Çocukken, Guinnnes Rekorlar Kitabı'na bayılırdım ve
kendi rekorumu kırmayı gerçekten çok istiyordum.
Ama küçük bir problem vardı:
Ciddi anlamda yeteneksizdim.
Ben de herhangi bir yetenek gerektirmeyen
bir şeyle ilgili rekor kırmaya karar verdim.
Emeklemekte
dünya rekoru.
(Gülüşmeler)
O zamanki rekor 20 km. idi
ve bu kesinlikle yapılabilir gibi geliyordu.
(Gülüşmeler)
Arkadaşım Anne'den yardım aldım
ve birlikte antreman yapmaya bile gerek olmadığına karar verdik.
(Gülüşmeler)
Rekor deneme günü geldiğinde
uğurlu kotlarımızın dışına keçeden pedler yerleştirdik
ve emeklemeye başladık.
Çok zaman geçmeden başımız beladaydı,
çünkü kot pantalon cildimizi tahriş etmişti
ve dizlerimiz sürtünmeden
dolayı acıyordu.
Saatler sonra
yağmur yağmaya başladı.
Anne pes etti.
Daha sonra hava karardı
ve dizlerim pantalonumun içinde kanıyordu ve
soğuktan ve acıdan dolayı
halüsinasyonlar görüyordum.
Ve gerçekten nasıl çok acı çektiğimi şöyle anlatayım:
Lisenin parkuru etrafındaki ilk tur 10 dakika sürdü.
Son tur ise 30 dakika.
12 saatlik emeklemeden sonra
durdum ve
toplamda 13 km. katetmiştim.
Yani rekorun 7 km. gerisindeydim.
Yıllar boyunca bu deneyimimin küçük düşürücü bir şey olduğunu düşündüm,
fakat şu anda farklı olarak bakabiliyorum,
çünkü bu rekoru kırmak isterken
üç şey yapıyordum.
Rahatlık bölgemden çıkıp
dayanıklılığımı test ederek
kendime olan güvenimi bulmaya çalışıyordum
ve kendi kararlarımı verebiliyordum.
O zaman bunu fark etmemiştim
ama bu bir başarısızlık örneği değildi.
Bu cesaretin bir örneğiydi.
1989 yılında 26 yaşımda
San Francisco'da itfaiyeciliğe başladım
ve içinde 1500 erkek olan birimde, 15. kadındım.
(Alkışlar)
Tahmin edebileceğiniz üzere,
bu işi yapıp yapamayacağıma dair bir çok şüphe vardı.
175 cm. 68 kiloluk bir kürek sporcusu olmama ve
12 saatlik diz ağrılarına dayanabilen biri olmama rağmen --
(Gülüşmeler)
Gücümü ve sağlamlığımı kanıtlamam gerektiğini biliyordum.
Bir gün, bir yangın çağrısı aldık ve
elbette ekibimiz olay yerine vardığında
dar sokaktaki bir binadan siyah dumanlar çıkıyordu.
Skip adlı iri yarı arkadaşımla beraberdim.
O, hortumun hemen başındaydı ve ben hemen arkasındaydım.
Tipik bir yangın vakasıydı.
Ortalık dumanlı ve sıcaktı.
Aniden bir patlama
meydana geldi
ve Skip ile ben arkaya doğru uçtuk,
maskem sağa sola vurdu
ve bir süre şaşkınlık yaşadım.
Ayağa kalktım ve
hortumu elime alarak
bir itfaiyecinin yapması gereken şeyi yaptım:
İleri doğru bir hamle yaparak
suyu açtım ve
yangını kendim söndürmeye çalıştım.
Patlamanın sebebi bir su ısıtıcısıydı.
Kimse yaralanmamıştı ve çok büyütülecek bir şey yoktu.
Daha sonra Skip yanıma geldi ve
şaşırmış bir ses tonuyla:
'İyi iş çıkardın, Caroline' dedi.
(Gülüşmeler)
Bu tepkisine şaşırmıştım, çünkü yangın fiziksel olarak çok da zorlayıcı değildi.
Öyleyse neden bana şaşkınlık içerisinde bakıyordu?
Olay daha sonra açıklığa kavuştu.
Çok nazik ve iyi bir itfaiyeci olan Skip,
sadece kadınların
bu kadar güçlü olabileceğini değil aynı zamanda
bu kadar cesur olabileceğini de düşünmemişti.
Ve bunu düşünen sadece o değildi.
