Ik dacht: laat ik beginnen
met een simpel verzoek.
Ik zou jullie allen willen vragen
even te pauzeren,
jullie ellendige zwakkelingen,
om de balans op te maken van jullie miserabele bestaan.
(Gelach)
Dat was het advies van
Sint Benedictus aan zijn verbaasde volgelingen
in de vijfde eeuw.
En dat was het advies dat ik besloot
zelf op te volgen toen ik 40 werd.
Tot die tijd was ik een carrièrejager bij uitstek.
Ik at te veel, dronk te veel,
werkte te hard,
en verwaarloosde mijn gezin.
En ik besloot te proberen
mijn leven te veranderen.
Eén moeilijk onderwerp wilde ik
in het bijzonder aanpakken:
de balans tussen werk en privé.
Daarom stopte ik met werken
en was ik een jaar thuis
met mijn vrouw en vier kleine kinderen.
In dat jaar heb ik maar een ding geleerd
over de balans tussen werk en privé:
het was best makkelijk
om die balans te vinden
toen ik geen werk had.
(Gelach)
Maar daar heb je weinig aan,
zeker niet als het geld opraakt.
Daarom ging ik weer aan het werk.
En de zeven jaar sindsdien heb ik gevuld met
worstelen met, bestuderen van
en schrijven over de balans tussen werk en privé.
Mij zijn vier dingen opgevallen
die ik graag vandaag met jullie wil delen.
Het eerste is,
voor vooruitgang op dit gebied
is een eerlijk debat essentieel.
Het probleem is echter
dat veel mensen veel onzin verkondigen
over de balans tussen werk en privé.
Al die discussies over flexwerken,
de 'casual Friday'
of ouderschapsverlof,
verbergen waar het echt om gaat.
En dat is
dat sommige banen en carrières
van nature niet samen gaan
met echte inzet
op dagelijkse basis
voor een jong gezin.
Nu begint het oplossen van elk probleem
met het erkennen van de realiteit van de situatie.
En de realiteit van onze maatschappij
is dat er duizenden en duizenden
mensen zijn
met een leven van stille, grote wanhoop.
Ze werken keihard
voor een baan die ze haten
zodat ze dingen kunnen kopen die ze niet nodig hebben
om mensen te imponeren die ze niet leuk vinden.
(Gelach)
(Applaus)
Op vrijdag naar het werk in spijkerbroek en T-shirt,
daar gaat het niet om.
(Gelach)
Mijn tweede bevinding is
dat we onder ogen moeten zien
dat regeringen en bedrijven
dit probleem niet voor ons gaan oplossen.
We zouden niet naar anderen moeten kijken.
Het is aan ons zelf als individuen
om de leiding en verantwoordelijkheid te nemen
voor het soort leven dat we graag willen leiden.
Als je niet je eigen leven ontwerpt
dan doet iemand anders dat wel voor jou,
en misschien vind jij hun invulling
van balans wel helemaal niets.
Het is vooral belangrijk --
dit komt toch niet op het internet? dan word ik ontslagen --
het is vooral belangrijk
dat je de kwaliteit van je leven nooit
overlaat aan een commerciële onderneming.
Ik heb het hier niet over alleen de slechte bedrijven,
de abattoirs van de menselijke ziel.
(Gelach)
Ik heb het over alle bedrijven.
Omdat het bij commerciële bedrijven
diep ingeworteld is
om net zo veel uit je te halen
als waar ze mee weg kunnen komen.
Dat is hun natuur, dat is hun DNA,
dat is wat ze doen,
zelfs de goede bedrijven met goede bedoelingen.
Aan de ene kant is
kinderopvang op het werk
een uitkomst, een verademing.
Aan de andere kant is het een nachtmerrie;
het betekent alleen maar dat je nog langer op dat verdomde kantoor bent.
Laten wij zelf de verantwoordelijkheid nemen
voor het stellen en bewaken
van de grenzen die wij in ons leven willen.
De derde bevinding is
dat we goed moeten overwegen
op basis van welke tijdsduur
we onze balans beoordelen.
Voordat ik weer aan het werk ging
na mijn jaar thuis,
ben ik eens gaan zitten
om een stapsgewijze
beschrijving te maken
van de ideaal gebalanceerde dag
waar ik naar streefde.
Dat ging als volgt.
Goed uitgerust wakker worden
na een nacht heerlijk slapen.
Seks hebben.
De hond uitlaten.
Ontbijten met mijn vrouw en kinderen.
Weer seks hebben.
