"Henüz"ün Gücü.
Chicago'da bir lisede, öğrencilerin
mezun olmak için belirli sayıda dersi
geçmeleri gerektiğini ve
geçemedikleri ders için ''Henüz değil.''
notunu aldıklarını duydum.
Bunun harika olduğunu düşündüm.
Çünkü kalırsanız,
ben ümitsiz vakayım
diye düşünürsünüz.
Ama eğer ''Henüz değil.'' notunu alırsanız,
öğrenme eğrisi üstünde olduğunuzu anlarsınız.
Bu size geleceğe doğru bir yol sunar.
''Henüz değil'' kariyerimin ilk yıllarında
kritik bir olaya içerik kazandıran,
gerçek bir dönüm noktası oldu.
Çocukların zorluklarla ve sorunlarla
nasıl başa çıktıklarını görmek istedim.
Bunun için, 10 yaşındaki çocuklara
onların çözebilmeleri için biraz daha zor olan sorular verdim.
Bazıları şaşırtıcı şekilde olumlu tepki gösterdi.
Şöyle şeyler söylediler, ''Zorluğu severim!''
veya ''Biliyorsunuz, bunun öğretici olmasını umuyorum.''
Yeteneklerinin geliştirilebilir olduğunu anladılar.
Onlarda, gelişen zihniyet olarak adlandırdığım bir bakış açısı vardı.
Ama diğer öğrenciler, bunun dramatik, felaket olduğunu hissettiler.
Onların daha kalıplaşmış zihinsel bakış açıları ile
zekaları sınava tabi tutulmuş ve başarısız olmuşlardı.
"Henüz"ün gücünün tadını çıkarmak yerine,
şu anın zulmüne tutunmuşlardı.
Sonra ne yaptılar?
Ne yaptıklarını size söyleyeyim.
Bir çalışmada, eğer sınavdan kalırlarsa bir sonraki sefer
daha fazla çalışmak yerine muhtemelen kopya çekeceklerini söylediler.
Başka bir çalışmada, başarısızlıktan sonra
kendilerinden daha kötü yapan birini aradılar
böylece bu kişiyi bulunca kendilerini daha iyi hissedeceklerdi.
Çalışmalar boyunca zorluktan kaçtılar.
Bilim insanları, öğrenciler hata ile karşılaştıkları zamanlarda
beyinlerindeki elektriksel aktiviteleri gözlemledi.
Sol tarafta, kalıplaşmış zihniyete sahip öğrencileri görüyorsunuz.
Zihinlerinde neredeyse hiç etkinlik yok.
Hatadan kaçıyorlar.
Onunla bağ kurmuyorlar.
Fakat sağ tarafta, gelişme zihniyetine ve yeteneklerinin geliştirilebileceği
fikrine sahip öğrencileri görüyorsunuz.
Çok derin bağlar kuruyorlar.
Beyinleri "Henüz değil." demenin ateşiyle yanıyor.
Çok derin bağlar kuruyorlar.
Hatayı işliyor
ve ondan ders alıp onu düzeltiyorlar.
Çocuklarımızı nasıl yetiştiriyoruz?
Onları "henüz" yerine şimdi için mi yetiştiriyoruz?
A alma takıntısına sahip çocuklar mı yetişitiriyoruz?
Büyük hayaller kurmayı bilmeyen çocuklar mı yetiştiriyoruz?
Onların en büyük hedefi bir sonraki A veya bir sonraki sınav notu mu?
Daimi onaylanma ihtiyacını
geleceklerine taşıyorlar mı ?
Belki evet, çünkü iş verenler bana gelip
biz çoktan bir günü ödülsüz
geçiremeyen genç çalışanlarla dolu
bir nesil yetiştirdik, diyorlar.
Peki ne yapabiliriz?
"Henüz"e ulaşan köprüyü nasıl kurabiliriz?
İşte yapabileceklerimizin bazıları.
Öncelikle, zeka ya da yeteneği övmeden
bilgece övebiliriz.
Bu başarısız oldu.
Bunu artık yapmayın.
Ama çocukların gelişme süreçlerini övün
onların çabalarını, stratejilerini, odaklanmalarını, azmini övün,
onların gelişimini övün.
Süreci övmek,
daha atılgan ve dirençli çocuklar yaratıyor.
"Henüz"ü ödüllendirmenin başka yolları da var.
Yakın zamanda Washington Üniversitesinden oyun üzerinde çalışan bilim
adamları ile "henüz"ü ödüllendiren
yeni bir online matematik oyunu yapmak için bir araya geldik.
