...
Argentijns,
Japan,
Algerije,
Spanje,
VK,
Afrika,
Op vijf continenten,
gehelmd met bloemen of gewapend met kasseien,
de libertairen kwamen langzaam uit de nacht
en aangestoken vreugdevuren.
Zij, waarvan gedacht werd dat ze verslagen waren,
overal namen ze het initiatief,
veroorzaakte de enorme opstandsbeweging
en won uiteindelijk de strijd om culturele hoaxes.
Maar veldslagen winnen is niets voor hen
als we de sociale oorlog niet winnen.
Maar in de jaren na 1968
de anarchisten zullen een nieuw gevaar ontdekken,
niet langer dat van verdwijnen,
corn celui de s'allierner.
Tarfaça een wereldwijd systeem
die de schijn van zijn eigen kritiek ensceneert,
hun slogans en monstipators, hun moordende riffs
en zelfs hun figuren worden vaak gered.
Om hun ideeën vooruit te helpen,
libertariërs zullen geen andere keuzes meer hebben
van de lokale international dan gemaskeerd verder te gaan
en door guerrillaoorlogvoering of massamobilisatie
terug naar propaganda.
En zo stijgen beurzen met nepvideo's
in het hart van Londen en de Tchia Paz Rebelle in Seattle opstandelingen,
anarchisme heeft geïnspireerd, zonder altijd zijn naam te noemen,
allemaal nieuwe vormen van verzet.
En in deze postmoderniteit die het einde der tijden wilde zijn,
nieuw leven ingeblazen voor een draai, althans het grote wiel van het andere verhaal.
...
Dat het jaar 68 een generale repetitie was
of een mislukte revolutie,
het feit blijft dat ze zal zijn vertrokken
als een voorproefje van onafgemaakte zaken op de tongen van revolutionairen.
Hoe niet te begrijpen dat velen van hen
teleurgesteld zijn voor het spektakel van de bevolking
weer aan het werk gaan?
Maar geconfronteerd met de terugkeer van de eeuwige polemiek,
tussen organisaties die elkaar de schuld geven
en ben van plan om de inzet op te pakken,
hoe kon hij niet ziek zijn?
Welke feiten? Hoe de strijd voort te zetten?
...
While some decide to take the key to the fields
and join communities,
anderen, hetzij uit optimisme of wanhoop,
ervoor kiezen om in steden te blijven
om met geweld te proberen
dingen te haasten.
...
Voor de anarchisten begint eigenlijk alles in Uruguay.
en 1965,
toen Abraham Guilen, veteraan
binnen een anarchistische divisie in Spanje,
maar ook afgestudeerd in economie,
die deelnamen aan alle opstandelingen
van het voorbestuur,
publiceert zijn boek "Strategie van de stadsstrijder".
Om de nieuwheid van zijn werk te begrijpen,
er moet aan worden herinnerd dat sinds de triomf
van de Cubaanse revolutie in termen van gewapende strijd,
dit is de theorie van Tchégevara,
foquisme genoemd,
die alle gunsten van de revolutionairen verzamelt.
De krijgers zwerven van in de bergen
en in de jungle om samen met de boeren te creëren
en inboorlingen, opstandige centra.
...
Deze theorie die zijn effectiviteit kon aantonen
in de Cubaanse context moet koste wat het kost,
volgens Abraham Guilen,
worden herontworpen voor meer ontwikkelde landen.
...
In een revolutionaire oorlog
wanneer de stedelijke massa belangrijker is
dat de plattelandsbevolking,
het zwaartepunt van de strijd
moet in de stadslucht zijn.
Grote steden zijn immense wouden van cement,
waar alle trucs van Guerrilla-oorlogsvoering
goed kan worden gebruikt.
De tijd is gekomen dat er een revolutionaire minderheid is
kan de massa in beweging brengen
en laat de allenatie door angst worden overwonnen.
stedelijke oorlogsvoering theorie
en gewapende propaganda is zojuist geweest.
En Abraham Guilen om te specificeren...
De revolutionaire oorlog
moet er rekening mee houden dat het een oorlog is
in ruimte en tijd
en dat de hele operatie
moet een bevolkingsoverzicht hebben.
Libertarisch socialisme
moet het goede voorbeeld geven
en moet vooruit hebben
het meest consistent met de dottrina
van het libertair socialisme.
live actie,
omdat voor de actie onder contract,
politiek voor actie
waaraan de massa niet deelneemt,
genoeg zijn de politieke partijen.
Het doel is volgens mij
het is bewustzijn.
Het besef dat het kapitalistische systeem kwetsbaar is
en dat de proletariërs daarom kunnen leiden
zelf de gewapende strijd.
Tussen hen,
dit is de klassieke visie op anarchistische aanvallen
sinds het einde van de 19e eeuw.
De propaganda spreekt het feit.
Propaganda heeft de tchots verrot.
De theorie van Abraham Guilen verspreidt zich snel
en weet te overtuigen
tot in Zwitserland van Latijns-Amerika tot Uruguay,
waar de grote opstand sinds het midden van de jaren zestig plaatsvond
een diepe economische crisis wordt voorkomen.
Het inspireert vooral
een groep jonge revolutionairen,
les Toupas Maros.
Onder leiding van Raoul Sandic,
een voorstander van zelfmanagement,
fin connexeur de Proudhon,
en verzamelden zich rond Baudord de la Liberté,
onder hen zijn revolutionaire socialisten,
heterodoxe communisten,
priesters beïnvloed door de bevrijdingstheorie,
maar ook, en vanaf het begin,
zoals Gérard Dogatti,
Georges Savalza en Rossi Morica,
veel vrijheden.
De anarchisten nemen deel aan de vorming van de Toupas Maros.
De Toupa's Maros zijn ook een respect voor het menselijk leven.
In die zin is het een zeer respectabele strijd.
Toupas Maros kan zo vroeg geadopteerd worden
stedelijke strijdersstrategie
en gewapende propaganda.
They attack all chain immutes and shards.
Geen dag voelt dat hun acties
de krantenkoppen van mensen wel.
Maandag bezetten de Toupa's Maro's een fabriek.
