We houden ons graag bezig met de dagdagelijkse problemen.
We genieten er van.
We reageren op het nieuws,
we posten onze mening op sociale media,
we houden een manifestatie, we protesteren ...
Maar wie van ons werkt aan oplossingen?
Grote oplossingen voor grote problemen,
zoals geweld met vuurwapens,
het slecht behandelen van werknemers,
overstromingen, hongersnood, droogte ...
Wie houdt zich er mee bezig?
Boem!
Deze personen.
(Gelach)
Wat? Hoopte je op Peter Parker?
The Avengers?
Je verwachtte deze rijkdom aan diversiteit niet?
Deze mooie, goedgeklede mannen
die louter met hun charisma problemen doen verdwijnen?
Goed zo, want ze zullen de problemen ook niet oplossen.
Maar voor je ze de laan uit stuurt,
zoals ik al zei, ze zullen de problemen niet oplossen,
maar ze tonen ons wel hoe het kan.
Wie zijn ze?
Het zijn activist-investeerders:
Carl Icahn, Dan Loeb, Paul Singer, Barry Rosenstein.
Dit zijn de moderne gangsters van Wall Street.
(Gelach)
Dit zijn enge mannen.
Ik heb het niet over leuk eng; ik bedoel echt beangstigend.
De angst die ze veroorzaken bij de CEO en raad van bestuur van een bedrijf
wanneer ze hun aandeel kopen,
is dezelfde angst die je voelt wanneer je een beer naast je tent hoort
en het buiten donker is,
terwijl je daar zit met een mond vol Doritos --
(Gelach)
die je even geleden buiten uit je voedselkorf hebt gehaald,
omdat je zin had om te snacken.
Dat soort angst.
Op dat moment doe je een schietgebedje:
"O God, laat deze beer gewoon voorbijlopen."
Die beer loopt niet voorbij!
Die beer maakte een ommetje voor jou.
Beren houden van Doritos!
(Gelach)
Demonstranten houden van geld.
Sommige activisten houden ook van Doritos, maar zeker van geld.
De manier waarop ze geld verdienen, hoe ze waarde creëren,
is door het management van bedrijven
veranderingen te laten maken.
Sommigen zeggen dat de veranderingen die ze afdwingen
en de waarde die ze creëren, gericht is op de korte termijn.
Anderen zullen zeggen dat de tactieken die ze gebruiken buitensporig zijn.
Daar ben ik het mee eens.
Langdurige, slepende rechtszaken,
publieke lastercampagnes --
dat is niet nodig.
Ik moet wel zeggen dat er een handjevol activisten is,
slechts een paar,
die echt proberen om constructief en medewerkend te zijn.
En ere wie ere toekomt:
als groep hebben ze grootschalige verandering teweeggebracht
in grote bedrijven.
Dat is een mooie verwezenlijking.
Beeld je even een wereld in
waar alle investeerders met het management samenwerken aan verandering.
Niet alleen om meer geld te verdienen,
maar om het milieu en de maatschappij te verbeteren.
Beeld je in hoeveel groener en beter de wereld zou zijn.
Waarom? Waarom zou een investeerder dat willen?
Op het eerste zicht inderdaad: waarom zou hij daarom geven?
Want als het goed doen op ESG-problemen --
milieu, sociale en bestuursproblematieken --
gewoon goed gedrag voor bedrijven zou zijn,
dan zouden ze er inderdaad niet om geven.
Maar het goede nieuws,
en misschien maar goed voor onze collectieve toekomst,
is dat het veel meer is dan goed gedrag van een bedrijf.
Het zorgt voor goede zaken.
We hebben inmiddels een aantoonbare correlatie
tussen ESG-prestaties en financiële prestaties.
Bedrijven die goed doen voor het milieu en de maatschappij,
doen het ook financieel goed.
Enkele van de beste bedrijven beginnen mee te doen.
Neem nu Adidas:
Adidas maakt de oceaan schoon en verdient er geld mee.
Adidas werkt samen met een organisatie genaamd 'Parley for the oceans'.
Parley haalt plastic afval uit de oceaan;
Adidas gebruikt dit afval om schoenen te maken.
Schoenen gemaakt met plastic van de oceaan:
goed voor het milieu en voor de zaken.
Want als je het snel groeiende soort consument kent
dat men hipsters noemt --
je kent ze zeker --
dan weet je dat een hipster bij de keuze tussen een onbekend merk schoenen
en een Adidas gemaakt van plastic uit de oceaan,
iedere dag van de week Adidas kiest en zelfs twee maal op zondag.
Ze wandelen dan rond alsof er niets aan de hand is,
maar grijpen ieder excuus aan om erover te praten.
Net als in een uberPOOL.
(Gelach)
"He, ik zag dat je naar mijn voeten keek."
"Wat? Nee, ik maak gewoon slides. Ik ben een consultant. Ik maak slides.
