9 gün önce bir yangın vardı.
Arşivlerim:
175 film, 16-milimetre negativim,
bütün kitaplarım, babamın kitapları,
biriktirirdim --
ben bir koleksiyoncuydum, çok büyük, geniş --
hepsi yok oldu.
Sadece bakakalmıştım,
ve ne yapacağımı bilmiyordum.
Demek istediğim, bu --
ben, sahip olduğum şeyler miydim?
Her zaman günü yaşarım -- "Bugün"ü severim.
Geleceğe değer veririm.
Ve küçükken bana oldukça ilginç bir şey öğretmişlerdi,
her zaman kötü bir şeyi iyi bir şeye çevirmek zorundayız.
Kötü bir şeyi iyi bir şeye çevirmek zorundayız.
Bu kötü bir şeydi! Ben --
öksürüyordum. Hastaydım.
Bu, benim kamera lensim. İlk lensim --
35 yıl önce Bob Dylan filmimi çektiğim lensim.
Bu, uzun metrajlı filmim. "Kral, Murray"
1970 Cannes Film Festivali ödülünü kazandı --
elimdeki tek baskısıydı.
Bunlar benim kağıtlarım.
Herşey dakikalar içinde olmuştu -- 20 dakika.
Epifani beni sarstı. Bir şey beni sarstı.
"Kötü bir şeyi iyi bir şeye dönüştürmek zorundasın,"
Arkadaşlarıma, komşularıma, kız kardeşime bunu söylemeye başladım.
Bu arada, bu "Sputnik", geçen sene çekmiştim.
"Sputnik" negatifti. Ona dokunulmamıştı.
Bunlar uzun metrajlı çektiğim ve New York'ta iki hafta içinde
gösterilecek olan Sputnik'te kullandığım
bazı parçalar.
Kardeşimi çağırdım. Komşularımı çağırdım. Dedim, "Gelin, kazın."
Bu benim, masamdayım.
Yapılması 40 küsür sene süren bir masaydı.
Bilirsiniz -- bütün herşey.
Bu kızım, Jean.
O da geldi. Kendisi San Francisco'da bir hemşire.
"Kazıp çıkarın" dedim. "Parçalar.
Parçaları istiyorum. Kırıntılar ve parçalar."
Henüz başlamak üzere olduğum bu fikir aklıma geldi:
küçük parça ve kırıntıların hayatı -- sıradaki projem.
Bu kız kardeşim. O resimlerle ilgileniyor,
çünkü söze gerek bırakmadığını düşündüğüm büyük bir
enstantane fotoğraf koleksiyonum var.
Ve bunlar da resimlerin bazıları --
resimlerin yanmış olması bir bakıma güzel gibiydi.
Bilmiyordum. Ona baktım --
dedim "Vay, bunlar daha mı güzel --"
Bu Jimmy Doolittle hakkında bir taslak. Bu filmi televizyon için yapmıştım.
O elimdeki tek kopyaydı -- onun parçaları.
Kadınlar hakkında fikirler.
Ve kendime dedim ki, "Hey, üzerine çok fazla gidiyorsun!
Neredeyse ağlayacaksın." Ağlamadım.
Ama sadece dedim ki,
"Bunlardan bir şey yapacağım, belki gelecek yıla ..."
Ve bu ana minettarım,
burada sahnedeyim ve bana çok teselli vermiş
olan insanlarla birlikteyim,
ve TEDcilere şunu söylemek istiyorum:
Kendimle gurur duyuyorum. Öyle ki, kötü bir şeyi
alıp çevirip, ondan iyi bir şey yapacağım,
bütün hepsinden.
Bu Arthur Leipzig'in çok sevdiğim orjinal fotografi.
Büyük plak koleksiyonum vardı --
onları kurtaramadım. Evlat, diyorum ki,
filmler yanar, filmler yanar.
Misal, bu 16-milimetrelik bir güvenlik filmiydi.
Negatiflerin hepsi gitti.
Bu babamın, 20 yaşında ilk evlendiğim
kadınla evlenmemi söylediği mektup.
Bu kızım ve ben
Hala orada. Bu sabah oradaydı aslında.
Bu benim evim.
Ailem Scotts Vadisi'ndeki Hilton Oteli'nde kalıyor.
Bu eşim, Heidi,
kendisi olanları benim gibi kabullenemedi.
Çocuklarım, Davey ve Henry.
Oğlum, Davey, otelde iki gece önce.
Yani bu üç dakikalık sürede size
söylemek istediğim şu: Sizlerle paylaşma şansını elde ettiğim
için minnettarım. Gerş döneceğim. TED'de olmayı seviyorum.
Onu yaşamaya geldim, ve şu an yaşıyorum.
Bu, Bonny Doon'daki -Santa Cruz'un hemen dışındaki- penceremin manzarası,
buraya sadece 35 mil ( ~55 km) uzaklıkta.
Herkese teşekkür ederim.
(Alkışlar)