Dinsdag, overval van 5 miljoen behoeften.
Woensdag bomaanslag in verschillende politieke clubs.
Donderdag, bezetting van een fabriek is een bom.
Vrijdag, bombardeer en houd vol.
Zaterdag, imitatie van een televisiezender.
En zondag, bij wijze van rust,
ontsnapping van tientallen gevangenen.
De overmacht hekelde hun geweld,
de Toupas Maros, die aanvankelijk
vermijd bloedvergieten,
worden goed ontvangen door de pers en de publieke opinie.
Ze profiteren zelfs op het internationale toneel
met een zeer positief imago,
zoals het artikel dat we bekronen bewijst
dan het Tijdschrift,
waardoor ze eruit zien als moderne voice robins.
Dankzij hen, de theorieën van stedelijke oorlogsvoering
en gewapende propaganda worden populair en verspreiden zich over de hele wereld.
Mensen leren door te repliceren.
Als je een band dingen ziet doen
dat je connecties hebt met deze groep,
netwerken ontstaan.
En dan vinden we bijna overal hetzelfde type actie.
Dat is bijvoorbeeld echt gebeurd met Leon Griebregate.
Latijns-Amerika verlaten,
de kwestie van de gewapende strijd doet zich inderdaad voor
vanaf 1969 voor alle revolutionairen.
Overal worden kranten gepubliceerd, films gemaakt,
we schrijven er boeken over
en oproepen tot wapens worden gemaakt op televisie.
In alle buurten, op onze werkplekken,
we moeten ons nu voorbereiden,
de gewapende strijd voor de vernietiging van alle kapitalismen.
Maar als alle revolutionairen meedoen,
het zijn vaak anarchisten die het initiatief nemen.
Als symbool zijn er de Toups in Maros,
West-Berlijn, met Michael, Bomi, Beaumam,
wie zijn de eersten die het oude woord schudden.
In Spanje, de primaire groep truien,
niet langer de kapitalistische autonome commando's
make the powder speak.
De oproepen om de guerrillastrijders op te bouwen worden ook in Frankrijk gehoord,
of vanaf het jaar 1970,
de revolutionaire groep n°2
organizes a dynamite week in Grenoble,
gevolgd door de Garrys, die ook in de aanval gaan.
Ze betoveren de overvallen en vermenigvuldigen de aanvallen
en sabotage door het hele land.
Zelfs in de Verenigde Staten van Amerika,
voormalige hippies nemen de wapens op.
The Wutherlander Grande, which has a long memory,
blaast bijvoorbeeld het standbeeld van de politie op
van High Market Square in Chicago.
Maar het is waarschijnlijk in het VK
dat de strategie van anarchistische gewapende propaganda
is conducted in the most emblematic way
door een organisatie die tot op de dag van vandaag
heeft niet al deze mysteries onthuld, de Angry Brigade.
Er blijven veel vragen die kranten,
zoals Tijd en anderen, ontstaan ​​op dat moment al.
Wie zijn de boze brigades?
En zij antwoordden:
de Angry Brigade, het kan iedereen zijn.
De Angry Brigade is die persoon die zit
naast jou in de metro en die een hoofd vol haat heeft
en een pistool in zijn jas.
Het is er allemaal, in de cel,
iedereen kan daar vandaan komen,
namen doen er niet toe.
Wat heel interessant is,
and that we forgot today with the members
van de zogenaamde Angry Brigade,
is dat zij er ook bij betrokken waren
bij tal van wederzijdse hulpactiviteiten
tussen gemeenschappen en met vakbonden.
Het waren dichters en schrijvers,
maar ze werden beschreven door de pers van die tijd
als een horde terroristen.
Dit is eigenlijk heel ver verwijderd van wat ze waren.
Dit collectief, hoewel Rocklit dat was,
niettemin sterk gemobiliseerd en gepolitiseerd.
Vastbesloten om naar de gewapende strijd te gaan,
ze nemen deze naam van Brigade of Anger aan
en bedenk een logo
waar we de mannelijke en vrouwelijke tekens zien
luieren rond de legala Shnikov.
Omdat net als andere gewapende strijdgroepen van die tijd,
wat vervolgens waarnemers in de war brengt,
is dat onder deze strijders,
er zijn veel strijders.
In de traditie van de oliearbeiders van de Commune,
deze vrouwen aan wie we de bijnaam Amazon toeschrijven
en terreur, en even fris als ze fascineren.
We herinneren ons in het bijzonder in West-Duitsland,
van de heroïsche nada van de Dejeun-beweging
en door Rickamine Hoff,
die, hoewel geen anarchist,
werd als zodanig aangeduid in de folders
een prijs op zijn hoofd zetten.
Maar voor het Britse publiek
het is de figuur van Anna Mendelssohn
which one suspects to be true within the Ingredient Brigade,
die de aandacht trekt in dit tv-interview
waar ze de liefde van haar gevecht samenvat.
Hoe zou je dit beleid zeggen?
Revolutionair.
Sensitive to all forms of domination
en ervan overtuigd dat de aanval de beste verdediging is.
Bijna drie jaar lang
de vrouwen en mannen van de Ingrediëntenbrigade
zal de strijd samenbrengen en de stakingen aaneenschakelen.
Als ze zich natuurlijk op de banken richten,
hoofdkantoor, grote bedrijven,
ambassades en belangencentra van dictaturen,
ze verbreden ook de reikwijdte van de acties
van gewapende propaganda en opent er zo nieuwe fronten voor.
Sommige van hun doelen waren vrij ongebruikelijk.
Ze bliezen bijvoorbeeld een modewinkel op,
Het gebeurt.
Ze zeiden dat Biba een symbool was
consumptiemaatschappij
en dat het als zodanig moet worden verbrand.
Om goed begrepen te worden,
de symbolische acties van de Ingrediëntenbrigade
gaan systematisch vergezeld van verklarende persberichten.
Brothers and sisters, what are your real desires?
Ga naar de drogisterij om met een verre lucht te zitten,
leeg, verveeld, leven een smakeloze koffie
of blaas het anders op of verbrand het.
