Well, it's really great to be here today,
but I want to talk about different ways that people think,
and one of the first steps is realizing that different kinds of thinking exist.
Another thing I want to challenge the educational system with
is there were some really great minds in the past,
and what would have happened to them
if they were in today's educational system?
What would have happened to Michelangelo today, Beethoven today?
Thomas Edison? A lot of people?
What would happen to them?
OK, we're all familiar with Michelangelo's art.
And there's been a book written about Michelangelo by one of his students.
It's been translated into English.
And he was a lousy student.
He dropped out of school at age 12.
That's 6th grade -
6th grade high school dropout.
That's Michelangelo.
And his father hated art, said that he didn't consider it "learned."
He wanted him to grow up and write legal documents.
Yuck! (Laughter)
Now, fortunately,
he was raised in a situation where they had access to stonecutter tools.
So he had some exposure to it.
All the churches were doing all kinds of art.
So he grew up with exposure to it.
This brings up another very important thing:
how do students get interested in something?
They get exposed.
I ended up in the cattle industry
because I was exposed to it when I was 15 years old.
How about Beethoven?
He had great accomplishment, but a lot of adversity,
and he wrote his greatest works when he was half deaf,
and all the way stone-deaf, and he couldn't perform anymore.
And we're still playing his music today.
In fact, he had a piano company build a special device to go on the piano
to help him to hear.
And this is a reproduction of the device made by the Orpheus Institute.
But he wanted to accomplish things.
Okay, this is one of my most important slides:
the different kinds of minds.
I'm a photorealistic, visual thinker, an object visualizer.
And you know what? I can't do algebra!
And I'd be screened out of today's educational system.
I do talks all over the country on education,
I'm talking to high school kids that can't graduate from high school
if you can't do algebra.
If I'm going to be a chemist, I need algebra,
but for a lot of things you don't, and we need visual thinkers.
We need visual thinkers to solve problems.
Another kind of mind is the mathematical mind,
a pattern thinker.
They think more mathematically. They don't think in pictures.
And then you have the verbal facts people.
Now let's look at how the different kinds of minds approach problem-solving.
Visual thinkers are bottom-up thinkers.
Concepts are learned with specific examples.
I've done a lot of work on improving things
in the livestock industry.
But it was something specific.
It wasn't vague and abstract.
A lot of verbal thinking on a lot of different issues,
it gets very abstract.
I've got to have an issue that I can really put my head around,
so I can do something about it.
But the first step is we've got to realize these different thinkers exist.
The skills can complement each other!
Think about the iPhone - Steve Jobs was an artist!
That's why your phone is easy to use.
The mathematicians had to make it actually work.
And I've had some brain scans,
and I've found out that I've got some big visual thinking circuits!
And this shows my lack of working memory.
So what am I doing with this piece of paper up here?
This is my external working memory.
Because I don't have working memory.
It's all full of water.
In fact,
if I was a computer,
I've got the Amazon cloud or the Microsoft cloud,
the Google cloud, whichever cloud you like the best,
for graphics files,
huge memory for graphics files.
If I can convert it to a graphics file, I remember it.
But I'm only a 286, or a one-bar phone, when it comes to working memory.
So that's why I have these notes here - because it's my external working memory.
Now, how do you figure out in kids what kind of thinker you are?
Visual thinkers are good at art, mechanical things.
I was good at photography.
And this will show up in 2nd or 3rd grade.
Mathematical thinkers will be good at math.
And one of the big mistakes that's made
is they're giving the kids baby math,
and so the math ability doesn't get developed.
Another thing about some of these kids that are super good at math
is they do it in their head.
Don't make them verbally show their work.
That's not how they think.
We've got a big shortage right now of computer coders.
Well, maybe computer coding needs to be introduced to third graders.
And then there are verbal thinkers, who love history, love facts.
Verbal thinkers, I need them to make my things more linear.
Many of my books have co-authors,
because a visual thinker tends to be scattered,
so I need a verbal thinker to make the book more linear.
See, that's the different kinds of minds
working together.
Now I want to talk about the space program.
I always loved the space program.
It was the greatest achievement of my generation.
And there's now people that were mission-critical
that are now getting recognized.
And I was very emotional to go down and visit the Vehicle Assembly Building.
I just loved doing that.
There was a guy named Hal who did algebra equations,
algebra equations for fun,
in a reclusive and messy office.
He admitted he didn't do any of the work,
but without his equations, the lunar landing would not have worked.
He was mission-critical.
Katherine Johnson, the mathematician -
and she finally got recognized.
Her mathematics for calculating orbits was absolutely essential.
Now we've got to give some ladies credits here.
The Playtex Corporation made the space suit.
Four of the finest bra seamstresses sewed it,
and their boss was a TV repairman.
This was probably not the mathematics department here.
But the space suit was super mission-critical.
When I went and visited Cape Kennedy two and a half years ago,
I found out maybe the right stuff rides to the moon,
but the geeks and the misfits and the kids with labels build the stuff.
(Laughter)
I spent 25 years in construction,
and I've worked with skilled trades people
that today would be diagnosed as autistic, dyslexic or ADHD.
So where's that kid today?
Probably playing video games in the basement
because nobody thought to let him play with tools when he was little.
Also, one of the people that worked on this launchpad had Tourette syndrome.
Now, this brings up an important thing about identity.
Autism is an important part of who I am,
but career comes first.
And people ask me all the time,
"Was it really hard, as a person with autism,
to go into the cattle industry?"
Nope, back in the '70s,
being a girl was a bigger barrier than autism could ever be!
(Laughter)
And they really did put bull testicles on my vehicle.
That scene happened.
And another thing in the movie that's totally true is visual thinking.
It shows that accurately.
Now, my grandfather was the co-inventor of the autopilot for airplanes,
and he worked with another person that probably was autistic,
probably a visual thinker,
who came up with this idea for three little coils.
Then my mathematically-minded grandfather, MIT-trained engineer, did the math for it;
the different minds working together.
A lot of kids are getting labels -
autism, dyslexia, ADHD.
I'm worried about them getting screened out.
We need their minds.
Thomas Edison was labeled as a hyperactive high school dropout.
He's got some autistic traits.
Jane Goodall only had a two-year secretarial degree
when she did her famous work.
Would that be possible today?
I want to make you think.
Steven Spielberg -
bullied, dyslexic, rejected from a top film school.
One of the things that saved him:
he was exposed to movies when he was a kid with a Super-8 movie camera.
I got bullied in high school.
They called me all kinds of names, like "tape recorder" and "bones."
They'd go, "Bones!" as I walked across the parking lot.
And the only places I was not bullied
was when I was doing a shared interest with a friend of mine -
riding horses,
some other friends I had with electronics,
friends who shared interests.
Schools need to be keeping these classes:
art, sewing, musical instruments,
woodworking, theater, welding, auto shop ...
(Cheers) (Applause)
creative writing.
