Ég vil byrja á því að bjóða ykkur
fría og tæknilausa brellu.
Það eina sem þú þarft að gera er
að breyta líkamsstöðu þinni í 2 mínútúr.
En áður en ég segi þér brelluna, vil ég biðja þig um að
skoða aðeins líkamann þinn,
hvað þú ert að gera með honum.
Hversu mörg ykkar eru að reyna að gera
ykkur minni, kannski ertu að beygja þig,
krossleggja fætur eða kannski að krossleggja ökklana
stundum höldum við um hendurnar okkar svona.
Stundum breyðum við okkur út.
(hlátur)
Ég sé þig.
Ég vil að þú takir eftir því
hvað þú ert að gera núna.
Við tölum um það aftur eftir nokkrar mínútur.
Og ég vona að þið hafið þá lært að
breyta þessu örlítið, það gæti haft mikil áhrif á það
hvernig lífið þitt þróast.
Þannig við erum mjög heilluð af líkamstjáningu.
Og við erum höfum sérstaklega mikinn áhuga á
líkamstjáningu annara.
Þú veist, við höfum áhuga á
svona vandræðalegum samskiptum eða
brosi eða fyrirlítningarfullu augnaráði,
eða mjög vandræðalegu blikki.
Eða einhverju eins og handabandi.
Við erum að koma á áfangastað á númer 10,
og heppinn lögreglumaður fær að taka í hendina
á forseta Bandaríkjanna.
Og hér kemur forsætisráðherra--
nei. (Hlátur)
Þannig handaband, eða skortur á handabandi,
getur haldið okkur talandi í margar vikur
Jafnvel BBC og New York Times.
Þannig augljóslega þegar við hugsum um
óbein samskipti eða líkamstjáningu,
sem við köllum óbein samskipti sem félagslegir vísindamenn.
Þetta er tungumál. Þannig við hugsum um samskipti
Þegar við hugsum um samskipti,
hugsum við um hittinga.
Hver er þín líkamstjáning
þegar þú talar við mig,
Hver er mín þegar ég tala við þig.
Og það eru margar ástæður til þess að trúa
því að þetta sé löggild leið til að hugsa þetta
Félags vísindamenn hafa eytt miklum tíma
í það að skoða áhrifin af líkamstjáningu okkar
eða líkamstjáningu annara á fordómum.
Og við búum til stóra
fordóma og ályktanir
út frá líkamstjáningu.
Og þessir fordómar geta breytt
mikilvægum útkomum í lífum okkar
eins og hvern við ráðum eða gefum stöðuhækkun,
hverjum við ákveðum að bjóða út
Til dæmis sýndi Nalini Ambady,
rannsóknarkona hjá Tufts University að þegar fólk horfir á
alvöru 30-sekúndna hljóðlaus myndbönd af
læknum tala við sjúklinga
þá geta fordómar fólksins um lækninn
spáð fyrir því hvort hann verði kærður eða ekki.
Þannig það skipti ekki öllu máli
hvort læknirinn hafi verið
vanhæfur heldur meira
hvort okkur líkaði við hann
og hvernig hann talaði
Alex Todorov hjá Princeton
sýndi fram á það að fordómar fyrir stjórnmálamönnum
á einni sekúndu spáðu fyrir 70% af bandaríska alþinginu
og kynþátt stjórnmálamanna.
Og ef við tölum um tæknina geta jafnvel broskarlar sem við notum mikið í
net samskiptum geta látið þér finnast eins og að
samtalið hafi haft meira vægi en annars.
Ef þú notar þá illa eru þeir slæmir, er það ekki?
Þannig þegar við hugsum um líkamstjáningu hugsum við um
hvernig við dæmum aðra, hvernig aðrir
dæma okkur og hver útkoman er.
Við gleymum samt oft hinni manneskjunni
sem við höfum áhrif á með
líkamstjáningu okkar og það erum við sjálf.
Við erum líka undir áhrifum líkamstjáningar okkar
hugsanir okkar, tilfinningar okkar og líkamann okkar
En hvaða tjáningar er ég að tala um?
Ég er félagslegur sálfræðingur.
Ég rannsaka fordóma.
Og ég kenni í góðum viðskiptaskóla.
Það var óumflýjanlegt
að ég myndi fá áhuga á
á því hvernig vald skiptist.
