یکی از دوستانم چند هفته پیش برای گفتن خبر بدی
با من تماس گرفت.
موبایلش را داخل توالت انداخته بود.
اینجا کسی قبلاً این کار را انجام داده؟
(خنده)
وضعیت بدی بود.
بدون وارد شدن به جزئیاتی از جمله این که این اتفاق دقیقاً چگونه رخ داده
یا چطور آن را خارج کرده،
بیایید فقط بگوییم وضعیت بدی بود.
او وحشت‌زده بود زیرا، مانند بسیاری از ما،
تلفنش یکی از پرکاربردترین و ضروری‌ترین ابزارهای زندگی‌ او است.
اما، از طرف دیگر، او هیچ ایده‌ای برای تعمیرش نداشت،
زیرا آن تلفن یک جعبه‌ی سیاهِ کاملاً مرموز است.
درباره‌ی آن فکر کنید: شما چه کار می‌کردید؟
در مورد چگونگی کارکرد تلفنتان واقعا چه می‌دانید؟
شما حاضر به آزمایش یا تعمیر چه وسیله‌ای هستید؟
برای بیشتر مردم، جواب این است، هیچ چیز.
در حقیقت، دریک نظر‌سنجی معلوم شد
تقریباً ۸۰ درصد از کاربران تلفن‌های هوشمند در این کشور
هرگز حتی باتری‌های تلفن خود را تعویض نکرده‌اند،
و ۲۵ درصد حتی نمی‌دانستند این امکان پذیر است.
من یک فیزیکدان تجربی هستم،
با توجه به این اسباب‌بازی‌ها.
من در ساخت انواع جدیدی از دستگاه‌های الکترونیکی نانو مقیاس
برای بررسی خصوصیات اساسی مکانیک کوانتومی آن‌ها تخصص دارم.
اما حتی من هم نمی‌دانم آزمایش اجزای تلفنم را از کجا باید شروع کنم
اگر خراب شد.
تلفن‌ها فقط یک نمونه از دستگاه‌های زیادی هستند که به آن‌ها وابسته‌ایم
اما نمی‌توانیم آن‌ها را آزمایش کنیم، از هم تفکیک کنیم یا حتی کاملاً درک کنیم.
اتومبیل‌ها، وسایل الکترونیکی، حتی اسباب‌بازی‌ها اکنون پیچیده و پیشرفته‌اند
و ما از باز کردن و تعمیر آن‌ها می‌ترسیم.
مشکل اینجاست:
یک گسستگی بین ما و تکنولوژی‌ای که از آن استفاده می‌کنیم وجود دارد.
ما با دستگاه‌هایی که بیشتر به آن‌ها وابسته‌ایم کاملاً بیگانه هستیم،
که می‌تواند باعث شود احساس ناتوانی و پوچی کنیم.
در حقیقت، عجیب نیست که یک پژوهش نشان داده
امروزه ما از تکنولوژی
بیشتر از مرگ می‌ترسیم.
(خنده)
اما من فکر می‌کنم که می‌توانیم به دستگاه‌های خود دوباره متصل شویم،
آن‌ها را به یک مفهوم دوباره احیا کنیم،
با انجام آزمایشات عملی بیشتر.
چرا؟ خوب، زیرا آزمایش روشی برای آزمودن یک فرضیه است،
آشکار کردن یک واقعیت.
این راهی است که ما از حواس خود استفاده می‌کنیم،
از دست‌هایمان،
برای متصل شده به دنیا
و فهمیدن این که چگونه کار می‌کند.
و این ارتباطی است که ما از دست می‌دهیم.
بگذارید یک مثال برای شما بزنم.
این یک آزمایش است که اخیراً انجام دادم
برای فکر کردن در مورد چگونگی عملکرد صفحه لمسی.
این فقط دو صفحه فلزی است،
و من می‌توانم از طریق باتری روی یکی از صفحه‌ها بار قرار دهم.
خوب.
و می‌توانم اختلاف بار را با این ولت‌متر اندازه‌گیری کنم.
حالا -- بیایید مطمئن شویم که این کار می‌کند.
وقتی دستم را نزدیک صفحه تکان می‌دهم،
می‌توانید ببینید که ولتاژ تغییر می‌کند
درست مثل صفحه لمسی به دست من واکنش نشان می‌دهد.
اما در مورد دست من چه می‌توان گفت؟ اکنون باید آزمایش‌های بیشتری انجام دهم.
می‌توانم، مثلاً، یک تکه چوب بردارم
و آن را با یکی از صفحه‌ها تماس دهم و می‌بینید که اتفاق خاصی نمی‌افتد،
اما اگر یک تکه فلز بردارم و آن را با صفحه تماس دهم،
ولتاژ به صورت چشمگیری تغییر می‌کند.
اکنون می‌توانم آزمایش‌های بیشتری انجام دهم تا ببینم
تفاوت بین چوب و فلز در چیست؟
و باید بدانم که چوب نارسانا است
اما فلز مانند دست من رسانا است.