Het enige wat je kunt doen
met deze moderne slavenhuizen die winkels worden genoemd,
het is om ze te slopen.
Kapitalisme, winst, onmenselijkheid geven niet op.
Je moet ze raken totdat je ze vernietigt.
Revolutie.
De logica erachter,
is om een ​​publiek toe te spreken
die de redenen begrijpt waarom u uw acties uitvoert.
Maar het risico is natuurlijk
is dat je ook opzij gaat
al diegenen die geen woede voelen
en kan de symboliek van uw acties niet begrijpen.
Om niet van de bevolking afgesneden te worden,
de stedelijke Europese strijders van de Ingredie Brigade
probeer geen bloed te vergieten.
En zelfs als ze op de deur van de macht kloppen
with a letter bomb campaign,
verzonden naar conservatieve kranten,
aan grote industriëlen en ministers,
trouw aan de strategie van gewapende propaganda,
ze zullen nooit slachtoffers maken.
Ze hebben nooit iemand vermoord.
Ze maakten wat verwondingen, maar niet erg ernstig.
Propaganda, in feite
moet altijd symbolisch zijn.
de Angrische brigades,
had deze zeer belangrijke slogan, geloof ik.
Alleen de fascisten vallen het volk aan.
Je hebt het over "ethiek"
de bommen.
Er zijn er zelfs enkele van Alsone, bevestigd.
U zegt dat bommen zeer gevaarlijke dingen zijn.
Bommen kunnen mensen doden.
En moorden zijn niet wat we willen.
We gaan een bom plaatsen in een café.
En we gaan een bom plaatsen in een café.
Het is niet de houding van de deantes om te laten zien
die vrachtwagen, die zal worden gedood,
maar natuurlijk,
😆
Luister, en toch, net als in de 19e eeuw,
angsten maken deel uit van de klauwen van de heerser.
We beginnen een formidabel arsenaal in te zetten.
en een formidabel arsenaal, nemen we wetten aan,
we creëren speciale eenheden,
zoals de Bomb Squad in het VK.
En dankzij alle nieuwe computers,
doorgaan met en archiveren van minder populaties.
In Europa en wereldwijd,
de jacht op de Rembain-krijgers wordt gegeven.
En bijvoorbeeld Uruguay
stroom stroomt
en de autoriteiten vermenigvuldigen de acties met beperkingen op actie.
Netschoten worden gelanceerd
which make it possible to stop the figures of the Toupa Maraud movement,
zoals hier George Savalsa,
het gebruik van foltering wordt steeds wijdverbreid
en de doodseskaders zijn los
on the heels of revolutionaries.
En deze spectaculaire repressie heeft ook naschokken
en in ruil daarvoor slachtoffers maken.
And Allemagne de l'Ouest, George Van Raar,
een van de oprichters van de Toupas Marauds,
West-Berlijn, wordt gedood door de politie
de eerste martelaar van gewapende propaganda worden.
En Espagne, le guerrier relibertaire Salvador Puch Antique
wordt geëxecuteerd in Garoville
in de modelgevangenis van Barcelot.
En in het VK, enkele vermeende leden van de Ingrid Brigade,
waaronder Anna Mendelssohn, worden gearresteerd.
Ze staan ​​al lang terecht in de Britse geschiedenis
en hoewel niemand schuldig wordt bevonden
voor de goede werken van vastzitten,
ze worden veroordeeld tot zeer zware gevangenisstraffen.
De grenzen van clandestiene actie
en gewapende propaganda worden bereikt.
En ook al waren de anarchisten een van de eersten
excuses aanbieden,
het zijn ook libertariërs die het al heel vroeg beginnen te bekritiseren.
Het is een probleem van waar, hoe en waarom we een aanval uitvoeren.
Als het is om het kapitalisme te verlammen, is het misschien de moeite waard.
Maar als het gewoon een spectaculaire aanval is,
omdat de aanval een diepe ongelijkheid veronderstelt
tussen degenen die de capaciteit en de knowhow van de bommen hebben,
en de gewone mensen, zij die naar hun werk gaan,
en die niets hebben,
other than of course their ability to strike.
Dit alles lijkt me een soort heldhaftig strijdersideaal te geven
tot bewegingen die misschien het lange werk op een niveau kunnen vervangen
d'organisation, de formation, de culture.
Er is een zeker revolutionair ongeduld
waardoor we ons voorstellen dat we de vijand in het hart gaan slaan
door hier of daar een bombinelle te plaatsen,
maar wie heeft steeds meer geïnformeerd.
We slagen er zelden in om sociaal begrip op te wekken.
Voor de camera's, een paar dagen voor zijn opsluiting,
Anna Mendelssohn geeft zelf de relatieve inefficiëntie toe
van de enige strategie van het adventaat.
Wat is deze reeks bommen die de Brittaniër bewees?
Ja, dat is wat prestatie is,
de grootste die je hebt gedaan.
De prestatie op het gebied van uitwisseling,
in termen van wat het veranderde,
veranderde niets.
Het veranderde helemaal niets.
Velen zijn de libertariërs die dan de voorkeur zullen geven
tot gewapende propaganda, propaganda überhaupt.
Eind jaren 70 en begin jaren 80,
na deze periode van sterke revolutionaire offensieven,
de anarchisten hervatten daarom hun pelgrimsstaf.
En terwijl ik betrokken raakte bij de punkbeweging die toen uitkwam,
door uitgeverijen en boekwinkels te openen,
door fanzines te creëren, gratis radio's zoals hier in Frankrijk Radio-Libertaire,
where by participating in the mobilizations at an older age,
dit gaat een paar jaar terug in de schaduw.
Met de val van de Berlijnse Muur en de oprichting van de USSR,
het kapitalisme zegeviert.
Hij kan wereldwijd gaan en zijn laatste muze beginnen.
Het versterkt zijn instellingen
en veralgemeent zijn offensief tegen lichamen, culturen en landschappen.
De wereld wordt een enkele, mondiale markt
waaruit niets mag ontsnappen en waarin alles voortaan onderworpen is aan zijn wetten.
Alternatief redeneren, zeggen ze tegen wie zichzelf in vraag durft te stellen.