Arkadaş, eş dost, beni tanıyan tanımayan,
herkes kariyerim boyunca
bana bu soruyu sordular:
'Caroline onca ateşin ve tehlikenin içinde
hiç korkmadın mı?'
Doğrusu, bir erkek itfaiyeci hiç böyle bir soru sormamıştı.
Ben de merak etmeye başladım.
Cesaret neden kadınlardan beklenen bir şey değil ki?
Cevabı arkadaşlarımdan birinin bana
genç kızının çok ürkek bir yapıya
sahip olduğunu yakınmasıyla aldım.
Kızının ürkek olduğunu
ama bunun da ötesinde ailelerinin
kızlarından daha çok ürkek olduklarını fark ettim.
Kızlarına sürekli 'dikkatli ol,' 'dikkat et,' 'hayır'
deyip duruyorlardı.
Arkadaşlarım kötü ebeveyn değillerdi.
Sadece çoğu ebeveynin yaptığı şeyleri yapıyorlardı.
Kızlarını, erkek çocuklarından daha fazla tembihliyorlardı.
Parkta oynayan çocukları inceleyen bir araştırmada,
araştırmacılar ironik bir şekilde itfaiye direğiyle oynamak isteyen küçük kızların
anne ve babaları tarafından uyarıldığını ve kız çocukları
bu direkle oynamakta ısrar ettiklerinde, ebeveynlerden birinin
mutlaka yardım ettiğini söylüyor.
Peki erkek çocuklar?
Herhangi bir kaygının aksine, aileleri tarafından
cesaretlendirilerek genellikle
kendi başlarına oynamaları konusunda yönlendiriliyorlardı.
Bunun kız ve erkek çocuklara nasıl bir mesaj verdiğini düşünün.
Kızların narin ve yardıma daha çok ihtiyacı olduğu,
erkeklerin ise zor görevlerin üstesinden kendi başlarına gelebildikleri algısı.
Mesaj, kızların korkak, erkeklerin ise
gözü pek olması gerektiğini söylüyor.
Küçük yaştaki kız ve erkek çocukların fiziksel olarak
oldukça benzer yapıda olması da ayrı bir ironi.
Aslında, kızlar genellikle ergenliğe kadar daha güçlü
ve daha olgundur.
Ama, yine de biz yetişkinler,
kızlar daha narinmiş
ve yardıma ihtiyaçları varmış
gibi davranırız.
Bu çocukken özümsediğimiz ve
büyüdükten sonra da devam ettirdiğimiz bir mesaj.
Kadınlar ve erkekler olarak bunun böyle olması
gerektiğine inanıyoruz.
Biz de, ebeveyn olduğumuzda, aynı şeyi kendi çocuklarımıza yapıyoruz
ve böyle devam ediyor.
Artık cevabımı aldım.
Bu yüzden kadınların, hatta itfaiyeci kadınların bile
korkması bekleniyordu.
Bu yüzden kadınlar genelde korkuyordu.
İçinizden bazılarının bu söylediğime inanmayacağını biliyorum,
ama ben korkuya karşı değilim.
Bunun önemli bir his olduğunu ve bizi korumak için var olduğunu biliyorum.
Ama sorun, kızların konfor alanlarının dışında herhangi bir şeyle
karşılaştıklarında onlara öğrettiğimiz
ve teşvik ettiğimiz ilk tepkilerinin korku olmasıdır.
Bu yüzden yıllarca yamaç paraşütü pilotluğu yaptım.
(Alkışlar)
Yamaç paraşütü bir kanat gibidir
ve çok iyi uçar.
Birçok insan için bu, birbirine iplerle bağlı
çarşaf gibi bir şeydir.
(Gülüşmeler)
Dağların zirvesinde
çarşafıma sarılıp
uçarak çok zaman geçirdim.
Ne düşündüğünüzü biliyorum.
Sizler, Caroline burada biraz korkmak gerekir diyebilirsiniz.
Evet gerçekten haklısınız.
Sizi temin ederim, ben o korkuyu hissettim.
Ama bir dağın zirvesinde
rüzgârın doğru zamanda gelmesini beklerken
başka şeyler de hissettim:
Canlılık ve kendime güven.
İyi bir pilot olduğumu biliyordum.
İyi olduğumu bilmesem orada olmazdım.
Havada o kadar yüksekte olmanın nasıl iyi hissettirebileceğini biliyordum.