(Applause)
We need to be keeping these classes.
They also teach practical problem-solving.
A Nobel Prize winner was 50% more likely to have an art-and-crafts hobby
compared to just some other scientist.
That's another reason.
Steve [Jobs], bullied in school. What would happen to him today?
Albert Einstein, no speech until age 3.
He'd probably be in an autism class today.
Where would he go today?
I want to have you think about that.
And the debate between so-called useless humanities programs,
such as calligraphy,
should not be ignored.
Calligraphy was one of the things that helped Steve Jobs
to be a good designer!
We've got kids today who don't know how to hook up a garden hose.
(Laughter)
They've gotten totally away from the world of the practical.
I have a livestock handling class,
and my students have to do a scale drawing.
And we've got some students today who've never used a ruler,
never used a ruler to measure anything.
Well, I don't know about an electric drill for a kid this little,
but we wanted to have kids growing up and doing real things.
And I loved this kindergarten:
they had five-year-olds making things out of broken computer parts.
This is actually an Italian model.
They believe in hands-on.
We've got a huge shortage today of skilled trades -
plumbers, electricians, mechanics, welders ...
Computers are not going to replace this!
Maybe in the future the computer will diagnose your medical problems,
but it won't fix the hospital's air conditioning.
Always going to have to have people to fix things.
These self-driving cars,
they've got a lot of different sensors and complicated stuff on them.
I had a chance to visit Apple, and that was super cool,
and they need coders, and they need them really badly.
And there's a lot of kids out there that are good at math.
Somebody needs to introduce them to coding!
And when I was a young kid, I used to love to do little projects.
That was a little bird kite that I invented,
and I had to tinker to make it work.
Yeah, we need to get kids doing these things.
Now, when you're weird, what you have to do is you have to sell your work.
So this is one of my drawings right here,
and when I'd show my drawings to people, people were impressed.
In fact, this is a drawing that I sold a major meat company
to have them have me design stuff for them.
I simply showed them my work.
Now, why does it say you have to touch to perceive?
When our industry went from hand-drafting to computers - this was in the mid '90s -
I started noticing very, very strange mistakes on drawings -
like the center of a circle was not in the center of the circle.
And what I learned was that person had never drawn by hand,
and they'd never built anything.
And even today, I've got some drawings from a major engineering company
that had some concrete work in it with no reinforcing rod.
Really?
I don't think that's a very good idea.
They're not seeing their drawings.
When you're weird, you've got to show what you can do.
Show your work off. That's what you've got to do.
And this is a picture of one my early jobs,
and this is the kind of pictures that I would put in my portfolio
to show clients.
An interview for me was spread the drawings on the table,
put the pictures out there,
give them my brochure ...
That's the replica of one of my systems they built for the HBO movie.
And I loved the fact that they put my projects in it.
I've also realized that working with building things
changes your attitude about how you do stuff.
You have to actually get stuff done,
and it's something specific that you have to get done.
It's not abstract; it's real.
And there's my brochure, black and white,
because back in the '70s, '80s and '90s, color printing was just too expensive.
There was no way I was going to pay for color printing.
So I made it really nice in black and white.
Now, what are some of the common denominators
of some of these kids that are different,
of some of these individuals growing up with lots of books and learning?
When I was a young kid, my mother always read to me.
I had some very good teachers.
This is super important.
I didn't talk until age 4,
so I had a very good speech teacher,
and if people talked too fast, I couldn't hear what they said.
It was like, "Buh, buh, buh, buh."
So my speech teacher would slow down and enunciate the hard consonant words.
I had Mrs. Deetch, my 3rd grade teacher ...
Mother had a really good sense of how to stretch me.
A lot of these kids are getting too overprotected now they have a label.
And the problem we've got with autism
is it goes all the way from Einstein, or maybe Thomas Edison,
to somebody who can't dress themself.
We've got the same word!
So the verbal thinkers get locked too much into the word!
And early exposure to career interests,
learning how to work.
My mother got me a sewing job when I was 13;
I was cleaning horse stalls at 15.
Learning how to work: super, super important.
Great mentors -
I had a wonderful science teacher.
He actually was a NASA space scientist,
and what he did is he got me interested in studying,
because now, education was a pathway to a goal.
It wasn't done "just do it for the sake of education."
I'm seeing a lot of kids today:
they doing super well on their academics,
but then when school's over, what's next?
Well, this is the reason why they need to learn how to work.
I've counseled a lot of students,
and said, "If you're in college right now, do career-relative, relevant internships.
Go out and try on careers.
Find out what you love, but also maybe find out what you hate."
It's important to do that.
You can't get an internship?
I say, "Get on your department's web page,
get on the web pages of whole other departments.
There's all kinds of interesting stuff going on
that you can get involved in, if you just look."
And then you discover something,
because originally I thought I was going to be an experimental psychologist
who studied optical illusions.
Well, that wasn't what happened to me.
(Laughter)
It's just that simple.
Also, when you don't have much working memory,
learning how to drive is going to take longer.
But it's essential,
and I can't use this external working memory to learn how to drive.
So what you've got to do to solve the problem of multitasking
is get out there and practice, practice, practice
in totally safe places for a long time.
I did 200 miles on dirt roads,
and the truck was three on the tree, with a really terrible clutch.
(Laughter)
And it started out lurching all around the horse pasture.
It was just absolutely awful.
(Laughter)
Well, the thing that's really important
is we need all the different kinds of minds,
and I'm worried that in some school systems
we're screening out some of these kids because they can't do algebra.
If you do chemistry, you'll do a lot of things that need algebra,
but you don't need it for solving a lot of problems.
It's that simple.
And that was my last slide right there,
and let me give you some examples
of where visual thinking can solve problems.
The Fukushima nuclear power plant mess.
It's not a good idea when you live next to the sea
to put your super important emergency cooling pump
in a non-waterproof basement.
It has an electric motor.
That doesn't work too well under water.
Watertight doors would have saved it.
Then there's the Boeing MAX mess.
You all know what a Sharpie pen looks like.
Would you trust one of those stuck on the side of an airplane,
wired right into active flight controls,
and you didn't tell the pilots?
I don't think so.
You see, when you think about it visually, you see it.
Mathematical kinds of minds, they calculate risk.
Visual thinkers can see risk.
They can also see solutions to problems.
I can see a pigeon just taking that sensor off.
Then what happens? It was a disaster what happened.
There were other mistakes that were made, but that was the first mistake.
They just didn't see it!
That's the thing.
And -
I got to thinking just real recently, "What is common sense?"
(Laughter)
I think common sense is visual thinking.
Because let's say there was a water bottle or something on the floor -
I'd pick that up because if somebody steps on it,
they could break their ankle.
You see, that's seeing it. Common sense is seeing it.
So, I just want to finish up
and say we need to figure out how the different minds work together,
where the skills complement each other.
