Cloe Shasha: Hoş geldin Ibram
ve bize katıldığın için teşekkürler.
Ibram X. Kendi: Teşekkürler Cloe
ve Whitney,
bu sohbete katıldığınız için hepinize teşekkür ederim.
Pekala, birkaç hafta önce
George Floyd'un acımasızca öldürüldüğünü öğrendiğimiz gün,
Central Park'ta köpeğine tasma takmayı tercih etmeyen
ve yakınındaki siyahi bir adamın
tasma takması gerektiğini söyleyerek uyardığı beyaz bir kadının
tasma takmak yerine siyahi erkeği tehdit ettiğini,
polisi aramaya karar verdiğini
ve polise hayatının tehdit altında olduğunu iddia ettiğini öğrendik.
Bunu bir video aracılığıyla öğrendiğimizde birçok Amerikalı şaşkınlığa uğradı
ve o kadın, Amy Cooper, kendini ulusal bir televizyonda buldu
ve tıpkı diğer pek çok Amerikalının
ırkçı bir eylemde bulunduktan hemen sonra söylediği gibi,
"Ben ırkçı değilim," dedi.
Pek çok Amerikalı diyorum
çünkü gerçekten ırkçı fikirler ifade eden,
ırkçı politikaları destekleyen Amerikalıların
tarihini düşündüğümüzde,
aslında ırkçı olmadığını iddia eden insanların tarihinden bahsediyor oluruz
çünkü herkes ırkçı olmadığını iddia ediyor,
ister dünyadaki Amy Coopers'lar olsun, ister Donald Trump;
ki Donald Trump çoğunlukla siyahi olan Baltimore'un
hiçbir insanın yaşamak istemeyeceği fare ve kemirgenlerle dolu
bir pislik olduğunu söyledikten sonra ırkçı olmakla suçlandı.
O da şöyle dedi, "Aslında dünyadaki en az ırkçı insan benim."
Yani ırkçılığın esas ruhu
her zaman inkar olmuştur
ve bu ruhun sesi de
her zaman "ben ırkçı değilim" der.
Bu yüzden, işim dahilinde yapmaya çalıştığım şey
Amerikalıların kelime haznelerinden "ırkçı olmamak" kavramını
gerçekten çıkarmak
ve ya ırkçı ya da ırkçılık karşıtı olduğumuzun farkına varmak.
Belirli ırk gruplarının diğer gruplardan daha iyi veya daha kötü olduğunu
veya daha üstün ya da daha altta olduğunu
öne süren fikirler ifade ederiz.
Ya ırkçı oluruz
ya da ırkçılık karşıtı.
Herhangi bir kültürel ve hatta etnik farklılığa rağmen
ırk gruplarının eşit olduğunu öne süren kavramları ifade ederiz.
Ya ırksal eşitsizlik ve adaletsizliğe yön veren
politikaları destekleriz,
tıpkı Breonna Taylor'ın öldürüldüğü Louisville'de gördüğümüz gibi
ya da herkes için adalet ve eşitliğe yön veren politikaları
destekler ve teşvik ederiz.
Bu yüzden, ırkçı fikirler ifade edip etmediğimiz,
ırkçı politikaları destekleyip desteklemediğimiz
konusunda net olmamız gerektiğini düşünüyorum
ve ırkçı olduğumuzda kabul etmeliyiz
çünkü ırkçılık karşıtı olmak,
ırkçı bir fikir ifade ettiğimizde onu kabul etmektir,
şöyle demektir, "Biliyor musun?
Central Park'ta bunu yaparken aslında ırkçıydım.
Fakat değişeceğim.
Irkçılık karşıtı olmak için çabalayacağım."
Irkçı olmak ise Amerikan toplumunu istila eden
ırksal eşitsizlikleri sürekli reddetmektir
ve Amerikalıların zihinlerini istila eden ırkçı fikirleri sürekli reddetmektir.
Ben adil ve tarafısz bir toplum inşa etmek istiyorum
ve bu sürece başlamak için bile
tek yolumuz ırkçılığımızı kabul etmek
ve ırkçılık karşıtı bir dünya inşa etmektir.
Teşekkürler.
CS: Bunun için çok teşekkürler.
Kitabın, "How to Be an Antiracist" [Nasıl Irkçılık Karşıtı Olunur?]
olup bitenlerin ışığı altında en çok satanlardan birisi oldu
ve ırkçılık karşıtlığı ile ırkçılığın,
ırkçılık üzerinde bir görüş sahibi olmak için
tek iki zıt kutup olduğundan bahsediyorsun.