En deze intensivering van de diefstal van rijkdom en middelen
is het resultaat van deze nieuwe mondiale strategieën.
En dat heeft invloed op het anarchisme,
die ook is geïnspireerd door veel inheemse bewegingen.
Ze zijn vooral geïnspireerd door de apathisten in Mexico,
omdat het in 1994 was dat de apathisten zich bekend maakten aan de wereld,
met hun opstand.
Op 1 januari 1980,
in de schemering van de ochtend is er een haveloos leger opgestaan.
Het begint allemaal op een zeer interessante manier.
Omdat er de dreiging van geweld is.
Maar we kunnen niet zeggen dat er echt geweld is.
Wat willen ze, wie zijn deze krijger-helden
die niet veranderen om tot de libertaire traditie te behoren?
De Zedelen komt uit een andere traditie,
wat in het begin eerder een traditie is, laten we zeggen, marxistisch of zelfs guevaristisch.
Dat gezegd hebbende, het is een slimme wijding
en wie wist er rekening mee te houden
both the environment in which it developed,
dus namelijk Chiapas, dat een sterk inheems gebied is,
en daarom een ​​beetje inspiratie putten uit de praktijken,
tradities van de regio,
en dan tegelijkertijd ook onderzoek naar de geschiedenis van Mexico.
Daarom claimen ze ook Zapata,
van deze boerenbeweging voor het land.
Ze beweren ook, kijk naar Floras Magon,
zoals deze voorloper van de revolutie,
en tegelijkertijd degene die de slogan "Tierra y Libertad" bracht.
Aan de andere kant van dit land,
waar alle tegenstellingen van het kapitalisme aan het licht komen,
terwijl bijna de helft van de bevolking onder de armoedegrens leeft,
hier is Coca-Cola goedkoper geworden dan water.
Economen praten misschien over Mexicaanse wonderen,
de inheemse boeren van het Zapatista Army of National Liberations,
afstammen van de hooglanden of uit de jungle,
uit de eerste hand de effecten van neoliberale globalisering kennen
en alle vormen van overheersing.
Ze bezetten de besluitvormingscentra,
omdat ze niet langer van plan zijn hun land te onteigenen,
van hun leven en hun traditie,
en de leiding over hun bedrijf willen nemen.
Maar ze kunnen hun programma's op de muren schrijven,
op dat moment verloren de commentatoren hun interesse in het bericht.
Hij weet op de boodschapper dat alle ogen dan gericht zijn.
Ondercommandant Marcos,
een oud-filosofiestudent,
guerrilla werd, maar die onder invloed van de Indianen,
has gradually reconciled his life of trial-has strategy
om een ​​meer libertaire manier van denken aan te nemen.
Het is serieus dat in geen enkel leger van de wereld bestaat,
omdat Otchia passeert, volgens de obelesciaanse mandarformule van water,
het is het niet meer dat gebiedt, net als het gebruik van de bivakmuts,
een probleem getuigt van deze evolutie.
De bivakmuts, ja,
Dit lost duidelijk het probleem van clandestienheid op.
Maar tegelijkertijd draagt ​​iedereen de bivakmuts.
Dat wil zeggen, ze zijn allemaal zowel soldaten als leiders.
Wat voor hen betekent dat we allemaal broeders en zusters zijn,
we zijn allemaal in de war.
...
De ware originaliteit van de sympathieke beweging
gaat verder dan symbolen en individualiteiten.
Het ligt in het voorbeeld dat hij geeft van een andere mogelijke wereld.
Want de ervaring die hier begon als gevolg van de opstand
en strekt zich uit over een gebied van de Olympia Dimension
mobiliseert meer dan 250.000 mensen
en vertegenwoordigt een van de langste en belangrijkste ervaringen
van collectief zelfbestuur in de moderne geschiedenis.
Vrije toegang tot natuurlijke hulpbronnen, coöperatieve vennootschappen,
vrouwenvergaderingen, raden van goede regeringen,
afschaffing van gevangenissen, autonome universiteiten, gratis ziekenhuizen.
In dit geïsoleerde deel van de wereld en zo moeilijk om te leven,
deze mannen en vrouwen die altijd vernederd en veracht zijn
combineer praktische, voorouderlijke en politieke innovatie
proberen, ondanks de tegenslagen, een wereld opnieuw te tekenen naar hun beeld
door implementatie op alle niveaus
van echte directe democratie.
Ze gebruiken anarchistische organisatievormen
waarin we sprekende vergaderingen vinden
waar mensen een persoon machtigen om de activiteiten van de groep te coördineren.
But she's just carrying the word of this band
en neemt geen beslissingen voor hem.
Wat ze willen is een samenleving waarin iedereen dezelfde macht heeft
en hetzelfde welzijn, zonder dat er een autoriteit boven hen staat.
Daar heb je het. Dit is wat anarchisme is.
Daarom gebruiken we de term tegenmacht.
Anarchisme is geen anti-machtsstrategie,
het is een tegenmachtstrategie, om de macht te decentraliseren en te herverdelen.
Daarom beschouw ik de Zapatista-beweging
als behorend tot de libertaire en anarchistische traditie.
Maar ze, dringend naar mijn mening,
wantrouwen en weigeren labels.
Het gebaar van de apatistas herstelt de hoop als revolutionair van de wereld
die wordt gecoördineerd binnen de jonge alter globalistische beweging
en naar Tchia Passe komen om deel te nemen aan regionale bijeenkomsten,
internationale conferenties en zelfs intergalactische bijeenkomsten georganiseerd door de ZLR.
Het grote succes ook van de Tchia Passe,
het is om de internationale en globalisering te kunnen benadrukken.
En zo kon iedereen zich in de strijd van de Indianen bevinden
zolang we de Indianen niet pakken.
We beginnen eerst door naar ze te luisteren en ze dan te volgen,
en hen niet voorgaan als een avant-garde.
Dus de Zapatista-beweging heeft haar weddenschap gewonnen,
inderdaad, om alle revolutionaire bewegingen te verenigen
te beginnen met de libertariërs vanwege de horizontaliteit.
Het was een voorbeeld van een andere manier van werken.
