สวัสดี ชาวTEDWomen เป็นอย่างไรกันบ้าง
(เสียงตอบรับ)
ยังไม่ดีพอ
สวัสดี ชาวTEDWomen เป็นอย่างไรกันบ้าง
(เสียงตอบรับ)
ฉันชื่อเมซูน ซายิด
ฉันไม่ได้เมานะคะ
แต่แพทย์ที่ทำคลอดฉัน เขาเมา
เขาผ่าท้องแม่ฉันหกครั้ง
ในหกทิศทางที่ต่างกัน
ทำให้ฉันที่กำลังจะคลอดออกมา ขาดอากาศหายใจ
ผลลัพธ์คือ สมองฉันพิการ (cerebral palsy)
ซึ่งทำให้ฉันตัวสั่นตลอดเวลา
ดูสิคะ
เหนื่อยนะคะ รู้สึกเหมือนเป็นชากีรา ชากีรา
ปะทะมูฮัมหมัด อาลี
(เสียงหัวเราะ)
สมองพิการไม่ใช่โรคทางพันธุกรรม
ไม่ใช่ความพิการแต่กำเนิด คุณไปติดมาจากใครไม่ได้
ไม่มีใครเสกคำสาปใส่ครรภ์แม่ฉัน
และฉันไม่ได้เป็นแบบนี้ เพราะพ่อแม่ของฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
ซึ่งพ่อกับแม่ก็เป็นซะด้วยสิ
(เสียงหัวเราะ)
สาเหตุเกิดได้จากอุบัติเหตุเท่านั้น
อย่างที่เกิดขึ้นกับฉันในวันเกิด
ตอนนี้ ฉันขอเตือนคุณก่อนว่า ฉันให้แรงบันดาลใจได้ไม่เก่งนะ
และฉันไม่อยากให้ใครในที่นี้
รู้สึกสงสารฉัน
เพราะบางช่วงในชีวิต
คุณอาจนึกฝันอยากเป็นคนทุพพลภาพ
ลองคิดตามฉันสิคะ
คืนวันคริสต์มาสอีฟ คุณไปซื้อของที่ห้าง
ขับรถวนไปมาหาที่จอด
แล้วคุณเห็นอะไร
ที่จอดรถสำหรับคนพิการว่างอยู่ 16 ที่
คุณเลยแบบว่า "ให้ตาย ขอให้ฉัน
ทุพพลภาพสักนิดได้ไหม"
(เสียงหัวเราะ)
และฉันต้องบอกคุณว่า
ฉันมีปัญหา 99 อย่าง สมองพิการเป็นแค่หนึ่งในนั้น
ถ้ามีการแข่งโอลิมปิคคนด้อยโอกาส
ฉันคงชนะเหรียญทอง
ฉันเป็นคนปาเลสไตน์ เป็นมุสลิม เป็นผู้หญิง เป็นคนทุพพลภาพ
และอาศัยอยู่ในนิวเจอร์ซีย์
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
ถ้าคุณยังไม่รู้สีกดีกับตัวเอง ขอให้รู้สึกได้แล้ว
คลิฟไซด์พาร์ค นิวเจอร์ซีย์ คือบ้านเกิดของฉัน
ฉันชอบการที่
บ้านเกิดกับโรคของฉัน
ใช้ตัวย่อว่าซี.พี.เหมือนกัน
และฉันยังชอบที่ เวลาที่ฉันอยากเดิน
จากบ้านไปนิวยอร์กซิตี้ ก็ทำได้
คนที่สมองพิการ ส่วนใหญ่ไม่เดินกัน
แต่พ่อแม่ฉันไม่เชื่อในคำว่า "ทำไม่ได้"
คาถาของพ่อคือ
"เธอทำได้ ใช่แล้ว ทำได้ ทำได้"
(เสียงหัวเราะ)
เพราะอย่างนั้น ถ้าพี่สาวทั้งสามกำลังถูพื้น
ฉันก็ถูด้วย
ถ้าพี่สาวของฉันไปเรียนโรงเรียนของรัฐ
พ่อแม่ฉันก็จะยื่นคำร้องไปยังระบบของโรงเรียน
และรับประกันว่าฉันจะได้ไปโรงเรียนด้วย
และถ้าเราไม่ได้เกรดเอทุกวิชา
ทุกคนก็โดนแม่หวดก้นกันทั่วหน้า
(เสียงหัวเราะ)
พ่อสอนให้ฉันเดินตอนอายุห้าขวบ
โดยเอาส้นเท้าฉันวางบนเท้าพ่อ
แล้วพ่อก็เดิน
อีกวิธีหนึ่งที่พ่อใช้ คือพ่อจะห้อย
แบงค์หนึ่งดอลลาร์ไว้ข้างหน้าฉัน แล้วให้วิ่งไล่
(เสียงหัวเราะ)
วิญญาณสาวระบำเปลื้องผ้าในตัวของฉัน ก็ถูกปลดปล่อย และ...
