Size küresel mülteci krizi hakkında konuşacağım
ve amacım size bu krizin
çözümlenemez değil, yönetilebilir
olduğunu ve size bu konunun ön saflardaki mülteciler kadar
bizler ve kim olduğumuz hakkında da bir dava olduğunu anlatacağım.
Bu konu benim için, sadece mültecilere destek olan bir STÖ
yönetmemden kaynaklı bir profesyönel yükümlülük değil.
Bu konu kişisel.
Bu resmi çok seviyorum.
Sağdaki o çok yakışıklı adam,
o ben değilim.
O benim babam Ralph, 1940'ta Londra'da
babası Samuel ile birlikteyken.
Belçika'dan gelen yahudi mültecilerdiler.
Naziler işgâle başladıkları gün kaçmışlardı.
Ve bu resmi de çok seviyorum.
Bir grup mülteci çocuğun
Polonya'dan İngiltere'ye 1946'da varışları.
Ortadaki benim annem, Marion.
12 yaşında, yeni bir hayata,
yeni bir ülkede
tek başına
başlaması için gönderilmiş.
Şunu biliyorum:
Eğer İngiltere 1940'larda
mültecileri kabul etmeseydi,
kesinlikle bugün burada olamayacaktım.
Fakat bundan 70 yıl sonra, tarih yine tekerrür ediyor.
Duvarların örülüşünün sesini,
kin dolu siyasi konuşmaları,
insani değerlerin ve prensiplerin yakılışını,
bundan 70 yıl önce savaş mağdurlarının
ülkesizliğine ve umutsuzluğuna çare olan ülkelerde gözlemliyoruz.
Geçen yıl, her dakikada 24 insan
savaş, şiddet veya zulüm yüzünden
evinden olmuştu:
Suriye'de bir yeni kimyasal silah kullanıldığı için,
Afganistan'da Taliban'ın saldırıları yüzünden,
Kuzeydoğu Nijerya'da kızların okullarından Boko Haram tarafından
kaçırıldıkları için.
Bu insanlar yeni bir ülkeye daha iyi bir hayat kurmak
için taşınmıyorlar.
Hayatlarını kurtarmak için kaçıyorlar.
Dünyadaki en ünlü mültecinin bugün
size konuşamıyor oluşu büyük bir trajedidir.
Bu resmi birçoğunuz biliyorsunuzdur.
Bu resim 2015'te Akdeniz'de ölen
beş yaşındaki Alan Kurdi'nin
cansız bedenini gösteriyor.
O, Avrupa'ya varmaya çalışan 3,700 diğer mülteciyle birlikte öldü.
Bir sonraki yıl, 2016'da
5,000 kişi öldü.
Onlar için artık çok geç,
ama milyonlarca diğerleri için henüz geç değil.
Frederick gibi insanlar için geç değil.
Onunla Nyarugusu mülteci kampında tanıştım.
Kendisi Burundi'den.
Eğitimini nerede tamamlayabileceğini öğrenmek istiyordu.
11 yıllık eğitimini tamamlamış, 12. sınıfı okumak istiyordu.
Bana dedi ki: ''Dua ederim ki günlerim
bu mülteci kampında son bulmaz.''
Ve Halud için de çok geç değil.
Ebeveynleri Damascus (Şam) dışında yaşayan
Filistinli mültecilerdi.
Mülteci bir aileye doğmuş
ve şimdi kendisi de Lübnan'da bir mülteci olarak yaşamakta.
O, şu anda International Rescue Committee'de diğer mültecilere
yardımcı olmak için çalışıyor,
fakat gelecek için, nerede ve nasıl olacağı
hakkında bir güvencesi yok.
Bu konuşma Frederick ve Halud
ve onlar gibi olan milyonlar hakkında:
neden yerlerinden oluyorlar, nasıl hayatta kalıyorlar,
neye ihtiyaçları var ve bizlere düşen sorumluluklar nedir.