و می‌بینید، من اینگونه درک خود را تقویت می‌کنم.
مثلا، اکنون می‌دانم چرا نمی‌توانم با دستکش از یک صفحه لمسی استفاده کنم،
زیرا دستکش نارسانا است.
اما من برخی از رمز و رازهای پشت پرده این فناوری را نیز شکست داده‌ام
و نمایندگی خودم را،
با درون‌گذاشت‌های شخصی و تعامل با اساس دستگاه‌هایم ساخته‌ام.
اما آزمایش یک قدم فراتر از تفکیک کردن وسایل است.
بررسی عملی و استفاده از تفکر انتقادی است.
مهم نیست که من چگونگی عملکرد صفحه لمسی را آزمایش می‌کنم
یا رسانایی انواع مختلف مواد را اندازه‌گیری می‌کنم،
یا حتی از دستان خود استفاده می‌کنم تا ببینم شکستن ضخامت‌های مختلف مواد
چقدر سخت است.
در همه موارد، من در حال کسب کردن کنترل
و درک اساس وسایلی که استفاده می‌کنم، هستم.
و تحقیقاتی پشت این مسئله وجود دارد.
از یک طرف، من از دستانم استفاده می‌کنم،
که به نظر می‌رسد سلامتی را ارتقا می‌بخشد.
من همچنین درگیر یادگیری عملی هستم،
که نشان داده شده درک و حافظه را بهبود می‌بخشد،
و حتی بخش‌های بیشتری از مغز را فعال می‌کند.
بنابراین تفکر عملی همراه با آزمایشات
درک ما را،
حتی حس سرزندگی ما را،
به دنیای مادی و وسایلی که استفاده می‌کنیم، متصل می‌کند.
جستجو کردن هر چیزی در اینترنت
اثر مشابهی ندارد.
برای من تمرکز روی آزمایش‌ها
شخصی است.
من از کودکی آزمایش نکرده‌ام.
نمی‌دانستم یک فیزیکدان چه کاری انجام می‌دهد.
خواهرم یک مجموعه‌ شیمی داشت که همیشه دوست داشتم از آن استفاده کنم
اما او هرگز به من اجازه نمی‌داد به آن دست بزنم.
احساس می‌کردم از نظر ذهنی از دنیا جدا شده‌ام
و نمی‌دانستم چرا.
در واقع، وقتی نه ساله بودم،
مادربزرگم مرا سالیپسیست نامید،
مجبور شدم به دنبال معنی این کلمه بگردم.
این کلمه یعنی شما فکر می‌کنید که خودتان همه آنچه وجود دارد هستید.
در آن زمان من بسیار ناراحت شدم،
چون کدام مادربزرگی نوه‌اش را این چنین صدا می‌زند؟
(خنده)
اما فکر می‌کنم درست بود.
و تنها چند سال بعد از آن،
زمانی که در دانشگاه فیزیک پایه می‌خواندم،
کشف کردم
که جهان،
حداقل جهان مادی،
می‌تواند آزمایش و فهمیده شود،
دست پیدا کردن به یک حس کاملاً متفاوت را آغاز کردم
اینکه جهان چگونه کار می‌کند
و جایگاه من در آن چیست.
و بعداً، وقتی توانستم آزمایش‌های خودم را انجام دهم
و از طریق تحقیقات درک کنم،
بخش بزرگی از ارتباط من با جهان کامل شد.
حالا می‌دانم که همه افراد یک فیزیکدان تجربی حرفه‌ای نیستند،
اما فکر می‌کنم همه می‌توانند آزمایش‌های عملی بیشتری انجام دهند.
و در واقع من فکر می کنم ما نوعی از --
مثالی دیگری برای شما می‌زنم.
من اخیراً با تعدادی از دانش‌آموزان دبیرستانی کار می‌کردم،
به آن‌ها کمک می‌کردم مغناطیس را یاد بگیرند،
من به آن‌ها یک تابلوی طراحی مغناطیسی دادم تا آن را تفکیک کنند.
این‌ها را به خاطر دارید؟
در ابتدا، هیچ یک از آن‌ها حاضر نبودند به آن دست بزنند.
زمانی طولانی به آن‌ها گفته شده بود وسایل را خراب نکنند
آن‌ها به استفاده منفعل عادت کرده‌اند.
اما سپس شروع به سوال پرسیدن کردم.
چگونه کار می‌کند؟ کدام بخش‌ها مغناطیسی هستند؟
می‌توانید یک فرضیه ارائه داده و آن را آزمایش کنید؟
اما آن‌ها همچنان نمی‌خواستند آن را باز کنند.
آن‌ها می‌خواستند آن را با خود به خانه ببرند، واقعاٌ.
تا اینکه، سرانجام یک نفر آن را قطعه قطعه کرد و قطعات بسیار جالبی در داخل آن یافت.
این کاری است که می‌توانیم با هم در اینجا انجام دهیم.
