Wat heeft de oorlog tegen drugs opgeleverd?
Neem de moorden en de rotzooi in Mexico,
Centraal-Amerika en vele andere plaatsen op de aarde.
De wereldwijde zwarte handel is goed voor 300 miljard dollar per jaar.
De gevangenissen in de Verenigde Staten en elders zitten propvol.
De politie en het leger kunnen de oorlog niet winnen.
Grondrechten worden geschonden en de gewone burger
hoopt dat hij niet in het kruisvuur terecht zal te komen.
Terwijl er nog nooit zoveel mensen
zoveel drugs hebben gebruikt als nu.
Het is het alcoholverbod in mijn land
en Al Capone, maar dan 50 keer zo erg.
Daarom maakt het mij als Amerikaan zo boos
dat wij de drijvende kracht zijn
achter de wereldwijde oorlog tegen drugs.
Waarom maken zoveel landen drugs illegaal waarvan ze nog nooit gehoord hebben?
Waarom geeft de VN voorkeur aan illegalisering boven gezondheid?
En waarom gaat wereldwijd het meeste geld
voor drugsbestrijding niet naar hulp- maar naar straf-organisaties?
Het antwoord ligt in de Verenigde Staten.
Waarom hebben we dit zo gedaan?
Sommige mensen, vooral in Latijns Amerika,
denken dat het niet over drugs gaat,
maar een excuus is om Realpolitik in het belang van de VS te bedrijven.
Maar over het algemeen is dat niet zo.
We willen niet dat boeven en rebellen
met behulp van illegaal drugsgeld
andere staten terroriseren en de macht overnemen.
Nee, Amerika is daadwerkelijk gestoord
als het op drugs aankomt.
Weten jullie nog hoe wij dachten
alcohol te kunnen verbieden?
Je moet onze wereldwijde oorlog tegen drugs
niet zien als een rationeel beleid
maar als een internationale projectie
van een binnenlandse psychose.
(Applaus)
Maar ik heb ook goed nieuws.
Niet wij, maar de Russen leiden nu de drugsoorlog.
De meeste politici in mijn land
willen de oorlog stoppen,
niet meer, maar minder mensen opsluiten.
Trots kan ik zeggen
dat Amerika nu de toon aangeeft
op het gebied van cannabis-hervormingen.
Medicinale cannabis is nu legaal
in bijna de helft van de 50 staten.
Miljoenen kunnen hun cannabis,
hun medicijn, kopen bij door de staat erkende distributeurs.
Meer dan de helft van mijn medeburgers zeggen dat het tijd wordt
om cannabis legaal te reguleren en te belasten,
zoals alcohol.
Dat doen Colorado, Washington, Uruguay,
en anderen zullen hun voorbeeld volgen.
Dat is mijn missie:
me inzetten om de drugsoorlog te stoppen.
Dit is zo gekomen doordat ik opgroeide
in een religieuze, morele familie,
als oudste zoon van een rabbijn.
Ik ging naar de universiteit,
rookte daar wat cannabis
en vond het lekker. (Gelach)
Ik hield ook van drinken en alcohol was zonder twijfel het gevaarlijkst.
Toch konden ik en mijn vrienden opgepakt worden om een jointje.
Die hypocrisie bleef mij dwarszitten.
Ik schreef mijn dissertatie over internationale drugsregulatie.
Ik slaagde erin om het ministerie van buitenlandse zaken binnen te komen.
Ik interviewde honderden politie-agenten, ook van narcotica,
door heel Europa en Noord- en Zuid-Amerika.
Ik vroeg hen:
"Wat is de oplossing volgens jou?"
In Latijns Amerika vertelden ze me:
"Je kan de toevoer niet stoppen.
De oplossing ligt in de VS,
waar de vraag omlaag moet."
Dus ging ik terug en sprak met de mensen
die drugs bestrijden, maar zij zeiden:
"Weet je, Ethan, je kan de vraag niet stoppen.
De oplossing ligt elders. Je moet de toevoer stoppen."
Daarna sprak ik met de douane,
die de drugs aan de grens proberen te stoppen.
Zij zeiden: "Je kan het hier niet tegenhouden.
De oplossing ligt elders.
Je moet het aanbod en de vraag terugdringen."
Het viel me op
dat iedereen die hierbij betrokken is,
de oplossing zoekt in het gebied
waar ze het minst over weten.
