ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်တုန်းက အဝတ်သေတ္တာ တစ်လုံးတည်းနဲ့
သီတင်းပတ်နဲချီပြီး ခရီးထွက်နေဘူးတယ်။
တစ်နေ့တော့ အရေးပါတဲ့ ပွဲတစ်ခုကို အဖိတ်ခံရပြီး
ဒီပွဲအတွက် ထူးခြားတာ တစ်ခုခုကို ဝတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ဒီတော့ သေတ္တာကို လှန်လှောကြည့်တော့ ဝတ်စရာ ဘာမှ မတွေ့မိဘူး။
ကံကောင်းတော့အဲဒီနေ့က နည်းပညာ ကွှန်ဖရင့်တက်ခဲ့ပြီး
3D ပုံနှိပ်စက်တွေကို သုံးခွင့်ရခဲ့တယ်။
ဒီတော့ မြန်မြန်ပဲ ကွန်ပြူတာမှာ စကတ်တစ်ထည်
ဒီဇိုင်းထုတ်ကာ ကွန်ပြူတာမှာ ဖိုင်တင်လိုက်တယ်။
ညတွင်းချင်းပဲ အပိုင်းတွေကို ပုံထုတ်ခဲ့တယ်။
နောက်နေ့မနက်မှာ အပိုင်းအားလုံးကို ယူကာ
ဟိုတယ်ခန်းထဲမှာ အတူ ဆင်လိုက်တယ်၊
တကယ်က အခု ကျွန်မဝတ်ထားတဲ့ စကတ်ပါ။
(လက်ခုပ်သံများ)
ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေကို ပုံနှိပ်တာ ဒါပထမဆုံး မဟုတ်ပါဘူး။
ဖက်ရှင်ကျောင်းမှာ အကြီးတန်း အထည်ဆန်းတွေအတွက်
အိမ်ကနေ ဖက်ရှင်အကုန်လုံးကို 3D နဲ့ စမ်းရိုက်ထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
ပြဿနာက ကျွန်မဟာ 3D ပုံနှိပ်တာကို သိကိုမသိသလောက် ဖြစ်နေပြီး
ဖက်ရှင်ပုံ ငါးမျိုးကို ဘယ်လိုထုတ်မယ်ဆိုတာ ကြံဆဖို့ ကိုးလပဲ အချိန်ရှိခဲ့တာပါ။
အိမ်ကနေ အလုပ်လုပ်ရင် ဆန်းသစ်မှု အဖြစ်ဆုံးလို့ အမြဲခံစားရတယ်
ကုန်ကြမ်းအသစ်တွေနဲ့ စမ်းသပ်လုပ်တာကို ကြိုက်ပြီး
ကျွန်မရဲ့ ဖက်ရှင် ပရောဂျက်အတွက် အထူးခြားဆုံး
အထည်တွေလုပ်ဖို့ နည်းသစ်တွေကို အမြဲ ကြိုးစားတီထွင် ချင်တယ်။
ထူးထူးဆန်းဆန်း ဆေးမှုန့်တွေနဲ့ ကုန်ကြမ်း အကျန်တွေ
ရှာဖို့ စက်ရုံဟောင်းတွေနဲ့ ဆပ်ဆန်းဆန်း စတိုးဆိုင်တွေကို သွားရတာကြိုက်တယ်။
နောက်ပြီး ဒါတွေကို စမ်းသပ်ဖို့ အိမ်ကိုယူလာတာပေါ့။
ရှင်တို့ တွေးကြည့်နိုင်သလို
ကျွန်မ အခန်းဖော်တွေကတော့ မကြိုက်ကြပါဘူး။
(ရယ်သံများ)
ဒီတော့ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းမှာ မဆန့်တဲ့ စက်ကြီးတွေနဲ့
ဆက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊
ဖက်ရှင်နည်းပညာ မျိုးစုံနဲ့ ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့
တိကျပြီး ထုံးစံဖြစ်တဲ့ အလုပ်ကို ကြိုက်ပါတယ်။
ဥပမာ သိုးမွှေထိုးစက်တို့၊ လေဆာဖြတ်စက်နဲ့ ပိုးသားစက်ရိုက်တို့ပေါ့။
နွေရာသီအားရက်မှာ တရုတ်တန်းက ဖက်ရှင်ဆိုင်မှာ အလုပ်သင်အဖြစ်
နယူးယော့ခ်ကို လာခဲ့ပါတယ်။