تفکیک کردن آن بسیار آسان است.
ببینید، یک آهنربا در داخل است، و من فقط می‌توانم این را باز کنم.
دوباره آن را باز کنید، می‌توانید آن را قطعه قطعه کنید.
خوب، وقتی این کار را کردم -- نمی‌دانم می‌توانید ببینید یا نه،
اما نوعی ماده -- اینجاست، این ماده مرطوب سفید رنگ.
می‌توانید آن را روی انگشت من ببینید.
و وقتی قلم را روی آن می‌کشم،
مشاهده می‌کنید که این رشته‌ها به آن وصل می‌شوند.
بچه‌ها این را دیدند،
این مرحله‌ای است که آن‌ها دوست دارند، خیلی جالب است.
آن‌ها هیجان‌زده شدند.
همه آن‌ها شروع به باز کردن و تفکیک آن‌ها کردند.
و آنچه را کشف می‌کردند فریاد زنان می‌گفتند،
چگونه این رشته‌های مغناطیسی به قلم مغناطیسی متصل می‌شوند
و چگونه می‌نویسد.
یا، چگونه ماده مرطوب سفید رنگ همه چیز را پراکنده نگه می‌دارد تا بتوان نوشت.
هنگامی که اتاق را ترک می‌کردند،
دو نفرشان به من گفتند،
«ما آن را دوست داشتیم.
من و او این آخر هفته به خانه می‌رویم تا آزمایش‌های بیشتری انجام دهیم.»
(خنده)
بله، می‌دانم، والدین آن‌جا نگران این موضوع هستند،
اما این چیز خوبی است!
آزمایش کردن خوب است، و در واقع بسیار لذت‌بخش است،
و فکر می‌کنم می‌توان امیدوارانه گفت زندگی را برای آن‌ها غنی می‌کند.
زیرا، حتی یک آهنربای ساده
وسیله‌ای است که می‌توانیم با آن در خانه آزمایش انجام دهیم.
هر دو در عین حال ساده و پیچیده هستند.
به عنوان مثال، می‌توانید از خود بپرسید،
چگونه یک ماده می‌تواند هم جذب و هم دفع کند؟
اگر یک آهنربا بگیرم، آیا استفاده از آن برای چرخاندن دیگری
مفید خواهد بود؟
یا می‌توانید این اسکناس دلار را از اینجا بردارید،
و می‌توانم مجموعه‌ای از آهنربا را بردارم،
و می‌بینید که اسکناس دلار توسط آهنربا بلند می‌شود.
در اینجا جوهر مغناطیسی مخفی وجود دارد که از جعل آن جلوگیری می‌کند.
یا، در اینجا من مقداری غلات سبوس خرد شده دارم. خوب؟
و این نیز مغناطیسی است. درست است؟
در آن آهن وجود دارد.
(خنده)
و می‌تواند برای شما مفید باشد، درست است؟
بسیار خوب، اینجا وسیله دیگری وجود دارد.
این وسیله مغناطیسی نیست.
نمی‌توانم با آهنربا آن را بلند کنم.
اما حالا می‌خواهم آن را سرد کنم.
همین مورد در اینجا، سرما،
و هنگامی که آن را سرد کنم،
و آن را در بالای آهنربا قرار دهم،
بنابراین --
(تشویق)
شگفت‌انگیز است.
این مغناطیسی نیست،
اما به نحوی با آهنربا در تعامل است.
بنابراین برای درک بهتر این مسئله باید آزمایش‌های بیشتری انجام داد.
در واقع، این مسئله‌ای است که بخش زیادی از کار خود را صرف مطالعه آن کرده‌ام.
آن را ابررسانا می نامند.
ابررساناها می‌توانند پیچیده باشند،
اما حتی آزمایش‌های ساده می‌توانند ما را بهتر به جهان متصل کنند.
بنابراین اگر به شما بگویم فلش مموری با چرخش آهنرباهای کوچک کار می‌کند،
شما می‌توانید آن را تصور کنید. قبلاً آن را دیده‌اید.
یا اگر بگویم دستگاه‌های MRI
از مغناطیس برای چرخاندن ذرات مغناطیسی در بدن استفاده می‌کنند،
دیده‌اید که چگونه انجام می‌شود.
شما با فناوری تعامل برقرار کرده و اساس این دستگاه‌ها را درک کرده‌اید.
می‌دانم که اضافه کردن چیزهای بیشتری به زندگیمان دشوار است،
مخصوصاً آزمایش‌ها.
اما فکر می‌کنم این چالش ارزشش را دارد.
به چگونگی کار کردن یک وسیله فکر کنید، سپس آن را تفکیک کنید تا آزمایشش کنید.
وسیله‌ای را بررسی کنید و برخی از اصول فیزکی را به خودتان ثابت کنید.
انسان را به تکنولوژی بازگردانید.
از ارتباطاتی که ایجاد می‌کنید تعجب خواهید کرد.
ممنونم.
(تشویق)