But the first step is realizing that different kinds of thinking
actually do exist.
And I just want to finish up and say:
the world needs all kinds of minds!
Thank you very much.
(Applause) (Cheers)
É muito bom estar aqui hoje,
e quero falar sobre os diversos modos de pensar das pessoas,
e uma das primeiras coisas é perceber que há diferentes tipos de pensamento.
Também gostaria de questionar o sistema educacional
sobre o que aconteceria com as grandes mentes no passado
se elas frequentassem o sistema educacional de hoje.
O que teria acontecido a Michelangelo ou Beethoven hoje em dia?
Ou a Thomas Edison? A tantas pessoas.
O que teria acontecido com eles?
Todos conhecemos a arte de Michelangelo.
Há um livro sobre Michelangelo, escrito por um de seus alunos,
e traduzido para o inglês,
que conta que o artista era um péssimo aluno,
que abandonou a escola aos 12 anos.
Teria sido na 6ª série.
Abandonou o 6º ano do ensino fundamental.
Esse foi Michelangelo.
O pai dele odiava arte, dizia que não a considerava erudita,
e queria que ele se tornasse redator de documentos jurídicos.
Que chato! (Risos)
Mas, felizmente,
ele foi criado num ambiente com acesso a ferramentas de lapidação.
Assim, ele foi exposto a isso.
Todas as igrejas estavam fazendo todo tipo de arte.
Então ele cresceu exposto a isso.
Isso traz outra questão muito importante:
como os alunos se interessavam por algo?
Eles eram expostos.
Acabei na pecuária
porque fui exposta a ela quando eu tinha 15 anos.
E o Beethoven?
Ele teve muitas conquistas, mas sofreu muitas adversidades,
e escreveu suas maiores obras quando estava meio surdo,
a caminho da surdez total, e não conseguia mais se apresentar.
E ainda hoje estamos tocando sua música.
Na verdade, uma fábrica de pianos construiu um dispositivo especial no piano
para ajudá-lo a ouvir.
Esta é uma reprodução do dispositivo feito pelo Instituto Orpheus.
Mas ele queria realizar coisas.
Este é um dos meus slides mais importantes:
os diferentes tipos de mente.
Sou fotorrealista, pensadora visual, uma visualizadora de objetos.
E sabem de uma coisa? Não sei álgebra!
E eu seria expulsa do sistema educacional de hoje.
Dou palestras pelo país afora sobre educação,
e converso com jovens do ensino médio que não conseguem se formar
porque não sabem álgebra.
Quem for se tornar um químico, vai precisar de álgebra,
mas nem todos vão; precisamos de pensadores visuais,
para resolver problemas.
Outro tipo de mente é a matemática,
um pensador de padrões.
Eles pensam mais matematicamente, não pensam em imagens.
Há também as pessoas dos fatos verbais.
Vamos ver como os diversos tipos de mente abordam a resolução de problemas.
Os pensadores visuais pensam de baixo para cima.
Os conceitos são aprendidos com exemplos específicos.
Trabalhei muito para melhorar as coisas na pecuária.
Mas foi algo específico.
Não era algo vago e abstrato.
Muito pensamento verbal em diversas questões
deixa tudo muito abstrato.
Preciso de um problema concreto para analisar detalhadamente;
somente assim eu consigo resolvê-lo.
Mas a primeira coisa é perceber a existência desses diferentes pensadores.
As habilidades podem se complementar!
Pensem no iPhone: Steve Jobs era um artista!
É por isso que seu iPhone é fácil de usar.
Os matemáticos o fizeram funcionar.
(Risos)
Fiz algumas tomografias do cérebro
e descobri que tenho circuitos grandes de pensamento visual.
E isso explica minha falta de memória de trabalho.
Por que estou com este papel na mão?
Esta é minha memória de trabalho externa.
Porque não tenho memória de trabalho.
Está tudo cheio de água.
De fato,
se eu fosse um computador,
teria a nuvem da Amazon ou da Microsoft,
a nuvem do Google, a nuvem que preferirem,
para arquivos gráficos,
enorme memória para arquivos gráficos.
O que consigo converter num arquivo gráfico, consigo lembrar.
Mas eu sou apenas um computador 286,
ou um telefone de uma barra, quando se trata de memória de trabalho.
É por isso que tenho estas notas aqui; são minha memória de trabalho externa.
Mas como descobrir que tipo de pensadores são os jovens?
Pensadores visuais são bons em arte, coisas mecânicas.
Eu era boa em fotografia.
E isso vai aparecer na 2ª ou 3ª série.
Pensadores matemáticos vão ser bons em matemática.
E um dos grandes erros que cometemos é dar às crianças matemática infantil,
e assim a habilidade matemática não se desenvolve.
E essas crianças craques em matemática fazem tudo de cabeça.
Não as façam mostrar seu trabalho verbalmente.
Não é assim que elas pensam.
Atualmente temos grande escassez de programadores de computador.
Bem, talvez a programação de computador precise ser ensinada na terceira série.
E há pensadores verbais, que amam história, amam os fatos.
Preciso dos pensadores verbais para tornar minhas coisas mais lineares.
Muitos dos meus livros têm coautores,
porque um pensador visual tende a ser disperso,
então preciso de um pensador verbal para tornar o livro mais linear.
Vejam, esses são os diferentes tipos de mente
trabalhando juntas.
Agora quero falar do programa espacial; sempre adorei esse programa.
Foi a maior conquista da minha geração.
E havia pessoas fundamentais na missão que agora estão sendo reconhecidas.
E fiquei emocionada de visitar a montagem do veículo espacial.
Simplesmente adorei fazer isso.
Havia um cara chamado Hal, que fazia equações algébricas,
equações algébricas para se divertir,
em um escritório recluso e bagunçado.
Ele admitiu que não fez nenhum trabalho,
mas, sem suas equações, o pouso lunar não teria funcionado.
Ele foi essencial para a missão.
Katherine Johnson, a matemática,
finalmente foi reconhecida.
Sua matemática para calcular órbitas foi absolutamente essencial.
Agora temos de dar os créditos para essas senhoras aqui.
A Playtex Corporation fez o traje espacial.
Quatro das melhores costureiras de sutiã o fizeram,
e o chefe delas era um técnico de TV.
Provavelmente não foi o departamento de matemática aqui.
Mas o traje espacial foi fundamental.
Quando visitei Cabo Kennedy dois anos e meio atrás,
descobri que talvez a coisa certa leve à Lua,
mas geeks, desajustados e crianças especiais constroem as coisas.
(Risos)
Passei 25 anos na construção,
e trabalhei com profissionais
que hoje seriam diagnosticados como autistas, disléxicos ou com TDAH.
Onde está este jovem hoje?
Provavelmente jogando videogame em casa,
porque ninguém o deixou brincar com ferramentas quando era pequeno.
E, na plataforma de lançamento, trabalhou uma pessoa com síndrome de Tourette.