(เสียงหัวเราะ)
อ่า ไม่ใช่หรอกค่ะ วันแรกในโรงเรียนอนุบาล
ฉันก็เดินคล่องเหมือนแชมป์มวย
ที่โดนซัดเข้าหลายหมัด
ฉันเติบโตขึ้นในเมืองที่มีชาวอาหรับหกคน
ทุกคนเป็นคนในครอบครัวฉัน
ถึงตอนนี้มีชาวอาหรับในเมือง 20 คนแล้ว
และทุกคนก็ยังเป็นคนในครอบครัวฉัน (เสียงหัวเราะ)
แทบจะไม่มีใครสังเกตว่าเราไม่ใช่คนอิตาเลียน
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
นั่นเป็นช่วงก่อนเหตุการณ์ 11 ก.ย. และก่อนที่นักการเมือง
จะคิดว่ามันรับได้ที่จะใช้สโลแกน "เราเกลียดคนมุสลิม"
ในการหาเสียง
คนรอบข้างที่เติบโตมากับฉัน ไม่มีปัญหากับความศรัทธาของฉัน
แต่เขาอาจจะเป็นห่วง
ว่าฉันจะอดจนตายในช่วงเดือนรอมฎอน
ฉันต้องอธิบายว่าฉันมีไขมันมากพอ
ที่จะทำให้อยู่รอดได้ตลอดสามเดือนเต็มๆ
การถือศีลอดตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น จนพระอาทิตย์ตกจึงเป็นเรื่องกล้วยๆ
ฉันได้เต้นแท็บที่บอร์ดเวย์
ใช่ค่ะ บอร์ดเวย์ นั่นมันบ้ามาก (เสียงปรบมือ)
พ่อแม่ฉันไม่มีเงินจ่ายค่ากายภาพบำบัด
พ่อแม่เลยส่งฉันไปเรียนเต้น
ฉันเรียนรู้การเต้นโดยที่ยังสวมส้นสูง
ซึ่งหมายความว่าฉันใส่ส้นสูงเดินเป็น
และฉันเป็นคนเจอร์ซีย์
และพวกเราก็ช่างแต่งตัว
เพราะอย่างนั้น ถ้าเพื่อนใส่ส้นสูง ฉันก็ใส่ด้วย
และพอเพื่อนๆ ฉันไปพักผ่อนหน้าร้อน
ที่หาดเจอร์ซีย์ ฉันก็ไม่ได้ไปด้วย
ฉันใช้วันหยุดหน้าร้อนในเขตสงคราม
เพราะพ่อแม่กลัว
ว่าถ้าเราไม่กลับปาเลสไตน์
ทุกๆ หน้าร้อน
เราจะโตขึ้นเป็นมาดอนน่า
(เสียงหัวเราะ)
วันหยุดหน้าร้อนมักจะประกอบด้วย
การที่พ่อพยายามรักษาฉัน
ฉันได้ดื่มนมกวาง
มีถ้วยร้อนๆ วางบนหลัง
โดนจับทุ่มลงในทะเลสาบเดดซี
ฉันจำได้ตอนที่โดนน้ำทะเลจนแสบตา
ตอนนั้นคิดว่า "สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว"
(เสียงหัวเราะ)
แต่ความมหัศจรรย์เดียวที่เราพบว่าช่วยบำบัดได้คือโยคะ
ฉันต้องบอกคุณก่อน โยคะน่าเบื่อมาก
แต่ก่อนที่ฉันจะฝึกโยคะ
ฉันเป็นนักแสดงสแตนด์อัพ คอเมดีที่ยืนไม่ได้
แต่ตอนนี้ฉันยืนด้วยหัวได้แล้ว
พ่อแม่ฉันคอยสนับสนุนความเชื่อที่ว่า
ฉันทุกอย่างได้
ว่าไม่มีฝันไหนไกลเกินไป
และความฝันของฉันก็คือการ
ได้แสดงในละครเรื่อง "เจเนอรอล ฮอสพิทอล" (General Hospital)
ฉันเข้าเรียนในวิทยาลัย ช่วงที่มีประเด็นเรื่องความเท่าเทียม
และฉันได้รับทุนไปเรียนที่ เอเอสยู
มหาวิทยาลัยแห่งรัฐอริโซนา
เพราะมีคุณสมบัติครบตามโควต้าทุกข้อ
ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวลีเมอร์แห่งภาคการละคร
ทุกคนรักฉัน
การบ้านที่ต้องทำมีความยากแค่ระดับเด็กป.สี่
ฉันได้เอทุกวิชาที่เรียน
เอทุกวิชาเลยล่ะ
ทุกครั้งที่ฉันสวมบทบาท
จากบทเรื่อง "ตุ๊กตาแก้ว" (The Glass Menagerie)
อาจารย์ฉันต้องร้องไห้ทุกที
แต่ฉันไม่เคยได้บทเล่นละครจริงๆ เลย
และในที่สุด ตอนเรียนปีสุดท้าย
เอเอสยูก็ตัดสินใจจัดละครที่ชื่อว่า
"ค่ำคืนยาวนานในเมืองแจ็คสัน" (They Dance Real Slow in Jackson)
เป็นละครเกี่ยวกับผู้หญิงสมองพิการ
ฉันเป็นผู้หญิงสมองพิการ
ฉันเลยกู่ร้องเสียงดังจากหลังคา
"ในที่สุด ฉันก็จะได้บทเสียที
ฉันสมองพิการ
สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว
ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า ฉันทำสำเร็จแล้ว
ฉันไม่ได้ร่วมแสดงค่ะ (เสียงหัวเราะ)
เชอร์รี บราวน์ได้แสดง
ฉันรีบวิ่งไปขอพบหัวหน้าภาคการละคร
ร้องไห้ฟูมฟาย เหมือนมีใครมายิงแมวฉันตาย
แล้วถามว่าเป็นเพราะอะไร
และเธอตอบว่า เหตุผลคือ
ฉันไม่น่าจะแสดงบทผาดโผนได้
ฉันเลยตอบว่า "ขอโทษนะคะ ถ้าฉันแสดงผาดโผนไม่ได้
ตัวละครในบทก็ทำไม่ได้เหมือนกัน"
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
ฉันเกิดมาเพื่อเล่นบทนี้ชัดๆ
เขาให้บทกับนักแสดงสมองไม่พิการ
วิทยาลัยเป็นสถานที่ซึ่งสะท้อนชีวิตจริง
ฮอลลีวู๊ดมีประวัติศาสตร์ที่เลวร้าย
ในการคัดนักแสดงร่างกายปกติ
ให้สวมบทเป็นคนทุพพลภาพบนหน้าจอ
เมื่อเรียนจบ ฉันก็ย้ายกลับบ้าน
และอาชีพครั้งแรกในฐานะนักแสดงคือ
เป็นตัวประกอบในละครช่วงกลางวัน
ความฝันของฉันกลายเป็นจริง
และฉันรู้ว่าฉันน่าจะได้บทที่ดีขึ้น
จาก "ตัวประกอบนั่งในร้าน" เป็น "เพื่อนซี้สุดเพี้ยน" ในเร็ววัน
แต่ฉันก็ยังคงเป็นเครื่องเรือนชิ้นหรูหรา
ที่ถูกทิ้งไว้ในความทรงจำเลือนลางแทน
และทุกอย่างก็ชัดเจนขึ้น
ว่าผู้กำกับที่คัดเลือกนักแสดงนั้น
ไม่เลือกนักแสดงเจ้าเนื้อ คนชาติพันธุ์ที่แตกต่าง และทุพพลภาพหรอก
เขาเลือกแต่คนสมบูรณ์แบบ
แต่กฎก็ยังมีข้อยกเว้น
ฉันโตมาโดยได้ดูวูปี โกลด์เบิร์ก
โรสแอนน์ บาร์, เอลเลน
และผู้หญิงพวกนี้ทุกคนมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน
คือเป็นนักแสดงตลก
ฉันเลยเป็นนักแสดงตลกบ้าง
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
การทำงานครั้งแรกของฉัน คือขับรถให้นักแสดงตลกชื่อดัง
จากนิวยอร์กซิตี้ไปแสดงที่นิวเจอร์ซีย์
และฉันคงลืมหน้าของนักแสดงตลกคนแรก