Sinds de val van de Sovjet-Unie, of men nu voor of tegen is,
mensen waren op zoek naar een nieuw model.
Maar dit voorbeeld wordt als een bedreiging gezien.
The State sends the army and the landowners of Otmélis
die zonder onderscheid moorden.
Zoals bijvoorbeeld tijdens het bloedbad van actéales, waarbij 45 mensen werden neergeschoten
waaronder 18 kinderen en 4 zwangere vrouwen.
In plaats van het te koesteren met geweld,
de Sédéline besluit zonder wapen naar Mexico te marcheren
om zijn boodschap bekend te maken aan de bevolking van Mexico en aan de wereld.
«...aan de mensen van Mexico,
aan de yguriato volkeren van de wereld,
broeders, we zijn in de nacht geboren,
en daarin leven we, we zullen erin sterven... »
Onderweg groeit de stoet.
Mannen en vrouwen met een kap sluiten zich aan.
De rode en zwarte kleuren van hun vlaggen zijn bevroren
en hun wachtwoorden overgenomen.
En het is niet langer alleen de stem van een kleine opstandige gemeenschap
die zich laat horen in de poëtische toespraak van dit gezichtsloze gezicht.
Maar ook dank aan Manuchahou,
het is de lange kreet van woede van alle onderdrukten die plotseling uit de duci komen.
«...in feite, land, werk, brood,
gezondheid, onderwijs, onafhankelijkheid,
democratie, vrijheid...
Dit waren onze eisen
in de lange nacht van 500 jaar.
Dit zijn onze eisen vandaag. »
De Zapatista-strategie, bezetting, afscheiding, zelfbeheer
komt om reeds lopende experimenten opnieuw te lanceren
waar we overal nieuws inspireren.
In het centrum van rijken
tegen nutteloze grote projecten en hun wereld,
zoals bij de azard van Notre-Dame-des-Landes,
in de bakermat van de westerse beschaving,
zoals in Athene of de wijk Exarquia,
protesten tegen het bezuinigingsbeleid.
Of in het hart van de strijd,
zoals in Rojava of de Koerden,
sniffing the rates between fanatical Daesh mercenaries
en de reguliere legers van de Turkse autoritaire macht
tegelijkertijd oorlog en revolutie voeren.
Omdat we niet mogen vergeten
dat hier de fanatici van de Islamitische Staat
kan de zwarte vlag hebben voorkomen.
Het is de rood-gele-groene vlag
Koerdische revolutionairen
dat is die van anarchie.
De confederale en democratische ervaring
dat de 6 miljoen inwoners van Rojava
leiding bijna 10 jaar
is inderdaad een revolutie tegelijk
ecologisch, gelijk en libertair.
En zelfs als zijn situatie precair blijft,
ze kan rekenen op vastberadenheid
bataljons vrouwen
en de versterking van internationalistische colonnes
kwamen soms uit andere landen van verzet.
Want wie er ook in Rojava is,
Otiapas, Aezarki
of in Notre-Dame-des-Landes,
deze strijd die, ondanks hun schijnbare diversiteit,
zijn tegen dezelfde vijand
en in naam van hetzelfde ideaal,
zijn intercone genest zoals blijkt uit
de boodschap van solidariteit die de strijders
uitgewisseld op het hoogtepunt van de gevechten.
Maar aan het begin van het 3e millennium,
we voelen dat de lokale reactie
dragen in de landen van het Zuiden is onvoldoende
en het is dus in het noorden dat globalisering
neoliberal will receive
zijn eerste wereldwijde reactie.
Het is goed onder het oog van de Scale Camera's
d'Info en doorlopend
en in het hart van 's werelds leidende macht
laat het 3e millennium beginnen,
met de aanval op een handelscentrum.
Alleen voor de geschiedenis van het anarchisme,
het is niet die van York uit 2001,
maar degene die 2 jaar geleden plaatsvindt,
net zo onverwacht,
aan de andere kust van de Verenigde Staten van Amerika.
Ik zal zoeken voor Noord-Amerika
een keerpunt is de ontmoeting
de Seattle en 1999,
de beroemde bijeenkomst
Seattle en 1999.
Wat gebeurde er toen?
Ikzelf, die al een libertaire militant was
op dat moment was ik niet van plan om te komen.
Geheel onverwacht,
er was een enorm protest in Seattle
tegen het internationale kapitalisme
en ook tegen de WTO.
Die zich plotseling openbaarde
dat een nieuwe generatie anarchisten
was aanwezig
en dat ze deze oppositie organiseerde
bij de WTO en de Wereldbank.
Aan de voet van de wereld regeerde,
een top van de Wereldhandelsorganisatie
moet plaatsvinden wie niets minder hoort
om de regels voor het volgende millennium vast te stellen.
We kenden al een nieuwe opmars van het kapitalisme
who will expand his merchant empire
naar de producties van de geest
aan de levenden en aan alle elementen.
De voorzitter van de WTO
en de heersers van de belangrijkste economische machten
heeft Seattle niet willekeurig gekozen.
Geboorteplaats van Bill Gates,
toen de rijkste man ter wereld,
de stad Mauds is inderdaad de hoofdstad van de wereld
commerciële luchtvaart
en het planetaire centrum van computersoftware.
Het herbergt het hoofdkantoor
enkele grote bedrijven
wiens naam al rijmt
met neoliberale globalisering.
Maar het was zonder te rekenen op de duurzaamheid hier
uit een lange libertaire traditie
inclusief de zeer recente uitbraak van de gringe,
een fusie tussen de punkbeweging en de hippiebeweging
met Nirvana aan het begin van de gondel
die graag zijn clips van acercles liet zien
was slechts de laatste uitdrukking.
En op het grote internationale gesprek
de mobilisatie gelanceerd door een hele agglomeratie
organisaties, groepen en individuen
samengebracht in een beweging van bewegingen
die ervoor kozen om van deze gelegenheid gebruik te maken
om zijn verzet kenbaar te maken
naar de nieuwe wereldorde.
Er is geen leider.
Het is een horizontale beweging.
Directe actie.
Tegen de multinationals.
