Londyn, rok 1928, grupka zarodników pleśni przemieszcza się po laboratorium.
Trafia na szalkę Petriego i osadza się na niej,
co daje początek medycznej rewolucji.
Laboratorium należy do Alexandra Fleminga, szkockiego naukowca,
badającego właściwości bakterii zakaźnych.
Fleming jest w tym czasie na urlopie.
Po powrocie zastaje kolonię pleśni na szalce,
którą zapomniał włożyć do inkubatora.
Wokół kolonii znajduje się strefa
zupełnie i niespodziewanie wolna od bakterii.
Badając to tajemnicze zjawisko,
Fleming zdał sobie sprawę, że pleśń wydziela substancję,
która zabija bakterie.
Pleśń pochodziła z rodzaju pędzlaków, Penicillium,
stąd Flemming nazwał ten antybakteryjny związek penicyliną.
W ten sposób Fleming odkrył mikrobowy system odpornościowy.
Pędzlaki produkują penicylinę non-stop,
żeby bronić się przed zagrożeniami,
jak kolonie bakterii, które mogłyby zająć pożywienie.
Penicylina zabija wiele rodzajów bakterii
poprzez zaburzenia w syntezie ich ścian komórkowych.
Ściany komórkowe zbudowane są z grubej, ochronnej siatki cukrów
i aminokwasów,
które ulegają ciągłemu rozkładowi, a następnie regeneracji.
Penicylina łączy się z jednym ze związków tworzących siatkę
i zapobiega odbudowie ściany komórkowej w krytycznym momencie.
Jednocześnie penicylina uwalnia wysoce aktywne molekuły,
które powodują dalsze uszkodzenia.
W końcu struktura komórki zostaje całkowicie zniszczona.
Taki dwustronny atak jest śmiercionośny dla szerokiego spektrum bakterii,
czy to na szalce Petriego, w organizmie, czy gdziekolwiek.
Co ważne, nie jest szkodliwa dla naszych komórek,
ponieważ nie mają ścian komórkowych.
Przez dziesięć lat od odkrycia Fleminga
penicylina była laboratoryjną zagadką.
Ale podczas drugiej wojny światowej
naukowcom udało się wyizolować aktywny związek
i wyhodować pleśń w większych ilościach.
Za swoją pracę otrzymali Nagrodę Nobla.
Zespoły w Oksfordzie i Ameryce kontynuowały pracę.
Po kilku latach produkt był dostępny na rynku.
Penicylina i jej podobne związki szybko zrewolucjonizowały leczenie infekcji.
Na dzień dzisiejszy
pozostają najważniejszymi antybiotykami, ratującymi życie, stosowanymi w medycynie.
Jednak im więcej używamy antybiotyków, tym więcej bakterii się na nią uodparnia.
W przypadku penicyliny
niektóre bakterie wytwarzają związki, które niszczą główną strukturę
zakłócającą syntezę ściany komórkowej.
Użycie antybiotyków rośnie,
zatem coraz więcej bakterii wypracowało ten system obronny.
Antybiotyki stają się nieskuteczne
w walce z coraz większą liczbą infekcji bakteryjnych.
Dlatego ważne, żeby lekarze nie przepisywali antybiotyków na wyrost.
Jednocześnie pięć do piętnastu procent pacjentów w krajach rozwiniętych
uważa, że ma alergię na penicylinę.
Jest to najczęściej zgłaszana alergia na lek.
Ogromna większość, 90 procent z nich,
wcale nie jest uczulona na penicylinę.
Skąd to błędne postrzeganie?
Wielu pacjentów uważa, że nabywa alergię w wieku dziecięcym,
kiedy pojawia się wysypka po leczeniu infekcji penicyliną
lub jej podobnymi związkami.
Za wysypkę obwinia się penicylinę,
chociaż to pierwotna infekcja zazwyczaj jest winowajcą
lub reakcja infekcji na leczenie.
Jednak prawdziwa alergia na penicylinę,
kiedy organizm traktuje penicylinę jako intruza,
zdarza się rzadko i jest bardzo niebezpieczna.
Jeśli podejrzewasz u siebie alergię, ale nie jesteś pewny,
udaj się do alergologa.
Wykona badania, które potwierdzą,
czy faktycznie jesteś uczulony.
Nawet jeśli masz alergię na penicylinę,
system odpornościowy może stracić zdolność jej rozpoznawania.
Osiemdziesiąt procent uczulonych na penicylinę
wyrasta z alergii w ciągu dziecięciu lat.
To dobra wiadomość dla tych, którzy obecnie borykają się
z alergią na penicylinę.
Pewnego dnia ten lek może ocali ich życie, tak jak ocalił wielu innym.