Oyunda öğrenciler stratejileri, çabaları ve ilerlemelerinden dolayı ödüllendirildi.
Klasik bir matematik oyunu
doğru cevabı şu an verdiğinizde ödüllendirme yapıyor.
Ancak bu oyun süreci ödüllendiriyor.
Daha çok çaba,
daha fazla strateji,
daha uzun uğraş süreleri ve
çok zor sorularla karşılaştıklarında daha çok azim gösterdiklerini gördük.
Sadece ''henüz'' ve ''henüz değil'' kelimelerinin
çocuklara daha fazla güven verdiğini
geleceklerine bir yol kurduğunu gördük
ki bu daha büyük bir devamlılık sağlıyor.
Aslında öğrencilerin zihniyetlerini değiştirebiliyoruz.
Bir çalışmada, onlara
yeni ve zor bir şey öğrenmek için kendilerini
rahat ettikleri alanın dışına çıkmaya her zorladıklarında,
beyinlerindeki nöronların yeni ve daha güçlü bağlar
kurduğunu öğrettik ve zamanla daha akıllı olduklarını.
Ne olduğuna bir bakın: Bu çalışmada
''gelişme zihniyeti'' öğretilmeyen öğrenciler
zor okul değişiminde düşmeye devam eden notlar gösterdiler.
Ancak bunun öğretildiği öğrencilerin notlarında sert çıkışlar görüldü.
Bu türde bir gelişimi şu ana kadar
binlerce çocukta gözlemledik,
özellikle güçlük çeken öğrencilerde.
Hadi eşitlikten söz edelim.
Ülkemizde,kronik olarak düşük performans gösteren
öğrenci grupları var,
örneğin kenar mahallelerdeki
veya Yerli Amerikalı bölgeleri gibi bölgelerdekiler.
Uzun süre başarısız olduklarından bir çok kişi bunun kaçınılmaz olduğunu düşünüyor.
Ama eğitimciler gelişme zihniyetinin olduğu, "henüz"e dayalı sınıflar
oluşturduklarında eşitlik gerçekleşiyor.
Sadece bir kaç örnek olarak şunları verebiliriz.
Harlem, New York'ta bir anasınıfı, bir yılda,
Ulusal Başarı Sınavında %95'lik dilime girdi.
Bu öğrencilerin bir çoğu okula başladığında kalem tutamıyordu.
Bir yılda,
çok gerilerde yer alan, South Bronx'taki dördüncü sınıf öğrencileri
eyalet matematik sınavında New York eyaletinin en iyi
dördüncü sınıfı oldular.
Bir ile bir buçuk yılda,
Yerli Amerikalı bölgesindeki bir okuldaki öğrenciler
kendi bölgelerinin tabanından tavanına çıktılar.
Bu bölgeye Seattle'ın varlıklı bölgeleri dahildi.
Yani yerli çocuklar Microsoft çocuklarını geçti.
Bu gerçekleşti
çünkü çaba ve zorluğun anlamı şekil değiştirmişti.
Öncesinde, çaba ve zorluk onlara
aptal gibi hissettirir ve vazgeçmek istemelerine sebep olurdu
fakat şimdi çaba ve zorluk,
onların nöronlarının yeni ve daha güçlü
bağlar kurmalarını sağlıyor.
İşte o zaman daha akıllı oluyorlar.
Yakın zamanda 13 yaşındaki bir çocuktan mektup aldım.
(Hayatımı boşa harcamışım.)
Şöyle yazmış; ''Sevgili Profesör Dweck,
yazılarınızın bilimsel araştırmalara dayalı gerçeklere dayanmasını takdir
ediyorum ve bu nedenle yazdıklarınızı uygulamaya karar verdim.
Okul çalışmalarıma, ailemle ilişkilerime
ve okuldaki çocuklarla ilişkilerime
daha çok çaba harcadım
ve tüm bu alanlarda önemli ilerlemeler kaydettim.
Şimdi anlıyorum ki, hayatımın çoğunu boşa harcamışım.''
Artık daha fazla hayat harcamayalım.
Çünkü yeteneklerin böylesine
büyük gelişimlere açık olduğunu öğrendiğimizde,
çocukların, tüm çocukların,
o gelişmeyi yaratacak yerlerde,
"henüz"lerle dolu yerlerde yaşamaları
temel insanlık hakkı haline geliyor.
Teşekkürler.
(Alkışlar)