Abigail DeVille: Mücadele yoksa ilerleme de yoktur.
Özgürlüğün tarafında olduğunu iddia ederken çalkantıları küçümseyenler
toprağı işlemeden mahsul almak isteyen erkeklerdir,
gök gürültüsü ve yıldırım olmadan yağmur yağsın isterler.
Okyanus olsun ama dehşetli gürlemesin isterler.
Frederick Douglass, 4 Ağustos 1857.
[Abigail DeVille: "Light of Freedom"]
[Madison Square Park]
Önce Frederick Douglass'ın bir sözünü buldum
ve sadece ben bu yaz olup bitenleri
çevredeki ögelerle birlikte hızlıca ele almayı düşündüm.
Bence o ögeler onun yaptığı resimlerdi.
Yalpalayan dalgaları düşünüp durdum.
Dalgalar halindeki insanlar kol kola girdiler,
global bir salgının ortasındayken
ölümün karşısında durup
protesto yürüyüşü yaptılar
ve bu ulusun asıl kuruluş amacını savunmak için savaştılar.
Bu, Black Lives Matter hareketi,
protestolar ve 400 yıldır bu kıtada yaşayan siyahiler için bir anma.
Heykelin kollarını yerleştirirken
her şeyin çok daha farklı olabileceğini düşünüyordum.
New York ve ülke tarihinde
periyodik olarak kaçırılan anlar ve fırsatlar vardı.
Bunlar gelişim yolundaki anlardı
veya olanak dahilinde oyun alanının eşitlendiği anlardı.
Dördüncü sınıf öğretmenim harika birisiydi.
Adı Hammond idi.
Harikulade bir insandı.
Tarihi adeta yaşatarak önümüze seriyordu.
Martin Luther King'in "I Have A Dream" konuşmasını
bize plaktan dinletmişti
ve o sırada sınıfta yere yaprak düşse duyulurdu.
Sıranın altından en iyi arkadaşımın elini
sürekli tuttuğumu hatırlıyorum.
Çünkü Martin Luther King'in
kendini ifade etme gücünden çok etkilenmiştim.
Hepimizin bu tarihe ortak olduğumuzu düşünerek
büyük şeylerin temelini attı.
Parkta Özgürlük Anıtı'nı ve meşale tutan elinin resimlerini görünce şöyle dedim:
"Pekâlâ, artık bakmayabilirim buna,
bu kadarı yeter.
Bu, düşündüğüm şeyin ta kendisi,
konuşmak istediğim her şey bu."
Özgürlük Anıtı ve meşale tutan el 1876'dan 1882'ye kadar bu parkta kalmış,
bu sırada da Özgürlük Anıtı'nın kaidesi için
fon toplama arayışı sürmüş.
Ben iskele kurmaya bayılırım.