Een paar jaar geleden
begon ik een nieuw lessenblok over ras met mijn leerlingen uit groep zes.
Wanneer we een nieuw lessenblok starten,
begin ik door alle leerlingen te laten zeggen wat ze er al over weten
en dan noemen we ook de vragen die we hebben.
Ik had het soort moment waar elke leerkracht nachtmerries over heeft.
Een van mijn leerlingen had zojuist gevraagd:
"Waarom zijn sommige mensen racistisch?"
Een andere leerlinge, laten we haar Abby noemen,
had haar hand opgestoken en gesuggereerd:
"Misschien houden sommige mensen niet van zwarte mensen
omdat hun huid de kleur van poep heeft."
Ja, ik weet het.
Alsof het afgesproken was ontplofte de hele klas.
De helft begon meteen te lachen
en de andere helft schreeuwde naar Abby,
dingen als:
"Dat kan je niet zeggen, dat is racistisch!"
Neem eens een seconde om deze situatie voor je te zien.
Een klas met kinderen van negen en tien jaar oud,
waarvan de helft hysterisch is
omdat ze denken dat Abby iets ontzettend grappigs heeft gezegd,
en de andere helft schreeuwt naar haar omdat ze iets kwetsends heeft gezegd.
En dan is er Abby die daar compleet verbijsterd zit,
omdat ze niet begrijpt waarom haar woorden zo zwaar wegen
en waarom iedereen zo reageert.
En dan ik, de leerkracht,
die in de hoek staat en bijna een paniekaanval krijgt.
Als leerkracht
moet ik continu in een oogwenk beslissingen nemen.
Ik wist dat ik moest reageren, maar hoe?
Bekijk het eens in het licht van de vecht-of-vluchtreactie.
Ik kon vechten door mijn stem te verheffen en haar te berispen om haar woorden.
Of vluchten -- simpelweg het onderwerp veranderen
en snel iets anders vinden
om de gedachten van mijn leerlingen van het woord 'poep' af te krijgen.
Zoals we weten is het juiste niet altijd het makkelijkste om te doen.
Hoe graag ik ook wilde dat dit moment voorbij ging,
en wetende dat beide opties me zouden helpen aan de situatie te ontsnappen,
wist ik ook dat dit leermoment te belangrijk was om te laten gaan.
Nadat ik daar voor mijn gevoel een eeuwigheid had gestaan,
ontdooide ik, draaide ik me om naar mijn klas en zei:
"Abby heeft eigenlijk wel een punt."
Mijn leerlingen keken naar elkaar, allemaal verward.
En ik ging verder:
"Een van de redenen waarom racisme bestaat,
is omdat mensen met een lichte huid keken naar mensen met een donkere huid
en zeiden dat hun huid lelijk was.
Ze gebruikten deze reden zelfs als excuus om hen te ontmenselijken.
De belangrijkste reden om te leren over ras en racisme
is om te zorgen dat we beter weten dan dat.
En om te begrijpen waarom opmerkingen als deze kwetsend zijn
en om te zorgen dat mensen met een donkere huid
altijd respectvol en vriendelijk behandeld worden."
Dit was een zeer beangstigend leermoment.
Maar zodra het gesprek vorderde,
viel het me op dat Abby en de andere kinderen
nog steeds betrokken wilden zijn.
Ik keek toe hoe het onderwerp echt bezonk bij mijn leerlingen.
Ik begon me af te vragen hoeveel van mijn leerlingen dezelfde aannames hadden.
En wat gebeurt er wanneer die aannames niet opgemerkt en aangepakt worden,
zoals zo vaak het geval is?
We moeten eerst een stapje terug doen
en bedenken wat een onderwerp taboe maakt.
Ik heb geen officiële lijst ontvangen
van onderwerpen waar je niet over mag praten.
Als kind hoorde ik wel steeds:
er zijn twee dingen waar je niet over praat op familiebijeenkomsten
en die twee dingen zijn religie en politiek.
Ik vond dit altijd zeer merkwaardig,
omdat religie en politiek vaak zulke grote invloed hebben
op zoveel van onze identiteiten en overtuigingen.
Maar wat een onderwerp taboe maakt,
is het ongemak als deze onderwerpen ter sprake komen.
Sommige mensen spreken de taal van gelijkheid vloeiend,
terwijl anderen bang zijn niet politiek correct te zijn
of dat hun onwetendheid duidelijk wordt zodra ze hun mond open doen.