ที่ฉันขับรถไปส่งไม่ลง ตอนที่เขารู้
ว่าเขากำลังผ่านด่านเก็บเงินนิวเจอร์ซีย์
ไปพร้อมกับผู้หญิงสมองพิการที่ขับรถให้เขา
ฉันได้ไปแสดงในคลับทั่วอเมริกา
และยังได้แสดงเป็นภาษาอาราบิคในตะวันออกกลางด้วย
ไม่เซ็นเซอร์ ไม่ต้องปิดหน้า
บางคนพูดว่าฉันเป็นคนแรก
ที่ได้เป็นแสตนด์อัพ คอเมเดียนในโลกอาหรับ
ฉันไม่อยากอ้างว่าเป็นคนแรก
แต่ฉันรู้ว่าพวกเขาไม่เคยได้ยิน
ข่าวลือบ้าๆ ว่าผู้หญิงตลกไม่เป็น
เขามองว่าเราประสาทมากกว่า
ปี 2003 พี่ชายต่างพ่อต่างแม่ของฉัน
ดีน โอบีดัลเลาะห์กับฉัน เราริเริ่ม
เทศกาลคอเมดีของอเมริกันเชื้อสายอาหรับในนิวยอร์ก
ถึงตอนนี้ ก็ปีที่ 10 แล้ว
จุดมุ่งหมายของเรา ก็เพื่อเปลี่ยนแปลงภาพเชิงลบ
ของชาวอเมริกันเชื้อสายอาหรับในสื่อ
และคอยเตือนผู้กำกับทั้งหลายว่า
เอเชียใต้กับอาหรับ ไม่ใช่คำเดียวกัน
(เสียงหัวเราะ)
การทำให้วัฒนธรรมอาหรับ ไหลเข้าสู่กระแสหลักเป็นเรื่องง่าย
กว่าการเอาชนะข้อท้าทาย
ด้านปมด้อยของการเป็นคนทุพพลภาพ
โอกาสทองครั้งใหญ่ของชีวิต มาเคาะประตูในปี 2010
ฉันได้รับเชิญไปเป็นแขก
ในรายการข่าวทางช่องเคเบิล
"เคานท์ดาวน์กับคีธ โอลเบอร์มันน์"
ฉันเดินเข้าในรายการ ท่าทางเหมือนเตรียมตัวไปงานเลี้ยงรุ่น
พวกเขาประคองร่างฉันเข้าไปในสตูดิโอ
แล้วจัดให้นั่งบนเก้าอี้รถเข็นที่ไหลไปมา
ฉันมองไปที่ผู้จัดการเวลที แล้วทำท่าเป็นเชิงว่า
"ขอโทษค่ะ ขอเก้าอี้อีกตัวได้ไหม"
เธอมองมาที่ฉัน แล้วก็เริ่มพูดว่า
"ห้า สี่ สาม สอง..."
แล้วเราก็ออกอากาศ
ฉันต้องคอยเอามือจับโต๊ะผู้ประกาศไว้แน่น
เพื่อที่จะได้ไม่กลิ้งตกขอบจอระหว่างสัมภาษณ์
และพอการสัมภาษณ์จบลง ฉันก็หน้าตาซีดเซียว
ฉันเพิ่งได้รับโอกาส แล้วก็ทำหลุดลอยไป
ฉันรู้ว่าคงไม่ได้รับเชิญกลับไปอีกแล้ว
แต่ไม่เพียงแค่คุณโอลเบอร์มันน์เชิญฉันกลับไป
เขายังให้ฉันเป็นผู้ร่วมรายการประจำ
และเอาเทปติดเก้าอี้ยึดกับพื้นไว้ด้วย
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
ความตลกที่ฉันได้เรียนรู้จากการออกอากาศ
กับคีธ โอลเบอร์มันน์
คือผู้คนในโลกอินเทอร์เน็ตเป็นพวกปากเสีย
คนมักพูดว่าเด็กๆ มักใจร้าย
แต่ฉันไม่เคยถูกล้อไม่ว่าตอนเด็กหรือตอนโต
แต่ทันใดนั้น ความทุพพลภาพของฉัน ก็กลายเป็นหัวข้อโจมตีทางอินเทอร์เน็ต
ฉันนั่งดูคลิปออนไลน์
และอ่านความเห็น อย่างเช่น
"เฮ้ย ทำไมเธอต้องกระตุกด้วย"
"เธอปัญญาอ่อนหรือเปล่า"
และที่ฉันชอบที่สุด "ผู้ก่อการร้ายปากเปื่อยผู้น่าสงสาร
เธอป่วยเป็นอะไรกัน
