ผมรู้สึกดีมาก ที่ได้กลับมาพูดที่ TED อีก
ผมขอเริ่มด้วยวิดีโอนี้แล้วกัน
(เสียงดนตรี)
(เสียงวีดีโอ) โอเค แว่นตา บันทึกวีดีโอ
ได้เวลาแล้วล่ะ เราจะเริ่มแสดงใน 2 นาที
โอเคแว่นตา พาชั้นไปเที่ยวกับชมรมการบินหน่อยซิ
กูเกิ้ล หา "ภาพหัวเสือ"
พร้อมมั้ย พร้อมมั้ย (เสียงเห่า)
แบบนั้นแหละ โอเคแว่นตา ถ่ายภาพเลย
(เสียงเด็กเล่นสนุก)
ไปเลย!
โอ้วแม่ย้อย สุดยอดไปเลย
โอโห ดูเจ้างูนั่นสิ!
โอเค แว่นตา บันทึกวิดีโอ!
สุดสะพานนี้แล้วไปทางออกแรกนะ
โอเค ประตู A12 อยู่ตรงนั้นแหละ!
(เสียงปรบมือ)
(เด็กๆ ร้องเพลง)
กูเกิ้ล พูดคำว่า "delicious" เป็นภาษาไทย
(เสียงกูเกิ้ล) "อร่อย" (เสียงผู้ชาย) อืมม อร่อย
กูเกิ้ล หา "แมงกะพรุน"
(เสียงดนตรี)
มันสวยงามจริงๆ
(เสียงปรบมือ)
ขออภัยครับ ผมเพิ่งได้รับข้อความ จากเจ้าชายประเทศไนจีเรีย
เค้าต้องการให้ช่วยหาเงิน 10 ล้านดอลล่าร์
ผมชอบให้ความสนใจเรื่องแบบนี้นะ
เพราะมันเป็นวิธีที่เราใช้ หาเงินทุนให้กับบริษัทในช่วงเริ่มแรก
และมันก็ไปได้สวย
ถึงกระนั้นก็เถอะ
ไอ้ท่าทางของผม ที่พวกคุณเพิ่งเห็นไป
ที่ต้องก้มลงมองมือถือตัวเองเนี่ย
นั่นเป็นหนึ่งเหตุผลที่เราเริ่มโครงการ Google Glass
เพราะสุดท้าย พวกเราก็ตั้งคำถามกันว่า
ว่ามันใช่แล้วเหรอ ที่เจ้ามือถือนี้ จะเป็นจุดสูงสุดของอนาคต
ในการติดต่อกับผู้คนในชีวิตของคุณ
และในการเชื่อมต่อกับข้อมูล
เรายังต้องก้มลงไปดู ในขณะที่เดินอยู่ จริงหรือ?
นั่นเป็นวิสัยทัศน์ที่ผลักดันโครงการนี้
และเป็นเหตุผลที่เราสร้างเจ้าอุปกรณ์ตัวนี้ขึ้นมา
ผมไม่อยากจะพูดถึงสิ่งที่มันทำได้และทำไม่ได้
แต่ผมอยากจะบอกพวกคุณมากกว่านี้ซักหน่อย
เกี่ยวกับแรงผลักดันที่ทำให้เกิดเจ้านี่ขึ้นมา
นอกจากศักยภาพในการทำให้ตัวเองเหมือนอยู่คนเดียว
ขณะอยู่นอกบ้าน และดูมือถือตัวเอง
คือผมจะถามว่า มันเป็นสิ่งที่พวกคุณอยากทำรึเปล่า
พวกคุณยืนอยู่แถวๆนี้
ลูบและเลื่อน
แว่นตาธรรมดาๆ
แล้วก็เดินไปเดินมาเฉยๆ
ดังนั้นขณะที่เราพัฒนาแว่นตานี้ เราก็คิดว่า
เราจะสร้างสิ่งที่ทำให้เรามีมือว่างๆ ได้รึเปล่า?
