مرا/ به من، خودم و من.
ممکن است شما هم وسوسه شده باشید این واژهها را جای هم استفاده کنید،
چرا که همه این واژهها به یک چیز برمیگردند،
اما در واقع، هرکدام نقش خاصی در جمله دارند.
"من"، ضمیر فاعلی است،
مرا/به من، ضمیر مفعولی است،
و "خودم"، ضمیر انعکاسی یا بازتابی(مصطلح: تاکیدی)
پس چه چیزی آشکارمیکند که هر واژه به کجا تعلق دارد؟
بیایید از تفاوت فاعل و مفعول شروع کنیم.
تصور کنید فاعل، کننده کار در جملهای باشد،
و مفعول، به عنوان واژهای که کاربرآن انجام گرفته.
«من او را دعوت کردم ولی او مرا دعوت کرد.»
همچنین مفعول میتواند، مفعول حرف اضافه باشد،
"او(دختر) به دور من میرقصید، وقتی او(پسر)به سوی من پیچ و تاب میخورد."
در برخی زبانها، مانند زبان لاتین و روسی،
بیشتر اسمها دارای قالبهای متفاوتی هستند که قابل تشخیص از قالب مفعولی میباشند.
درصورتی که در زبان انگلیسی، این موضوع فقط درباره ضمایر صحت دارد.
اما مادامی که میدانید چطورفاعل را از مفعول تشخیص دهید،
متوجه میشوید که به کجای جمله تعلق دارد.
و زمانی که با جملات پیچیدهتری روبرو میشوید،
که شامل چندین فاعل و مفعول میشود،
و تردید دارید که "من" استفاده کنید یا "مرا"،
موقتا درآن لحظه آن شخص دیگر را نادیده بگیرید،
و دوباره میتوانید فاعل را از مفعول تشخیص دهید.
اینهم مثالی دیگر.
نمیتوانید بگویید: « به من/مرا شایعاتی شنیدم.»، اما به محض جایگزینی «من» میبینید که جمله درست میشود.
خب دربارهی "خودم" چی؟
غالبا این واژه جایگزین "من" و "مرا" میشود،
چراکه تاثیرگذارتربه نظر میرسد.
"لطفا به جک یا خودم بگویید."شاید موزونتر باشد اما،
درواقع ضمیر درست در اینجا "به من" میباشد.
پس کجا باید ضمیر "خودم" را استفاده کنید؟
در کارکرد خودش به عنوان ضمیر انعکاسی/ تاکیدی.
«خودم» تنها زمانی کارکرد درستی دارد که فاعل جملهاش،
«من» باشد.
«من، خودم را، مهمترین شخص درمهمانی سال، مطرح کردهام.»
ضمیر فاعلی "خودم"، همچنین میتواند مانند یک ضمیرفاعلی، قدرت تاکیدی ایجاد کند.
"من، خودم شنیدم که بقیه هم موافقند."
جمله بدون ضمیرفاعلی «خودم» هم درست است اما،
آن ضمیر اضافی، پرجذبهترش میکند.
برای بررسی جایگاه ضمیر فاعلی «خودم» در جمله،
خیلی ساده، مطمئن شوید که یک فاعل «من»هم برای بازتاب و تاکید وجود دارد.
خب این هم از « به من» ، «خودم» و من،
دیگر برای همیشه حاضرید، «به شما»، «خودتان» و«شما» را معرفی کنید.