Ég fékk sérstakann áhuga á
líkamstjáningu valds og yfirburða.
Og hver er líkamstjáning
valds og yfirburða?
En svona er hún.
Í dýraríkinu
snýst þetta um að breyða úr þér.
þannig þú gerir þig stórann,
þú teygir þig út, þú tekur mikið pláss.
Þú ert í rauninni að opna þig.
Þetta snýst um það að opna sig.
Og þetta er raunin í öllu dýraríkinu.
Þetta er ekki takmarkað fyrir dýr í náttúrunni,
mannfólk gerir það sama.
Það gerir þetta tvennt bæði þegar það fær
langvarandi vald og líka þegar því líður
eins og það hafi mikið vald í augnablikinu.
Og þetta er sérstaklega athyglisvert
af því það sýnir okkur hversu alhliða
og gömul þessi tjáning af valdi er.
Þessi tjáning, sem er þekkt sem stolt,
hefur verið rannsökuð af Jessicu Tracy,
hún sýnir að fólk sem er fætt með fulla sjón
og fólk sem er fætt blint
gera þetta þegar þau eru í líkamlegri keppni.
Þegar þau fara yfir marklínuna
og vinna, skiptir það ekki máli
hvort þau hafi séð einhvern annan gera þetta, þau gera þetta
Hendurnar upp í V,
hökunni lyft örlítið.
Hvað gerist ef við erum valdlaus?
Við gerum öfugt við þetta.
Við lokum okkur; vefjum okkur upp.
Gerum okkur lítil. Við viljum ekki
rekast í manneskjuna við hliðina á okkur.
Aftur, bæði dýr og mannfólk
gera sama hlutinn.
Og þetta er það sem gerist þegar þú setur saman
mikið og lítið vald.
Það sem við gerum oft þegar það kemur að valdi
er að við bregðumst við líkamstjáningu annara.
Þannig ef einhver er valdamikill
í kringum okkur, gerum við okkur minni.
Við endurspeglum það ekki.
Við gerum öfugt við það.
ég sé þessa hegðun
í kennslustofunni,
og hverju tek ég eftir?
Ég sé að nemendur í meistaranámi í viðskiptastjórnun sýna mikið
líkamstjáningu sem einkennist af valdi.
Það er til fólk sem eru
ýktir leiðtogar,
þau labba inn í stofuna,
fara og setjast í miðja stofuna
áður en tíminn byrjar,
eins og þau vilji virkilega taka pláss.
Þegar þau setjast niður breyða þau úr sér
og réttu upp hendurnar sína svona.
Svo er annað fólk sem er við það
að brotna niður þegar það kemur.
Þú sérð það um leið og þau koma.
Þú sérð það í andlitum og á líkömum þeirra,
þau sitja í stólnum sínum
og gera þau pínulítil og gera svona
þegar þau rétta upp hendi.
Ég tók eftir nokkrum hlutum um þetta.
Eitt, það mun ekki koma þér á óvart,
þetta virðist tengjast kyni.
Konur eru miklu líklegri til
að gera þetta en karlar.
Konum finnst þær hafa minna langvarandi vald en körlum.
Þetta kom ekki á óvart.
En hinn hluturinn sem ég tók eftir var að
það virðist tengjast því hversu mikið
nemendur voru að taka þátt í kennslunni
og hversu vel þau voru að taka þátt.
Og þetta er mjög mikilvægt í meistaranámi í viðskiptastjórnun,
af því þáttaka gildir fyrir helminginn af einkuninni.
Viðskiptaskólar hafa verið í vandræðum með
þetta kynjahlutfall.
Þú færð jafn hæfar konur og karla
inn í skólann og svo
færðu þessar mismunandi einkunnir
og það virðist að hluta til tengjast
þáttöku. Þannig ég velti fyrir mér
Allt í lagi, þú veist. Þú ert með þetta fólk
sem kemur inn og þau eru að taka þátt,
er það möguleiki að við getum fengið fólk til að þykjast?
Og myndi það leiða til betri þáttöku?
Þannig, aðal samstarfsfélagi minn, Dana Carney,
sem er hjá Berkeley, og ég vildi virkilega vita
getur fólk þóst þangað til það verður svona.