Ik maak PowerPoint-slides. Ik kijk niet."
"Geen probleem hoor.
Ik snap waarom je zou kijken.
Het plastic op mijn schoen stoort je.
Laat me erover praten zolang we rijden.
Zie je, het plastic op mijn schoen komt uit de oceaan --
aan mijn voeten, niet in jouw vis.
Er wordt op gewandeld, niet aan geknabbeld.
Blije voeten. Blije vissen. Blije oceaan.
Ik doe mijn deel. Ik heb eco-schoenen. Ik heb eco-schoenen.
Heb je eco-schoenen nodig?"
En zo verder. We hebben het allemaal wel eens.
"Geef me je telefoon. Ik geef je een kortingscode.
Laat me je een kortingscode geven."
Het valt iedereen voor --
Ik sprong al uit rijdende UberPOOLs.
(Gelach)
Gewoon rijdend, op de snelweg. Ik moet weg, echt weg.
We moeten het de hipsters vergeven. We moeten van hipsters houden.
We hebben ze nodig, maar ook bedrijven als Adidas.
Wat het meest nodig is, zijn investeerders die andere bedrijven overtuigen
om net als Adidas te doen.
Daarin ligt de uitdaging.
Er is een steeds groter wordende groep 'verantwoordelijke investeerders'.
Verantwoordelijke investeerders geven om ESG-problematiek.
Ze zeggen vaak dat ze het management zullen aanspreken op ESG-problematiek,
maar ze zetten het management niet echt aan tot veranderingen
die milieu en maatschappij ten goede komen.
Dat is waar de verantwoordelijke investeerders kunnen leren
van de activist-investeerders.
Want die hebben geen probleem met het introduceren van verandering.
Ze hebben er geen probleem mee om de druk op te voeren.
Neem nu Paul Singer.
Hij is een ouderwetse Wall Street-gangster,
nu zo'n 70 jaar, houdt van Doritos, houdt van geld verdienen.
Argentinië was Paul 600 miljoen dollar verschuldigd
en wou niet betalen.
Een grove fout.
Je kan geen geld aannemen van een gangster en niet terugbetalen.
Paul startte een oorlog met Argentinië.
Ik verzin dit niet.
Dit is groots. Dit was enorm.
Het was grootser dan Tyson versus Holyfield,
Ali versus Foreman.
Dit was een man versus een land.
Paul Singer begon in de hele wereld beslag te leggen op Argentijnse bezittingen.
Op een moment probeerde hij een Argentijns marineschip in beslag te nemen
aan de kust van Ghana.
Hij probeerde beslag te leggen op een schip van 100 meter lang,
terwijl grote mariniers met grote wapens op het schip waren.
Hij liet de Ghanese politie met een kraan opdagen
en dreigen het schip te enteren.
Pas wanneer de mariniers hun wapens grepen,
staakten ze de missie.
Dat noem ik pas de druk opvoeren.
En je mag dan wel zeggen:
"Paul verloor het gevecht."
Maar ik zeg dat Paul de oorlog won,
want Paul werd niet één keer betaald,
hij won 20 maal zijn oorspronkelijke investering terug.
En dan heb je Barry Rosenstein.
Zijn fonds, Jana Partners,
kocht beetje bij beetje aandelen van Whole Foods,
toen Whole Foods het moeilijk had.
Ze hadden 8%, maakten zich bekend
en drongen bij Whole Foods aan om zich aan Amazon te verkopen.
Niet omdat Barry dezelfde dag zijn bestelling organische Doritos wou.
(Gelach)
Hij wou geld verdienen.
De CEO van Whole Foods, John Mackey, en de raad van bestuur
wilden zich niet aan Amazon verkopen,
omdat het net een uitverkoop zou zijn.
Maar uiteindelijk bezweken ze.
Waarom? Omdat Barry de druk opvoerde
en hij verdiende daarmee 300 miljoen.
Hij liet geen heel goede indruk na bij John.
Je zal John en Barry niet zien knuffelen
in het Whole Foods-café.
Laten we een ander voorbeeld nemen:
het pensioenfonds van de leerkrachten in Chicago,
een verantwoordelijke investeerder van 10 miljard dollar.
Ze kantten zich recent tegen private gevangenissen in de VS
en ze hebben gelijk.
Als jonge ouder maak ik me ook druk over de vreselijke foto's
van jonge kinderen die uit de armen van ouders worden gerukt
aan de grens van de VS,
en die geplaatst worden in private strafkampen
die te weinig deden om de kinderen contact met hun ouders te laten houden.
Wat deden de leerkrachten van Chicago?
Zorgden ze dat het management dingen veranderde?
Voerden ze de druk op?
Keken ze het management in de ogen en zeiden ze:
"Zo run je geen bedrijf.
Het kan anders en ik zal het je laten zien"?
