Έχετε βρεθεί ποτέ σε συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια;
Εμείς έχουμε, και είναι αγχώδης και περίπλοκη,
οπότε ας προσπαθήσουμε να αγκιστρωθούμε στο θέμα.
Όλα ξεκίνησαν στην δεκαετία του 1940.
Μετά από το σοκ και τον τρόμο του πολέμου και την χρήση της ατομικής βόμβας,
η ατομική ενέργεια υποσχέθηκε να είναι μια ειρηνική αρχή για την νέα τεχνολογία,
βοηθώντας τον κόσμο να ξανασταθεί στα πόδια του.
Η φαντασία των πάντων ξεπερνούσε τα όρια.
Θα γινόταν ο ηλεκτρισμός δωρεάν;
Θα μπορούσε η πυρηνική ενέργεια να τακτοποιήσει την Ανταρκτική;
Θα υπήρχαν πυρηνικά αυτοκίνητα, αεροπλάνα, ή και σπίτια;
Φαινόταν πως όλα αυτά ήταν μόνο μερικών χρόνων δουλειά μακριά.
Μόνο ένα πράγμα ήταν σίγουρο: Το μέλλον ήταν ατομικό.
Μερικά χρόνια αργότερα, υπήρχε μια "ατομική" απογοήτευση·
όπως αποδείχθηκε, η πυρηνική ενέργεια πολύ περίπλοκη και ακριβή.
Μετατρέποντας την φυσική σε μηχανική ήταν εύκολο στο χαρτί,
αλλά δύσκολο στην κανονική ζωή.
Επίσης, ιδιωτικές εταιρίες πίστευαν πως η πυρηνική ενέργεια ήταν πολύ επικίνδυνη
ως επένδυση· οι περισσότερες προτιμούσαν να μείνουν στο φυσικό αέριο, κάρβουνο και πετρέλαιο.
Αλλά υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που δεν ήθελαν απλώς να παρατήσουν
την υπόσχεση της πυρηνικής εποχής· μία συναρπαστική νέα τεχνλογία,
η προοπτική για εξαιρετικά φτηνό ηλεκτρισμό,
η προοπτική για ανεξαρτητοποίηση από όλες τις εισαγωγές αερίου και πετρελαίου,
και, σε μερικές περιπτώσεις, μία μυστική επιθυμία για κατοχή πυρηνικών όπλων
υπό την προϋπόθεση να υπάρχει ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχιστεί.
Η καλύτερη εποχή για την πυρηνική ενέργεια ήρθε επιτέλους στις αρχές της δεκατίας του '70, όταν
ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή εκτόξευσε τις τιμές του πετρελαίου παγκοσμίως.
Τώρα, το εμπορικό ενδιαφέρον και οι επενδύσεις έχουν αυξηθεί με εκθαμβωτικός ρυθμό.
Περισσότεροι από τους μισούς πυρηνικούς αντιδραστήρες του κόσμου χτίστηκαν
μεταξύ του 1970 και 1985.
Αλλά τι είδος αντιδραστήρα να χτιστεί, όταν υπάρχουν τόσα πολλά είδη
για να διαλέξεις;
Ένας εκπληκτικά ασθενέστερος υποψήφιος κέρδισε:
O αντιδραστήρας ελαφρού ύδατος.
Δεν ήταν πολύ καινοτόμος, και δεν ήταν πολύ δημοφιλής μεταξύ των επιστημόνων,
αλλά είχε μερικά καθοριστικά πλεονεκτήματα:
ήταν παρούσα, δούλευε και δεν ήταν υπερβολικά ακριβή
Επομένως, πώς δουλεύει ένας αντιδραστήρας ελαφρού ύδατος;
Η βασική αρχή λειτουργίας τους είναι σοκαριστικά απλή:
ζεσταίνει νερό χρησιμοποιώντας μια τεχνητή αλυσιδωτή αντίδραση
Η πυρηνική σχάση απελευθερώνει εκατομμύρια φορές περισσότερη ενέργεια
απ'ότι θα απελευθέρωνε ποτέ μια χημική αντίδραση.