Getur þú gert þetta í svolitla stund
og fundið fyrir mun í hegðun sem lætur þig
líta út fyrir að vera valdameiri?
Þannig að við vitum að líkamstjáningin okkar getur stjórnað
því hvernig annað fólk hugsar um okkur.
Það er mikið af sönnunargögnum.
En spurningin okkar var,
Stjórnar líkamstjáning
því hvað okkur finnst um okkur sjálf og hvernig við högum okkur?
Það eru til sönnunargögn um það.
Við brosum til dæmis þegar við erum glöð
en við erum líka neydd til þess að brosa
þegar við höldum penna í tönnunum okkar.
Það gerir okkur glöð.
Þannig þetta fer í báðar áttir. Þegar það
kemur að valdi, fer þetta líka í báðar áttir.
Þannig þegar þér finnst þú vera með mikið vald
ertu líklegri til þess að gera þetta
en það er líka möguleiki á því að þegar þú
þykist vera valdamikill, ertu líklegri til þess
að finnast þú vera valdamikill.
Seinni spurningin var
þú veist, af því við vitum að huguri okkar
breytir líkama okkar.
Er það líka satt að
Líkamar breyta hugum okkar?
Og þegar ég segi valdamikill þegar ég
tala um huga, hvað er ég að tala um?
Ég er að tala um hugsanir og tilfinningar
og þennan sálfræðilega hlut sem
ákveður hugsanir okkar og tilfinningar
og í mínu tilfelli eru það hormónar.
Ég horfi á hormóna.
Þannig hvernig líta hugar valdamikilla út
miðað við valdalausa?
Það kemur ekki mikið á óvart að valdamikið fólk á það til að
vera ákveðnara og sjáfstraustara
bjartsýnara; þeim líður eins og að þau
muni vinna þó þau hafi litlar líkur.
Þau geta líka oft hugsað
meira óhlutstætt,
þannig það eru margir munir.
Þau taka fleiri áhættur.
Það er margt ólíkt á
milli valdamikils og valdalítils fólks.
Sálfræðilega eru allsskonar mismunir.
Það eru tvö aðal hormón, testósterón, sem er
yfirburða hormón og kortisól,
sem er stress hormónið
Þannig það sem við komumst að var að
valda miklir, alfa-karlar í prímata stéttarkerfi
eru með mikið testósterón og lítið kortisól.
Og kraftmiklir og góðir leiðtogar
eru líka með mikið testósterón og lítið kortisól.
Þannig hvað þýðir þetta?
Þegar þú hugsar um vald, hugsar þú
oft bara um testósterón af því
það snýst um yfirburði.
En í rauninni er snýst vald líka um hvernig
þú bregðst við stressi. Vilt þú valdamikinn leiðtoga
sem er með mikið testósterón og með mikla yfirburði,
en er mjög viðkvæmur fyrir stressi?
Örugglega ekki.
Þú vilt manneskjuna sem er valdamikil og ákveðin
en ekki mjög viðkvæm fyrir stressi;
manneskju sem er róleg.
Þannig við vitum að ef í dýraríkinu
þarf alfa að taka yfir,
ef einhver þarf að taka yfir alfa hlutverk
snöggt, kannski bara á nokkrum dögum
hefur testósterónið í þeirri manneskju hækkað
mikið og kortisólið hefur minnkað mikið.
Þannig við erum með sönnunargögn um það bæði að líkaminn
geti breytt huganum, allavega efnafræðilega.
Og að hlutverkaskipti geta breytt huganum.
Þannig hvað gerist þegar þú skiptir um hlutverk,
hvað gerist ef þú gerir það á mjög litlu svæði,
þessi pínulitla breyting, þessi litlu inngrip
ef í tvær mínútur gætir þú sagt, "ég vil að þú verðir svona
og það mun láta þig líða valdameirum."
Þannig það er það sem við gerðum.
Við ákváðum að fá fólk í rannsóknarstofuna
og gera smá tilraun.
Þetta fólk var í tvær mínútur í
annaðhvort valdamiklum eða valdalitlum stellingum.
Ég ætla að sýna ykkur fimm stellingar
þó að það þurfti bara tvær.
Hér er ein.
Tvær í viðbót
Fjölmiðlar bönnuðu Ofurkonunni að nota þessa.
Hér eru nokkrar í viðbót.
Þannig þú getir verið bæði sitjandi eða standandi.
