Geçtiğimiz haftalarda
hepimiz yaptığımız her şeyi değiştirmek ve yaşama uyum sağlamak zorunda kaldık:
İnsanlarla temasımızı sınırlandırmak,
ellerimizi yıkamak konusunda titiz olmak,
bir süpermarkete girmek için sabırla sıra beklemek
ve evde kalmak.
"Ev" kelimesine anlam yüklenmiş oldu.
Birçoğumuz için ev güvenli bir sığınaktır.
Ancak bu herkes için geçerli değildir.
Yaşlı huzur evlerinin ne personel ne de sakinler için
güvenli yerler olmadığı son birkaç hafta içinde
çok belirgin hale geldi.
Huzur evi ortamı Birleşik Krallık'ta unutulan esaslardan oldu.
Birleşik Krallık huzur evlerindeki vaka ve ölümlerin sayısı
pandeminin erken evrelerinde rapor edilmedi.
Ancak şimdi
koronavirüsün bu ortamda yarattığı etkiyi
ve ölçeği anlamaya başlıyoruz.
Benim gibi huzur evlerinde araştırma yapan
ve sektöre aşina olan birçok kişi
ne yazık ki olanlara şaşırmadı.
Peki bu neden oldu?
Bu trajediden hangi dersler çıkarılabilir?
Huzur evleri
genellikle kendi evlerinde yaşamaya devam edemeyen yaşlılara bakım
ve ikamet hizmeti sunan yerleri tanımlamak için kullanılan bir terimdir.
Sakinlerin yaş ortalaması 80'dir.
Nüfus yaklaşık yüzde 70'lik bir oranla büyük ölçüde kadındır.
Çoğu bunama da dahil olmak üzere iki veya üç sağlık duruma sahip olacaktır.
Bu, bir dizi ilaç alacakları anlamına gelir
ve bazı durumlarda 10'dan daha fazla.
Huzur evi sakinleri enfeksiyona daha yatkındır.
2011'de Kuzey İrlanda'da yaptığımız araştırma
Kuzey İrlanda bakım evlerinde
enfeksiyonları tedavi etmek için kullanılan antibiyotik reçetelerinin
diğer Avrupa ülkelerine göre daha yüksek olduğunu göstermiştir.
2010 yılında yayınladığımız bir başka çalışmada
hem huzur evi sakinlerinde hem de personelde
yüksek düzeyde MRSA adı verilen bir bakteri bulundu.
Daha fazla araştırma,
huzur evlerinde enfeksiyonun kontrol edilmesinin zaman eksikliği
ve enfeksiyonu önlemek için
gerekli ekipmanı satın alacak kaynaklara sahip olunmadığından
personel için zor olduğunu göstermiştir.
ABD huzur evlerinde yaşlılara bakım hizmetleri sunan
Mather LifeWays tarafından yapılan bir ankette personelin
halk sağlığı acil durumlarıyla ilgilenmek için
hazırlıksız hissettikleri bulundu.
İngiltere bağlamında
huzur evleri Ulusal Sağlık Hizmetinin bir parçası olarak görülmez.
Birçoğu özel mülkiyettir
ve bu kişisel koruyucu ekipmanlara (KKE) erişimi etkileyebilir.
Önemli şekilde adından da anlaşılacağı gibi huzur evleri evlerdir.
Ortak olarak kullanılsa da
sakinlerin evleridir
ve personel, hastanelerde sıkça görülen
klinik bir ortam yaratmaktan ziyade
bu ev ortamını muhafaza eder.
Tüm bu arkaplan
salgın esnasında huzur evlerinde nasıl kusursuz bir fırtınanın
yaratıldığını vurgular:
Savunmasız bir nüfus,
yüksek riskli çevre,
kaynak yetersizliği.
Belki de soyut bir etken var
ve toplum, henüz şunu kabul etmeye hazır olmayabilir:
Huzur evlerinde neler yaşandığını gerçekten önemsiyor muyuz?