E isso traz à tona uma questão importante sobre identidade.
O autismo é uma parte importante de quem eu sou,
mas a carreira vem primeiro.
E me perguntam o tempo todo:
"Foi muito difícil, para uma pessoa com autismo, entrar na indústria do gado?"
Não, nos anos 70,
ser mulher era uma barreira maior do que o autismo jamais poderia ser!
(Risos)
E eles realmente colocaram testículos de touro no meu carro.
Essa cena aconteceu.
E outra coisa no filme que é totalmente verdade é o pensamento visual.
Ele mostra isso com precisão.
Bem, meu avô foi o coinventor do piloto automático para aviões,
e ele trabalhou com outra pessoa que provavelmente era autista,
certamente um pensador visual,
que teve a ideia de três pequenas bobinas.
E meu avô de mente matemática,
engenheiro formado pelo MIT, cuidou da matemática;
as diferentes mentes trabalhando juntas.
Muitas crianças estão recebendo rótulos: autismo, dislexia, TDAH.
Estou preocupada que elas sejam excluídas, pois precisamos das mentes delas.
Thomas Edison foi rotulado como um hiperativo que abandonou o colégio.
Ele tem alguns traços autistas.
Jane Goodall só tinha um diploma de um curso de secretariado de dois anos
quando realizou seu famoso trabalho.
Isso seria possível hoje?
Pensem bem nisso.
Steven Spielberg,
sofreu bullying, disléxico, rejeitado por uma escola de cinema famosa.
Uma das coisas que o salvou:
foi exposto a filmes quando era criança com uma câmera de vídeo Super-8.
Sofri bullying no colégio.
Me chamavam de todo tipo de coisa, como "gravador" e "ossos".
Eles diziam "Ossos!" enquanto eu passava pelo estacionamento.
E os únicos lugares onde não sofri bullying
foi quando compartilhava interesses com algum amigo,
cavalgando,
com amigos da eletrônica,
amigos que compartilhavam interesses.
As escolas precisam manter essas aulas,
arte, costura, instrumentos musicais,
marcenaria, teatro, solda, mecânica de carros...
(Aplausos)
escrita criativa...
(Aplausos)
Precisamos manter essas aulas.
Elas também ensinam solução prática de problemas.
Ganhadores de Prêmio Nobel têm 50% mais de chance
de ter um hobby de artesanato, comparados com outros cientistas.
Esse é outro motivo.
Jobs, vítima de bullying na escola. O que aconteceria com ele hoje?
Albert Einstein, não disse nenhuma palavra até os três anos.
Ele provavelmente estaria numa turma de autistas hoje.
Para onde ele iria hoje?
Pensem bem nisso.
E o debate entre os chamados programas inúteis de humanidades,
como caligrafia,
não deve ser ignorado.
Caligrafia foi uma das coisas que ajudou Steve Jobs
a ser um bom designer.
Há crianças hoje que não sabem ligar uma mangueira de jardim.
(Risos)
Elas se afastaram totalmente do mundo do prático.
Tenho uma turma de manejo de gado,
e os alunos têm de fazer um desenho em escala.
E temos alunos hoje que nunca usaram uma régua,
nunca usaram uma régua para medir nada.
Não estou sugerindo uma furadeira para uma criança tão pequena,
mas queremos as crianças crescendo e fazendo coisas reais.
E adorei este jardim de infância,
com crianças de cinco anos fazendo coisas com peças de computador quebradas.
Na verdade, esse é um modelo italiano.
Eles acreditam em pôr a mão na massa.
Hoje temos uma grande falta de serviços especializados:
encanadores, eletricistas, mecânicos, soldadores...
Os computadores não vão substituir isso!
Talvez no futuro o computador vá diagnosticar problemas de saúde,
mas não vai consertar o ar-condicionado do hospital.
Sempre vamos precisar de gente para consertar as coisas.
Esses carros autônomos
têm muitos sensores e coisas complicadas.
Tive a chance de visitar a Apple, o que foi muito legal,
e eles precisam demais de programadores,
E tem um monte de jovens por aí bons em matemática.
Alguém precisa apresentá-los à programação!
Quando criança, eu adorava fazer pequenos projetos.
Aquilo foi uma pipa de passarinho que inventei,
e tive de consertar para que funcionasse.
Sim, precisamos ter crianças fazendo essas coisas.
Mas, quando somos esquisitos, precisamos vender nosso trabalho.
Então, este é um dos meus desenhos,
e, quando os mostrava às pessoas, elas ficavam impressionadas.
Este é um desenho que vendi para um grande frigorífico,
que me contratou para projetar coisas pra eles.
Simplesmente mostrei a eles meu trabalho.
E por que ali diz que temos de tocar para perceber?
Quando nossa indústria passou do desenho manual para computadores,
em meados dos anos 90, comecei a notar erros muito estranhos nos desenhos,
como o centro de um círculo que não estava no centro do círculo.
E o que descobri foi que aquela pessoa nunca tinha desenhado à mão,
e nunca tinha construído nada.
E ainda hoje tenho alguns desenhos de uma grande empresa de engenharia
que tinha um projeto de concretagem, sem haste de reforço.
Sério?
Não acho que seja uma boa ideia.
Eles não estão vendo seus desenhos.
Quando somos estranhos, temos de mostrar o que podemos fazer.
Mostrar nosso trabalho; é isso o que temos de fazer.
Esta é uma foto de um dos meus primeiros trabalhos,
e é o tipo de foto que eu colocava no meu portfólio pra mostrar aos clientes.
Entrevista pra mim era espalhar meus desenhos na mesa,
mostrar fotos,
dar a eles minha brochura ...
Esta é a réplica de um dos meus sistemas reconstruída para o filme da HBO.
E adorei eles terem colocado meus projetos nele no filme.
Também percebi que trabalhar construindo coisas
muda a atitude sobre como fazemos as coisas.
Temos de fazer as coisas,
e é algo específico que temos de fazer.
Não é abstrato; é real.
E aqui está minha brochura, em preto e branco,
porque nos anos 70, 80 e 90, impressão colorida era muito cara.
Não tinha como eu pagar impressão colorida.
Então fiz uma muito legal em preto e branco.
Bem, quais são os denominadores comuns
de algumas dessas crianças que são diferentes,
de alguns desses indivíduos que crescem com muitos livros e aprendizado?
Quando eu era criança, minha mãe sempre lia para mim.
Tive alguns professores muito bons.
Isso é superimportante.
Eu não falava até os 4 anos,
então tive um professor de fala muito bom,
e se as pessoas falassem muito rápido, eu não conseguia entender.
Era como: "Bu, bu, bu, bu".
Então meu professor de fala desacelerava e falava palavras cheias de consoantes.
Havia minha professora da 3ª série, a Sra. Deetch.
Minha mãe sabia como me desafiar.
Muitas crianças são tão superprotegidas que são rotuladas.
