Como pacientes,
adoitamos lembrar os nomes dos nosos médicos,
pero a miúdo esquecemos os nomes dos nosos enfermeiros.
Eu recordo unha.
Hai uns anos, tiven cancro de mama,
e dalgunha maneira logrei superar as operacións
e o comezo do tratamento bastante ben.
Podía ocultar o que estaba a ocorrer.
Ninguén tiña por que sabelo.
Podía levar a miña filla ao colexio,
podía saír cear co meu marido;
podía enganar a xente.
Pero logo chegou a quimio
e iso aterrábame
porque sabía que ía perder todo o pelo do corpo
polo tipo de quimio que ía recibir.
Xa non podería seguir finxindo
que todo estaba normal.
Estaba asustada.
Sabía o que era que todos te tratasen con pinzas
e simplemente quería sentirme normal.
Tiña un catéter no peito.
Fun ao meu primeiro día de quimioterapia,
e estaba moi mal de ánimo.
A miña enfermeira, Joanne, entrou pola porta,
e cada óso do meu corpo estábame pedindo
que me levantase daquela cadeira e fuxira.
Pero Joanne miroume e faloume como se fósemos vellas amigas.
E logo preguntoume:
"Onde fixeches as mechas?"
(Risas)
Pensei: "Estás de broma?"
"Fálasme do meu cabelo cando estou a punto de perdelo?"
Enfadeime un pouco
e díxenlle: "En serio? Estasme preguntando polo pelo?"
E encollendo os ombreiros díxome:
"Volverá medrar."
Nese momento díxome a única cousa que eu pasara por alto:
que, algún día, a miña vida volvería á normalidade.
Ela críao realmente.
Así que eu tamén o crin.
Preocuparse pola perda do cabelo cando un loita contra o cancro
poder parecer unha parvada ao principio,
pero non é que un só se preocupe polo aspecto,
senón porque todo o mundo te tratará con demasiado coidado.
Joanne fíxome sentir normal por primeira vez en seis meses.
Falamos dos seus mozos,
de buscar apartamento en Nova York,
e da miña reacción á quimioterapia.
Todo ao mesmo tempo.
Eu sempre me preguntaba
"como soubo tan instintivamente como falarme?"
Joanne Staha e a miña admiración cara a ela
marcaron o comezo da miña viaxe no mundo da enfermaría.
Uns anos despois, pedíronme que fixera un proxecto
para celebrar o traballo realizado polos enfermeiros.
Empecei con Joanne
e coñecín a máis de cen enfermeiros de todo o país.
Pasei cinco anos entrevistando, fotografando e filmando enfermeiros
para un libro e un documental.
Planifiquei co meu equipo unha viaxe por Estados Unidos
que nos levaría aos lugares que afrontan
algúns dos problemas máis grandes de saúde pública da nosa nación:
o envellecemento, a guerra, a pobreza, a prisión...
E despois fomos a lugares
onde encontramos a maior concentración
de pacientes que afrontan eses problemas.
Logo pedímoslles aos hospitais e a centros que nomearan os enfermeiros
que mellor os representasen.
Unha das primeiras enfermeiras que coñecín foi Bridget Kumbella.
Bridget naceu en Camerún,
é a maior de catro irmáns.
Seu pai estaba traballando cando caeu dun cuarto piso
e lesionou gravemente o lombo.
El falou moito do que era
estar deitado boca arriba e non recibir o tratamento necesario.
Iso impulsou a Bridget cara á enfermaría.
Agora, como enfermeira no Bronx,
coida un grupo moi diverso de pacientes
de tódalas clases e relixións.
Dedicou a súa carreira a comprender o impacto
das diferenzas culturais en materia de saúde.
Ela falounos dun paciente,
un paciente aborixe,
que quería ingresar na UCI cunha manchea de plumas
Así atopaba el o consolo espiritual.
Contounos como o apoiou
e dixo que os pacientes teñen relixións diferentes
e que usan todo tipo de obxectos como consolo espiritual;
e sexa un santo rosario ou unha pluma simbólica,
todo debe apoiarse.
Este é Jason Short.
É enfermeiro de asistencia domiciliaria nos montes Apalaches,
e o seu pai tiña unha gasolineira e un taller cando el era pequeno.
Así que ocupábase de coches na comunidade na que agora traballa de enfermeiro.
Cando estaba na universidade,
non era moi masculino ser enfermeiro,
así que evitou este traballo durante anos.
Durante un tempo foi camioneiro,
pero os camiños da vida levárono de novo á enfermaría.
Como enfermeiro nos Apalaches,
Jason vai a lugares aos que nin sequera unha ambulancia pode chegar.
