt er dan nog een klein beetje op.
Hoe kon het anders? Onze leraar kon het amper!
Waarom zouden we dan studeren?
Waarom onze kostbare tijd verdoen, zoveel tijd van ons dierbare leven.
Iedere minuut telt,
maar we hebben het schaamteloos verspild.
Toen ik zelf een kind kreeg
begon ik pas serieus over onderwijs na te denken.
Wat is je opleiding eigenlijk?
Ik heb geleerd dat onze opleiding
twee dingen van ons afneemt.
Ten eerste: liefde.
Liefde bloeit wanneer we nauw verbonden zijn
en alles met elkaar delen.
Maar als we naar school gaan,
is de liefde vertrokken.
De band is gebroken.
Herinner je je de treurigste dag in je leven?
De dag dat je ouders je voor het eerst naar school brachten.
Ja, inderdaad.
Waarom moet een kinderleven beginnen met dat soort treurigheid?
Er is zoveel te genieten in deze wereld.
We kunnen het leuk maken.
Maar we dringen ons kind vanaf het prille begin die ellende op.
Waarom zetten wij ze onder druk
om dingen te leren die ze niet interesseren?
Toen ik nog jong was,
waren Cambodja, Laos en Vietnam net communistisch.
Het gerucht ging dat als wij communistisch zouden worden,
de kinderen zouden worden gehersenspoeld,
volwassenen gedwongen te werk zouden worden gesteld
en onze ouders maar één kom rijst per dag zouden kunnen eten.
Ik was doodsbang; ik zat vaak stilletjes te huilen.
Iedere keer als ik er aan dacht moest ik huilen. Waarom?
Omdat ik zo van mijn ouders hield. Ik wilde niet van ze gescheiden worden.
Maar waar ik dus zo bang voor was,
is tegenwoordig de normale gang van zaken.
Daar begrijp ik niets van.
Waarom wordt mijn grootste angst nu ineens de norm?
Waarom halen we kind en ouders uit elkaar?
Liefde is niet gewoon een instinct.
Het is een nalatenschap die is ontwikkeld
en doorgegeven door vele generaties.
Maar we geven het niet meer door
aan onze kinderen.
We maken hen los van ons
om binding te voorkomen,
om ze onafhankelijk te maken,
en we blijven alleen over.
Dat is volgens mij het eerste wat het onderwijs ons afneemt.
Ten tweede: creativiteit.
Creativiteit is iets wat deel uitmaakt van ons leven,
met name als we jonger dan 10 jaar zijn.
In die jaren is je brein nog vrij.
Kinderen beginnen hun creativiteit te ontwikkelen
door met grond, zand, bladeren en stokjes te spelen,
waarmee ze allerlei dingen creëren.
Zo ontwikkelt de creativiteit zich goed.
Als we oud worden zijn we minder creatief,
want ons brein zit vol met informatie.
Er is geen plaats voor creativiteit.
We imiteren dus meer
of volgen de ideeën van anderen.
Neem Thailand, bijvoorbeeld.
Als we iets willen ontwikkelen
-- verkiezingen, democratie, een regering, politici, noem maar op --
moeten we dat afkijken van andere landen.
Waarom?
(Applaus)
We volgen maar, we doen ze na,
want we kunnen niet voor onszelf denken.
We hebben onze creativiteit niet ontwikkeld.
Kinderen kunnen dat wel zolang ze nog geen 10 jaar zijn.
Tot op die leeftijd moeten ze dus niet studeren.
Ze moeten spelen, plezier hebben, leren wat gelukkig zijn is,
de vrijheid voelen,
de creativiteit voelen, voelen dat ze alles kunnen.
Dat is het belangrijkste.
Maar we sturen een kind van drie naar de peuteropvang.
We verplichten ze bijles te nemen, allerlei cursussen te volgen,
een schooltas te dragen die zwaarder is dan de onze.
We zetten ze onder grote druk
vanaf hele jonge leeftijd.
Ze verwelken voor ze kunnen bloeien.