Evet, korku oradaydı
ama ona şöyle bir göz atıp
ne kadar yersiz olduğunu anladıktan sonra
ait olduğu yere, hayat enerjimin,
beklentilerimin ve
kendime olan güvenimin önünde tutmayarak
uzaklaştırdım.
Yani korkuya karşı değilim.
Sadece cesaretten yanayım.
Kızlarınızın itfaiyeci ya da paraşütçü
olması gerektiğini söylemiyorum.
Söylemeye çalıştığım, kızlarımızı ürkek ve aciz yetiştiriyoruz
ve bu, fiziksel risklere karşı uyarılarla başlar.
Öğrendiğimiz korku ve öğrenmediğimiz deneyimlerimiz
kadın olunca bizimle kalıyor
ve bazı tavırlarımız, yüksek sesle konuşma tereddütümüz,
beğenilmek için gösterdiğimiz tevazu
ve kararlarımızı vermedeki güvensizliğimiz gibi
bunların birer yansımasıdır.
Peki nasıl cesur oluruz?
İşte iyi haber.
Cesaret öğrenilir
ve her öğrenilen şey gibi
sadece alıştırma yapılması gerekir.
İlk olarak,
derin bir nefes almalıyız
ve kızlarımızı
kaykaya binme, ağaca tırmanma
ve parktaki itfaiye direğinde oynamaları için yüreklendirmeliyiz.
Benim annem de, tam olarak bunu yaptı.
Başlangıçta bilmiyordu,
ama araştırmacılar buna bir isim verdiler.
Buna riskli oyun dediler ve
çalışmalar bu riskli oyunun bütün çocuklar için ne kadar önemli olduğunu gösteriyor.
Bu, çocuklara risk değerlendirmesini,
geciktirilmiş tatmin duygusunu,
dirençliliği,
kendisine güveni öğretiyor.
Bir başka deyişle,
çocuklar dışarı çıktıklarında ve cesaret gösterdiklerinde,
önemli hayat dersleri öğreniyorlar.
İkinci olarak, kızlarımızı gerekli gereksiz uyarmaya son vermeliyiz.
Bir dahaki sefere,
'dikkat et, yaralanacaksın,' veya
'yapma, çok tehlikeli' derken dikkat edin.
Gerçekte ona söylediğiniz şeylerin,
kendini zorlamaması gerektiği,
gerçekten yeterince iyi olmadığı,
korkması gerektiği anlamlarına geldiğini hatırlayın.
Üçüncü olarak,
biz kadınlar da cesaret duygusunu hayatlarımızda uygulamalıyız.
Kendimize öğretmediğimiz taktirde, kızlarımıza da öğretemeyiz.
Başka bir nokta da şu:
Korku ve neşe
gerçekten çok benzer duygulardır --
Titreyen eller, hızlı kalp atışları,
sinir gerginliği.
Bahse girerim birçoğunuz
en son korktuğunuzu düşündüğünüzde,
aslında kendinizi canlı hissetmişsinizdir
ve şimdi bir fırsatı kaçırdınız.
Öyleyse alıştırma yapın.
Kızlar dışarıdaki hayatta cesur olmayı öğrenirken,
yetişkinlerin ağaca tırmanmaktan veya yeni şeyleri denemekten çekindiğini görüyorum.
Bu yüzden hepimiz cesur olma alıştırması yapmalıyız.
Evde, ofiste,
hatta burada hayranı olduğunuz biriyle
konuşma fırsatını yakalamak için cesur olun.
Son olarak, kızınızın bisikletiyle
dik bir tepeden aşağıya inmeye
korktuğunu hissettiğinizde, içindeki cesareti keşfetmesine
öncülük edin.
Sonuç olarak, belki de o tepe gerçekten çok diktir,
ama bunu korkuyla değil cesaret sayesinde öğrensin.
Çünkü bu önündeki dik tepeyle alakalı değil.
Bu, onun önündeki hayatla ve
onu koruyamayacağımız tehlikeli durumlarla,
ona yol gösteremeyeceğimiz zorluklarla,
buradaki ve dünya üzerindeki
kızlarımızın gelecekte karşılaşacakları her şeyle
baş etmesi için
yeterli malzemeye
sahip olduğu gerçeği ile ilgilidir.
Bu arada, yeri gelmişken,
bugünün emekleme rekoru --
(Gülüşmeler)
56.61 km.
ve bir kızın bu rekoru aştığını görmeyi çok isterim.
(Alkışlar)