Og hér eru valdalitlu stellingarnar.
Þannig þú ert að leggja þig saman og gera þig lítinn.
Þessi sýnir mjög mikinn skort á valdi.
Þegar þú ert að snerta hálsinn þinn, ertu
virkilega að vernda þig.
Þannig þetta er það sem gerist. Þau koma inn,
við skiptum þeim upp og segjum svo að þau þurfi að
gera þetta í tvær mínútur.
Þau sjá ekki myndir af stellingunum.
Við viljum ekki sýna þeim
hugmyndina um vald. Við viljum að þau finni fyrir valdi.
Þannig þau gera þetta í tvær mínútur,
Svo spurjum við þau ef þeim finnst þau valdamikil
þegar það kemur að ákveðnum hlutum og fá þau
tækifæri til þess að taka áhættu.
Og þá tökum við annað munnvatns sýni.
Og það er tilraunin.
Þetta er það sem við komumst að.
Þegar það kemur að áhættuþoli
komumst við að því að þegar fólk er
í valdamiklu stellingunni munu 86% þeirra
taka áhættu. Þegar fólk er í
valdlítilli stellingu eru bara 60% líkur.
Og það er frekar mikill munur.
Hér er það sem við komumst að með testósterón.
Þegar fólkið kom fyrst inn,
fékk valdamikið fólk um
20% aukningu á meðan hjá valdalitlu fólki
minnkar það um 10%.
Aftur, tvær mínútur og þú færð þessar breytingar.
Þessu komumst við að með kortisól.
Hjá valdamiklu fólki minnkar það um
25% en hjá valdalitlu fólki
minnkar það um 15%.
Þannig aðeins tvær mínútur geta búið til þessi hormónaskipti
sem ráða því hvort heilinn þinn sé
annaðhvort ákveðinn, öruggur og rólegur
eða mjög viðkvæmur fyrir stressi.
Og þú veist, tilfinningar hætta bara
og við höfum öll fengið þá tilfinningu, er það ekki?
Þannig það lítur út fyrir það að líkamstjáning okkar
ræður því hvernig við hugsum um okkur.
Þannig þetta er ekki bara um aðra heldur okkur sjálf líka.
Líkaminn okkar breytir líka huganum okkar.
En næsta spurning er
getur valdamikla stelling í smá stund
breytt lífi þínu á
mikilvægan hátt?
Þetta er ekki rannsóknarstofa en hérna er
smá verkefni sem tekur nokkrar mínútur.
Þar sem þú getur prófað þetta,
og þetta skiptir okkur auðvitað máli.
Og okkur finnst að þetta skipti raunverulega máli
en þar sem þú vilt nota þetta er í
mats aðstæðum og í félagslegum hættum.
Þar sem er verið að meta þig,
annaðhvort af vinum þínum, eins og hjá unglingum
er það í mötuneytinu.
Fyrir suma gæti það verið að
tala á fundi.
Það gæti verið að kasta bolta, eða að
halda svona fyrirlestur, eða fara í starfsviðtal.
Við ákváðum að það sem flest fólk geti
tengt við af því flest fólk
hefur gert það er starfsviðtalið.
En við birtum þessar uppgötvanir og fjölmiðlar
fjölluðu mikið um það og sögðu
"Allt í lagi svo þetta er það sem þú gerir
þegar þú ferð í starfsviðtal, er það ekki?"
Okkur brá auðvitað mikið og sögðum:
"Ó Guð, nei nei nei, það er ekki það
sem við meintum. Af mörgum ástæðum, nei nei nei, ekki gera þetta."
Aftur, þetta er ekki um þig að tala
um annað fólk, þetta ert þú að tala við þig.
Hvað gerir þú áður en þú ferð
í starfsviðtal? Þú gerir þetta.
Er það ekki? Þú situr. Þú horfir
á símann þinn, að reyna að
vera ekki fyrir neinum.
Þú ert að horfa á minnispunktana þína,
þú ert að beygja þig saman, gera þig
lítinn þegar þú átt að vera
svona. Kannski á klósettinu, er það ekki?
Gerðu það. Finndu tvær mínútur.
Svo það er það sem við viljum prófa.
Við fáum fólk á rannsóknarstofuna.
Og þau gera aftur annaðhvort valdamiklar valdalitlar stellingar.