Daarom begon ik te lezen over psychoactieve middelen:
de geschiedenis, de wetenschap, de politiek, alles.
Hoe meer ik las,
hoe meer het me opviel
dat een weldoordachte, verlichte, intelligente aanpak
het tegenovergestelde was van het beleid van de politiek en de wetten in mijn land.
Deze contradictie was voor mij een ongelofelijk
intellectueel en moreel raadsel.
Er is waarschijnlijk nooit
een drugsvrije samenleving geweest.
Vrijwel elke samenleving
heeft psychoactieve middelen gebruikt
om pijn te behandelen, energie te krijgen, gezellig samen te zijn,
of om met God te communiceren.
Het verlangen om ons bewustzijn te veranderen
is wellicht net zo basaal als ons verlangen
naar eten, gezelschap en seks.
De werkelijke uitdaging
is te leren leven met drugs,
zodat ze zo min mogelijk schade aanrichten
en we er zoveel mogelijk van kunnen profiteren.
Wat ik ook geleerd heb:
de reden dat de ene drug legaal is en de andere niet,
heeft vrijwel niets te maken met wetenschap of gezondheid,
of het risico van gebruik,
maar heeft alles te maken met wie het gebruikt
en welke mensen met een bepaalde drug geassocieerd wordt.
Aan het einde van de 19e eeuw,
toen de meerderheid van de nu illegale drugs nog legaal waren,
waren in mijn land en andere landen
blanke vrouwen van middelbare leeftijd de voornaamste gebruikers van opiaten.
Ze gebruikten deze als pijnstillers.
Er waren weinig andere pijnbestrijders beschikbaar.
Niemand wilde het toen illegaliseren,
want niemand wilde oma achter slot en grendel zetten.
Maar toen honderdduizenden Chinezen
in het land verschenen, om hard te werken
aan het spoor en in de mijnen,
en 's avonds ontspanden
op de manier die ze gewend waren,
door een paar trekjes van de opiumpijp te nemen,
toen verschenen de eerste drugsverboden
in Californië en Nevada.
Gedreven door de racistische vrees
dat Chinezen blanke vrouwen
in opiumverslaafde seksslaven zouden veranderen.
Het eerste verbod op cocaïne kwam ook voort uit
een racistische angst voor zwarte mannen die wit poeder snuiven,
die hun plaats niet meer kennen
in de Zuidelijke maatschappij.
En het eerste verbod op cannabis heeft
alles te maken met angst voor Mexicanen
in het Westen en Zuidwesten.
Dit geldt niet alleen voor mijn land, maar ook voor andere landen,
wat betreft de oorsprong van de verboden
en hun invoering.
Laat ik het zo zeggen,
en ik overdrijf maar een heel klein beetje:
als de voornaamste gebruikers van cocaïne
rijke, oude, blanke mannen waren
en de voornaamste gebruikers van Viagra
arme, jonge, zwarte mannen waren,
dan zou je cocaïne op recept van de dokter kunnen krijgen,
terwijl het verkopen van Viagra 10 jaar gevangenisstraf oplevert.
(Applaus)
Vroeger gaf ik als professor les hierover.
Nu ben ik een mensenrechtenactivist.
Mijn motivatie is mijn schaamte
voor een anderszins geweldig land
waar minder dan vijf procent van de wereldbevolking woont,
maar 25 procent van alle gevangenen op de wereld.
Ik ontmoet mensen die iemand verloren hebben
aan drugsgerelateerd geweld, de gevangenis,
een overdosis, of AIDS,
omdat ons drugsbeleid illegalisering
belangrijker vindt dan gezondheid.
Goede mensen hebben hun baan verloren,
hun huis, hun vrijheid, zelfs hun kinderen
door de staat en niet omdat ze iemand pijn gedaan hebben,
maar enkel omdat ze de ene drug kozen
en niet de andere.
Is legalisatie de oplossing?
Ik sta in tweestrijd:
drie dagen denk ik ja, drie dagen denk ik nee
en op zondag heb ik geen mening.
Vandaag is het dinsdag,
dus ik zal zeggen dat het legaal reguleren en belasten
van drugs die nu illegaal zijn,
de misdaad, het geweld, corruptie,
de zwarte markt, ongereguleerde en inferieure drugs ernstig zou reduceren.
