1879 yılında, amatör arkeolog Marcelino Sanz de Sautuola
ve küçük kızı Maria, Kuzey İspanya'da karanlık bir mağara keşfettiler.
Maria kendi başına dolaşırken muhteşem bir keşif yaptı.
Antik bir sanat alanının içerisinde duruyorlardı,
duvarlar ve tavanlar tarih öncesi resimler ve gravürlerle doluydu,
19.000 ila 35.000 yıllıklardı.
Atalarımıza ait benzer izler dünyada başka mağaralarda korunmuştur.
Bulduğumuz en eski işaret 40.000 yıl öncesine dayanıyor.
Bu şekiller, antik insan zihni ve yaratıcılarının yaşamları hakkında
bize ne söylüyorlar?
Bu eski sanatçılar mineralleri, kili, kömürü ve toprak boyasını tükürük veya
hayvansal yağla karıştırarak resim yapıyorlardı.
Elleri, yosun tutamları, dallar, kemikler veya kıllarla resim yapıyorlardı.
Pek çok örnekte, resimler derinlik ve gölge yaratmak için
mağaranın konturlarını izliyordu.
En fazla yapılan tasvirler geometrik şekillerdi,
bunları bizon, at, mamut, geyik ve yaban domuzu gibi memeliler izliyordu.
İnsan figürleri nadiren, el baskıları da ara sıra görülüyordu.
Bazıları bu sanat eserlerinin avcıların ya da
transa geçmiş din adamlarının eserleri oldukları teorisini geliştirdi.
Erkekler, kadınlar ve hatta çocuklar tarafından yapılmış örnekler bulundu.
Peki, bu sanatı neden yaratmışlardı?
Belki de modern bilim adamları gibi doğal yaşam hakkındaki
bildikleri şeyleri belgeliyorlar
veya kabile sınırlarını işaretliyorlardı.
Belki de bu resimler, kutsal avcılık törenleri veya
ruhsal yolculukların zirve noktasıydı.
Yoksa, bu bir sanat için sanat, düpedüz neşe ve yaratma eylemi olabilir mi?
Eski dünyanın çözülemeyen pek çok sırrının yanı sıra,
zaman makinesi icat edilmedikçe
bundan da hiçbir zaman emin olamayız.
Ancak cevaplar zor olsa da,
bu resimler yazıdan binlerce yıl önceki insanın
yaratıcılık kapasitesini doğrulayan
insani iletişimin en eski kanıtlarıdır.
Bunlar grafiti ve resimlerden animasyonlu sanal gerçeklik mağaralarına uzanan
modern sanat çeşitlerine
benzer şekilde kendimiz dışındaki dünyanın kendine has görsel dilleridir.