Svo fara þau í gegnum mjög stressandi starfsviðtal.
Það er fimm mínútna langt, það er verið að taka þau upp,
það er verið að dæma þau líka.
Og spyrjandarnir eru þjálfaðir til þess að gera ekki
nein viðbrögð.
Þannig þau líta svona út. Ímyndaðu þér
að þetta sé spyrjandinn.
Og í fimm mínútur, ekkert.
Og þetta er verra en að vera truflaður.
Fólk hatar þetta.
Þetta er það sem Myriam Lafrance
kallar að standa í félagslegu kviksyndi.
Þetta keyrir upp kortisólið í þér.
Þetta er starfsviðtalið sem þau fara í,
af því við virkilega vildum sjá
hvað myndi gerast. Svo vorum við með fólk
sem horfði á upptökurnar, fjórar manneskjur.
Þau þekkja ekki tilraunina,
þekkja ekki aðstæðurnar,
vita ekki hver var í hvaða
stellingu. Og þau horfa á þessi
myndbönd og segja,
"Við viljum ráða þetta fólk.
Allt valda stellingar fólkið. Við
viljum ekki raða þetta fólk."
Við metum þetta fólk líka
mikið betur í heildina.
En hvað lætur okkur gera það?
Það er ekki það sem fólkið segir.
Heldur nærveran sem þau
gefa orðunum.
Líka af því við dæmum þau út frá
mörgu mismunandi þegar það kemur
að hæfni. Hversu vel er þessi setning sögð
Hversu góð er hún, hvaða fleiri skilyrði.
Það eru engin áhrif frá svona hlutum.
Þetta er það sem virkar. Þessir hlutir.
Þegar fólk er það sjálft.
Það kemur það sjálft.
Með sýnar hugmyndir, en sem þau sjálf
Með ekkert hangandi yfir þeim.
Þa nnig þetta er það sem gerir áhrifin,
eða dregur úr þeim.
Þegar ég segi fólki frá þessu,
að líkamar okkar breyta hugum okkar,
að hugar okkar breyti hegðun okkar
og að hegðun breyti útkomum okkar,
segja þau við mig, "Þetta virðist vera tilbúningur."
Þá segi ég falsaðu það þangað til það virkar.
Þetta er ekki ég. Ég vil ekki vera svona
og finnast þetta ennþá vera falskt.
Mig langar ekki að vera þarna.
Ég vil ekki komast þangað bara til þess að
líða eins og ég eigi ekki að vera þarna.
Og það sat mikið í mér.
Af því ég vil segja ykkur sögu um
að vera fölsk og finnast eins og maður
eigi ekki að vera hér.
Þegar ég var 19 ára lenti ég í mjög slæmu bílslysi.
Ég hentist út úr bíl,
og rúllaði marga hringi, ég hentist út úr
bílnum. Ég vaknaði
höfuðáverka endurhæfingar deild.
Og ég hafði verið dregin úr háskóla,
og greindarvísitalan mín hafði lækkað um
tvö staðalfrávik.
Sem var mjög mikið áfall.
Ég vissi greindarvísitöluna mína
af því ég var klár og var vel gefin sem barn.
En ég var tekin úr háskóla,
ég reyndi alltaf að komast aftur,
þau sögðu að ég myndi aldrei klára.
En...þú veist...það eru aðrir hlutir
sem þú getur gert, en það mun
ekki virka fyrir þig.
Ég var í miklu basli með þetta.
Ég verð að segja, að hafa einkennið þitt
tekið frá þér, þitt aðal einkenni,
fyrir mig var það að vera klár,
að láta taka það frá þér, það er ekkert
sem skilur þig eftir valdaminni
en það. Mér fannst ég vera alveg valdalaus.
Ég vann og vann og vann,
ég var heppin, ég vann
ég var heppin og ég vann.
Á endanum útskrifaðist ég úr háskóla.
Það tók mig fjögur ár aukalega miðað við.
jafningja mína og ég sannfærði
yndislega ráðgjafann minn, Susan Fiske,
um að taka mig inn. Svo endaði ég
í Princeton. Ég hugsaði bara
"Ég á ekki að vera hér.
ég á ekki heima hér."
Og nóttina fyrir minn fyrsta árs fyrirlestur,
þetta er 20 mínútna fyrirlestur
fyrir 20 manns. Ekki meira.