Het zou de veiligheid bevorderen.
Het belastinggeld kan gebruikt worden
voor nuttiger doelen.
De markt voor cannabis, cocaïne,
heroïne en methamfetamine
is een wereldwijde goederenbeurs,
net als de wereldwijde markt voor alcohol, tabak,
koffie, suiker en nog veel meer.
Waar vraag is,
is aanbod.
Neem één bron weg en een tweede neemt onvermijdelijk zijn plaats in.
Mensen zien een verbod vaak als
de ultieme vorm van regulatie,
maar je schaft in werkelijkheid regulatie af
en criminelen vullen de leegte op.
Als je overal verboden invoert en politie inzet
om een dynamische wereldwijde handel onder controle te houden,
dan vraag je om problemen.
Wat we eigenlijk moeten doen,
is de ondergrondse markt zoveel mogelijk bovengronds halen
en ze zo slim mogelijk reguleren
om de schade die drugs en het beleid aanrichten te minimaliseren.
Cannabis moet dus gelegaliseerd worden
en belast worden, net zo als alcohol.
Dit levert enorme voordelen op en het risico is minimaal.
Gaan meer mensen cannabis gebruiken?
Misschien wel, maar dan niet de jonge mensen,
want voor hen zal het niet legaal worden.
Daarnaast hebben zij al
het gemakkelijkst toegang tot cannabis.
Ik denk dat het de ouderen zullen zijn.
De mensen die in de veertig, zestig
of tachtig zijn en die liever wat cannabis gebruiken
dan een nachtmutsje of een slaappil.
Of het helpt hen tegen artritis of diabetes,
of om een lang huwelijk weer spannend te maken. (Gelach)
Wellicht is dit een voordeel voor de volksgezondheid.
Wat betreft de andere drugs:
neem Portugal, waar niemand gevangenisstraf krijgt
voor drugsbezit
en waar de overheid
verslaving ziet als een gezondheidsprobleem.
Neem Zwitserland, Duitsland, Nederland,
Denemarken, Engeland, waar mensen die jarenlang aan heroïne verslaafd zijn
en herhaaldelijk gefaald hebben met afkicken,
farmaceutische heroïne en hulp kunnen krijgen
in medische klinieken.
En de resultaten zijn als volgt: illegaal drugsmisbruik, ziekte,
overdoses, criminaliteit en arrestaties nemen af,
gezondheid en welzijn nemen toe,
belastingbetalers profiteren ervan
en veel drugsgebruikers komen zelfs van hun verslaving af.
Neem Nieuw-Zeeland, waar een wet is ingevoerd
die toestaat dat recrationele drugs verkocht worden,
mits ze op veiligheid zijn gekeurd.
Neem Brazilië en andere landen,
waar het psychoactieve middel ayahuasca
legaal gekocht en gebruikt kan worden,
mits dit in een religieuze context plaatsvindt.
Neem Bolivia en Peru,
waar allerlei producten gemaakt van cocablad,
de basis van cocaïne,
legaal over de toonbank gaan
zonder schade te veroorzaken aan de volksgezondheid.
Vergeet niet dat Coca Cola tot 1900 cocaïne bevatte.
Voor zover we weten was het niet verslavender
dan Coca Cola tegenwoordig is.
(Gelach)
Neem nu sigaretten:
niets is zo verslavend en dodelijk als sigaretten.
Als onderzoekers heroïneverslaafden vragen
wat de moeilijkste drug is om mee te stoppen, zeggen ze sigaretten.
Toch zijn in mijn land en in vele andere
de helft van de sigarettenverslaafden gestopt
zonder dat iemand is opgepakt of vastgezet,
of naar een 'behandelingsprogramma' gestuurd
door een aanklager of rechter.
De hoge belastingen en de beperkingen
voor verkoop en gebruik en effectieve anti-rook campagnes deden het werk.
Kunnen we roken nog verder terugdringen
door het illegaal te maken?
Waarschijnlijk wel.
Maar stel je eens voor hoe vreselijk de drugsoorlog zou zijn
die daarop zou volgen.
We hebben te maken met een tweevoudige uitdaging.
De eerste is het beleid:
het ontwerpen en invoeren van alternatieven
voor ineffectief verbodsbeleid.
Tegelijkertijd moeten we de drugs die nu legaal zijn, beter reguleren
en beter met ze leven.