Sakinleri yaşlı ve muhtemelen her türlü ölecekler.
Test yapmak için neden uğraşsınlar?
Neden vaka ve ölüm sayısını hesaplasınlar?
Başbakan Boris Johnson, 6 Mayıs Çarşamba günü
İngiltere Parlamentosu'nda şunları söyledi:
"Huzur evlerinde için için pişmanlık duyduğum bir salgın var."
Huzur evlerinin geride bırakıldığı
ve erken aşamalarda unutulduğu giderek daha da çok fark ediliyor.
Huzur evlerinde çalışan hemşirelerin
ve enfeksiyon kontrolü konusunda danışma sağlayan diğer personel ile
KKE'nin sağlanması ve USS'den (Ulusal Sağlık Sistemi)
daha fazla destek almak için ortak bir çaba var.
Huzur evi personeli sakinlere en iyi bakımı sağlamak,
birçoğunun karantina koşullarını korumak,
bulaş riskini en aza indirmek
ve orada yaşamalarını sağlamak için en zor koşullar altında çalışmaktadır.
Karantinanın daha da zorlu unsurlarının
olası bir artışına gelecek olursak,
huzur evlerinde tanık olunan olayların
toplumun yaşlı insanlara,
özellikle de huzur evinde yaşayanlara karşı bakış açısında
daha kalıcı bir değişime yol açacağı söz konusu mudur?
Ulusal Sağlık Sistemi'nin bir parçası değilken
ve bakıcının son çaresiyken huzur evleri,
sağlığın ve sosyal bakımın
önemli bir parçası olarak görülebilir mi?
2007'de İngiliz gazeteci Polly Toynbee
The Guardian'da şöyle bir düşüncesini paylaşmış:
"Okullar siyasette popülerdir,
eski toprakların evi değil."
13 yıl sonra 2020'de
huzur evleri popüler siyaset konusu oldu fakat tamamen yanlış sebeplerden dolayı.
Toplum da olaylar karşısında şoke olmuş durumda.
Fakat belki bu trajedi huzur evlerindeki değişimi sağlayabilir.
Perşembe gecesi
kapı önlerimizde USS çalışanlarını
ve diğer ön cephe çalışanlarını alkışlamak için bekledik.
Özellikle huzur evlerindeki personel, sakinler
ve bu pandemi döneminde karşılaştıklarını
bir düşünelim.
Konu toplumun en savunmasız kesimine gelince
bakım ve korumaya ne kadar değer verdiğimizi düşünme zamanı.
Gelecekte bizler de huzur evi sakinleri olursak diye
neler isteyeceğimizi düşünmeliyiz.
Yazar ve oyun yazarı Alan Bennett,
yaşlı bakımını geliştirmek için destek veriyor.
Annesinin vefat ettiği huzur evindeki zamanlarını
çok dokunaklı bir şekilde yazmıştır.
"Telling Tales" adlı kitabında
düşündüğümüzün aksine yaşlılığın birçoğumuza geleceğini hatırlatıyor.
Şöyle yazıyor:
"Gençlerin, büyüklerinin kaderinden veya geleceğinden
korunduğunu düşünmelerinin bir yolu da isimleridir.
Sharon'lar bunamazlar, Damiens'ler idrar tutamama hastalığına yakalanmazlar."
Alan Bennett, isimlerimizin bizi kurtarmayacağı uyarılarına devam ediyor.
Alıntılıyorum:
"Fakat sırada Dane'ler, Darren'lar, Wayne'ler var
ve onlar da kaybeder.
Tiffany'nin bile büyükanne olmasına çok kalmadı
ve zamansız ölümü de pek yakındır.
Orta yaşlı çocukları hayal meyal içerlemiş,
pazar günleri öğleden sonra yanına geliyorlar,
o daha onların ve kendinin kim olduğunu hatırlamaya çalışırken.
'Sen Tiffany'sin anne,
bu da senin küçük torunun.'
Peki ya onun adı ne olacak?"