Alles is verbonden.
Als Shinnecock-indiaan is dat deel van mijn opvoeding.
We zijn een kleine vissersstam
op de zuidoostelijke rand van Long Island
nabij Southampton in New York.
Toen ik klein was,
nam mijn grootvader me mee om buiten in de zon te zitten op een hete zomerdag.
Er was geen wolk aan de lucht.
Na een tijdje begon ik te zweten.
Hij wees naar de hemel en zei:
"Zie je dat?
Dat is deel van jou, daarboven.
Jouw water helpt om de wolk te maken
die de regen maakt die de planten voedt
die de dieren voeden."
Bij mijn voortdurende verkenning van onderwerpen in de natuur
die de verbondenheid van alle leven illustreren,
begon ik in 2008 stormen te jagen,
nadat mijn dochter had gezegd: "Dat moet je doen, mama."
Drie dagen later reed ik heel snel
en stalkte ik een bepaald type reuzenwolk, een zogenaamde supercel,
die hagel ter grootte van een pompelmoes kan veroorzaken
en spectaculaire tornado's.
Maar slechts 2 procent doen dat ook echt.
Deze wolken kunnen tot 80 km breed worden,
en ze reiken tot 20 km in de atmosfeer.
Ze kunnen zo groot worden dat ze alle daglicht blokkeren,
waardoor het heel donker en onheilspellend is om eronder te staan.
Stormjagen is een erg tastbare ervaring:
een warme, natte bries in je rug
en de geur van de aarde, het graan, het gras, de geladen deeltjes.
En dan zijn er de kleuren in de wolken,
van de hagel die zich vormt, het groen en het turquoise.
Ik heb de bliksem leren respecteren.
Mijn haar was vroeger steil.
(Gelach)
Grapje.
(Gelach)
Wat ik echt spannend vind aan deze stormen,
is hun beweging, de manier waarop ze kolken en draaien en wervelen,
met hun mammatuswolken als lavalampen.
Het worden lieflijke monsters.
Als ik ze fotografeer,
moet ik altijd aan mijn opa's les denken.
Als ik eronder sta,
zie ik niet alleen een wolk,
maar begrijp ik dat ik een bevoorrechte getuige ben
van dezelfde krachten, hetzelfde proces, op kleine schaal,
dat ons melkwegstelsel heeft gemaakt, ons zonnestelsel, onze zon
en deze planeet.
Al mijn relaties. Bedankt.
(Applaus)