Šta ljubitelji atmosferične postpank muzike
imaju zajedničko sa drevnim varvarima?
Ne mnogo.
Pa, zašto i jedne i druge znamo kao "gote"?
Je li to čudna slučajnost
ili dublja veza koja seže vekovima?
Priča počinje u antičkom Rimu.
Kako se Rimsko carstvo širilo, suočavalo se sa pljačkama i invazijama
od strane polunomadskih naroda duž rimskih granica.
Jedni od najmoćnijih su bili germanski narodi, poznati kao Goti,
koje su sačinjavala dva plemena:
Vizigoti
i Ostrogoti.
Dok su neka od germanskih plemena ostala rimski neprijatelji,
Carstvo je druge uključilo u svoju carsku armiju.
Kada se Rimsko carstvo raspalo na dva dela,
ove plemenske armije su odigrale veće uloge u njegovoj odbrani
i u unutrašnjim previranjima.
U petom veku, u pobuni plaćenika, koju je predvodio vojnik po imenu Odoakar,
osvojen je Rim i svrgnut car Zapadnog rimskog carstva.
Odoakar i njegov ostrogotski naslednik Teodorih
su tehnički ostali pod vlašću cara Istočnog rimskog carstva
i zadržali su rimsku tradiciju.
Međutim, Zapadno carstvo nikad više neće biti ujedinjeno.
Njegove oblasti su iscepkane u kraljevstva kojima su vladali Goti
i druga germanska plemena
koja su se asimilovala s lokalnim kulturama,
iako su mnoga njihova imena i dalje bila obeležja na mapama.
Ovo je bio kraj klasičnog perioda
i početak nečega što mnogi nazivaju mračnim dobom.
Iako rimska kultura nikad nije potpuno nestala,
njen uticaj je slabio i nastajali su novi umetnički oblici
koji su se usredsređivali na religijsku simboliku i alegoriju,
pre nego na proporcije i realizam.
Promena se proširila na arhitekturu
izgradnjom Bazilike Sen Deni u Francuskoj 1137.
Zbog strmih svodova, potpornih polulukova i velikih prozora
građevina je više ličila na kostur i bila je ukrašenija.
To je naglašavalo njenu otvorenu, svetlu unutrašnjost,
nasuprot čvrstim zidovima i stubovima klasičnih zgrada.
U narednih nekoliko vekova,
ovo je postao uzor za katedrale širom Evrope.
Međutim, moda se menja.
S obnovljenim divljenjem italijanske renesanse za antičku Grčku i Rim,
najnoviji stil je počeo da izgleda grubo i inferiorno u odnosu na klasični.
Pišući svoju knjigu iz 1550, "Životi umetnika",
Đorđo Vasari je prvi opisao taj stil kao gotski,
što je bila prezriva aluzija na Varvare
za koje se smatralo da su uništili klasičnu civilizaciju.
Ime se primilo, i uskoro se odnosilo na celokupan srednjovekovni period,
sa svojim mračnim asocijacijama, sujeverjem i jednostavnošću.
Međutim, vreme je prolazilo, kao i ono što se smatralo modernim.
Tokom 1700-ih, nastao je period nazvan prosvetiteljstvo,
koji je iznad svega cenio naučno razmišljanje.
Kao reakcija na to, pisci romantizma, poput Getea i Bajrona
su tragali za idealizovanim viđenjem prošlosti, prirodnih pejzaža
i tajanstvenih duhovnih sila.
Ovde je reč gotika ponovo dobila novu namenu,
opisivala je književni žanr koji je nastao kao mračnija grana romantizma.
Termin je prvi put upotrebio Horas Volpol
povodom njegovog romana iz 1764, "Otrantski zamak",
aludirajući na zaplet i opštu atmosferu.
Mnogi elementi ovog romana su postali zaštitni znakovi žanra,
inspirišući klasike i bezbrojne filmove koje je iznedrio.
Gotika je ostala zaštitni znak književnosti i filma do 1970-ih,
kada je nastala nova muzička scena.
Nadahnuti umetnicima, poput Dorsa i Velvet Andergraunda,
britanske postpank grupe,
poput Džoj Divižna,
Bauhausa
i Kjura,
su spajale mračne tekstove i pankersku disonancu
sa prizorima nastalim po uzoru na viktorijansko doba,
klasične horore
i androgenu glamuroznu modu.
Do ranih 1980-ih, slične bendove su stalno opisivali
u muzičkoj štampi kao gotik-rok,
a popularnost ovog stila ga je izvela iz zatamnjenih klubova
do većih izdavača i MTV-ja.
A danas, uprkos povremenoj negativnoj medijskoj pažnji i stereotipima,
gotska muzika i moda i dalje opstaju kao snažna pojava iz podzemlja.
Takođe su se raslojili u podžanrove,
poput sajbergotike,
gotabilija,
gotik-metala,
pa čak i stimpanka.
Istorija reči gotika počiva
u hiljadugodišnjem okviru protivkulturnih pokreta,
od otpadnika osvajača koji su postali kraljevi,
preko lukova tornjeva koji su zamenili čvrste stubove
do umetnika koji su otkrili lepotu mraka.
Svaki korak je bio neka vrsta revolucije
i težnje civilizacije da posegne u svoju prošlost i preoblikuje svoju sadašnjost.