Waar komt onze wreedheid toch vandaan?
Worden ze slimmer als ze meer studeren?
Er zijn zoveel universiteiten in ons land.
Er zijn zoveel afgestudeerden.
Maar tegenwoordig worden overstromingen een groot probleem in Bangkok.
Overstromingen waren altijd normaal,
maar nu worden ze een probleem.
Er is te weinig drinkwater en mensen moeten flessen water kopen.
Dit is een mentale crisis, een educatieve crisis
die we niet op kunnen lossen.
We studeren om van iets normaals
een probleem te maken.
(Applaus)
Als we de creativiteit van een kind onderdrukken
ontwikkelt zich stress.
Vervolgens raken ze daaraan gewend
en ze groeien op als gestreste volwassenen.
Zo is het leven.
Geboren worden om te werken en betaald te worden. Punt.
Ze denken er niet over na,
want de school dient de volgende doelen tegenwoordig:
ze leren gehoorzaam te zijn, zich te conformeren,
en binnen de lijnen te blijven.
Dat is alles.
(Applaus)
Hoe?
Iedereen draagt dezelfde kleren,
draagt zijn haar hetzelfde en heeft hetzelfde antwoord voor dezelfde vraag.
Niet denken!
Er zijn maar 4 keuzes: A, B, C en D.
Je mag niet denken!
(Applaus)
Na school weten we niet wat we moeten denken.
We kunnen dus alleen gehoorzamen en ons conformeren.
Dit wordt een sociaal probleem.
Afgestudeerden hebben kennis maar geen baan.
Hoe is dat mogelijk?
Is dat wat we studeren dus nonsens en onbruikbaar?
Kijk naar wat we hebben bestudeerd. Alles is zo ver weg.
De aarde, de maan,
de president van dat land,
graniet, bruinkool en andere soorten steen.
Maar we hebben niets geleerd over onszelf.
We weten niet hoe we moeten koken of hoe we vuur moeten maken.
We hebben geen idee welke planten we kunnen eten.
Als we ziek zijn kunnen we alleen maar naar de dokter,
die het trouwens altijd heel druk heeft.
We worden ziek, dat is normaal.
Waarom hebben we niet geleerd hoe we voor onszelf moeten zorgen?
Als het om onszelf gaat, hebben we niets geleerd.
We hebben geleerd over radioactiviteit en uranium,
maar weten niets over MSG,
en dat krijgen we dagelijks binnen.
(Applaus)
Daarom denk ik
dat het onderwijssysteem veel schade doet
aan het leven van een hoop mensen.
Veel mensen hebben zich daar met tegenzin in geschikt.
Ik moet heel erg aan mijn eigen kind denken.
Toen mijn kind ter wereld kwam, wilde ik dat anders gaan doen.
Als ik kinderen naar school zie gaan --
Als ik ze de school in zie lopen
is het net of ze de fabriek binnengaan
waar ze tot industriële producten worden gemaakt
met allemaal dezelfde kwaliteiten,
allemaal dezelfde specificaties.
(Applaus)
Voor mijn eigen kind
vind ik het belangrijkste dat het op zijn minst leert
hoe je voor jezelf zorgt.
Dat je moet zorgen voor de vier cruciale dingen:
voedsel, onderdak, kleding en medicijnen.
Dat is de kern van wat we moeten leren.
Als we een goede fundering hebben, hebben we vertrouwen en zijn we niet bang.
We kunnen dan fier leven.
Maar het onderwijssysteem heeft dit eruit gesneden.
Niemand leert die vier kernzaken nog.
Dus zijn we bang als we zijn afgestudeerd.
Het voelt alsof we niets hebben geleerd.
Alsof we niets weten, toch?
Dus zijn we doelloos.
Als je je zo onzeker voelt, zo bang,
ga je wanhopig op zoek naar zekerheid.
Je zoekt dat in geld.
Dus ga je hard werken,
je hele leven lang.
Voor mijn eigen kind dacht ik dus aan alternatieve scholing.
In Thailand mag je ook thuis leren en dat gingen we dus doen.
