ما شاهد پیشرفت چشمگیر بشر هستیم.
طی چند دهه گذشته، گسترش بازار جهانی
یک سوم جمعیت جهان را از فقر شدید خارج کرده است.
با این وجود ما شاهد یک شکست حیرت‌انگیز هم هستیم.
تلاش‌های ما برای اعتلای مردم،
کسانی را که در شدیدترین اشکال فقر به سر می‌برند،
فوق العاده فقیر.
معنای فقیر بودن بسیار فراتر از تعریف پولی است
که همه ما با آن آشنا هستیم:
زندگی کردن با کمتر از دو دلار در روز.
این حتی فراتر از نداشتن دارایی
مانند دام یا زمین است.
بسیار فقیر بودن به معنی از بین رفتن رتبه،
هدف و عزت نفس است.
این به معنای زندگی در انزوا است،
زیرا شما یک بار برای جامعه‌تان هستید.
این به معنای قادر نبودن به تصور آینده بهتر
برای خود و خانواده‌تان است.
تا پایان سال ۲۰۱۹،
حدود ۴۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان در فقر بیش از حد زندگی می‌کردند.
این رقم بیشتر از مجموع جمعیت ایالات متحده و کانادا است.
و وقتی فاجعه رخ می‌دهد،
چه یک اپیدمی باشد، چه یک فاجعه طبیعی یا یک بحران دست ساز،
این اعداد به صورت نجومی افزایش می‌یابند.
پدرم، فاضل عابد، شغل شرکتی را برای ایجاد
BRAC در بنگلادش در سال ۱۹۷۲ رها کرد.
بنگلادش یک خرابه بود،
تازه از یک طوفان ویرانگر
پس از آن یک جنگ بی رحمانه برای استقلال عبور کرده بود.
پدرم که با فقیرترین فقرا کار می‌کرد، فهمید که
فقر چیزی بیشتراز کمبود درآمد و دارایی است.
در واقع کمبود امید هم بود.
مردم در فقر گرفتار شده بودند،
چون احساس می‌کردند که وضعیتشان غیرقابل تغییر است.
فقر، از نظر آنها، مانند خورشید و ماه بود -
که خدا به آنها داده بود.
برای موفقیت برنامه‌های کاهش فقر،
آنها نیاز به ایجاد امید و ارزش شخصی داشتند
به طوری که با کمی حمایت،
مردم می‌توانستند خود را از فقر نجات دهند.
BRAC پیشگام روش فارغ التحصیلی بود،
یک راه حل برای فقر شدید که هم فقر درآمدی
وهم فقر امید را برطرف می‌کند.
این رویکرد در درجه اول با زنان کار می‌کند،
زیرا زنان بیشترین تاثیر را از فقرشدید می‌گیرند
و همچنین کسانی هستند که به احتمال زیاد خود و خانواده خود را از آن
بیرون می‌کشند.
در طی یک دوره دو ساله،
ما اساساً چهار کار انجام می‌دهیم.
یکی، ما نیازهای اساسی یک زن را
با دادن غذا یا پول نقد، می‌بینیم.
تا حداقل از زنده ماندن مطمین شویم.
دو، با دادن یک چیز مانند دام،
او را به سمت امرار معاش مناسب می‌بریم،
و به او آموزش می‌دهیم تا از طریق آن درآمد کسب کند.
سه، به او آموزش می‌دهیم تا پس انداز کند،
و دارایی جدیدش را سرمایه گذاری کند.
و چهار، به او کمک می‌کنیم تا از نظر اجتماعی کامل شود،
ابتدا در گروه زنانی مثل خودش
و سپس جامعه‌اش.
هر یک از این عناصر رمز موفقیت دیگران است،
اما جادوی واقعی امید و احساس امکان است
زنان از طریق مشاوره نزدیکی که دریافت می‌کنند رشد می‌کنند.
بگذارید در مورد ژورینا برایتان بگویم.
ژورینا در دهکده‌ای دور افتاده در شمال بنگلادش به دنیا آمد.
هرگز به مدرسه نرفت،
و در سن ۱۵ سالگی، با یک شوهر بد زبان ازدواج کرده بود.
او سرانجام او را رها کرد،
بدون درآمد
و با دو کودک که در مدرسه نمی‌رفتند و به شدت دچار سو تغذیه بودند.