พวกคุณเห็นผู้คนในวีดีโอ
ทำหลายสิ่งหลายอย่าง
พวกเค้าทุกคนใส่แว่นตานี้
เราเลยได้วีดีโอตัวอย่างมา
อีกอย่าง พวกคุณก็ต้องการไม่ให้มันรกสายตา
พวกเราจึงทำให้ภาพโปรแกรมอยู่สูงขึ้นไป
เหนือระดับสายตา
มันจะไม่บังสิ่งที่จะมอง
และไม่ขัดขวาง
การส่งสายตากัน
และเราต้องการปลดปล่อยหูด้วยเนี่ยสิ
ดังนั้นเสียงของแว่นตา
จึงส่งผ่านกระโหลกแทน
มันอาจจะรู้สึกแปลกๆบ้าง แต่ซักพักเดี๋ยวก็ชิน
ในทางกลับกัน ถ้าอยากได้ยินเสียงดีขึ้น
พวกคุณก็แค่ปิดหูตัวเอง
อาจจะฟังดูแปลกๆ แต่มันเป็นแบบนี้จริงๆ
ความคิดของผม ตอนที่พวกเรา ก่อตั้ง Google เมื่อ 15 ปีก่อนนั้น
ผมคิดว่าสุดท้ายแล้ว
ระบบค้นหาข้อมูลจะเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นด้วยซ้ำ
พวกคุณจะได้ข้อมูลเข้ามาตามที่คุณต้องการ
และตอนนี้ ผ่านมาแล้ว 15 ปี
เจ้าอุปกรณ์ตัวนี้แหละ
ที่จะทำให้ความคิดนั้นเป็นจริงขึ้นมา
ขณะที่พวกคุณอยู่นอกบ้าน และกำลังอยู่บนถนน
คุยกับผู้คน และทำกิจวัตรต่างๆ
โครงการนี้ก็เริ่มมาได้ 2 ปีแล้ว
พวกเราได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง
ความสะดวกสบายเป็นสิ่งสำคัญมากๆ
ตัวต้นแบบอันแรกที่เราสร้างมันใหญ่เทอะทะ
เหมือนเอาโทรศัพท์มือถือมามัดติดกับหัว
มันยุ่งยากลำบากมาก
เราต้องเก็บมันเป็นความลับ จากผู้ที่จะออกแบบผลิตภัณฑ์ของจริง
จนกระทั่งเธอรับงานนี้
และเธอเกือบจะกรีดร้อง แล้ววิ่งหนีไปทันทีเลย
แต่เราได้ดำเนินการมาไกลแล้ว
อีกอย่างที่สร้างความประหลาดใจ คือกล้องถ่ายภาพ
ตัวต้นแบบดั้งเดิมของเรา ไม่ได้มีกล้องเลย
มันอัศจรรย์มาก ที่เราจะสามารถบันทึกช่วงเวลาต่างๆ
ช่วงเวลาที่ผมอยู่กับครอบครัว กับลูกๆ
ผมคงไม่เอากล้องถ่ายภาพ
หรือมือถือ หรืออะไรก็ตาม มาทำให้เสียเวลาในช่วงจังหวะนั้น
และผมก็นึกขึ้นได้ขณะที่กำลังทดลองกับเจ้าแว่นนี้
ว่าผมมีพฤติกรรมบางอย่างซ้ำๆ โดยไม่รู้ตัว
อย่างมือถือเนี่ย คุณต้องก้มลงไปมองมัน ฯลฯ
แต่มันก็เป็นนิสัยที่เราทำซ้ำๆ อย่างไม่รู้ตัวเหมือนกัน
อย่างการสูบบุหรี่ ผมสูบเฉยๆก็ได้
แต่ผมจะจุดบุหรี่ไว้เฉยๆก่อน มันดูเท่ขึ้นเยอะ
มันก็เหมือนกับ...
อย่างกรณีเนี่ย ผมชักมือถือขึ้นมา
แล้วก็นั่งดูมือถืออย่างกับว่า
มีอะไรสำคัญที่ต้องทำ
แล้วผมก็เปิดตาดูตัวเอง แล้วก็รู้ตัวว่าผมเสียเวลาในชีวิตแค่ไหน
ไปกับการออกห่างจากผู้คน
ไม่ว่าจะเป็นอีเมล หรือจะเป็นโพสต์ ในโซเชี่ยลเน็ตเวิร์คหรืออะไรก็เถอะ
ถึงมันจะไม่...
เอาจริงๆ แล้วมันไม่มีอะไรสำคัญ หรือกดดันเลย
และเจ้าแว่นนี่ จะทำให้ผมรู้ว่า ผมจะได้รับข้อความสำคัญจริงๆ
ถ้าผมต้องการมัน
แต่ผมไม่จำเป็นต้องมานั่งเช็คเองตลอดเวลาแล้ว
ผมรู้สึกสนุกไปกับการท่องโลกมากกว่าเดิม
ทำเรื่องบ้าๆบอๆ อย่างที่พวกคุณ เห็นในวีดีโอมากกว่าเดิม
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)