3D နဲ့ ရိုက်တဲ့ အံ့ဩဖွယ် ဝတ်စုံ နှစ်စုံကို လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
ရှင်တို့ ဒီမှာတွေ့ရသလို အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါတွေနဲ့ ပြဿနာလေးတွေ ရှိခဲ့တယ်။
ဒါတွေက ပလပ်စတစ် အမာကနေလုပ်တာ ကြောင့် ကွဲလွယ်ပါတယ်။
ဒီပုံစံတွေနဲ့က ထိုင်လို့မရပါဘူး။
လက်မောင်းတွေအောက်မှာ ပလပ်စတစ်ကနေ အခြစ်တောင် ခံရပါတယ်။
3D ပုံနှိပ်ခြင်းနဲ့ ဒီဇိုင်နာတွေဟာ သူတို့ စိတ်ကြိုက်
အတိအကျ ဖန်တီးဖို့ လွတ်လပ်ခွင့် အများကြီးရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စတူဒီယိုတွေကနေ အဝေးကြီးမှာရှိတဲ့ စမ်းသပ်ခန်းတစ်ခုက
စျေးကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းသုံး ပုံနှိပ်စက်ကြီး တွေကို မှီခိုနေရတုန်းပါ။
နောက်နှစ်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အိမ်သုံး ပုံနှိပ်စက်နဲ့
ရိုက်ထုတ်ထားတဲ့ 3D လည်ဆွဲ တစ်ခုပေးတယ်။
ဒီပုံနှိပ်စက်တွေဟာ အလုပ်သင်တုန်းက စက်တွေထက်
စျေးအရမ်း ပိုပေါပြီး အများကြီး ပိုသုံးနိုင်တာ သိလိုက်တယ်။
ဒါနဲ့ လည်ဆွဲကို ကြည့်ပြီး
တွေးမိတာက " အိမ်ကနေ လည်ဆွဲကို ရိုက်ထုတ်လို့ရရင်ဘာလို့ အိမ်ကနေ
အဝတ်အစားတွေ မထုတ်နိုင်ရမှာလဲ" ပေါ့။
အရမ်းသဘောကျခဲ့တာက စျေးကိုသွားဖို့ မလိုတော့ပဲ အခြားသူက
ရောင်းဖို့ ရွေးထားတဲ့ အထည်တွေ ကို ရွေး၊ ဒါတွေကို
ဒီဇိုင်းထုတ်ပြီး အိမ်ကနေ တိုက်ရိုက် ရိုက်ထုတ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးပါ။
3D အကြောင်း ကျွန်မသိသမျှလေ့လာနိုင်တဲ့
ထုတ်လုပ်သူနေရာလေး တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်။
ချက်ချင်းပဲ လက်တွေ့ခန်းရဲ့ သော့ချက်ကို ဆရာစားမချန်
ကျွန်မကို ပေးတော့ ညတိုင်း စမ်းလုပ်လို့ရတာပေါ့။
အဓိက စိန်ခေါ်မှုက ပုံနှိပ်အထည်တွေအတွက် သင့်လျော်တဲ့ အမျှင်ရှာဖို့ပါ။
ဒီတော့ အမျှင်ဆိုတာ ဘာလဲ။
အမျှင်ဆိုတာက ပုံနှိပ်စက်ထဲ ထည့်ပေးရတဲ့ ကုန်ကြမ်းပါ။
မာပြီး ခြစ်ရာထင်ကာ ကွဲနိုင်တဲ့ ကုန်ကြမ်း PLA နဲ့ စမ်းဖို့
တစ်လလောက် အချိန်ကုန်ခဲ့တယ်။
ကျော်လွှားမှုက ရောက်လာတာက အမျှင်သစ်တစ်မျိုးဖြစ်တဲ့
Filaflex နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချိန်ပါ။
ဒါက ခိုင်မာပြီး ကွေးနိုင်၊ ဆန့်နိုင်ရှိတယ်။
ဒါကိုသုံးပြီး ပထမဆုံး အထည်ကို ရိုက်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။
"Liberté" လို့တပ်တားတဲ့ အနီရောင် ဂျက်ကက်..