เราควรสวดอวยพรให้เธอนะ"
มีความเห็นหนึ่งยังแนะนำ
ให้ฉันใส่ความทุพพลภาพลงในเครดิตตอนท้าย
นักเขียนบทภาพยนตร์ นักแสดงตลก สมองพิการ
ความทุพพลภาพเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ชัด เช่นเดียวกับเชื้อชาติ
ถ้าคนนั่งรถเข็นเล่นบทเป็นบียองเซ่ไม่ได้
บียองเซ่ก็ไม่ควรรับบทเป็นคนนั่งรถเข็น
คนทุพพลภาพเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุด
ค่ะ ขอเสียงปรบมือหน่อย เอาเลยค่ะ
(เสียงปรบมือ)
คนทุพพลภาพเป็นคนกลุ่มใหญ่ที่สุดที่ไม่ได้รับความสนใจ
ในโลก และเรายังเป็นกลุ่มที่ได้รับการนำเสนอน้อยที่สุด
ในวงการบันเทิง
แพทย์บอกว่าฉันจะเดินไม่ได้
แต่ตอนนี้ฉันมาอยู่ตรงนี้ เบื้องหน้าคุณ
ถ้าหากว่าฉันเติบโตมาพร้อมกับโซเชียลมีเดีย
ฉันคงมายืนตรงนี้ไม่ไหว
ฉันหวังว่าเราจะร่วมมือกันได้
เพื่อสร้างสรรค์ภาพพจน์ที่ดี
ในกับคนทุพพลภาพในวงการบันเทิงและในชีวิตประจำวัน
ถ้าหากว่ามันมีภาพพจน์ที่ดีมากกว่านี้
คงมีคนเกลียดกันน้อยกว่านี้ทางอินเทอร์เน็ต
หรืออาจจะไม่ใช่อย่างนั้น
บางทีอาจต้องให้คนทั้งหมู่บ้าน
เพื่ออบรมเลี้ยงดูลูกๆ ให้ดี
การเดินทางที่บิดเบี้ยวของฉันได้นำพา
ให้ฉันไปยืนยังจุดที่น่าประทับใจหลายแห่ง
ฉันได้เดินบนพรมแดง
เคียงข้างนักแสดงชั้นน้ำ ซูซาน ลุชชี
และดาวเด่นอย่าง ลอร์เรน อาร์บัส
ฉันได้ร่วมแสดงภาพยนตร์กับอดัม แซนด์เลอร์
และได้ทำงานกับขวัญใจของฉัน
เดฟ แมธธิวส์ ผู้น่าทึ่ง
ฉันเดินสายทัวร์รอบโลกในฐานะนักแสดงนำ
ของเรื่อง ชาวอาหรับสุดเหวี่ยง (Arabs Gone Wild)
ฉันเป็นผู้แทน
ของรัฐนิวเจอร์ซีย์
ร่วมในคณะกรรมการเพื่อประชาธิปไตย ปี 2008
และฉันได้ก่อตั้งองค์กร เมย์ซูน คิดส์
องค์การการกุศลที่หวังว่า
จะทำให้เด็กๆ ผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์
ได้รับโอกาสทองแบบที่พ่อแม่เคยให้ฉัน
แต่ช่วงเวลาที่น่าประทับใจที่สุด
คือตอนที่ ถ้าไม่นับรวมตอนนี้ด้วยนะคะ
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
ช่วงเวลาที่น่าประทับใจที่สุด
คือตอนที่ฉันได้แสดง
ต่อหน้าชายที่โบยบินเหมือนผีเสื้อ
ต่อยเหมือนผึ้ง
เป็นโรคพาร์กินสัน และตัวสั่นเหมือนกับฉัน
มูฮัมหมัด อาลี
(เสียงปรบมือ)
นั่นเป็นเพียงครั้งเดียว
ที่พ่อได้เห็นฉันแสดงสด
และฉันขออุทิศการบรรยายครั้งนี้ให้กับเขา
(ภาษาอาราบิค) [ขอพระอัลเลาะห์โปรดเมตตาดวงวิญญาณของพ่อด้วย]
ฉันชื่อ เมซูน ซายิด
และถ้าฉันทำได้ ทำได้ คุณเองก็ทำได้ ทำได้
(เสียงปรบมือ)