De tweede uitdaging is pittiger,
omdat het over onszelf gaat.
De struikelblokken voor hervormingen liggen niet alleen buiten ons,
in de macht van de gevangenisindustrie
of andere gevestigde belangen die alles bij het oude willen laten.
De struikelblokken liggen in ons allemaal.
Het zijn onze angsten
en gebrek aan kennis en verbeeldingskracht
die echte hervorming in de weg staan.
Ik denk dat het uiteindelijk gaat over kinderen,
het verlangen dat ouders hebben om hun kind in een cocon te stoppen
en de angst dat drugs die cocon zullen binnendringen
en onze kleintjes in gevaar brengen.
Soms lijkt de hele drugsoorlog
gerechtvaardigd te worden
als een kinderbeschermingswet.
Terwijl ieder kind je kan vertellen dat dit niet zo werkt.
Ik wil het volgende tegen tieners zeggen.
Ten eerste: gebruik geen drugs.
Ten tweede: gebruik geen drugs.
Ten derde: als je drugs gebruikt,
wil ik dat je een aantal dingen weet,
want waar het mij uiteindelijk om gaat als jouw ouder,
is dat je 's nachts veilig thuiskomt
en dat je zult opgroeien tot een gezonde en goede volwassene.
Dit is mijn motto in drugsvoorlichting: veiligheid boven alles.
Hieraan heb ik mijn leven gewijd:
om een organisatie en een beweging op te bouwen
van mensen die geloven dat we de gefaalde verboden
uit het verleden achter ons moeten laten
en drugsbeleid omarmen dat gegrond is in wetenschap,
medeleven, gezondheid en mensenrechten.
Mensen vanuit het gehele politieke spectrum
en elk ander spectrum.
Mensen die van drugs houden,
mensen die het haten
en mensen die het geen fluit kan schelen.
Maar allemaal geloven we dat de oorlog tegen drugs,
die achterlijke, harteloze, vernietigende oorlog tegen drugs,
over moet zijn.
Dankjewel.
(Applaus)
Dankjewel. Dankjewel.
Chris Anderson: Ethan,
gefeliciteerd, wat een reactie.
Dat was een krachtige talk.
Maar niet een unanieme staande ovatie
en ik denk dat sommige mensen hier
en sommigen die online meekijken
een tiener, een vriend of iemand anders kennen
die ziek werd
of stierf aan een overdosis.
Je bent vast zulke mensen tegengekomen.
Wat zeg je tegen hen?
Ethan Nadelmann: het mooiste wat mij overkomen is,
is dat ik steeds meer mensen ontmoet
die een broer, zus of kind verloren hebben
aan een overdosis.
Tien jaar geleden zeiden die mensen:
"Laten we alle drugdealers afschieten,
einde probleem."
Maar ze hebben ontdekt
dat de drugsoorlog hun kind op geen manier beschermde.
Sterker nog, het vergroot de kans dat deze kinderen in de problemen komen.
Ze sluiten zich daarom aan bij de beweging die hervormingen eist.
Er zijn mensen met kinderen
die verslaafd zijn aan alcohol, cocaïne of heroïne.
Ze vragen zich af:
Waarom mag het ene kind stapje voor stapje beter worden
en krijgt het andere kind te maken met gevangenissen, politie en criminelen?
Iedereen ziet dat de oorlog tegen drugs niemand beschermt.
CA: Op de meeste gebieden bevindt de politiek zich in een patstelling.
Is er een realistische kans
dat er verschuivingen zullen plaatsvinden in de komende vijf jaar?
EN: Ik ontvang veel telefoontjes van journalisten.
Ze zeggen:
"Ethan, de enige twee onderwerpen waarop de Amerikaanse politiek vooruitgang boekt,
zijn cannabishervormingen en het homohuwelijk.
Hoe krijg je het voor elkaar?"
Er ontstaat een compromis.
Republikeinen in het Congres
en de afzonderlijke staten staan wetsvoorstellen toe
met steun van de Democraten.
Eerst waren we een struikelblok, te lastig voor de Amerikaanse politiek,
maar nu zijn we juist een succesverhaal geworden.
CA: Erg bedankt voor je aanwezigheid bij TEDGlobal.
CA: Dankjewel. EN: Dankjewel. (Applaus)