ပြင်သစ်လို "လွတ်လပ်မှု"။
ဒီအထဲမှာ မြှုပ်တပ်ထားတယ်။
ဒီစကားလုံကို ရွေးတာက အထည်ကို အိမ်က ပုံစံထုတ်နိုင်ကာ
ကိုယ့်ဘာသာ ရိုက်ထုတ်နိုင်တော့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရကာ
လွတ်လပ်မှုကို ခံစားမိလို့ပါ။
တကယ်တော့ ဒီဂျက်ကက်ကို အလွယ်တကူ ဒေါင်းလုပ်ဒ်ရနိုင်ပြီး
စကားလုံးကို အခြားတစ်ခုနဲ့ အလွယ်လေး ပြောင်းနိုင်ပါတယ်။
ဥပမာ ရှင့်နာမည် ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရည်းစား နာမည်ပေါ့။
(ရယ်သံများ)
ပုံနှိပ်စက် ပလိပ်ပြားတွေက သေးတော့
ပဟေဠိကွက်တစ်ခုလို အထည်ကို အပိုင်းလိုက် စုလိုက်ရတာပေါ့။
နောက်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုကိုလည်း ဖြေရှင်းချင်ပါတယ်။
ပုံမှန်ပိတ်စတွေလို အသုံးပြုမယ့်
အထည်အလိပ်တွေကို ရိုက်ချင်ပါတယ်။
ဒါက ကျွန်မကြိုက်တဲ့ အဆင်ကို
ဒီဇိုင်းထုတ် ဗိသုကာဆီက အခမဲ့ဖိုင်ကို တွေ့ချိန်မှာပါ။
ဒါကိုသုံးပြီး ပုံမှန်ပိတ်စ တစ်စမှာလို ကျွန်မ သုံးမယ့်
လှပတဲ့ အထည်အလိပ်တစ်စ ရိုက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တော့ ဒါက ဇာစနဲ့တောင် နည်းနည်းပိုတူပါတယ်။
ဒီတော့ ဒီဖိုင်ကိုယူ၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲ၊ ကစားလိုက်တာ....
ဒါကနေ မူကွဲတွေ အများကြီးထွက်လာတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အထည်ဆန်းတွေကို ပြီးစီးအောင် ရိုက်နှိပ်ဖို့ နောက် နာရီပေါင်း
၁၅၀၀ ကျော်ထပ်လိုခဲ့တာပေါ့။
ဒီတော့ အိမ်မှာ ပုံနှိပ်စက် ခြောက်လုံးဝယ် ပြီး ၂၄ နာရီ ၇ ရက် ရိုက်ထုတ်ပါတယ်။
တကယ်တော့ ဒါဟာ အတော်နှေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ပါ။
ဒါပေမဲ့ အင်တာနက်က လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ က သိသိသာသာကြီး ပိုနှေးတာ မမေ့ပါနဲ့၊
ဒီတော့ 3D ပုံနှိပ်ခြင်းဟာလည်း အရှိန်မြှင့်လာကာ
မကြာခင် ရှင်တို့လည်း အိမ်မှာ တီရှပ်တစ်ထည်ကို နာရီပိုင်း
ဒါမှမဟုတ် မိနစ်ပိုင်းနဲ့ ပုံနှိပ်နိုင်တော့မှာပါ။
ဒီတော့ ဘယ်လိုမျိုးဆိုတာ ရှင်တို့ ကြည့်ချင်ံလား။
ပရိတ်သတ်။ ဟေး။
(လက်ခုပ်သံများ)
DP: Rebecca ဝတ်ထားတာက ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စုံ ငါးစုံ ထဲက တစ်စုံပါ။
ဒီမှာ သူဝတ်ထားတာ အားလုံးနီးပါးက အိမ်ကနေ ကျွန်မ ရိုက်ထုတ်ခဲ့တာပါ။
သူမရဲ့ ရှူးဖိနပ်တွေတောင် ရိုက်ထုတ်ထားတာပါ။
ပရိတ်သတ်။ အိုး။
ပရိတ်သတ်။ မိုက်တယ်ဟေ့။
(လက်ခုပ်သံများ)
Danit Peleg: ကျေးဇူးပါ Rebecca ။
(ပရိတ်သတ်ဘက်သို့) ကျေးဇူးပါ ဘော်ဒါတို့။
ဒီတော့ ကျွန်မအထင် အနာဂတ်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေဟာ
ပြောင်းလဲ လာမှာဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ သိကြတဲ့ ချည်ထည်၊
ပိုးတည်တွေလို တွေ့မြင် ခံစားရမှာပါ။
မိမိ ကိုယ်တိုင်းနဲ့ အတိအကျတော်တဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဝတ်တွေကို တွေးကြည့်ပါ။
ဂီတဟာ တစ်ခါက အရမ်း ရုပ်ပိုင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။
အခွေဆိုင်ကိုသွားပြီး CD တွေ ဝယ်ခဲ့ရတာလေ။
အခုတော့ ဂီတကို ဖုန်းထဲကို တိုက်ရိုက် ဒေါင်းလုပ်ဒ်
ယူလို့ရတဲ့
ဒစ်ဂျစ်တယ် ဂီတလေ။
ဖက်ရှင်ဆိုတာက အရမ်းကို ရုပ်ပိုင်းဆန်တဲ့ အရာပါ။
ကျွန်မတို့ အဝတ်အစားတွေ ဒီစကတ်လို ဒစ်ဂျစ်တယ် ဖြစ်သွားချိန်မှာ
ကမ္ဘာကြီးဟာ ဘယ်လိုပုံများ ပေါက်နေမလဲဆိုတာ သိချင်လိုက်တာ။
ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
(ကျေးဇူးတင်ပါတယ်)
(လက်ခုပ်သံများ)