ساعت، شش صبح است.
بیرون هوا بسیار تاریک است.
پسر ۱۴ ساله من در تخت خود به خواب عمیقی فرو رفته،
خوابی راحت و بی دغدغه، خواب عمیقی که یک نوجوان دارد.
و من چراغ را روشن میکنم و بچهی بیچاره را تکان میدهم تا بیدار شود.
برای اینکه میدانم مثل کندن چسب زخم است
که بهتر است که هرچه زودتر تمام شود.
(خندهی تماشاگران)
من دوستی دارم که برای بیدار کردن فرزندش بلند فریاد میزند: "آتش!"
و دیگری که خیلی درمانده شده
مجبور است بر روی سر پسرش آب سرد بریزد
فقط برای اینکه از تخت خواب بیرون بیاید.
بی رحمانه به نظر میرسد،
اما شاید برای شما غریبه نباشد؟
هرروز صبح از خودم میپرسم که
«من چطور میتوانم--
با علم به دانستن چیزی که میدانم
و انجام چیزی که از آن امرار معاش می کنم--
این بلا را سر پسر خودم میآورم؟»
ببینید،
من پژوهشگر در زمینه خواب هستم.
(خندهی تماشاگران)
خب من خیلی چیزها درباره خواب و
عواقب کمبود خواب میدانم.
من میفهمم که دارم پسرم را از خوابی که به شدت به آن احتیاج دارد محروم میکنم
به عنوان کسی که در سن رشد قرار دارد.
همینطور میدانم که با بیدار کردن او
ساعتها قبل از اینکه ساعت طبیعی بدنش به او اعلام کند که بدنش آماده است،
دقیقا دارم رویاهایش را از او میگیرم
خوابی که بیشترین ارتباط را با یادگیری، تثبیت حافظه و
پردازش احساسات دارد.
اما فقط فرزند من نیست که از این خواب محروم شده.
محرومیت از خواب در میان نوجوانان آمریکایی یک بیماری همگانی محسوب میشود.
تقریبا فقط ۱ نفر از هر ۱۰ نفر هست که هر شب میتواند بین ۸ تا ۱۰ ساعتی بخوابد
زمان پیشنهاد شده توسط پژوهشگران حوزه خواب و متخصصین اطفال است.
حالا شما به خودتان میگویید که
خب خوبه، وضعیت ما رو به راه است. بچههای من ۸ ساعت میخوابند.
یادتان باشد که
۸ ساعت حداقل زمان پیشنهاد شده است.
شما به سخنی قبول شدید.
۸ ساعت خواب مثل این است که شما در کارنامه نمرهی C گرفتید
فاکتورهای بسیاری در این بیماری همگانی موثر هستند.
اما فاکتور بزرگی که از خواب کافی نوجوانان جلوگیری میکند
در واقع مقررات عمومی است.
نه هورمونها، زندگی اجتماعی یا اسنپ چت.
در سراسر کشور،
بسیاری از مدارس از ساعت ۷:۳۰بح یا حتی زودتر شروع به کار میکنند،
برخلاف چیزی که سازمانهای بزرگ پژشکی توصیه کردند
که مدارس راهنمایی و دبیرستان زودتر از ساعت ۸:۳۰ شروع به کار نکنند.
این قوانینی که برای زود بیدار شدن وجود دارد تاثیر مستقیمی بر
اینکه نوجوانان آمریکایی چه مقدار یا در اصل چقدر کم میخوابند، میگذارد.
آنها همچنین نوجوانان و والدین آنها را به رقابت وا میدارند
که این رقابتی بدون برنده در برابر بدنهای خود آنها است.
در زمانی که آنها در دوره بلوغ هستند
نوجوانان تاخیری در ساعت طبیعی بدن خود حس میکنند،
که مشخص کننده این است که چه زمانی در بیدارترین یا خواب آلوده ترین حالت هستند.
این امر با یک تغییر در ترشح یا عدم ترشح هورمون ملاتونین به وجود میآید.
بدن نوجوانان تا حدود ساعت ۱۱ شب برای ترشح ملاتونین صبر میکند،
که این یعنی ۲ ساعت دیرتر از چیزی که ما در بزرگسالان یا خردسالان میبینیم.