Βαρέα μέταλλα, αρκετά ασταθή όπως το Ουράνιο-235
βομβαρδίζονται με νετρόνια.
Το νετρόνιο απορροφάται αλλά το αποτέλεσμα είναι ασταθές.
Τις περισσότερες φορές, διαχωρίζεται σε ελαφρότερα ταχέως κινούμενα στοιχεία
κάποια επιπλέον ελεύθερα νετρόνια και ενέργεια με τη μορφή ακτινοβολίας.
Η ακτινοβολία ζεσταίνει το νερό που την περιβάλλει ενώ τα νετρόνια επαναλαμβάνουν τη διαδικασία
με άλλα άτομα, απελευθερώνοντας περισσότερα νετρόνια και ακτινοβολία
σε μια ελεγχόμενη αλυσιδωτή αντίδραση, η οποία είναι πολύ διαφορετική από τη γρήγορη, καταστροφική
αντίδραση που συμβαίνει σε μια ατομική βόμβα.
Στον αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος, ένας συντονιστής απαιτείται για να ελέγχει την ενέργεια των νετρονίων.
Το απλό νερό μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά, γεγονός πολύ πρακτικό δεδομένου
ότι νερό χρησιμοποείται για να κινήσει τις τουρμπίνες ούτως ή άλλως.
Ο αντιδραστήρας ελαφρού ύδατος επικράτησε καθώς είναι φτηνός και απλός.
Ωστόσο, δεν είναι ούτε ο ασφαλέστερος ούτε ο αποτελεσματικότερος
ούτε ο πιο εξελιγμένος τεχνολογικά πυρηνικός αντιδραστήρας.
Η ανανεωμένη μανία με την πυρηνική ενέργεια κράτησε μόλις μια δεκαετία, ωστόσο
το 1979, στο πυρηνικό εργοστάσιο στο νησί Three Mile στην Πενσυλβάνια
μόλις και μετά βίας αποφεύχθηκε η καταστροφή όταν έλιωσε ο πυρήνας του αντιδραστήρα.
Το 1986, η καταστροφή στο Τσέρνομπιλ, απείλησε ολόκληρη την κεντρική Ευρώπη
με ένα ραδιενεργό σύννεφο. Το 2011 η καταστροφή στη Φουκοσίμα
πυροδότησε νέες συζητήσεις και ανησυχίες.
Ενώ στα 1980 τέθηκαν σε λειτουργία 218 πυρηνικοί αντιδραστήρες.
ο σημερινός αριθμός του και το μερίδιό τους στην παραγωγή ηλεκτρικής
ενέργειας παραμένει αμετάβλητο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Επομένως, πώς είναι σήμερα τα πράγματα;
Σήμερα η πυρηνική ενέργεια καλύπτει το 10% της παγκόσμιας ζήτησης.
Υπάρχουν περίπου 439 αντιδραστήρες σε 31 χώρες.
Περίπου 70 αντιδραστήρες είναι υπό κατασκευή το 2015.
οι περισσότεροι σε χώρες που αναπτύσσονται γοργά.
Γενικά, 116 νέοι αντιδραστήρες σχεδιάζονται παγκοσμίως.
Οι περισσότεροι πυρηνικοί αντιδραστήρες κατασκευάστηκαν 25 χρόνια πριν με ήδη απαρχαιωμένη τεχνολογία.
Παραπάνω από το 80% είναι διάφορα είδη αντιδραστήρων ελαφρού ύδατος.
Σήμερα πολλές χώρες αντιμετωπίζουν το δίλημμα: δαπανηρή αντικατάσταση των παλιών
αντιδραστήρων, με πιθανώς πιο αποδοτικούς, αλλά λιγότερο ελεγμένους, ή
παντελής απομάκρυνση από την πυρηνική ενέργεια και στροφή σε παλαιότερες ή νεότερες
μορφές ενέργειας διαφορετικού κόστους αλλά και περιβαλλοντικής επιβάρυνσης.
Επομένως πρέπει ή όχι να χρησιμοποιούμε την πυρηνική ενέργεια;
.
΄
.