E o problema que temos com o autismo
é que desde pessoas como Einstein, ou talvez Thomas Edison,
até alguém que não consegue se vestir sozinho, usamos a mesma palavra.
Então, os pensadores verbais ficam presos demais às palavras.
E a exposição precoce a interesses resulta em aprender a trabalhar.
Minha mãe me arrumou um emprego de costura quando eu tinha 13 anos.
Eu já limpava baias de cavalos aos 15.
Aprender a trabalhar é superimportante.
Ótimos mentores: tive um professor de ciências maravilhoso.
Na verdade, ele era um cientista espacial da NASA,
e despertou meu interesse nos estudos,
porque a educação então era um caminho para um objetivo.
Não era "estude pela educação em si".
Vejo muitos jovens hoje que vão bem na vida acadêmica,
mas, quando saem da escola, o que acontece com eles?
Bem, essa é a razão por que eles precisam aprender a trabalhar.
Eu aconselhei muitos alunos,
e disse: "Se você está na faculdade agora, faça estágios relevantes.
Experimente carreiras.
Descubra o que você ama, mas também descubra o que você odeia".
É importante fazer isso.
Se não conseguir um estágio, eu digo: "Acesse o site do seu departamento,
entre no site de outros departamentos.
Existe todo tipo de coisa interessante acontecendo
na qual você pode se envolver se olhar ao seu redor".
E acabamos descobrimos coisas,
porque originalmente achei que eu ia ser uma psicóloga experimental,
para estudar ilusões de ótica.
Bem, não foi isso que aconteceu comigo.
(Risos)
Simples assim.
Além disso, quando não se tem muita memória de trabalho,
aprender a dirigir pode demorar.
Mas é essencial, e não posso usar a memória externa pra aprender a dirigir.
Então, para resolver a questão da multitarefa, é preciso praticar muito
em lugares totalmente seguros por muito tempo.
Eu fiz 380 km em estradas de terra,
e o caminhão tinha três marchas, com uma embreagem realmente terrível.
(Risos)
E começou sacolejando em todo o pasto de cavalos.
Foi absolutamente horrível.
(Risos)
Bem, o que realmente importa
é que precisamos de todos os diversos tipos de mente,
e me preocupa que alguns sistemas escolares
estejam excluindo alguns desses jovens, por não saberem álgebra.
Quem for estudar química, vai precisar de álgebra,
mas não precisamos dela para resolver muitos problemas.
É simples assim.
E esse foi meu último slide ali,
e deixem-me dar alguns exemplos
de onde o pensamento visual pode resolver problemas.
A bagunça da usina nuclear de Fukushima.
Não é uma boa ideia, quando se mora próximo ao mar,
colocar a sua superimportante bomba de resfriamento de emergência
em um porão não impermeável.
Ela possui um motor elétrico
que não funciona muito bem debaixo d'água.
Portas à prova d'água o teriam salvado.
Depois, veio a bagunça do Boeing MAX.
Todos conhecem uma caneta Sharpie.
Vocês confiariam numa daquelas presas na lateral de um avião,
conectada diretamente aos controles de vôo ativos,
sem contar isso aos pilotos?
Acho que não.
Vejam, quando pensamos sobre isso visualmente, conseguimos ver.
Mentes matemáticas calculam o risco. Pensadores visuais conseguem ver o risco.
Eles também podem ver soluções para os problemas.
Eu posso ver um pombo simplesmente tirando aquele sensor.
Então o que acontece? Foi um desastre o que aconteceu.
Outros erros foram cometidos, mas esse foi o primeiro erro.
Eles simplesmente não viram!
Foi essa a questão.
E...
comecei a pensar muito recentemente, "O que é bom senso?"
(Risos)
Acho que bom senso é pensamento visual.
Suponhamos que haja uma garrafa de água ou algo no chão.
Eu pegaria, pois, se alguém tropeçar ali, pode quebrar o tornozelo.
Vejam, isso é olhar e ver. E bom senso é enxergar isso.
Então, quero concluir dizendo que precisamos descobrir
como as diferentes mentes trabalham juntas,
onde as habilidades se complementam.
Mas antes é preciso perceber a existência dos diversos tipos de pensamento.
Para terminar, eu só queria dizer:
o mundo precisa de todos os tipos de mentes!
Muito obrigada.
(Aplausos) (Vivas)
Bugün burada olmak gerçekten çok güzel
fakat ben insanların düşündüklerinden farklı bir şekilde konuşmak istiyorum
ve bunun ilk adımlarından biri de
düşünmenin farklı türlerinin var olduğunu fark etmek.
Eğitim sistemine meydan okuduğum başka bir şey ise
geçmişte yaşamış bazı muhteşem beyinlerin olması
ve o beyinler bugünün eğitim sisteminde var olsalardı, neler olurdu?
Bugün yaşasalardı, Michelangelo'nun, Beethoven'ın başına neler gelirdi?
Ya Thomas Edison?
Böyle çok kişi var.
Başlarına neler gelirdi?
Hepimiz Michelangelo'nun sanatına aşinayız
ve onun hakkında öğrencisi tarafından yazılmış bir kitap var.
Kitap İngilizce'ye çevrildi.
Michelangelo kötü bir öğrenciydi,
12 yaşında okuldan ayrıldı.
Yani altıncı sınıfta -
6. sınıfta okulu terk eden bir lise öğrencisi.
İşte bu Michelangelo.
Babası sanattan nefret ederdi,
babasının, sanatı "öğrenilmiş" bir şey olarak addetmediğini söylerdi.
Babası onun büyüyüp resmi belge yazarı olmasını isterdi.
İğrenç bir şey!
(Gülüşmeler)
Neyse ki taş yontma aletlerine ulaşabildiği bir çevrede büyüdü.
Böylece bu aletlere maruz kaldı.
Bütün kiliseler her tür sanatı icra ediyordu.
Bunlara da maruz kalarak büyüdü.
Bu durum, çok önemli olan başka bir şeyi ortaya çıkarıyor,
öğrenciler herhangi bir şeye nasıl ilgi duyacak?
Onlara maruz kalacaklar.
Ben kendimi büyükbaş hayvan endüstrisinde buldum
çünkü 15 yaşındayken buna maruz kalmıştım.
Peki ya Beethoven?
Muhteşem bir başarı elde etti fakat çok zorluk çekti,
yarı sağırken en iyi eserlerini yazdı
ve tamamen sağırken de hiç sanat icra edemedi.
Biz onun müziğini bugün hâlâ çalıyoruz.
Oysa onun duymasına yardımcı olup
piyano çalmasını sürdürecek bir aygıtı üreten piyano şirketi vardı.
Bu aygıt, Orpheus Enstitüsü tarafından yeniden üretilmişti.
Fakat Beethoven bir şeyler başarmak istedi.
Pekâlâ, bu benim en önemli slaytlarımdan biri:
Zihinlerin farklı türleri.