Neen. Ze verkochten hun aandelen.
Verkopen veranderde niets.
Het management werd de volgende dag niet wakker
met een ingeving en zei:
"Goh, de leraren verkochten hun aandelen. We moeten de kinderen beter behandelen."
Neen. Dat gebeurde niet.
Ondanks een decennium met meerdere grootschalige verkopen
van dit soort aandelen in de VS,
bleef het aandeel toch stijgen.
Over dezelfde periode deed het aandeel het beter dan de markt.
En het grootste probleem is
dat het aandeel nu niet meer in handen is van verantwoordelijke investeerders,
maar van investeerders die mogelijk niet om deze problemen geven
en ook niet geven om wat jij erover denkt.
Dat is mijn probleem met verantwoordelijke investeerders.
Hun werkwijze is te verkopen
of hun geld te verplaatsen naar ESG-gefocuste fondsen.
Je kan je niet desinvesteren naar een groenere wereld.
Je kan zo wel een groenere portefeuille krijgen,
maar geen groene wereld.
Wat is er voor nodig?
Hoe krijgen we ze zover dat ze zich met de zaken gaan bemoeien
in plaats van weg te lopen?
Van alleen praten over engagement
naar samen met het management werken aan veranderingen
die hun ESG-prestatie verbeteren?
Veel wijst erop dat dat kan en dat het moet.
Het moet, vanwege de duidelijke correlatie
tussen ESG-prestaties en financiële prestaties.
Het kan, omdat de activisten getoond hebben dat het kan.
Aandeelhouders kunnen een bedrijf veranderen.
Het verschil is dat Paul en Barry het doen om geld te verdienen.
Verantwoordelijke investeerders doen het om maatschappij en milieu te verbeteren
en terloops geld te verdienen
en ze doen het wat meer in overleg en wat constructiever.
Ze worden geruggensteund door enkele van de grootste investeerders.
Vanguard en BlackRock -- samen beheren ze biljoenen.
Ze spreken meer en meer over het belang van ESG.
De CEO van BlackRock sprak in zijn jaarlijkse brieven meer en meer
over dit probleem.
Zelfs Jana Partners, dezelfde gangsters die John 'hebberige smeerlappen' noemde,
schreven samen een open brief aan de raad van bestuur van Apple
die zei: "Hé, jullie smartphones zijn verslavend voor kinderen.
Doe er iets aan."
Apple werkt er aan.
Dus er zal wat druk nodig zijn.
Er is druk nodig op verantwoordelijke investeerders
om op hun beurt druk uit te oefenen op het management
die veranderingen moet maken om milieu en maatschappij te verbeteren.
Waarmee beginnen ze?
Met iets uit te kiezen wat hen na aan het hart ligt
en zich daar hard voor te maken.
Een standpunt in te nemen dat in lijn ligt met je waarden:
waterbehoud, arbeidsrechten, diversiteit.
Zolang het in lijn is met je waarden is het goed.
Het beste van alles?
Zorgen dat het de aandacht krijgt van senior investeringsprofessionals.
Als vandaag een activist opdaagt op een hoorzitting,
spreekt de senior investeerder de CEO en raad van bestuur aan
en iedereen hoort het.
Als een verantwoordelijke investeerder komt praten over een ESG-probleem,
dan is het een junior op de risico-afdeling
die praat met een junior bij de afdeling investeringsrelaties
en niemand hoort er over.
Dat moet veranderen.
Het is geen enorme sprong.
Als een bedrijf het vandaag financieel slecht doet,
wie is verantwoordelijk?
De senior investeerder.
Wat doen ze dan?
Ze laten alles vallen
en werken constructief samen met het management
om veranderingen te maken en de financiële prestatie te verbeteren.
Hetzelfde zou moeten gebeuren als het bedrijf het op ESG-vlak slecht doet.
Dat vereist standaardisatie voor het meten van ESG,
maar we zijn er mee bezig.
Daarom mijn oproep aan jullie:
Het is jouw geld.
Het is jouw pensioenfonds,
het is jouw sovereign wealth fund.
Het is jouw donatie aan universiteiten.
Het is jouw geld.
En het is jouw recht dat je geld beheerd wordt volgens je waarden.
Dus gebruik je stem
en vertrouw erop dat het telt.
Het was jouw stem die investeerders verantwoordelijker maakte.
Jullie protesteerden jarenlang,
omdat het niet goed voelde dat je geld geïnvesteerd werd
in bedrijven wiens waarden verschillen van de jouwe.
Het is tijd om je stem weer te laten gelden.
Maar in plaats van te pushen naar desinvesteren,
push hen naar engagement,
echt goed samenwerken met het management
om veranderingen te maken die hun ESG-prestatie zullen verbeteren.
Jullie maakten hen bewust van de problemen.
Dring er nu op aan ze op te lossen.
Bedankt.
(Applaus)