این کار به این معنی ست که معادل بیولوژیکی بیدارشدن یک نوجوان در ساعت ۶ صبح،
بیدار شدن یک بزرگسال در ساعت ۴ صبح است.
در روزهای تاسفباری که من باید ۴ صبح بیدار شوم،
من تبدیل به یک زامبی میشوم.
در عمل بیفایده است.
نمیتوانم به درستی فکر کنم،
خیلی زود رنج هستم،
و احتمالا نباید رانندگی کنم.
اما این حس بسیاری از نوجوانان آمریکایی است در روزهایی که مدرسه میروند.
در وافع باید بگوییم بسیاری از
خصوصیات ناخوشایندی که ما برای نوجوان شدن تجربه میکنیم
مثل مودی بودن، زود رنجی، تنبلی،افسردگی
میتواند نتیجه محرومیت مزمن از خواب باشد.
بسیاری از نوجوانان برای جنگیدن با کم خوابی مزمن،
استراتژی جبرانی مصرف مقادیر زیادی کافیین را انتخاب میکنند.
در قالب نوشیدنیهای فراپاچینو،
یا انواع نوشیدنیهای انرژیزا.
بنابراین اساسا،
ما دارای یک جمعیت خسته و نشئه جوان هستیم.
طرفداران انجمن "شروع همراه با استراحت خوب" میدانند که
بلوغ یک دوره دراماتیک توسعه مغز است.
مشخصا در قسمتهایی از مغز که
وظیفه فرآیندهای فکری که دارای اهمیت بیشتری هستند را بر عهده دارند،
که شامل استدلال، قدرت حل مسأله و داوری درست است.
به عبارت دیگر، انواع بسیاری از فعالیتهای مغز که وظیفهی
مانع شدن در برابر کارهای محرک و رفتارهای پرخطر را بر عهده دارند
مشخصهی بارز بلوغ هستند
و همینطور برای ما که فرزند نوجوان داریم بسیار وحشتناک.
آنها مانند بقیهی ما میدانند که،
وقتی نوجوانان خواب کافی نداشته باشند،
مغز، بدن و رفتار آنها از
اثرات سریع و ماندگاری رنج میبرد.
آنها دیگر نمیتوانند تمرکز کنند،
توجه و دقت آنها نزول پیدا میکند
و بسیاری حتی علایم رفتاری اختلال کم توجهی-بیش فعالی از خود نشان میدهند.
اما تاثیر عواقب کمبود خواب نوجوانان فراتر از درس و مدرسه میباشد.
متأسفانه باعث بسیاری از مشکلات سلامت روحی است
که در دوران بلوغ به شدت بیشتر میشود.
شامل مصرف مواد،
افسردگی و خودکشی میشود.
در پروژهای که در بارهی نوجوانان منطقه مدارس متحد لس آنجلس داشتیم
فهمیدیم نوجوانانی که دچار مشکلات خوابی هستند
۵۵% مشابه وضعیتی بودند که انگار در ماه گذشته از الکل استفاده کردهاند.
در تحقیقی دیگر بر روی بیش از ۳۰.۰۰۰ دانش آموز دبیرستانی
مشاهده شد که برای هر یک ساعت کمبود خواب،
۳۸%حس ناراحتی و ناامیدی افزایش مییابد.
و%۵۸افزایش قصد به خودکشی در نوجوانی.
اما اگر اینها تا اینجا متقاعد کننده نبوده است
نوجوانانی که خواب کافی ندارند بیشتر در معرض خطر
ابتلا به مشکلات جسمانی که کشور ما را به ستوه آورده هستند.
که شامل چاقی، بیماریهای قلبی و دیابت میشود.
سپس ریسک قرار دادن یک نوجوان که از خواب محروم است،
همراه با یک گواهینامهی رانندگی که اخیرا صادر شده،
پشت فرمان ماشین
تحقیقات نشان میدهند خوابیدن 5 ساعت یا کمتر در هر شب
مشابه رانندگی در حالت مستی با سرعت غیرمجاز است.
طرفداران انجمن "شروع همراه با استراحت خوب"
و محققان حاضر در این حوزه،
علمی شگرف را تولید کردند
که نمایانگر مزایای بزرگ دیرتر شروع کردن است.
نتایج کاملا واضح است،
به عنوان یک دانشمند در زمینه خواب
من به ندرت با این قطعیت صحبت میکنم.