Ben fotorealistik, görsel zihinli
ve nesneleri hayalinde canlandıran biriyim.
Fakat matematikten hiç anlamam!
Bugünün eğitim sisteminde dışarıda kalırdım.
Bütün ülke çapında konuşmalar yapıyorum,
liseden mezun olamayan lise öğrencileriyle konuşuyorum,
eğer siz de matematikten anlamıyorsanız haberiniz olsun.
Eğer bir kimyager olacaksam matematiğe ihtiyacım var
fakat birçok şeyde de matematiğe ihtiyacınız yok
ve görsel zihinli kişilere ihtiyacımız var,
sorun çözmek için onlara ihtiyacımız var.
Bir diğer tür ise matematiksel zihin.
Kalıpsal düşünenler.
Onlar daha matematiksel düşünürler, görsel düşünmezler
ve bir de sözelliğe dayanan insanlar var.
Farklı türdeki zihinlerin problem çözmeye nasıl yaklaştıklarına bir bakalım.
Görsel zihinliler tümevarımsal düşünürler.
Kavramlar spesifik örneklerle öğrenilir.
Büyükbaş endüstrisindeki şeyleri geliştirmek için çok çalıştım.
Fakat bu, spesifik bir şeydi.
Belirsiz ve soyut değildi.
Farklı birçok konu hakkındaki çok fazla sözel düşünceyle
çok fazla soyut hâle geliyor.
Kendimi tam anlamıyla verdiğim bir konu olması gerek,
böylece onun için bir şey yapabilirim.
Fakat ilk adım ise böyle farklı düşünen kişilerin var olduğunu
fark etmemiz gerektiği.
Beceriler birbirlerini tamamlayabilir.
iPhone'u düşünün, Steve Jobs bir sanatkârdı.
Bu yüzden telefonunuzu kullanmak kolay.
Matematikçiler telefonun çalışmasını sağlamak zorundaydı.
Bazı beyin taramaları var
ve ben kendimde bazı büyük görsel düşünce devreleri keşfettim.
Bu görsel benim hafıza eksikliğimi gösteriyor.
Peki bir parça kâğıtla burada ne yapıyorum?
Bu benim harici işleyen hafızam.
Çünkü benim çalışan bir hafızam yok.
Tamamen suyla dolu.
Doğrusu, ben bir bilgisayar olsaydım
Amazon Cloud, Microsoft Cloud veya Google Cloud'a sahip olsaydım
hangisini en iyi olduğunu düşünürseniz düşünün,
grafik dosyaları için,
grafik dosyaları için muazzam bir hafızam olurdu.
Eğer dosyayı bir grafik dosyasına dönüştürebilseydim, hatırlardım.
Ama mesele işleyen hafıza söz konusu olunca
ben sadece 286'yım ya da tek çubuk çeken bir telefonum.
İşte bu yüzden yanımda bu notlar var çünkü onlar benim harici işleyen hafızam.
Peki çocukların ne türde bir zihinleri olduğunu kestirebiliyor musunuz?
Görsel zihinli kişiler sanatta ve mekanik aletlerde iyidirler.
Ben fotoğrafçılıkta iyiydim.
Bu durum ikinci, üçüncü sınıfta ortaya çıkacaktır.
Matematiksel zihinliler matematikte iyidirler.
Yapılan en büyük hatalardan biri de
çocuklara bebekler için olan matematiğin verilmesi,
böylece matematik becerisi gelişmiyor.
Bazı çocukların matematikte çok iyi olmalarının sebebi de
kafadan yapıyor olmaları.
Yaptıklarını sözel biçimde göstermelerine izin vermeyin.
Onlar öyle düşünmüyorlar.
Bugün, bilgisayar kodlayıcılarda büyük bir açığımız var.
Belki de kodlamanın üçüncü sınıflara da verilmesi gerek.
Birde sözel zihinliler var,
onlar tarihi ve gerçekleri severler.
Sözel zihinlilerden bazı şeylerimi daha doğrusal yapmalarını isterim.
Birçok kitabımın ortak yazarı var,
çünkü bir görsel zihinli kişi dağılma eğilimindedir.
Bu yüzden kitabı daha doğrusal hâle getirmesi için
sözel zihinli bir kişiye ihtiyacım var.
İşte bunlar birlikte çalışan farklı türdeki zihinler.
Uzay programı hakkında konuşmak istiyorum.
Uzay Programı'nı hep sevmişimdir.
Benim neslimin en büyük başarısıydı.
Kritik görev edinen insanlar vardı,
onlar şimdi tanınmaya başlıyorlar.
Ben gidip araç montaj binasını ziyaret ettiğimde çok duygusallaştım.
Bunu yapmayı sevmiştim.
Matematik denklemleri çözen Hal adında bir adam vardı.
Gözlerden uzak ve dağınık bir ofiste
eğlence için matematik denklemleri çözüyordu.
Hiç iş yapmadığını kabul etmişti
fakat onun denklemleri olmasaydı aya iniş gerçekleşmezdi.
Kritik bir görev yapmıştı.
Matematikçi Katherine Johnson
sonunda tanındı.
Onun uyduları hesap eden matematiği kesinlikle elzemdi.
Burada hanımları tanıtmamız gerek.
Playtex Corporation uzay kıyafetini yaptı.
En iyi dört sütyen terzisi kadın, kıyafeti dikti,
onların patronu da bir televizyon tamircisiydi.
Bu muhtemelen matematik bölümüyle ilgili değildi.
Fakat uzay kıyafeti çok kritik bir görevdi.
İki buçuk yıl önce Kennedy Uzay Merkezi'ni ziyaret ettiğimde
belki de gerekli kişisel özelliklerin Ay'a gittiğini fark ettim
fakat zeki tipler, uyumsuzlar
ve etiketlenmiş çocuklar kumaşı ortaya çıkardı.
(Kahkahalar)
Yapı sektöründe 25 yıl geçirdim
ve bugün otizmli, disleksik
veya dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanısı konan
yetenekli tüccarlarla çalıştım.
Peki o çocuk şimdi nerede?
Muhtemelen bir bodrum katında bilgisayar oyunu oynuyor
çünkü küçükken hiç kimse onun bir şeylerle oynamasına fırsat vermedi.
Ayrıca, bu fırlatma rampasında çalışan kişilerden birinde
Tourette sendromu vardı.
İşte bu kimlik hakkındaki önemli bir şeyi ortaya çıkarıyor.
Otizm, kişinin kim olduğunun önemli bir parçası
fakat kariyer önce gelir.
İnsanlar bana sürekli soruyorlar:
"Otizmli biri olarak büyükbaş hayvan endüstrisine girmek
çok zor oldu mu?"
Hayır olmadı,
1970'lerde bir kız olmak, otizmli olmaktan daha büyük bir engeldi.
(Kahkahalar)
Arabamın üstüne boğa testisi koydular.