Nasıl ırkçılık karşıtı olabilecekleri açısından konuya aşina olmayanlar için
ırkçılık karşıtlığının temel ilkelerinin ne olduğundan biraz bahseder misin?
IXK: Tabii ki.
Irkçılığın ruhunun inkar olduğunu söylemiştim
ve gerçekten, ırkçılık karşıtlığının ruhu da itiraftır,
bu toplumda büyüdüğünü kabul etmektir,
hayatlarımızın bir noktasında
gerçekten belki de ırkçı olan, belirli ırk gruplarının diğerlerinden
daha iyi veya daha kötü olduğunu öne süren fikirleri benimsemektir
ve ırksal hiyerarşiye inandığımız için,
Amerikalılara sistematik olarak
siyahi insanların daha tehlikeli olduğu,
siyahi insanların suçlara daha yatkın olduğu öğretildiği için,
siyahi insanların ulusal olarak gözetimde tutulan nüfusun
yüzde 40'ını oluşturduğu bir toplumda yaşadığımız zaman,
bu, insanlara normal görünecektir.
Siyahi insanların nüfusun yüzde 20'sini oluşturduğu
fakat insanların yüzde 60'tan fazlasının
polis tarafından vurulduğu bir toplumda,
Minneapolis gibi bir şehirde yaşadığımız zaman,
bu, normal görünecektir.
Yani ırkçılık karşıtı olmak
siyahi insanlarda veya diğer herhangi bir ırk grubunda
yanlış veya aşağılık bir şey olmadığına inanmaktır.
Siyahi insanlar
veya diğer herhangi bir ırk grubunda tehlikeli bir şey yok.
Etrafımızda bu ırksal eşitsizlikleri gördüğümüz zaman,
onları olağan dışı olarak görüyoruz
ve sonra düşünmeye başlıyoruz, birçok siyahi insanın
polis tarafından öldürülmesinin ardında nasıl politikalar var?
Birçok Latin kökenli insanın orantısız olarak
COVID ile enfekte olmasının ardında nasıl politikalar var?
Bu politikaları altüst etmek ve yerlerine daha ırkçılık karşıtı
politikalar koymak için nasıl mücadelenin bir parçası olabilirim?
Whitney Pennington Rodgers: Görünen o ki,
ırkçı olmamak ile ırkçılık karşıtlığı arasında bir ayrım yapıyorsun.
Bundan biraz daha bahsedip bunu detaylandırabilir misin?
İkisi arasındaki fark nedir?
IXK: En basit şekliyle,
ırkçı olmayan, ırkçı olduğunu reddeden bir ırkçıdır
ve ırkçılık karşıtı ise
ırkçı olduğu zamanları kabul etmeye gönüllü olan,
toplumumuzdaki ırksal problemleri
ve eşitsizlikleri fark etmeye gönüllü olan
ve ırksal eşitsizlikleri, politikalarla mücadele ederek değiştirmeye
gönüllü olan kişidir.
Bunu söylüyorum çünkü gerçekten köle sahipleri, köle tüccarları
fikirlerinin, bizim ifademizle, ırkçı olmadığını düşünüyorlardı.
Şöyle şeyler söylüyorlardı,
"Siyahi insanlar Ham'ın lanetli neslidir
ve onlar sonsuza dek kölelikle lanetlenmişlerdir."
Bu "Ben ırkçı değilim" değildir.
Bu "Tanrı'nın kanunu.''
Şöyle şeyler diyorlardı,
"Bilime dayanarak, etnolojiye dayanarak,
doğa tarihine dayanarak,
siyahi insanlar yaradılıştan
köleliğe ve itaatkarlığa yatkındır.
Bu doğanın kanunu. Ben ırkçı değilim.
Ben doğanın yapmam gerektiğini söylediği şeyi yapıyorum."
Böylece ırkçı olmama ve ırkçılığı reddetme yapısı,
bu ülkenin köklerine kadar uzanıyor.
CS: Evet.
Peki konu ırkçılık olduğunda çoğu insan için hala
tarafsızlığın yetersiz olduğunu kabul etmenin neden
bu kadar zor olduğunu düşünüyorsun?
IXK: Çünkü bence ırkçılık karşıtı olmak çok çalışma gerektiriyor.
Çok açık olmalısınız, değil mi?
Hatalı olduğunuzu kabul etmeye gönüllü olmalısınız.
Şunu kabul etmeye gönüllü olmalısınız,
eğer daha fazlasına sahipseniz, örneğin bir beyazsanız
ve daha fazlasına sahipseniz,
bu, siz daha fazlasınız diye olmayabilir.
