Aynaya baktığım zaman
yara bere içindeki 12 yaşımdaki halimi görüyorum
ama bu olduğum kişi değildi.
Her gün, bu durumumdan dolayı zorbalığa uğradım.
Ektrodaktili adlı bir hastalıkla doğdum.
Bundan dolayı ellerimde dört, her iki ayağımda da iki baş parmak var.
Duyma yetim sağlıklı şekilde gelişmedi.
Fakat bütün bunların en güzel yanı
işitme cihazıma bağlanan bluetooth ile araba sürebilmem,
müzik eşliğinde dans edebilmem,
ve "spock işareti" yapabilmem,
insanların şaşırmalarını
ve "Harika bir şey bu" dediklerini görebilmem.
"İntihar" kelimesini veya insanların zorbalığa uğradığını
duyduğum zaman, onların ne hissettiğini kendim yaşayana kadar anlamadım.
"Git öldür kendini."
"Senin hiçbir değerin yok."
"Sen özürlüsün."
Bunlar bana söylendiği zaman kalbimi çok kırıyordu.
İntihar, 12 ile 18 yaşları arasında en yüksek ölüm nedeni.
Herkesi içten içe yaralıyor ama bir şey yapmıyorlar.
Young Life kampına katıldığım zaman yeni arkadaşlar edinmek istedim.
Daha iyi deneyimlerim olsun istedim.
Hayatın tadını çıkartmak istedim.
Fakat umduğum gibi olmadı.
Her gün, bir köşede öylece oturdum.
Fakat bir gün benim için özeldi.
Kabarık ve kıvırcık saçlı, elinde gitarı olan biri
herkese en büyük gülümsemesini gösteriyordu.
Çok kalabalık bir grubun içindeydi.
"Bir dakika, bu çocukla konuşacağım" dedi.
Öyle yaptı.
Yanıma gelip oturdu ve konuştuk.
Bana "Ben de zorbalığa uğradım.
Olduğum kişi yüzünden benim de çok arkadaşım olmadı." dedi.
İkimiz de birbirimiz hakkında aynı yorumu yaptık:
Biz gerçekten kim olduğumuzu bilmiyorduk.
Her zaman şunu söylerdi:
"Ne olursa olsun, her zaman gülümsemen gerek."
"Gülümsemen lazım çünkü güzelsin."
Her gün bunu bana demesi beni daha da düşündürdü.
Yaklaşık iki yıl önce, Devin intihar etti.
Kalbim kırıktı. Ne yapacağımı bilmiyordum.
Burada olmak istemiyordum.
Devin gerçekten benim hayatımı değiştirdi.
Cenazesine gittikten sonra
"Bu konuda bir şeyler yapmam lazım." diye düşündüm.
Bu durum beni içten içe kemiriyordu.
Hiçbir şey yapamayacağımı düşündüğüm anda,
aklıma "Gülümse, çünkü güzelsin." sözü geldi.
O anda bir şeyler yapabileceğimi anladım.
Geçen iki sene boyunca "Gülümse, çünkü güzelsin."
pankartı taşıdım.
Onlarca ay geçmesine rağmen durmadım.
Bazı insanlar "Aptalsın. Neden bunu yapıyorsun?
Zamanını boşa harcıyorsun.
Bir iş bulmalısın, hayatında eğlenceli bir şey yap.
Öyle bir sokağın kenarında oturup
"Gülümse, çünkü güzelsin." yazan pankartı tutmak yerine ayakta dur." dedi.
Bir gün, yolun kenarında durup pankartı tutuyordum.
Biri yanıma yaklaştı
ve "Verdiğin mesajı seviyorum. Benim oğlum da aynısı yaptı." dedi.
Oğlunun da, yalnız başına oturan ve hayatta ne yapacağını bilemeyen
her bir kadın ve erkeğe aynı şeyi,
"Gülümse, çünkü güzelsin."
dediğini söyledi.
Oğlunun da intihar ettiğini söyledi.
Bu mesajın yukardan, oğlundan geldiğini söyledi
ve benim gibi o da ağladı.
Başkalarına yardım etmek için bir şeyler yaptığımdan bu çok anlamlıydı.
İnsanlara ne olursa olsun güzel olduklarını söylemek için
Kaliforniya'ya gidip pankartımı tuttum.
Santa Monica'ya, Long Beach'e, Warner Brothers Stüdyoları'na bile
"Gülümse, çünkü güzelsin." yazan bir pankart tutmak için gittim.
Bazı insanlar buna delilik dese de benim için hayatımın en güzel zamanları.
Herkese tekrar hatırlatmak istiyorum:
"Gülümse, çünkü güzelsin."
(Alkışlar)