Cześć, mam na imię Tony, a to jest Every Frame a Painting.
Alexander Mackendrick powiedział kiedyś:
"Reżyser skupia się głównie nad reżyserią ludzkiej uwagi...
...reżyseria jest kwestią nacisku...
...kładziesz nacisk na to co ważne...
...przez zostawianie tego co mniej ważne w cieniu."
Dzisiaj, większość reżyserów kładzie nacisk przez cięcie od zbliżenia...
...do zbliżenia...
..do zbliżenia.
Za dużo kręcenia jest męczące, szczególnie dla aktorów.
- Powiedzmy, o więc teraz będziesz mechanikiem,
więc kręcisz zbliżenie, bliżej, bliżej i w kółko, w kółko...
Mówię wprost: "Słuchaj, nie będę tego robił,
ponieważ już masz wszystko co chcesz powiedzieć widowni i
wszystko co muszą wiedzieć o tej scenie."
Więc dzisiaj, rozważmy inną opcję. Zamiast standardowego filmowania,
umieśćmy wszystkich aktorów w jednym ujęciu
i pozwólmy im grać razem.
Innymi słowy: porozmawiajmy o filmowaniu zbiorowym.
W filmowaniu zbiorowym chodzi o kładzenie nacisku bez korzystania z cięć.
Pierwszą rzeczą do odnotowania jest to, że naturalnie patrzymy na osobę mówiącą...
i na osobę, do której się mówi.
Jest to często łączone z inną techniką:
jeśli ktoś jest ważniejszy zbliż go do światła
lub bliżej do obiektywu.
Jeśli chcesz aby ktoś był mniej zauważalny, postaw go dalej
gdzie skupienie jest gorsze.
Oczywiście uwaga jest względna. Czasami możesz sprawić, że widownia
patrzy na coś co nie jest nawet w skupieniu.
Przez ruch.
Jesteśmy wyjątkowo wrażliwi na ruch ręką...
albo oczyma.
Możesz też ukierunkować widownie na postawienie czegoś na środku ujęcia.
To jest jeden z powtarzających się żartów.
Postać po środku...
...atakuje podejrzanych.
Co sprowadza nas do numeru 5: pozycja ciała aktorów.
Jak są odwróceni z perspektywy obiektywu?
Czy widzimy całą twarz... czy tylko 3/4?
Czy w profilu.. albo w innym kierunku, w którym w ogóle nie widzimy ich twarzy?
W przypadku wielu aktorów w jednym ujęciu, ważna jest różnorodność.
Jeśli widownia nie musi w tym momencie patrzeć na postać: odwróć ją.
Zauważcie, że przez robienie tego tworzy się kontrast.
Trzej gliniarze po prawej patrzą na siebie, podczas gdy detektyw Seo patrzy w innym kierunku.
Przez pierwsze pół godziny, zawsze znajduje się poza grupą.
Patrzy na dokumenty, które reszta ignoruje.
To sprowadza nas do numeru 7:
Subtelny ruch kamery.
Patrzcie jak ujęcie się zwęża z 4 postaci...
...do 2. Gdy tutaj nasza uwaga idzie
z jednej strony kłótni na drugą, przed ustawianiem się na zwycięscy.
Nie zapominajmy również, że człowiek jest istotą społeczną:
patrzymy tam gdzie inni.
Z tym wszystkim, zastanówmy się dlaczego Bong-Joon-ho filmowałby w grupie.
To moje ulubione ujęcie z całego filmu.
Na początku myślimy, że to jedna historia czyli kłótnia dwóch gliniarzy.
Bong robi bardzo mało. Pozwala nam na przemieszczanie się
z detektywa Park... na detektywa Seo.
Ale po środku kadru, coś łapie naszą uwagę.
Orientujemy się, że trzecia postać detektyw Cho, całuje się
z hostessą z tyłu.
Teraz mamy 2 historie: przód i tył.
Bong dzięki temu tworzy kontrast między powagą...
...a śmiechem. Podczas rozbudowywania się sceny, powoli zbliża,
ukrywając dwie kobiety i skupia nas na głównej parze.
Pozwala aktorom wykorzystanie dłoni na opowiedzenie historii.
Zwłaszcza gdy kłótnia dociera do dramatycznej konkluzji.
Jednak nagle, komendant wchodzi do sceny.
To jest moment, w którym filmowanie grupowe zaczyna się opłacać.
Mamy tu niespodziewaną, trzecią historię, która przerywa reszcie.
Żartem.
Odtąd reszta sceny opiera się na trzeciej historii,
w której komendant ustala plan złapania zabójcy.
Ale dlaczego w jednym ujęciu? Uważam, ze to podkreśla nastrój.
Pierwsza historia to głupia kłótnia. Druga to pożądanie.
Nikt nie wykonuje swojej pracy, wszyscy są samolubni.
Dopiero podczas trzeciej historii skupiają się na ofiarach i na sprawie.
Komendant jest dosłownie moralnym centrum kadru.
Gdyby Bong sfilmował tę scenę wieloma ujęciami,
nikt nie zauważyłby połączenia między pierwszą historią...
...a drugą. I obu historii...
...z trzecią.
Taki typ reżyserii jest dzisiaj wyjątkowo rzadki.
Pokazuje wartość grania sceny bez cięć,
od jednej twarzy do drugiej.
- Ponieważ czasami, chcę zostać w tym miejscu, z aktorami,
i dać im to rozwiązać i nie brać pomocy w opowiadaniu historii
przez zbliżanie na moją twarz. Sam chcę to zrobić.