نواجوانان در مناطقی که ساعت کاری دیرتر شروع میشود خواب بیشتری دارند.
خظاب به ناظرانی که احتمالا فکر میکنند اگر مدارس دیرتر شروع شوند،
نوجوانان شبها بیشتر بیدار میمانند
واقعیت این است که،
ساعت خواب آنها مثل گذشته خواهد بود
اما میزان خوابشان در نتیجه
ساعت کاری دیرتر، گسترش میابد.
آنها به حضور در مدرسه بیشتر علاقمند میشوند.
تعداد غایبین در یک منطقه %۲۵ کاهش یافت
و آنها علاقه کمتری به ترک تحصیل دارند.
جای تعجب نیست که آنها در تحصیلات خود بهتر عمل میکنند.
در نتیجه این امر، برای کم شدن روند عدم موفقیتها مثمر ثمر خواهد بود.
به صورت استاندارد نمره امتحانات ریاضی و روخوانی
۲ الی ۳ درصد افزایش پیدا میکند.
این کار به اندازهی کم کردن تعداد دانشآموزان کلاس به یک سوم، کار ساز است.
یا جایگزین کردن یک معلم متوسط
با یک معلم برجسته و عالی.
سلامت روحی و جسمی آنها ارتقا مییابد
و حتی خانوادهها نیز خوشحالتر میشوند.
منظورم این است که چه کسی دوست ندارد که رفتاری خوشایند از نوجوانانمان ببیند
و کمی رفتار تندخویانهی کمتر؟
حتی جوامع نیز امنتر میشوند
زیرا میزان تصادفات رانندگی کاهش میابد.
یک کاهش ۷۰ درصدی فقط در یک منطقه.
با توجه به این مزایای بزرگ،
ممکن است به این فکر بیفتید
خب این قضیه نیاز به فکرکردن ندارد.درسته؟
پس چرا ما به عنوان یک جامعه برای انجام این کار شکست خوردیم؟
اغلب بحث و گفتگو حول موضوع دیرتر از خواب بیدار شدن به این سمت کشیده میشود،
که چرا نوجوانان خود را دیرتر از خواب بیدار کنیم؟
آنها باید سختی بکشند تا برای مواجهه با دنیا واقعی آماده شوند.
اما این کار مانند این است که به والدین یک کودک ۲ ساله بگوییم
"اجازهی چرت زدن به جانی نده،
یا اینکه اون برای مهدکودک آماده نمیشه"
(خندهی تماشاچیان)
همچنین به تاخیر انداختن شروع، نشاندهنده چالشهای منطقی بسیاری است
نه فقط برای دانشآموزان و خانوادهایشان
بلکه برای کل جامعه.
بروزرسانی مسیرهای اتوبوس،
افزایش هزینه حمل و نقل،
توجه به ورزش،
مراقبت قبل یا بعد از مدرسه.
اینها نگرانیهای مشابهای است که مرحله به مرحله،
بارها و بارها در سراسر کشور بوجود میآید
وقتی که زمان شروع مدارس مطرح شود.
و آنها نگرانیهای منطقی هستند،
اما اینها مشکلاتی است که باید به آنها پرداخت.
اینها عذر بدتر از گناه هستند
برای موفق نشدن در انجام کار درست برای فرزندانمان،
که شروع کار مدارس راهنمایی و دبیرستان زودتر از ساعت ۸:۳۰ نباشد.
و در تمام نواحی کشور،
کوچک و بزرگ، که این تغییر را بوجود آوردهاند،
آنها فهمیدند که این نگرانیها در برابر مزایای بزرگ و شگرف برای
سلامت دانشآموزان بیمورد و اغراق شده است.
و همینطور برای کارایی آنها
و امنیت اجتماعی ما.
پس، فردا صبح
زمانی که زنگ ساعتهایمان را به طور اتفاقی یک ساعت عقب میکشیم
و شما از آن یک ساعت خواب بیشتر لذت میبرید
و آن روز کمی طولانیتر به نظر میرسد،
و با کمی امید بیشتر همراه است،
به قدرت عظیم خواب فکر کنید.
و بیندیشید که امکان بیدار شدن طبیعی
چه هدیهی بزرگی برای فرزندانمان خواهد بود
در هماهنگی با بیولوژی خود آنها.
متشکرم،
و خواب خوبی داشته باشید.