Kortom, er zijn al deze markeringen.
En als er een groot aantal mensen bij betrokken is
beschouwden zichzelf niet als anarchisten
toch waren er veel anarchisten aanwezig.
En het was duidelijk een anti-partijbeweging
en anti-institutioneel.
En in die zin kunnen we zeggen dat hij anarchist was.
Het is anarchistisch.
Op 30 november in de ochtend,
ondanks het feit dat de herenigde stad
heeft zijn bijnaam nog nooit zo verdiend
de sfeer en vreugde van deze act.
We maken grapjes, we zingen,
deelnemers worden ondervraagd
wie zal er op de conferentie zijn.
We duwen ook een beetje om te proberen binnen te komen.
De autoriteiten die hadden onderschat
de omvang van de mobilisatie
get scared.
We roepen het leger in banfort
en de Nationale Garde komt tussenbeide.
Wat de populaire geschiedenis heeft behouden
onder de naam Battle of Seattle begint.
Want om te reageren op politiegeweld
en de processie verdedigen,
een kleine groep demonstranten
besloot wraak te nemen.
Plots vormde zich een zwart blok.
Het zwarte blok is gevormd.
Er is iets dat dat wel doet
helemaal weg vandaag
van de identiteit van de beweging.
Dit onderdeel van de zwarte blokken
en we wisten het niet
en West Europa.
We hebben het zien ontstaan.
Waar komt zij vandaan?
Het zwarte blok komt uit West-Duitsland.
In de jaren 70,
er was een zwart blok
die was een beetje luider.
In de jaren 70,
er waren de autonomen.
Sommigen noemden zichzelf anarchisten,
anderen beweerden niet
van geen enkele partij en zeiden tegen elkaar
gewoon onafhankelijk.
Ze vonden de zwarte bloktechniek uit
het dragen van de helm, het masker
en jezelf beschermen
tegen politiegeweld en identificaties.
Het moet gezegd worden dat destijds
in West-Duitsland,
er waren repressieve wetten
terroristische wetten.
Si le zwarte blok
die een strategie aanduidt en geen individuen
bestaat al heel lang,
het is goed hier en die dag
zich bekend maken aan de wereld.
Gedurende enkele uren,
voor de camera's van de eerste nieuwszenders
continu, de revolutionairen die het adopteren
de confrontatie aangaan
en claimen het gebruik van geweld.
Het betekent pas op, niet tegen mensen,
het betekent tegen dingen.
Wat kapot gaat is stil
vitrines, bijv.
of automatische kassa's.
Het is een geweld dat grotendeels symbolisch is,
wat helemaal geen direct fysiek geweld is
op mensen
die heel vaak bestaat uit onenigheid
met de politie, maar niet met extreem geweld,
which consists in the destruction
mogelijk symbool van eigendom,
van het leven.
Inderdaad, ondanks de schijn,
verre van chaotisch en rommelig,
de directe actie van het zwarte blok wordt beredeneerd en overwogen.
Hierin verschilt het van de simpele rel.
Want als op zijn pad de ramen worden verbrijzeld,
het is niet alleen om woede te uiten
of geniet van het plezier van breken om te breken,
zoals we te vaak horen,
het is om aan te tonen dat het mogelijk is om aan te vallen
de takken van het kapitalisme
en met deze show van zeer telegemisch geweld
fascineren de camera's.
Op de een of andere manier dupliceren,
ten tijde van alle media
of een sensationeel beeld is soms beter dan lange toespraken,
deze kineco-optische toevlucht tot geweld
is inderdaad tegelijkertijd propaganda
in feite en in beeld.
Ze vinden dat het nodig is om te gaan vechten
tegen het kapitalisme.
En het is om te vechten tegen het kapitalisme
dat ze deze technieken gebruiken.
Dus het is gemakkelijk te lezen, banken zijn banken,
het is het geld, het is het huidige financiële kapitalisme,
dus vallen we de banken aan.
Zelfs als we alleen maar aan de oppervlakte krabben.
Maar het trekt in ieder geval de aandacht van iedereen
en alleen overheidspropaganda
doen alsof je het niet begrijpt
Why are we attacking the banks?
Iedereen begrijpt waarom de banken worden aangevallen.
Naar propaganda, propaganda en de mi.
De nieuwszenders gaan door,
uitzending lus de beelden.
Op de sets stellen we de misdadigers aan de kaak
en we proberen hun acties te depolitiseren.
Er is een staatshow
van dit geweld
uitgevoerd door de gedomineerden zelf
als een irrationele uitbarsting,
zoals blind geweld, enz.
Anarchistische revolutionairen
geen gebrek aan intelligentie.
Ze hebben deze slogan op een heel slimme manier bedacht.
De ramen hebben er niet onder te lijden.
Waarom kan het je zoveel schelen
aangezien we niet gebruiken
geweld tegen mensen?
Ga zitten, is je verteld
de noodtoestand, stelde de avondklok in.
Er is geen toestemming om te schieten
op herrieschoppers,
macht heeft het initiatief verloren.
We onderbreken de top liever.
...
Dankzij de onverwachte actie
en beslissend voor het Zwarte Blok,
de strijd om Seattle is gewonnen.
Verrassend genoeg was het een succes.
We zagen dat het mogelijk was om stroom terug te draaien
en dat gezag hield geen stand
met alleen de politie op straat.
Autoriteit werd ondermijnd omdat het een kwestie van geloof is,
gewoon een kwestie van geloof.
En sinds toen
er zijn over de hele wereld dergelijke demonstraties geweest.
In Genève, Napels, Quebec,
it exploded wherever people were in conflict
met gezag.
In de komende jaren,
op alle continenten,
de schaduw van het Zwarte Blok hangt over de grote toppen
die de récéux-barricain dichtslaan.
Het moet gezegd worden dat na Seattle,
het aantal is blijven groeien.
Zijn aanwezigheid wordt steeds massiever
bij demonstraties,
zijn snelle en effectieve actie,
en zijn steeds fascinerender wordende beelden.
Is het fenomeen dat in 2012
beroepen worden het karakter van het jaar
het Tijdschrift.