Bu manzara yaşandı.
Filmde tamamen gerçek olan başka bir şey ise görsel düşünme.
O da bu durumu tam olarak gösteriyor.
Benim büyük babam uçaklarda kullanılan otomatik pilotun mucitlerinden biriydi
ve muhtemelen otizmli olan başka bir kişiyle çalıştı,
o kişi muhtemelen görsel zihinliydi
ve üç küçük bobinle fikri ortaya o atmıştı.
Sonra benim matematiksel zihinli,
MIT'den eğitim almış büyük babam matematik hesabı yaptı,
farklı zihinler birlikte çalışıyordu.
Birçok çocuk otizmle, disleksiyle
ve dikkat eksikliği hiperaktivite rahatsızlığıyla etiketleniyordu.
Uygunluklarını kontrol etmekten endişeleniyordum.
Onların zihinlerine ihtiyacımız var.
Thomas Edison hiperaktif bir lise öğrencisiyken
okuldan atılan birisi olarak etiketlenmişti.
Bazı otizm özellikleri vardı.
Jane Goodall onu ünlü yapan işi yaptığında
sadece iki yıllık ticaret okuluna gitmişti.
Bu bugün mümkün olabilir miydi?
Bunu düşünmenizi isterim.
Steven Spielberg zorbalığa uğradı,
disleksik idi ve üst düzey bir film okulu tarafından reddedildi.
Onu kurtaran bir şey ise şuydu:
Çocukken Super 8 kameralarla çekilen filmlere maruz kalmıştı.
Lisedeyken ben de akran zorbalığına uğradım.
Bana "kasetçalar" ve "iskelet" gibi türlü isimler koymuşlardı.
Ben otoparktan geçerken "İskelet!" derlerdi.
Zorbalığa uğramadığım nadir yerler ise
bir arkadaşımla ortak ilgi duyduğumuz bir şeyi yapmaktı,
at binmekti,
ortak ilgi alanımın olduğu bazı arkadaşlarımla birlikte
elektroniklerle uğraşmaktı.
Okulların şu gibi sınıfları koruması gerek:
Sanat, dikiş, müzik enstrümanları,
ahşap işçiliği, tiyatro, kaynak yapmak, araba tamirhanesi,
(Alkış)
yaratıcı yazarlık.
(Alkış)
Bu sınıfları bulundurmamız gerek.
Bu alanlar ayrıca uygulamalı problem çözme becerilerini de öğretiyor.
Bir Nobel ödülü sahibinin sanat ve el sanatları uğraşısının olma şansı,
normal bir bilim insanına göre %50 daha yüksek ihtimal.
Bu da başka bir sebebi.
Steve Jobs da zorbalığa uğradı, peki ona bugün ne oldu?
Albert Einstein üç yaşına kadar konuşmadı.
Bugün muhtemelen bir otizm sınıfında olurdu.
Acaba bugün nereye giderdi?
Bunu düşünmenizi isterim.
Kaligrafi gibi
sözde yararsız beşeri bilimler programlarındaki tartışma
görmezden gelinmemeli.
Kaligrafi, Steve Jobs'un iyi bir tasarımcı olmasına yardımcı olan şeylerden biriydi.
Bugünse bahçe hortumunu takmayı bilmeyen çocuklarımız var.
(Kahkahalar)
Uygulama dünyasından tamamen uzakta bir yerdeler.
Benim bir hayvancılık idaresi dersim var
ve öğrencilerimin ölçekli resim yapması gerekiyor.
Bugün hayatında hiç cetvel kullanmamış bazı öğrencilerimiz var,
bir şeyi ölçmek için hiç cetvel kullanmamışlar.
Bu kadar küçük bir çocuğun elektrikli matkap kullandığını bilmezdim
fakat çocukların büyürken gerçek şeyler yapmalarını istedik.
Bu kreşi sevdim,
bozuk bilgisayar parçalarından bir şeyler yapan beş yaşındaki öğrencileri var.
Bu aslında bir İtalyan modeli.
Onlar pratiğe inanırlar.
Bugün beceriye dayalı şu mesleklerde büyük bir açığımız var:
Su tesisatçısı, elektrikçi, tamirci, kaynakçı.
Bilgisayarlar bunların yerini almayacak!
Belki gelecekte bilgisayar sizin sağlık sorununuzu saptayacak
fakat hastanenin klima sistemini tamir edemeyecek.
Bu şeyleri tamir etmek için daima insanlara ihtiyaç olacak.
Sürücüsüz arabaların çok fazla sensörü ve karmaşık sistemleri var.
Apple firmasını ziyaret etme şansım oldu ve çok iyiydi.
Onların kodlayıcılara ihtiyacı var, buna çok ihtiyaçları var.
Matematikte iyi olan çok fazla çocuk var.
Birilerinin onlarla kodlamayı tanıştırması gerek!
Ben küçük bir çocukken küçük projeler yapmayı çok severdim.
Kuş gibi bir uçurtma yapmıştım
ve işe yaraması için onu tamir etmem gerekmişti.
Çocukların böyle şeyler yapmalarına ihtiyacımız var.
Tuhaf birisiyseniz işinizi bir şekilde satmak zorundasınız.
Bu, benim çizimlerimden biri
ve çizimlerimi insanlara gösterdiğimde çok etkileniyorlar.
Aslında bu, büyük bir et firmasına sattığım bir çizim,
beni tasarım ekiplerine almaları için bunu onları satmıştım.
Onlara sadece eserimi gösterdim.
Peki neden "algılamak için dokunmalısınız" yazıyor.
Endüstrimiz el işinden bilgisayarlara geçtiğinde 90'lı yıllardaydık,
ben çizimlerde çok tuhaf hatalar fark etmeye başladım,
mesela dairenin merkezi aslında merkezde değildi.
Öğrendiğim şey ise kişinin eliyle hiç çizim yapmamış olması
ve onların hiçbir şey inşa etmemiş olmasıydı.
Elimde, bugün bile demir donatı olmayan bir betonarme işi yapan
büyük bir mühendislik şirketinin çizimleri var.
Gerçekten mi?
Bunun iyi bir fikir olduğunu düşünmüyorum.
Kendi çizimlerini görmüyorlar.
Tuhaf birisiyseniz yapabileceklerinizi göstermelisiniz.
İşinizi gösterin, yapmanız gereken bu.
İşte bu da ilk yaptığım işlerden birinden bir fotoğraf
ve müşterilerime göstermek için
portföyüme koyduğum türden fotoğraflardan biri.
Girdiğim bir mülakatta,
çizimleri ve resimleri masaya yayıp
onlara broşürümü vermiştim.
Bu, bir HBO filmi için
benim sistemlerimden biriyle oluşturdukları bir kopya.
Benim projemi de koydukları için çok mutlu olmuştum.