Ik geloof dat de eerste stap
richting gesprekken over dingen als gelijkheid,
het maken van een gemeenschappelijke taal is.
En dat begint met ontstigmatiseren van onderwerpen
die meestal als taboe beschouwd worden.
Gesprekken over ras, bijvoorbeeld,
hebben hun eigen specifieke taal
en leerlingen moeten deze taal vloeiend spreken
om deze gesprekken te kunnen hebben.
Scholen zijn vaak de enige plekken
waar leerlingen zich vrij en comfortabel voelen
om vragen te stellen en fouten te maken.
Helaas hebben niet alle leerlingen dit gevoel van veiligheid.
Toen ik die dag voor mijn groep zes stond,
wist ik dat de keuze voor mijn reactie levenslange gevolgen kon hebben,
niet alleen voor Abby, maar ook voor de rest van de leerlingen.
Als ik haar woorden opzij geschoven had,
had de rest van de klas kunnen afleiden dat dit soort opmerkingen acceptabel is.
Maar als ik naar Abby geschreeuwd had
en haar voor schut gezet had voor al haar vrienden,
zou dat gevoel dat ze had bij een van haar eerste gesprekken over ras
kunnen voorkomen dat ze ooit weer over dat onderwerp zou beginnen.
Kinderen op school leren over gelijkheid betekent niet leren wat ze moeten denken.
Het betekent hen gereedschap, strategieën en taal geven,
en mogelijkheden om te oefenen hierover te denken.
Denk maar aan hoe we kinderen leren lezen.
We geven ze niet gelijk boeken.
We beginnen door woorden op te delen in letters en klanken
en we moedigen hen aan hun vloeiendheid te oefenen door elke dag te lezen
met een partner of met hun vrienden.
We stellen heel veel inzichtsvragen
om zeker te weten dat ze begrijpen wat ze lezen.
Ik geloof dat kinderen leren over gelijkheid
op dezelfde manier aangepakt moet worden.
Ik geef mijn leerlingen elk jaar een vragenlijst
over verschillende zaken aangaande gelijkheid en integratie.
Dit is een voorbeeldlijst van een van mijn leerlingen
en zoals je ziet, zit hier wel humor in.
Want onder de vraag: 'Wat is "race"?'
schreef ze: "Wanneer twee of meer auto's, mensen en dieren
een wedstrijd doen om te kijken wie de snelste is en wie wint."
Maar als je kijkt naar de vraag: 'Wat is racisme?'
zegt ze: "Als iemand iets gemeens zegt over iemand met een donkere huid."
Ze is jong, maar ze laat zien dat ze het begint te begrijpen.
En als we ons gedragen
alsof onze leerlingen niet in staat zijn deze gesprekken te hebben,
doen we ze eigenlijk heel erg tekort.
Ik weet ook dat dit soort gesprekken
met onze leerlingen zeer intimiderend kunnen zijn,
vooral met de jonge leerlingen.
Maar ik heb lesgegeven in groep drie tot en met zeven
en ik kan jullie vertellen
dat ik niet een groep drie binnenwandel
en begin te praten over dingen als massa-opsluiting.
Maar zelfs een zesjarige uit groep drie kan het verschil begrijpen
tussen wat eerlijk is -- dat mensen krijgen wat ze nodig hebben.
We stelde veel van deze dingen samen in de klas vast.
En het verschil tussen eerlijk en gelijk --
wanneer iedereen hetzelfde krijgt,
vooral cadeauzakjes op verjaardagsfeestjes.
Kinderen uit groep drie kunnen ook het verschil begrijpen
tussen een straf en een gevolg.
Al deze dingen zijn basisconcepten
die iemand moet begrijpen
voor je een gesprek kan hebben
over massa-opsluiting in de Verenigde Staten.
Sommigen denken dat kleuters of kinderen uit groep drie
te jong zijn om een gesprek over racisme mee te hebben,
maar zeggen ook dat jonge kinderen
begrijpen dat er veel verschillende onderdelen zijn
die onze identiteit vormen,
en hoe mensen gelijk en verschillend zijn,
en wat het betekent om macht te hebben terwijl anderen dat niet hebben.
Als we deze gesprekken voeren met leerlingen op jonge leeftijd,
neemt dat iets weg van dat taboe-gevoel
zodra deze onderwerpen op latere leeftijd besproken worden.
