در چمنزارهای موریتانی،
یک غزال که از بیماری سل رنج می‌برد آخرین نفسش را می‌کشد.
با افتادنش کنار یک برکه کوچک،
جسد حیوان تهدیدی برای آلودگی آب است.
ولی برای خدمه تمیزکاری صحرا، این بدن یک مشکل نیست: یک ضیافت است.
وزنشان تا ۱۰ کیلو گرم می‌رسد
و دارای تقریبا ۳ متر پهنای بال هستند،
کرکس غبغب‌دار شاه غیر‌قابل انکارلاشه‌هاست.
منقار قدرتمند و گردن قوی این پرنده
به آسانی می‌تواند بافت عضلانی سخت را پاره‌ کنند،
با باز کردن نقاط ورودی برای کرکس‌های ضعیف‌تر برای مصرف غذا.
این رقابت بزرگ برای کرکس‌های کوچک مصری بسیار خطرناک است.
با پهنای بال فقط ۱۸۰ سانتی متر،
این کرکس از لانه خانواده‌اش در پرتقال به آفریقا مهاجرت کرد،
هردفعه آنها از پیش‌فرض‌های حرارتی استفاده کردند تا ساعت‌ها در بالا بمانند.
ولی در لحظه رسیدن، او خودش را نزدیک کف زنجیره‌ی غذایی یافت.
خوشبختانه، کمبودش در اندازه را، با هوشش جبران می‌کند.
در مسافتی کوتاه، او لانه‌ی شتر مرغ محافظت نشده را می‌یابد،
تخم مرغ‌های غیرقابل نفوذ، ولی سرشار از مواد غنی.
با استفاده از یک سنگ بزرگ، یکی را برای یک وعده غذایی خوب می‌شکند-
گرآنچه هنگامی که پرندگان بزرگ رفتند او برای غزال برمی‌گردد.
بالاتر از فشار کرکس‌های قرافین روپل هستند.
در حال صعود در ارتفاع بیشتر از ۱۱ هزار متر،
این پرندگان بالاتر از حیوانات دیگر پرواز می‌کنند.
در این ارتفاع، آنها نمی‌تواند لاشه‌های جدا را ببینند.
ولی دید کرکس‌های عزیزشان آنها را به غذا راهنمایی می‌کند.
سر بی‌مویشان به آنها کمک می‌کند تا
افزایش ناگهانی دما را هنگامی که سقوط می کنند تنظیم کنند-
و آنها را هنگامی که غزال فاسد را پاره می کنند تمیز نگه می‌دارد.
این لاشه در عرض ساعت‌ها کاملا پاک می‌شود،
قبل از اینکه گوشت فاسد آب را آلوده کند.
و بیماری سل شانسی در آلوده کردن کرکس‌ها ندارد.
این پرندگان پایینترین ph قلمروی حیوانات را دارند،
که به آنها اجازه می‌دهد لاشه‌ها وضایعات را بدون اینکه بیمار شوند هضم کنند.
در حقیقت، گونه‌هایی مانند کرکس ریشدار کوهستانی
معده بسیار اسیدی دارند که،
آنها می‌توانند بیشتر استخوان‌ها را در فقط ۲۴ ساعت هضم کنند.
این سازگاری به کرکس‌های کوچک کمک می‌کند تا رژیم غذاییشان را با کود تکمیل کنند،
هنگامی که کرکس‌های بزرگتر می‌توانند گوشت فاسد ۳ روزه را مصرف کنند.
معده‌ی اسیدیشان آنها را از حیوانات زنده نیز محافظت می‌کند:
استفراغ اسیدی آنها بیشتر شکارچیان را می‌ترساند.
این معده‌های فولادی در رفع پاتوژن‌های مانند وبا،
سیاه زخم، و هاری از اکوسیستم آفریقا بسیار مهم هستند.
ولی هنگامی که کرکس‌ها می‌توانند به آسانی ضایعات طبیعی را هضم کنند،
مواد شیمیایی ساخت انسان داستانی دیگرهستند.
دیکلوفناک، یک داروی دامپزشکی رایج که برای درمان کردن گاوها در هند استفاده می شود،
برای کرکس‌ها مهلک است.
و به دلیل اعتقادات مذهبی محلی خوردن گوشت گاو را حرام کرده‌اند،
لاشخوران معمولا لاشه‌ی گاوها را می‌خورند.
از ۱۹۹۰، این دارو،
همراه با تهدیدهایی از سیم‌های برق و از دست دادن زیستگاه،
باعث کاهش %۹۵ کرکس‌ها در مناطقی که دارای جمعیت کرکس بودند شده است.
در نزدیکی آفریقا، شکارچیان غیرقانونی قصدی لاشه‌ها را سمی می‌کنند
تا وجود پرندگان توجه مسئولین را به مکانشان جلب نکند.
یک لاشه ی سمی می‌تواند بیشتر از ۵۰۰ کرکس را بکشد.
امروزه، بیشتر از %۵۰ تمامی گونه‌های کرکس در خطر انقراض هستند.
در مناطقی که کرکس ها منقرض شده‌اند،
جسدها ۳ برابر بیشتر طول می‌کشند تا فاسد شوند.
این لاشه‌ها آب‌های آشامیدنی را آلوده می‌کنند،
هنگامی که سگ‌های وحشی و موش‌ها بیماری را به جمعیت حمل می‌کند.
این بحران کرکس‌های آسیایی و آفرقایی باعث یک اپیدمی هاری در هند شده است،
جایی که بیماری تقریبا ۲۰ هزار نفر را هر سال می‌کشد.
حوشبختانه، بعضی از جوامع متوجه اهمیت کرکس‌ها شده‌اند.
طرفداران محافظت منابع طبیعی توانسته‌اند با موفقیت استفاده از دیکلوفلاک منع کنند،
هنگامی که بقیه محققان تلاش می کنند تا جوامع کرکس را باز افزایی کنند
به وسیله ی برنامه‌های تولید مثل.
بعضی از مناطق حتی رستوران‌های کرکس باز کرده‌اند
جایی که کشاورزان دام‌های بدون دارو را خالی می‌کنند.
با کمک، کرکس‌ها می‌توانند نقششان را ادامه دهند
محافظت کردن از سلامتی سیاره ما- با تبدیل کردن مرگ و فساد به زندگی.