Bu şempanze, olgunlaşmış eriklerden oluşan bir şelaleye rastlıyor.
Birçoğu açılmış
ve sarhoş edici meyveli kokularıyla kendine çekiyor.
Tıkanmaya başlıyor
ve bazı… tuhaf etkiler yaşamaya başlıyor.
Bu farkında olmayan maymun,
insanların sonunda bira, şarap ve diğer alkollü içecekler
yaratmak için kullanacağı bir şeyin ortasındaydı.
Olgunlaşmış meyvelerdeki şekerler maya olarak bilinen
mikroskobik organizmaları çeker.
Mayalar meyve şekerleriyle beslenirken alkollü içeceklerde
alkol türü olan etanol adı verilen bir bileşik üretir.
Bu süreç fermantasyon olarak adlandırılır.
İnsanların ne zaman
fermente içecekler üretmeye başladığını kimse bilmiyor.
Bilinen en eski kanıt, Çin'de MÖ 7000'den geliyor,
burada kil kaplarındaki kalıntı,
insanların fermente pirinç, darı, üzüm
ve baldan alkollü bir içecek yaptığını ortaya koydu.
Birkaç bin yıl içinde, tüm dünyadaki kültürler
kendi içeceklerini fermente ediyorlardı.
Eski Mezopotamyalılar ve Mısırlılar
yıl boyunca depolanmış tahıllardan bira yaptılar.
Bu bira tüm sosyal sınıflar için mevcuttu
ve işçiler bile günlük hisse alırlardı.
Ayrıca şarap yaptılar,
ancak iklim üzüm yetiştirmek için
ideal olmadığı için bu nadir ve pahalı bir lezzetti.
Aksine şarap, üzümlerin daha kolay büyüdüğü Yunanistan ve Roma'da,
Mısır ve Mezopotamya'da biranın olduğu kadar yaygındı.
Mayalar temel olarak herhangi bir bitki şekerini fermente edeceğinden,
eski insanlar yaşadıkları yerde yetişen herhangi bir ürün
ve bitkiden alkol elde ettiler.
Güney Amerika'da insanlar tahıllardan chicha yaptılar,
bazen halüsinojenik otlar eklediler.
Şu anda Meksika'da, kaktüs özünden yapılan
pulque tercih edilen içecekken,
Doğu Afrikalılar muz ve palmiye birası yaptı.
Şimdi Japonya olan bölgede, insanlar pirinçten sake yaptılar.
Dünyanın neredeyse her bölgesinde herkesin kendi fermente içecekleri vardı.
Alkol tüketimi günlük yaşamın bir parçası haline geldikçe,
bazı yetkililer olumlu olarak algıladıkları etkilere kilitlendi:
Yunan doktorlar şarabın sağlığa iyi olduğunu düşünüyor
ve şairler yaratıcılık özelliğine tanıklık ediyorlardı.
Diğerleri alkolün kötüye kullanım potansiyeli konusunda endişeliydi.
Yunan filozofları ölçüyü arttırdı.
Avrupa'daki ilk Yahudi ve Hıristiyan yazarlar şarabı ritüellere soktular
ancak aşırı sarhoşluğu günah olarak gördüler.
Orta doğu, Afrika ve İspanya'da,
sarhoşken dua etmeye karşı
İslami bir kural yavaş yavaş genel bir alkol yasağı haline geldi.
Eski fermente edilmiş içecekler nispeten düşük alkol içeriğine sahiptir.
Yaklaşık %13 alkolde,
fermantasyon sırasında üretilen yan mayalar
toksik hale gelir ve ölür.
Mayalar öldüğünde
fermantasyon durur ve alkol içeriği azalır.
Binlerce yıl boyunca alkol içeriği sınırlıydı.
Bu, damıtma adı verilen
bir işlemin icadı ile değişti.
9. yüzyıl Arapça yazılar, içindeki alkolü buharlaştırmak için
kaynayan fermente sıvıları tarif eder.
Alkol sudan daha düşük bir sıcaklıkta kaynar,
bu nedenle daha önce buharlaşır.
Bu buharı yakalayın, soğutun ve geriye kalan şey
herhangi bir fermente içeceğe göre daha konsantre olan sıvı alkoldür.
İlk başta, bu daha güçlü alkol tıbbi amaçlar için kullanıldı.
Daha sonra, alkol önemli bir ticari mal haline geldi
çünkü bira ve şarabın aksine bozulmadı.
Karayipler'deki Avrupa kolonilerinde
hasat edilen şekerden yapılan rom,
denizciler için bir temel haline geldi
ve Kuzey Amerika'ya satıldı.
Avrupalılar Afrika'ya brendi ve cin getirdiler;
köleleştirilmiş insanlar, topraklar,
hurma yağı ve kauçuk gibi ürünlerle takas ettiler.
Alkol bu bölgelerde bir tür para oldu.
Keşif Çağı boyunca,
uzun mesafeli deniz seferlerinde alkol çok önemli bir rol oynadı.
Avrupa'dan Doğu Asya'ya ve Amerika'ya yelken açmak aylar alabilirdi
ve mürettebat için suyu taze tutmak zor bir işti.
Bir su variline bir kova brendi eklemek suyu daha uzun süre taze tutar
çünkü alkol zararlı mikropları öldüren bir koruyucudur.
1600'lü yıllara gelindiğinde
alkol, hayvanları harekete geçirmeden tüm sonuçlarıyla birlikte
küresel ticareti ve keşfi hızlandırmaya geçmişti.
Zaman geçtikçe alkolün
insan toplumundaki rolü sadece daha karmaşık hale gelecektir.