Ég var svo hrædd að næsta dag
hringdi ég í hana og sagði:
"Ég er hætt."
Hún svaraði, "Þú ert ekki að hætta.
Af því ég tók áhættu með þig,
og þú ferð ekki neitt. Þú ætlar að halda áfram,
og þetta er það sem þú ætlar að gera.
Þú ætlar að þykjast.
Þú ætlar að halda alla fyrirlestra sem þú ert beðin
um að halda. Þú gerir
það bara og gerir það.
Jafnvel þó að þú sért skíthrædd, og lömuð,
og að eiga hræðilega reynslu,
þangað til að þú getur sagt
"Guð minn góður ég er að gera þetta.
Ég get þetta.
Ég er að gera þetta."
Svo ég gerði það.
Fimm ár í háskóla.
Var í Northwestern í nokkur ár,
fór í Harvard,
ég er í Harvard en er
ekki að hugsa um þetta lengur. En ég
hafði hugsað lengi "Ég á ekki að
vera hér. Ekki að vera hér."
Þannig undir lokin á fyrsta árinu
í Harvard. kom nemandi sem hafði ekki talað í tíma
allt árið, sem ég hafði sagt við
"Þú verður að taka þátt
annars felluru,"
til mín á skrifstofuna mína. Ég þekkti hana ekki.
Hún kom, algjörlega buguð,
og sagði: "Ég á ekki að vera hér."
Og þetta var stundin mín út af
tveimur hlutum. Eitt ég áttaði mig á því að
mér leið ekki svona lengur.
Þú veist? Mér líður ekki svona lengur,
En henni líður svona og ég skil það
og númer tvö, hún á að vera hér.
Hún getur bara þóst þangað til hún verður þannig.
Þannig ég sagði, "Jú þú átt heldur betur að vera hér!
og á morgun ætlar þú að þykjast,
þú ætlar að láta þig vera valdamikla,
og þú veist, þú ætlar...(fagnaðarlæti)
Og...þú ætlar að fara í kennslustofuna,
og þú ætlar að gera bestu athugasemd allra tíma.
Og hún gerði bestu athugasemd allra tíma.
Og fólk snúði sér við og var bara
vá, ég tók ekki eftir henni
sitjandi þarna, þú veist?
Hún kom svo til mín mánuðum seinna og ég fattaði
að hún falsaði það ekki bara þangað til hún
gat það heldur þangað til hún varð það.
Svo hún hafði breyst.
Svo ég vil segja við þig, ekki falsa það þangað til þú getur það.
Falsaðu það þangað til þú ert það.
Þú veist? Þetta er "Gerðu það nóg þangað til"
þú ert það innst inni."
Það seinasta sem ég vil skilja þig eftir með er þetta:
Litlir hlutir geta búið til stórar breytingar.
Þannig þetta eru tvær mínútur.
Tvær mínútur, tvær mínútur, tvær mínútur.
Áður en þú ferð í stressandi
og erfiðar aðstæður, í tvær mínútur,
gerðu þetta í lyftunni, á klósettinu,
við skrifborðið þitt bakvið dyr,
þetta er það sem þú vilt gera.
Láttu heilann þinn takast vel á við
aðstæðurnar. Fáðu testósterónið þitt upp,
náðu kortisólinu þínu niður,
ekki yfirgefa aðstæðurnar og finnast
þú ekki hafa sýnt þeim hver þú ert.
Yfirgefðu aðstæðurnar og hugsaðu
"Ég náði virkilega að segja
þeim og sýna þeim hver ég er."
Þannig ég vil biðja þig um, þú veist,
bæði að prófa valdastellingar
og ég vil líka biðja þig um að
deila þessu ráði. Af því þetta er einfallt.
Ekki hafa þetta bara fyrir sjálf ykkur.
Gefið ráðið, deilið þessu með fólki.
Af því fólkið sem getur
notað þetta er þau sem eiga erfitt,
enga tækni, engan titil og ekkert vald.
Gefið þeim það; þau geta gert þetta
í einrúmi. Þau þurfa sína líkama. Einrúm
og tvær mínútur. Og það getur breytt
útkomum í lífi þeirra mikið.
Takk fyrir.
(Fagnaðarlæti)