Ik weet ook dat deze dingen onderwijzen op scholen
kan voelen als lopen door een mijnenveld.
Wat gebeurt er bijvoorbeeld als ouders of families
het niet eens zijn met deze gesprekken op school?
Tegen deze mensen kan ik zeggen
dat dit voorbeelden zijn van dingen die leerlingen tegen me hebben gezegd
en onder mijn aandacht hebben gebracht.
Er kwam bijvoorbeeld een leerling naar me toe die fluisterde:
"Ik hoor allerlei mensen de term LGBTQ gebruiken,
maar ik weet niet wat het betekent en ik schaam me om dat toe te geven."
Een leerling kwam na een weekend naar me toe en zei:
"Weet je, ik heb een film gezien over Australië
en ik vroeg me af of ze daar ook racisme hebben."
Ik wil dat mijn studenten zich op hun gemak voelen bij deze gesprekken,
want als ze hierover op hun gemak kunnen praten en vragen kunnen stellen,
voelen ze zich steeds meer op hun gemak in hun eigen levens en ervaringen
en hoe die zich verhouden tot deze grote onderwerpen.
Sommige leerkrachten kunnen nerveus zijn
als een leerling iets aankaart of een vraag stelt
waar ze het antwoord niet op weten.
Maar als een leerling ooit iets onder mijn aandacht brengt
en ik weet het antwoord niet,
dan geef ik dat altijd toe,
omdat ik niet ga doen alsof ik een expert ben in iets
waar ik geen ervaring mee heb of deskundige in ben.
Datzelfde jaar sprak een leerling me aan
en stelde een vraag over de LGBTQ-gemeenschap.
Ik wist gewoon niet genoeg om een gepast antwoord te geven.
Dus moedigde ik die leerling aan
om die vraag te stellen aan een vertegenwoordiger van een stichting
die naar onze klas was gekomen om over dat onderwerp te spreken.
Als we aan onze leerlingen toegeven dat we niet alle antwoorden hebben,
maakt ons dat niet alleen menselijk in hun ogen,
maar laat het zien dat volwassenen een lange weg te gaan hebben
op het gebied van leren over gelijkheidskwesties.
Een tijdje geleden schreef ik een les over consent.
Voor sommige mensen was dit erg spannend,
omdat ik dit onderwerp dat taboe en eng leek
op zo'n manier bracht dat het toegankelijk was voor jonge leerlingen.
Maar voor andere mensen
is het idee van consent zo sterk verbonden aan seks,
en seks wordt vaak gezien als taboe-onderwerp,
dat dit hen zeer oncomfortabel maakt.
Maar mijn leerlingen zitten in groep vijf,
dus we praten niet over seks in de klas.
Maar ik wilde dat ze begrepen
dat iedereen andere fysieke grenzen heeft
die hen op hun gemak laten voelen.
En de benodigde sociale en emotionele intelligentie
om iemands woorden en toon en lichaamstaal te lezen
moet vaak expliciet aangeleerd worden,
net zoals we dingen als lezen en rekenen aanleren.
Deze les is niet alleen voor leerlingen uit een bepaalde demografie.
Dingen als vragen stellen en observeren
en kritisch denken
zijn dingen die elke leerling ongeacht ras of etniciteit
of achtergrond of taal of inkomen of postcode zou moeten leren op scholen.
Het bewust vermijden van deze gesprekken
spreekt voor onze leerlingen boekdelen,
omdat kinderen opmerken wanneer hun leerkrachten of hun lesboeken
de stemmen en ervaringen weglaten van vrouwen of personen van kleur.
Stilte spreekt boekdelen.
Ik vroeg kort geleden aan mijn groep vijf wat ze zouden zeggen
als men denkt dat ze te jong zijn
om te leren over gelijkheidskwesties.
Hoewel dit een kleine steekproef is onder mijn 25 leerlingen,
waren ze het allemaal eens
dat ze niet alleen bekwaam genoeg zijn om deze gesprekken te hebben,
maar ze zien het recht om erover te leren als een recht en geen voorrecht.
En in hun woorden:
"We zijn groot genoeg om hierover te weten,
omdat deze problemen zich afspelen waar we leven.
En we hebben het recht om erover te praten,
omdat het ons leven in de toekomst zal zijn."
Dank jullie wel.
(Applaus)