Şuna gerçekten inanıyorum ki,
21. yüzyılın en büyük sorusu
yabancılara olan sorumluluğumuzdur.
Gelecek ''sen'' bizlerin yabancılara
olan sorumluluklarımız hakkındadır.
Herkesten daha iyi bilirsiniz
dünya hiç olmadığı kadar bağlantılı,
fakat tehlikeli olan
farklılıklarımıza kafamızı takmış durumda oluşumuz.
Ve bunu gösteren en iyi örnek ise
mültecilere nasıl davrandığımızdır.
İşte size gerçekler: 65 milyon insan
geçtiğimiz yıl evinden şiddet ve zulüm gördükleri için ayrıldı.
Eğer bu bir ülke olsaydı,
bu nüfusla dünyanın 21. en büyük ülkesi olurdu.
Bu insanların birçoğu, yaklaşık 40 milyonu kendi ülkelerinde kalıyorlar,
ama 25 milyonu mülteci oluyor.
Bu da komşu bir ülkenin sınırını geçtikleri anlamına geliyor.
Birçoğu fakir ülkelerde yaşıyorlar
fakir veya orta-düzey gelirli Lübnan gibi ülkelerde,
Halud'un yaşadığı gibi.
Lübnan'da, her dört kişiden biri mültecidir,
yani tüm nüfusun dörtte biri kadar.
Ve mülteciler uzun zaman kalıyorlar.
Ortalama evsiz kalışları
10 yıldır.
Dünya'daki en büyük mülteci kampına, doğu Kenya'daki
Dadaab'a gittim.
1991-1992'de
sivil savaştan kaçan Somalililer için, ''geçici bir kamp'' olarak kurulmuştu.
Silo ile tanıştım.
Toy bir şekilde Silo'ya şunu sordum:
''Sence evine, Somalia'ya geri dönebilecek misin?''
Ve o da dedi ki: ''Eve gitmek, ne demek?
Ben burada doğdum.''
Ve sonra kamp yönetimine kamptaki 330,000 insandan
kaçının kampta doğduğunu sorduğumda,
bana şu cevabı verdiler:
100,000.
Bu uzun süreli göçebeliğin anlamı.
Bunun nedenleri derin:
zayıf devletler, kendi halklarını destekleyemiyor,
ve uluslarası politik sistem
1945'ten bu yana olduğu en zayıf halde,
ve Müslüman ülkeler arasında teolojik, yönetim farklılıkları
ve dış dünyayla ilişkilerinde farklılıklar var.
Bunlar uzun-vadeli kuşaksal sorunlar.
Bu yüzden mülteci krizinin bir eğri olduğunu,
tek bir nokta olmadığını söylüyorum.
Ve karmaşık, büyük, geniş, uzun-vadeli sorunlarınız olduğunda,
yapılabilecek hiçbirşey olmadığını düşünüyorlar.
Papa Francis İtalya kıyısı Lampedusa'ya
2014 yılında gittiğinde,
hepimizi ve küresel nüfusu ''küresel duyarsızlıkla''
suçlamıştı.
Bu ağır bir itham.
Kalplerimizin taş kesildiği anlamına geliyor.
Ben bilmiyorum, bunu siz bana anlatın.
Papa'yla tartışmak, hele TED gibi bir yerde uygun olur mu?
Ama bence bu doğru değil.
Bence insanlar bir farklılık yapmak istiyor,
ama sadece bu krize bir çözüm olup olmadığını bilmiyorlar.
Ve bugün size söylemek istediğim,
sorunlarımız ne kadar gerçekse,
çözümlerimizin de o kadar gerçek olduğudur.
Birinci Çözüm:
Mülteciler yaşadıkları ülkelerde işe girmeliler,
ve yaşadıkları ülkelerin de bu ekonomik desteğe ihtiyacı var.