Zoals aan het einde van de 19e eeuw,
in de machtskringen,
er is weer sprake van een zwarte international.
Hij volgde hem allemaal op het werk, zodat Seattle
kan niet meer reproduceren.
On s'est servi de Seattle
onderzoek te verantwoorden
op het gebied van nieuwe wapens.
In de Verenigde Staten bijv.
er is onderzoek gedaan naar niet-dodelijke wapens,
zoals ze zeggen,
echografie, lasers,
alles wat gebruikt kan worden
bij protesten tegen demonstranten.
En we begonnen de politie te zien
gedraag je als een leger.
De politie
op de een of andere manier overal gemilitariseerd.
Dit nieuwe wetshandhavingsarsenaal
van pacificatie is ook betrokken.
Bij alle grote evenementen
met zijn niet-dodelijke wapens,
we beperken ze verminkt,
af en toe doden we er een paar,
zoals het gebeurde in Frankrijk met Rémi Fress,
die sterft door een granaat
omdat we niet willen dat we een ecosysteem vernietigen.
Maar als we de controle verliezen,
we aarzelen niet om de wapens tevoorschijn te halen, de echte.
Zoals in Griekenland, of Alexandros Grigoropoulos,
een 15-jarig kind dat meedeed aan een demonstratie
wordt vermoord door de politie.
Als een Roaxaca in Mexico,
of de anarchistische journalist Brad Will,
die de opstand van de leraren filmde
en vermoord onder het oog van zijn camera door een politieagent.
Of zoals een gen, of Carlo Giuliani,
a young 22-year-old libertarian,
wordt door het hoofd geschoten
en voor het bed, de autovrije jeep
door zijn maaltijden op zijn lichaam.
Tegen het einde van het decennium
veel libertariërs beginnen te twijfelen
de Black Block-strategie.
Is het niet te systematisch en daardoor voorspelbaar geworden?
tot het punt dat ze zich soms tegen de demonstranten zelf keren?
Na tien jaar van botsingen,
het is dringend nodig om nieuwe vormen van strijd voor te stellen.
De afgelopen jaren is er een nieuwe wereld geboren, het internet.
Dat moet gezegd worden dankzij de digitale revolutie
en het gemak van computeruitwisseling dat het veroorzaakt,
we zijn getuige geweest van een ongekende toename in de geschiedenis
financiële stromen.
Dit nieuwe Al Dorado zet de hoofden van multinationals op hol
en grote bankorganisaties
die steeds groter inzetten zonder enige controle.
Een geheime financiële bubbel
die in 2008 explodeerde, gesymboliseerd door de val van de Eman Brothers.
We zijn getuige van de belangrijkste wegbank in de hele geschiedenis.
Voor het eerst sinds de crisis van 1929 in het Westen
miljoenen mensen worden van de ene op de andere dag op straat gegooid
en hele landen zonder te ruïneren.
Als opstanden en door zijn plaats, het is in het najaar van 2011,
door een internationale mobilisatie,
dat onverwachts en zonder altijd de naam te zeggen,
er zal weer over de anarchisten worden gesproken
met de bezettingsbeweging.
Daarom begon het op Wall Street.
Omdat Wall Street de wereldeconomie heeft geruïneerd
met massale oplichting
waarvoor niemand ooit zal worden veroordeeld.
Dit toont ook de totale inefficiëntie van de staten aan
als het gaat om het beheersen van het internationale kapitalisme.
Er zijn geen serieuze maatregelen genomen met betrekking tot
degenen die verantwoordelijk zijn voor deze gigantische economische verwoesting
waarom landen als Griekenland, Spanje en elders
blijven betalen.
Geïnspireerd door de vierkante bezettingsbewegingen
tijdens de Arabische prinsen en de Indignados-beweging in Spanje,
door een gigantische vooringenomenheid aan de voet van de tempel te organiseren
de la finance international,
Occupy Wall Street verstrikt protestbijeenkomst
en creatie van een tijdelijke autonome zone.
De Occupy Wall Street-beweging,
die strikt genomen geen anarchistische beweging is,
wordt sterk beïnvloed door anarchisten.
Bovendien hebben zich veel anarchisten gevestigd
de architectuur van deze beweging.
Mensen zoals David Graveur bijvoorbeeld,
een Amerikaanse anarchist die veel schreef over antropologie.
En weer anderen die, zonder zichzelf anarchist te noemen,
het geluid in feite zijn uitgelijnd.
Onder hen is er ook Karl Lahn,
een Canadese journalist oprichter van Al Buster
en auteur van het zeer mooie anarchistische ontwerp.
Tom Morello, gitarist van Regigan Tomaschine,
die ook een zeer actieve militant van de IWW is,
het grote Noord-Amerikaanse anarchistische syndicaat
of de eeuwige Noam Chomsky, die daar lezingen komt geven.
Maar als alle tendensen van het anarchisme hier te vinden zijn
en dat al deze tactieken worden ingezet,
mobilisatie heeft ook de bijzonderheid
medewerkers van vele persoonlijkheden
die niet tot zijn libertaire beweging behoren,
maar moeten zich daarnaar positioneren.
Comme Naomi Klein, Cornel West, Judith Butler,
Michael Moore of de Nobelprijs voor economie, Joseph Stiglitz.
Omdat het niet in het minst de paradoxen van het anarchisme zijn
naarmate deze gedachten en praktijken wijdverbreid worden
dan samen te smelten en te verdwijnen in de bewegingen.
Het gaat om ideeën en ervaringen
die een betekenis moet hebben voor ons leven
en wie antwoord kan geven op onze vragen.
Het probleem van het anarchisme is niet om zichzelf bekend te maken,
maar om ons een soort gereedschapskist aan te bieden
voor de problemen van het dagelijks leven.
Is het belangrijk om anarchisme te claimen? Nee.
Anarchisten vechten gelukkig niet voor een anarchistische wereld.
Ze vechten voor een vrije wereld.
En het verschil is cruciaal.
Komt van over de hele wereld om het ontwaken te filmen,
info ladder camera's laten zien,
niet meer in verre theaters
of door spectaculair geweld,
maar in scènes uit het dagelijks leven en op straathoeken,
hoe een vrij leven zou kunnen zijn
vele vormen van overheersing en uitbuiting.