بدون هیچ کس برای کمک،
او امیدی نداشت.
جورینا در سال ۲۰۰۵ به برنامه فارغ التحصیلی BRAC پیوست.
او هفته‌ای یک دلار،
دو گاو،
آموزش سازمانی
و یک ملاقات هفتگی با یک مربی دریافت می‌کرد.
او شروع به ساخت دارایی‌هایش کرد،
اما مهمتر از همه،
او شروع به تصور آینده‌ای بهتر برای خود و فرزندانش کرد.
اگر امروز به روستای جورینا سفر می‌کردید،
متوجه می‌شدید که وی بزرگترین فروشگاه همگانی در منطقه خود را اداره می‌کند.
او با افتخار زمینی را که خریده به شما نشان خواهد داد
و خانه‌ای که ساخته است.
از زمانی که ما این برنامه را در سال ۲۰۰۲ شروع کردیم،
دو میلیون زن بنگلادشی
خود و خانواده‌هایشان را از فقر شدید بیرون کشیده‌اند.
تقریباً نه میلیون نفر.
این برنامه، که برای هر خانوار ۵۰۰ دلار هزینه دارد،
فقط دو سال اجرا می‌شود،
اما تأثیرش فراتر از آن خواهد بود.
محققان دانشکده اقتصاد لندن دریافتند
که هفت سال پس از ورود به برنامه،
۹۲ درصد از شرکت کنندگان درآمد، دارایی و مصرف خود را
حفظ کرده یا افزایش داده بودند.
استر دوفلو و ابیجیت بانرجی،
اقتصاددانان MIT که سال گذشته برنده جایزه نوبل شدند،
ارزیابی‌شان در چند کشورمنجر به این شد
که فارغ التحصیلی را به عنوان یکی از موثرترین رو‌‌ها برای شکستن
دام فقر معرفی کردند.
اما پدر من راضی به یافتن
راه حلی نبود که برای برخی افراد مفید باشد.
او همیشه می‌خواست بداند که آیا ما به اندازه کافی
دراصطلاح معیار بلندپروازیم.
بنابراین وقتی به معیار سراسری در بنگلادش رسیدیم،
می‌خواست بداند چگونه می‌توانیم در سطح جهانی معیار بندی‌اش کنیم.
و این باید دولت‌ها را درگیر کند.
دولت‌ها هم اکنون میلیاردها دلار
به برنامه‌های کاهش فقر اختصاص داده‌اند.
اما مقدار زیادی از این پول هدر رفته است،
زیرا این برنامه‌ها به فقیرترین‌ها،
و حتی مواردی که موفق به تأثیر قابل توجه طولانی مدت نمی‌شوند، نمی‌رسند.
ما در تلاشیم تا با دولت‌ها همکاری کنیم
به منظور کمک برای معیار بندی و اقتباس برنامه‌های فارغ التحصیلی خودشان،
و به حداکثر رساندن تأثیر میلیاردها دلاری که
در حال حاضر برای مبارزه با فقر شدید اختصاص داده‌اند.
برنامه ما کمک به ۲۱ میلیون نفر دیگر است
تا خود را از فقر شدید نجات دهند
طی شش سال آینده در هشت کشور
با تیم‌های BRAC که در محل و در هر کشور تعبیه شده است.
در ژوئیه سال ۲۰۱۹، تشخیص داده شد پدر من سرطان قسمت انتهایی مغز دارد
و چهار ماه برای زندگی فرصت دارد.
هنگامی که او پس از ۴۷ سال هدایت سازمان از BRAC خارج می‌شد،
به ما یادآوری کرد که در طول زندگی خود،
اوخوش‌بینی را بر یأس پیروزدیده‌است،
وقتی جرقه خودباوری را در مردم روشن می‌کنید،
حتی فقیرترین‌ها نیز می‌توانند زندگی خود را متحول کنند.
پدرم در دسامبر درگذشت.
او این جرقه را برای میلیون‌ها نفر روشن کرد،
و در روزهای آخر زندگی خود،
او از ما درخواست کرد که برای میلیون‌ها نفر دیگر به این کار ادامه دهیم.
این فرصت گرفتن برای ماست،
بنابراین بیایید تصور جهانی بدون فقر شدید را متوقف کنیم
و شروع به ساختن آن جهان با هم کنیم.
سپاسگزارم.