2014'te Uganda'da bir araştırma yapıldı:
Başkent Kampala'daki mültecilerin yüzde 80i
çalıştıkları için insani yardıma ihtiyaç duymuyordu.
İş bulmaları için desteklenmişlerdi.
İkinci Çözüm:
eğitim uzun süre göçmen olmuş çocukların hayatında
bir lüks değil bir yaşam kaynağıdır.
Çocuklar kendilerine gerekli sosyal ve duygusal destek verildiğinde
okur yazarlığa ek olarak, canlanıyorlar.
Bunu kendim gözlemledim.
Tüm dünyadaki mülteci çocuk nüfusunun yarısı
ilkokul çağında fakat eğitim alamıyor,
ve dörtte üçü orta okul yaşında fakat eğitim alamıyor.
Bu delilik.
Üçüncü Çözüm:
çoğu mülteciler şehirlerde yaşıyor, kamplarda değil.
Eğer sen veya ben bir şehirde mülteci olsak ne isterdik?
Paraya ihtiyaç duyardık, kiramızı ödemek veya elbise almak için.
Bu insani yardım sisteminin geleceğidir,
ya da büyük bir kısmıdır:
insanlara nakit verin, ve mültecilerin gücünü arttırın
böylece lokal ekonomiye de faydanız dokunur.
Ve dördüncü bir çözüm daha var,
bu daha tartışmalı, ama konuşulması gerekiyor.
En savunmasız mültecilere yeni bir başlangıç hakkı sunulmalı
ve yeni bir ülkede yeni bir hayat verilmeli,
Batı'da dahil.
Bu rakamlar çok küçük, yüz binlerden bahsediyoruz,
milyonlardan değil, ama sembolizmi kocaman.
Trump hükümetinin teklif ettiği gibi
zaman mültecileri yasaklama zamanı değil.
Zaman, terör kurbanlarına kucak açma zamanı.
Ve şunu hatırlayın --
(Alkışlar)
''Düzgün seçildiler mi?'' sorusunu soranlar olunca,
bunun çok mantıklı ve iyi bir soru olduğunu hatırlayın.
Gerçek o ki, yerleşmeye gelen mülteciler, ülkelerimize gelen diğer
nüfus gruplarına oranla daha düzgün seçiliyorlar.
Yani bu hernekadar da makul bir soru olsa da,
mülteci, terörist anlamına gelen bir söz değildir.
Şimdi --
(Alkışlar)
Peki mülteciler işe giremeyince,
çocuklarını okula gönderemeyince, paraları olmadığında,
yasal yoldan umutlarına
erişemediklerinde ne olur?
Olan şu, daha riskli yolculuklara çıkarlar.
İki yıl önce Yunanistan'ın güzel Lesbos (Midilli) adasına gittim.
90,000 nüfusu var.
Bir yılda, 500,000 mülteci bu adaya uğradı.
Ve size adanın kuzeyinde araba sürerken
gördüklerimi göstermek istiyorum:
sahile varmış insanların can yeleklerinden bir yığın.
Daha yakından baktığımda,
çocuklar için küçük sarı
can yelekleri vardı.
Ve şu resmi çektim.
Muhtemelen yazıları
okuyamıyorsunuz, ama ben sizin yerinize okuyayım:
''Dikkat: Boğulmaya karşı korumayacaktır.''
Yani 21. yüzyılda,
çocuklara Avrupa'ya güvene ulaşmaları için
can yelekleri veriliyor, hem de bu ceketlerin
onları oraya götüren botlardan düşmeleri halinde
hayatlarını kurtarmayacağı halde.
Bu bir kriz değil, bu bir sınavdır.
Bu medeniyetlerin çağlar boyunca karşılaştığı bir sınavdır.
İnsanlığımızın sınavıdır.
Batı dünyasındaki bizlerin kim olduğumuz
ve neleri savunduğumuzun sınavıdır.
Karakterimizin sınavıdır, sadece politikalarımızın değil.
Ve mülteciler çok zor bir konudur.