Ayrıca şunu da fark ettim ki
bir şeyler inşa etmek için çalışmak,
yaptığınız işe yönelik davranışınızı değiştiriyor.
İşinizi bitirmek zorundasınız
ve yapmanız gereken spesifik bir iş.
Soyut bir şey değil, gerçek bir şey.
İşte bu da broşürüm, siyah beyaz
çünkü 70'lerde, 80'lerde ve 90'larda renkli baskı çok pahalıydı.
Renkli baskıya para ödememe imkân yoktu.
Ben de çok güzel bir siyah beyaz broşür yaptım.
Peki bu çocukların farklı olmasına,
bazı kişilerin çok fazla kitapla ve öğrenimle büyümesine dair
bazı yaygın paydalar neler?
Ben küçük bir çocukken annem daima bana bir şeyler okurdu.
Çok iyi öğretmenlerim oldu.
Bunlar çok önemli.
Dört yaşıma kadar konuşmadım,
bu yüzden çok iyi bir konuşma öğretmenim vardı
ve insanlar çok hızlı konuştuğunda ne dediklerini duyamıyordum.
Sanki "Buh, buh, buh, buh" diyorlardı.
Konuşma öğretmenim bu konuşmaları yavaşlattı
ve sert sessiz sözcükleri telaffuz etti.
Üçüncü sınıf öğretmenim Deetch vardı.
Annemin beni nasıl büyüteceğine dair güçlü bir sağduyusu vardı.
Bugünün birçok çocuğuna aşırı koruyuculuk yapılıyor
ve çocuklar etiketleniyor.
Otizmle ilgili olan sorunumuz ise
otizm, kendi kendine giyinemeyen Einstein'dan
Thomas Edison'a kadar olan çerçevede mi olmalı?
Aynı kelimeye takılıyoruz!
Sözel zihinliler kelimeye çok fazla takılıyorlar.
Meslek hayatına yönelik erken ilgi,
çalışmayı öğrenmek.
Ben 13 yaşındayken annem bana bir dikiş işi bulmuştu,
15 yaşındayken at ahırlarını temizliyordum.
Çalışmayı öğrenmek çok ama çok önemli.
Muhteşem rehber kişiler,
benim çok iyi bir fen bilgisi öğretmenim vardı.
Öğretmenim aslında NASA'da bilim insanıydı
ve bana verdiği şey, ders çalışmaya ilgi duymayı öğretmekti.
Çünkü bugün eğitim bir amaca giden bir yol.
Benim için sadece eğitim uğruna yapılacak bir şey değildi.
Bugün üniversite derslerinde
çok başarılı olan gençler görüyorum
fakat okul bittiğinde ne olacak?
İşte bu, çalışmayı öğrenmenin sebebi.
Çok fazla öğrenciye danışmanlık verdim ve onlara şöyle dedim:
"Bugün üniversitedeyseniz mesleğinizle alakalı stajlar yapın.
Gidin ve böyle stajlar bulun.
Sevdiğiniz şeyi bulun ama aynı zamanda nefret ettiğiniz şeyi de bulun."
Bunu yapmak önemli.
Staj bulamadıysanız
"bölümünüzün internet sayfasına girin,
diğer bütün bölümlerin sayfalarına da girin.
Eğer sadece incelerseniz
katılabileceğiniz her tür ilginç aktivite mevcut."
Sonra bir şey keşfedersiniz
çünkü aslında ben görsel yanılsama okuyan
bir deneysel psikolog olacağımı düşünüyordum.
Fakat böyle olmadı.
(Kahkahalar)
Bu kadar basit.
Ayrıca çok fazla çalışan bir hafızanız olmadığında
araba sürmeyi öğrenmek daha uzun sürer.
Fakat bu gerekli bir şey
ve ben bu harici belleği araba sürmeyi öğrenmek için kullanamam.
Bu durumda çoklu görev sorununu çözmek için yapmanız gereken
tamamen güvenli olan yerlerde
uzun süre ve sürekli pratik, pratik yapmak.
Ben çamurlu yollarda 300 kilometre yaptım,
tır, direksiyondan üç vitesliydi ve çok berbat bir debriyajı vardı.
(Kahkahalar)
Araç atların otladığı yerde sendeleyip durmaya başladı.
Çok berbat bir durumdu.
(Kahkahalar)
Burada çok önemli olan şey,
her tür zihne ihtiyacımızın olduğu
ve şundan endişeliyim ki
bazı okul sistemlerindeki bazı çocukları matematik yapamadıkları için eliyoruz.
Kimya yapabiliyorsanız
matematik gerektiren birçok şeyi yapabilirsiniz
fakat birçok sorunu çözmek için buna ihtiyacınız yok.
İşte bu kadar basit.
Bu da benim son slaytımdı,
görsel düşünmenin sorunları ne zaman çözebileceğine dair
size birkaç örnek vereyim.
Fukuşima Nükleer Santrali faciası.
Deniz kenarında yaşıyorsanız
çok önemli olan acil soğutma pompanızı
su geçiren bir bodrum katına koymak iyi bir fikir değil.
Onun elektrik motoru var.
Su altında çok da iyi çalışmaz.
Su geçirmez kapılar durumu kurtarırdı.
O zaman da Boeing Max faciası olurdu.
Sharpie kalemlerinin nasıl göründüğünü hepiniz biliyorsunuz.
Uçağın bir tarafına saplanmış olan
ve aktif uçuş kumandanına direkt bağlı olan bir şeye güvenir miydiniz
ve bunu pilotlara söylemez miydiniz?
Hiç sanmam.
Bunu görsel olarak hayal ettiğinizde görürsünüz.
Matematiksel zekâlı kişiler riskleri hesaplarlar.
Görsel düşünenler riski görebilirler,
ayrıca sorunların çözümlerini de görebilirler.
Bir güvercinin sensörü devre dışı bıraktığını görebilirim.
Peki sonra ne olur?
Bir felaket olur.
Yapılan başka hatalar da vardı fakat bu ilk yanlıştı.
Onu göremediler, o kadar!
Mesele bu.
Ayrıca son zamanlarda düşünüyorum da, "sağduyu da neyin nesi?"
(Kahkahalar)
Bence sağduyu bir görsel düşünme biçimi.
Mesela yerde bir su şişesi veya başka bir şey olsun -
ben onu oradan alırdım
çünkü birisi üzerine basıp bileğini kırabilir.
İşte bu görmek, sağduyu görmek demek.
Bitirirken şunu söylemek isterim ki
farklı akılların nasıl birlikte çalışabileceklerini çözmemiz gerek,
becerilerin birbirlerini nerede tamamladığını çözmemiz gerek.
Fakat ilk adım,
farklı türdeki düşünme biçimlerinin var olduğunu fark etmek.
Bitirirken şunu söylemek istiyorum:
Dünyanın her tür zihne ihtiyacı var!
Çok teşekkür ederim.
(Alkış)
(Tezahürat)