Nesta foto, está posando no medio do que antes era un camiño.
A minería de montaña inundou ese camiño
e a única maneira que ten Jason de chegar ao paciente
que vive nesa casa con pneumoconiose
é conducir o seu todoterreo a contracorrente por ese arroio.
Cando fun con el, arrancamos o parachoques dianteiro do coche.
Á mañá seguinte ergueuse,
puxo o coche na foxa, reparou o parachoques
e despois foi ver o seu próximo paciente.
Fun testemuña de como Jason coidou a ese señor
cunha compaixón enorme,
e sorprendeume de novo o íntimo do traballo da enfermaría.
Cando coñecín a Brian McMillion, era un novato.
Acababa de volver dunha misión
e aínda non se acomodara de novo á vida en San Diego.
Falou da súa experiencia como enfermeiro en Alemaña,
e de como coidou os soldados que regresaban de combater.
A miúdo, el era a primeira persoa que vían
ao abriren os ollos no hospital.
Na cama e con membros amputados, o primeiro que lle dicían era:
"Cando podo volver? Deixei os meus compañeiros alí."
E Brian dicíalles:
"Non vas ir a ningures. Xa fixeches abondo, meu."
Brian é a vez un enfermeiro e un soldado que estivo en combate.
Está nunha posición privilexiada
que lle permite empatizar e axudar a curar os veteranos que atende.
Esta é a irmá Stephen.
Ela dirixe un fogar de anciáns chamado Villa Loretto en Wisconsin.
E baixo o seu teito pódese encontrar todo tipo de vida.
Medrou desexando vivir nunha granxa,
así que ao ter a oportunidade de adoptar animais de granxa,
acolleunos entusiasmada.
Na primavera, eses animais teñen crías.
E a irmá Stephen usa eses parrulos, cabuxas e años
como zooterapia para os residentes de Villa Loretto
que ás veces non poden recordar os seus propios nomes,
pero que se alegran de termar coas súas mans dun añiño.
O día que estiven coa irmá Stephen,
tiña que sacala de Villa Loretto para rodar parte da súa historia.
E antes de marcharmos entrou no cuarto dun paciente terminal.
Inclinouse e dixo:
"Teño que marchar durante o día,
pero se Xesús te chama,
ti vaite.
Vaite directo á casa de Xesús".
Quedeime alí, pensando
que era a primeira vez na miña vida
que fun testemuña de que se lle podía mostrar amor incondicional a alguén
deixándoo ir.
Non temos que aferrarnos tanto.
Vin máis vida en Villa Loretto
ca en ningún outro momento e en ningún outro lugar na miña vida.
Vivimos tempos complicados no que á saúde respecta.
É fácil perder de vista a necesidade
de calidade de vida fronte a cantidade de vida.
Conforme se creen novas tecnoloxías que salven vidas,
teremos que tomar máis decisións complicadas.
Estas tecnoloxías a miúdo salvan vidas,
pero tamén poden prolongar a dor e a agonía da morte.
Como se supón que lidaremos con isto?
Necesitaremos toda a axuda posible.
Os enfermeiros teñen unha relación única con nós
porque pasan tempo a carón da nosa cama.
Durante ese tempo créase unha certa intimidade emocional.
O pasado verán, o 9 de agosto,
meu pai morreu dun ataque ao corazón.
Miña nai estaba desfeita
e non podía imaxinar o seu mundo sen el.
Catro días despois caeu, rompeu a cadeira,
necesitaba cirurxía e atopouse loitando pola súa propia vida.
Unha vez máis encontreime
recibindo o coidado dos enfermeiros...
esta vez para a miña nai.
Meu irmán, miña irmá e mais eu quedamos ao seu lado
os tres seguintes días na UCI.
Mentres tratábamos de tomar as decisións correctas
e cumprir os desexos da miña nai,
descubrimos que dependíamos dos consellos dos enfermeiros.
E unha vez máis,
non nos defraudaron.
Tiveron unha visión incrible
sobre como coidar a miña nai nos seus últimos catro días de vida.
Ofrecéronlle consolo, aliviáronlle a dor.
Souberon animarnos a miña irmá e a min para poñerlle un camisón bonito a mamá,
moito despois de que a ela xa non lle importara,
pero si, e moito, a nós.
Souberon espertarme xusto a tempo para o último alento de miña nai.
E logo souberon canto tempo deixarme no cuarto con ela
despois da súa morte.
Non teño nin idea de como saben esas cousas,
pero si sei que lles estou eternamente agradecida
por guiarme unha vez máis.
Moitas grazas.
(Aplausos)