Dünya'nın çok uzak yerlerinden geliyorlar.
Travmalar atlatıyorlar.
Genellikle farklı bir dinden oluyorlar.
Bunlar mültecilere yardım etmememiz için değil,
etmemiz için olan nedenler.
Ve onlara yardım etmemiz için nedenler bizim hakkımızda gösterdikleri ?????
Bizim değerlerimizi yansıtıyor.
Empati ve özgecilik medeniyetin iki temelidir.
Empati ve özgeselliği harekete dökün
ve ??????
Ve modern günümüzde hiçbir mazaretimiz yok.
Juba, Güney Sudan'da veya Halep, Suriye'de neler olduğunu
bilmediğimizi söyleyemeyiz.
Orda, elimizdeki
telefonun içinde.
Cahillik bir mazaret değildir.
Yardım etmezsek, hiçbir ahlâki pusulamızın olmadıdığını gösteririz.
Ayrıca, tarihimizi bilip bilmediğimizi de gösterir.
Mültecilerin dünyada haklarının olmasının nedeni
olağanüstü Batı devlet adamları ve kadınlarının
İkinci Dünya Savaşı sonrasında gösterdiği olağanüstü liderlik
sayesinde evrensel insan haklarımız var.
Mültecilerin sığınma haklarını çöpe atın ve kendi tarihimizi çöpe atmış oluruz.
Bu--
(Alkışlar)
Bu ayrıca demokrasierin diktatörlüklerden
farkını da göstermektedir.
Kaç tane politikacıyı şunu söylerken duydunuz:
''Biz örnek oluşumuzun gücüne inanıyoruz, gücümüzün örnek oluşuna değil.''
Demek istedikleri şey, neleri savunduğumuz attığımız bombalardan daha önemli.
Mülteciler sığınma arıyor
Batıyı umut ve güven kaynağı olarak görüyorlar.
Ruslar, İranlılar
Çinliler, Eritreliler, Kübalılar
Batıya, güvene geldiler.
Bundan canımız pahasına vazgeçiyoruz.
Hakkımızda, söylediği bir diğer şey ise:
kendi hatalarımızdan öğrenecek kadar mütevazi miyiz
Ben dünyadaki tüm sorunların
Batının eseri olduğuna inanan insanlardan değilim.
Çünkü değiller.
Ama hata yaptığımızda bunu kabul etmeliyiz.
Amerika'nın diğer ülkelerden daha çok Vietnamlı
mülteci kabul edişi
bir kaza eseri değildir.
Bu tarihini anlatır.
Hatırlıyor musunuz, konuşsmamın başında,
size mülteci krizinin yönetilebilir olduğunu, çözülemez olmadığını
anlatmak istediğimi söylemiştim?
Bu gerçek. Sizlerin daha değişik düşünmenizi istiyorum,
ama ayrıca birşeyler yapmanızı da istiyorum.
Eğer bir işveren iseniz,
mültecileri çalıştırın.
Eğer bu argümanlardan ikna olmuşsanız
mitlere saldırın
aileniz, arkadaşlarınız veya meslektaşlarınız tekrarladığında
Eğer paranız varsa, tüm dünyada
mültecilerin hayatlarını değiştirmeye çalışan vakıflara bağışlayın.
Eğer bir vatandaşsanız,
bahsettiğim çözümleri pratiğe dökecek siyasetçilere
oy verin.
(Alkışlar)
Yabancılara sorumluluğumuz
kendini
küçük ve büyük,
kahramanca ve sıradan gösterir.
1942'de
halam ve büyükannem Belçika'da Alman
işgali altında yaşıyorlardı.
Nazi yetkililerinden
Brüksel Tren İstasyonuna gitmelerini söyleyen bir celp almışlardı.
Büyükannem hemen birşseylerin doğru olmadığını hissetti.