Omdat we hier een aantal maanden mediteren,
we discussiëren, we dromen, we zingen, we hebben lief,
we delen en we onderwijzen elkaar.
We schaffen zoals altijd de gevangenissen, de politie,
money and borders.
We stellen ons samen andere mogelijke werelden voor
en we proberen ze nu te bereiken.
Ze namen anarchistische organisatievormen aan.
Kleine groepen die coördineren
en probeer consensus te vinden
via directe democratie,
bij het stellen van de vraag
wat er moet gebeuren om de beweging vooruit te houden.
Maar die mensen die gewelddadig zijn, hebben zichzelf vervangen
alsof ze al vrij waren van eranches.
In de urgentie van de wetten worden gestemd
en repressie daalt.
De autoriteiten, zoals altijd,
probeerde de Occupy Wall Street-beweging te stoppen.
Zij handhaafden de wetten
tegen landloperij en al die 19e eeuwse wetten.
En toen zocht de politie naar alle excuses
beweging te voorkomen.
Ze sprak over het verstoren van de openbare orde
en de politiesituatie.
Ze zei dat de wetten moeten
kan strijden tegen de wetten.
Ze sprak over het verstoren van de openbare orde
of illegale bijeenkomsten.
Ze zei dat er rellen zouden komen.
Maar hoe meer we onderdrukken, hoe zekerder we ervan zijn,
hoe meer de Occupy-beweging zich verspreidt
en dankzij deze beelden die zich via internet verspreidden,
hoe meer ze geloven, transformeren en vermenigvuldigen
in ruimte en in tijd.
Het is een sterke beweging voor het hoofdkantoor van de Europese Centrale Bank.
À Tokyo, Parijs, Montréal, Céau, Rome, Hong Kong, Malbou,
Nautel-à-Vivre, in meer dan 1.500 steden
uit 82 verschillende landen.
En door deze grote mobilisaties
en bezettingsbewegingen,
zonder altijd zijn naam te zeggen,
anarchisme verspreidt zich en verspreidt zich
totdat het de paal wordt waaromheen
verandert de hele sociale beweging
en een deel van de politieke wereld.
Het maakt niet uit of je voor of tegen anarchisme bent,
binnen de antikapitalistische beweging,
je zult jezelf volgens hem moeten definiëren
en je bent verantwoordelijk.
Zijn uw praktijk en uw organisaties echt democratisch?
Heeft u een horizontale bediening?
Luister jij naar iedereen?
Help je gendergevoelig,
aan seksualiteit en andere vormen van diversiteit?
In een woord.
Help je humaner?
Anarchisme kan niet worden onderwezen,
het kan niet worden geleerd in boeken, op scholen,
bij conferenties.
Anarchisme is besmettelijk.
Dat wil zeggen, er is een transmissie
wat niet tot de orde van de didactiek behoort.
Ook de libertaire beweging profiteert
van deze massificatie van zijn ideeën.
En deze vigornave torlecoue
op alle gangbare ideeën over anarchisme.
Hij die was beschreven als kleinburgerlijke opstanden
is nu ingeplant in de meest nederige kringen.
Hij die we hadden willen beperken tot het Westen
verovert nog steeds nieuwe gebieden,
zoals hier op 1 mei 2019, in Indonesië.
Hij waarvan beweerd werd dat hij in de minderheid was
krijgt massale steun,
vooral van de nieuwe generaties
who say to themselves that it is an Arab government.
En hem die we zo vaak hadden geraden dat eup'
bewijst, ondanks al deze nederlagen,
dat hij meer dan ooit leeft.
Er zijn veel nederlagen geweest in de geschiedenis van de anarchistische beweging,
nederlagen zo groot als de aspiraties
dat deze mensen het droegen.
Maar er is een andere manier om de geschiedenis van het anarchisme te zien
wat mij, weet je, het interessantst lijkt,
eerlijker ook, met meer respect voor de feiten.
Het is dat door deze geweldige momenten
dat zijn momenten van echte mislukking,
het is waar dat de gemeente verloor,
it's true that in Spanish we lost,
er zijn altijd overwinningen
meer minder zichtbaar, minder spectaculair,
maar die overal aanwezig zijn.
Maar het blijft opmerkelijk dat
wat de anarchisten dachten,
heel, heel lang gevoeld, gepromoot, verdedigd
is tegenwoordig in veel elementen aanwezig
van onze cultuur.
Het anarchisme speelde een fundamentele rol
in de voortgang van ideeën
en de mensheid in het algemeen.
Maar het anarchisme lijkt er nog steeds te zijn
and not be there.
Anarchisten lijken overal te zijn
en tegelijkertijd vragen we ons de hele tijd af.
Maar waar zijn de anarchisten?
Het anarchisme zal nooit verdwijnen
omdat het bij de mens hoort.
Elke keer vraagt ​​iemand zich af
waarom we moeten gehoorzamen,
er komt een Archimbus.
verre van compleet,
de geschiedenis van het anarchisme gaat dus verder.
Maar naarmate er nieuwe stromingen opdoken,
dat recentere cijfers de oude hebben opgevolgd,
dat strategieën en tactieken zijn gediversifieerd
en dat discoursen en praktijken zijn geëvolueerd
aan het einde van deze bijna twee eeuwen van bestaan,
het lijkt erop dat de leer die ze draagt
hetzelfde gebleven als op de eerste dag.
Dat van de noodzaak van een opstand,
misschien gewoon geweten,
een opstand die niet langer zou gaan over wachten,
maar mediterend op deze woorden van de onzichtbare commissie,
haasten.
De vraag voor een opstand is om zichzelf onomkeerbaar te maken.
Onomkeerbaarheid wordt bereikt wanneer men heeft overwonnen,
samen met de autoriteiten de behoefte aan autoriteit,
samen met eigenaarschap, de wens om zich toe te eigenen,
en klagen het verlangen om te klagen.
Dit is waarom het opstandige proces
bevat in zichzelf de vorm van zijn overwinning
of die van het falen ervan.
...