(Gelach)
Naar het werk rijden en onderweg de kinderen bij school afzetten.
Drie uur werken.
Rond lunchtijd sporten met een vriend.
En nog eens drie uur werken.
Naar het café om iets te drinken met wat vrienden.
Naar huis rijden
en met vrouw en kinderen eten.
Een half uur mediteren.
Seks hebben.
De hond uitlaten. Weer seks hebben.
Gaan slapen.
(Applaus)
Hoe vaak denk je dat ik deze dag heb?
(Gelach)
Laten we realistisch zijn.
Je kunt niet alles op een dag doen.
We moeten de tijdsduur verlengen
waarop we de balans in ons leven beoordelen,
en wel op zo'n manier
dat we niet in de val trappen van
"Ik begin wel met leven als ik met pensioen ga,
als mijn kinderen het huis uit zijn,
als mijn vrouw bij me weg is, mijn gezondheid het laat afweten,
ik geen vrienden of hobby's meer heb."
(Gelach)
Een dag is te kort maar tot na mijn pensioen is te lang.
Er moet een middenweg zijn.
Een vierde bevinding:
we moeten de balans benaderen
op een gebalanceerde manier.
Vorig jaar kwam een vriendin op bezoek,
ze vindt het niet erg dat ik dit vertel, ze kwam op bezoek
en zei: "Nigel, ik heb je boek gelezen.
En ik besefte dat mijn leven helemaal uit balans is.
Het wordt helemaal door werk overheerst.
Ik werk 10 uur per dag en reis 2 uur per dag.
Mijn relaties zijn allemaal stukgelopen.
Er is niets anders in mijn leven
dan werk.
Ik heb besloten dat op te pakken en op te lossen.
Daarom ben ik lid geworden van een sportschool."
(Gelach)
Zonder gekheid:
een fitte kantoorrat
is niet beter in balans, maar fitter.
(Gelach)
Lichaamsbeweging is prettig
maar er is meer in het leven.
Er is een intellectuele kant, een emotionele kant,
een spirituele kant.
En om in balans te leven
meen ik dat we al die aspecten
aandacht moeten geven,
dus niet alleen 50 keer opdrukken.
Dat kan best ontmoedigend zijn.
Mensen zeggen: "Joh, ik heb niet eens tijd om te sporten
en ik moet van jou naar de kerk en mijn moeder bellen?"
Dat begrijp ik.
Ik begrijp echt hoe ontmoedigend dat kan zijn.
Maar door een voorval een paar jaar geleden
kreeg ik een nieuwe invalshoek.
Mijn vrouw, die vandaag in het publiek aanwezig is,
belde me op kantoor op en zei:
"Nigel, je moet onze jongste zoon (Harry)
van school ophalen."
Omdat zij op die avond met de andere drie kinderen ergens anders moest zijn.
Dus ging ik die middag op tijd weg van het werk
en haalde ik Harry op van school.
We wandelden door het park in de buurt,
rommelden een beetje met de schommels en speelden wat simpele spelletjes.
Toen liepen we de heuvel op naar het plaatselijke café
waar we een pizza deelden als avondeten.
We liepen de heuvel weer af naar huis.
Ik deed hem in bad
en trok hem zijn Batman-pyjama aan.
Toen las ik een hoofdstuk voor
uit "De reuzenperzik" van Roald Dahl.
Ik bracht hem naar bed, stopte hem in,
gaf hem een nachtzoen en zei: "Welterusten, jongen"
en ging zijn slaapkamer uit.
Toen ik de kamer uitging, zei hij:
"Pap?" en ik: "Ja, jongen?"
Hij zei: "Pap, dit was de mooiste dag
van mijn leven, de allermooiste."
Ik had niets gedaan, we waren niet naar
Disney World geweest, ik had hem geen Playstation gegeven.
Wat ik wil zeggen is:
het gaat om de kleine dingen.
Beter in balans zijn betekent niet
dat er een grote omwenteling in je leven moet komen.
Met kleine inspanningen
op de juiste gebieden
kan je de kwaliteit van je relaties en van je leven
radicaal veranderen.
Sterker nog, ik denk
dat dat de maatschappij kan veranderen.
Want als maar genoeg mensen dit doen,
kunnen we de definitie van succes veranderen.
Het oerstomme en simplistische idee
dat wie het rijkste sterft, de winnaar is,
moet veranderen naar een verstandiger en meer gebalanceerde definitie
van hoe een goed geleefd leven eruit ziet.
En dat vind ik een idee
dat het waard is om verspreid te worden.
(Applaus)