Akrabalarına Brüksel tren istasyonuna
gitmemeleri için yalvardı
Akrabaları ona
''Eğer gitmezsek, Bize denileni yapmazsak
o zaman başımız belaya girer.''
Tren İstasyonuna giden akrabalarına
Neler olduğunu tahmin edebiliyorsunuz.
Onları bir daha görmediler.
Ama büyükannem ve halam,
güney Brükselde küçük
bir köye gittiler
bir on yıl kadar önce tatile gittikleri
ve yerli Katolik çiftçi Mösyö Maurice'in
kapısını çalıp
onları içeri almalarını istemişler.
Ve o da kabul etmiş.
ve savaşın sonuna kadar
o köyde 17 yahudinin yaşadığını öğrendim.
Gençken halama sormuştum
''Beni Mösyö Maurice'le tanışmaya götürebilir misin?''
''Evet götürebilirim. Hala hayatta. Haydi onu görmeye gidelim.''
Sanırım 83 veya 84 yılıydı
onu görmeye gittiğimizde.
Ve sanırım sadece gençlerin
sorabileceği bir şekilde
onunla tanıştığımda
gri saçlı bir centilmendi
dedim ki '' Neden bunu yaptın?
Neden bu riski aldın?''
Omuzlarını silkip bana baktı ve
bana Fransızca cevap verdi,
''On doit''
''Mecbursun.''
Bu özünde vardı.
Doğaldı.
Ve benimde size ??? doğal ve özümüzde olması
Kendinize deyin ki,
bu mülteci sorunu yönetilebilir,
çözülemez değil,
ve hepimizin
bunu sağlamakta kişisel sorumluluğumuz var.
Çünkü bu bizlerin ve değerlerimizin kurtuluşuna dair olduğu kadar
mültecilerin ve hayatlarının da kurtuluşu içindir.
Gerçekten çok teşekkürler.
(Alkışlar)
Bruno Giussani: David, teşekkürler. David Miliband: Teşekkür ederim.
BN: Bunlar güçlü tavsiyeler
ve senin bireysel sorumluluk çağrın da çok güçlü
ama bir düşünce beni endişelendiriyor. O da şu:
senin deyiminle ''olağanüstü Batı liderliği'nden'' bahsettin,
60 yıl kadar önce
insan hakları hakkında görüşmeleri
mülteci konvansiyonlarına vs. götüren.
Bu liderlik, büyük bir travma sonrası
ve karşılıklı mutabakata bağlı bir politik ortamda oluştu,
ve şimdi bölünmüş bir siyasi ortamdayız.
Ve aslında mülteciler de bu bölücü konulardan biri.
Peki günümüzde liderlik nereden gelecek?
DM: Sanırım dediğin gibi
savaşın düzdüğü bir liderliğin
barışın düzdüğü bir liderlikten
farklı bir mizacı farklı bir temposu
ve farklı bir bakışı vardır.
Bu yüzden benim yanıtım, liderliğin aşağıdan gelmesi derektiğidir,
yukarıdan değil.
Yani, bu hafta konferansta süregelen bir tema
gücün demokratikleşmesi hakkındaydı.
Demokrasilerimizi korumalıyız,
ama aynı zamanda kendi demokrasilerimizi aktifleştirmeliyiz.
Ve insanlar bana
''Mültecilere karşı bir akım var,''
dediği zaman yanıtım,
''Hayır, ortada bir kutuplaşma var,
ve şu anda
sadece korkuları olanlar seslerini çıkarıyor
gururlu olanlar değil.''
Yani soruna cevabım, kendimizi mobilize ettiğimiz
zaman, liderliği desteklemiş, motive etmiş
ve liderliğe güvence vermiş olacağız.
Ve liderliği aradığınız zaman,
aslında kendinize bakıp
kendi çevrenizdekileri mobilize ederek
daha farklı bir netice yaratacak şartları yaratmalısınız.
BG: Teşekkürler, David. TED'e geldiğin için teşekkürler.
(Alkışlar)