Het is vrij eenvoudig.
Je neemt contact op met je lokale onderwijsautoriteit,
je overlegt een leerprogramma
en als dat goedgekeurd is, kun je beginnen.
Om het Ministerie van Onderwijs te plezieren,
steek je dat leerprogramma een beetje leuk in elkaar.
(Applaus)
Maar als we onderwijzen doen we gewoon wat nodig is.
(Gelach)
We kunnen anders onderwijzen, dat ga ik doen met mijn kind.
Ik ga hem leren groenten te kweken.
Van een tuin aanleggen leert hij wiskunde,
natuurkunde, maar ook technologie.
Ik geef nog geen twee uur per dag les,
met name Thais, Engels en rekenen.
De rest komt vanzelf aan bod,
ik hoef hem niets te leren.
Dat regelt hij zelf.
Mijn zoon is 9 jaar oud. Hij heeft zijn eigen huis.
Dat heeft hij zelf gebouwd.
(Applaus)
Sinds hij geboren is,
heb ik hem nooit veel speelgoed gegeven, misschien 10 dingen.
Hij taalt er ook niet naar,
want hij heeft genoeg om mee te spelen in de tuin.
Als hij iets wil, kan hij zelf wel geld verdienen.
Hij verkocht altijd gebakjes om geld te verzamelen voor LEGO.
Hij maakte zaklampen van oude telefoonbatterijen
en verkocht ze voor 150 Baht per stuk.
Zo doen wij dat.
Ik hoef hem bijna geen geld te geven.
Dat is heel gemakkelijk.
En mijn kind van 11
organiseert het leren nu zelf.
Hij ontwierp zijn eigen huis.
Dat vind ik zo interessant.
We leerden hem alleen de vier kernzaken.
Laat hem voor zichzelf zorgen, want als hij dat kan
kan zijn vader met een gerust hart sterven.
Hij redt het wel.
(Applaus)
We hebben veel vrienden.
Dit is onze vriend, Tonkla.
Tonkla is 13.
Hij is ook thuis onderwezen.
Vanaf het begin wilde hij leren eenden hoeden.
Zijn vader is boer. Hij hoedt eenden.
Eenden hoeden leert hem alle vakken.
Twee jaar geleden ging hij naar de VS met mijn zoon.
Ze vroegen me geen geld.
Hij verdiende alles, 60.000 Baht, ticket en andere kosten
van de eierverkoop.
(Applaus)
De opleiding hoeft dus niet moeilijk te zijn.
Zo'n last is het niet.
Het hoort makkelijk en leuk te zijn in plaats van stressvol en frustrerend.
Het moet geen last zijn voor de ouders en voor de leerlingen zelf.
Het mag een last zijn voor de overheid.
Kinderen moeten bestuderen wat ze in hun leven ook gebruiken.
Dat soort opleiding leidt tot duurzaamheid
en een fier en gelukkig leven.
Zo anders dan het moderne onderwijssysteem
wat van zoveel dingen afhangt.
Nu kunnen we zelf de lessen vormgeven.
Ik denk dat het magische ideeën creëert,
diversiteit,
en duurzaamheid.
Het onderwijssysteem,
wat strak wordt gecontroleerd door het Ministerie van Onderwijs,
probeert iedereen hetzelfde te laten denken.
Allemaal dezelfde ideeën, dezelfde activiteiten, dat wordt niets.
Diversiteit echter is veiligheid en duurzaamheid.
Diversiteit is schoonheid.
Onderwijs zou vrij moeten zijn van het juk
van het Ministerie van Onderwijs.
Het hoort tot de mensenrechten.
(Applaus)
Gemeenschappen moeten hun eigen lessen ontwerpen
die aansluiten bij hun behoeftes,
niet om slaaf te worden van een systeem,
zoals dat op dit moment is.
Ik zou wensen dat we er eens over nadachten:
moeten we onze kinderen hiermee blijven lastig vallen
of kunnen we ze een alternatief bieden?
Dank je wel.