Yaşamınızda imkan dahilinde çok çalıştığınızı
fakat belirli avantajlara
sahip olduğunuzu ve bunların da size
diğer insanların sahip olmadığı imkanları sağladığını
kabul etmelisiniz.
Tüm bunları kabul etmelisiniz
ve insanların alenen
ve hatta özel olarak
kendilerine karşı eleştirel olmaları çok zordur.
Ayrıca bunun, belki de bundan bahsetmeliydim,
insanların "ırkçı" kelimesini
nasıl tanımladıklarıyla ilgili olduğunu düşünüyorum.
İnsanlar "ırkçı" kelimesini
sabit bir kategori gibi, bir kimlik olarak tanımlamaya yatkınlar.
Bu, kişinin kimliği için gereklidir.
Birisi ırkçı hale gelir.
Bu yüzden de --
Ayrıca bir ırkçıyı, kötü ve uğursuz bir insanla bağdaştırırlar.
Bir ırkçıyı Ku Klux Klan adamı veya kadınıyla bağdaştırırlar.
Onlar da şöyle der, "Ben Ku Klux Klan'da değilim,
ben kötü bir insan değilim
ve hayatımda iyi şeyler yaptım.
Beyaz olmayan insanlara iyi şeyler yaptım.
Bu yüzden ırkçı olamam.
Değilim. Bu benim kimliğim değil."
Fakat aslında ırkçılığı bu şekilde tanımlamamalıyız.
Irkçı, açıklayıcı bir terimdir.
Bir insanın belirli bir anda ne söylediğini veya ne yaptığını tanımlar
ve bir insan bir anda
ırkçı bir fikir ifade ediyorsa,
siyahi insanların tembel olduğunu söylüyorsa, o anda ırkçı olurlar.
Bir sonraki andaysa
yerli insanların kültürlerini takdir ediyorlarsa,
ırkçılık karşıtı olurlar.
WPR: Bir dakika içerisinde
topluluğumuzdan sorular alacağız
fakat öne sürdüğün bu fikri duyduğunda, ırkçılık karşıtlığı fikrini,
birçok insanın, bunun sadece
beyazlar topluluğunu
ilgilendirdiği hissine kapıldığını düşünüyorum.
Siyahi topluluğun ve beyaz olmayan, diğer etnik azınlıkların
bu ırkçılık karşıtlığı fikrine nasıl katılacağını
ve bunu nasıl düşünebilecekleri hakkında biraz konuşur musun?
IXK: Elbette.
Beyaz Amerikalılar çoğunlukla "ben ırkçı değilim" diyorsa,
beyaz olmayan insanlar da çoğunlukla
"Ben ırkçı olamam
çünkü kendim zaten farklı ırktanım," diyor.
Bazı beyaz olmayan insanlar da ırkçı olamayacaklarını
çünkü güçlerinin olmadığını söylüyor.
Yani, her şeyden önce,
çalışmamda yapmaya çalıştığım şey
beyaz olmayan insanların gücü olmadığı fikrini geri püskürtmek.
Beyaz olmayan biri olarak
gücünüzün olmadığını söylemek veya düşünmekten
daha güçsüzleştirici bir şey yoktur.
Beyaz olmayanlar, her insanın sahip olduğu
en temel güçten uzun zaman yararlandılar
ve bu, direnme politikası gücü --
ırkçı politikalara direnme gücü,
ırkçı bir topluma direnme gücü.
Fakat eğer farklı ırktansanız
ve Honduras ve El Salvador'dan
buraya gelen insanların bu ülkeyi
istila ettiğine inanıyorsanız,
Latin kökenli göçmenlerin
hayvanlar ve yağmacı olduğuna inanıyorsanız,
o zaman, ister siyahi, ister Asyalı veya yerli olun,
hiçbir zaman Latin kökenli göçmenleri korumak
ve Latin kökenli göçmenlerin de
diğer gruplar kadar bu ülkeye katabileceği şeyler olduğunu fark etmede
verilen mücadelenin bir parçası olmayacaksınız,
o insanları "işlerinizi çalan" kişiler olarak göreceksiniz
ve dolayısıyla ırkçı bir retoriği,
ırkçı politikaları destekleyeceksiniz
ve muhtemelen bu sizi incitse bile,
diğer bir deyişle, bu sizi incitecek,
eğer siyahiyseniz Haiti ve Nijerya'dan gelen göçmenler,
eğer Asyalı iseniz Hindistan'dan gelen göçmenler.
Yani beyaz olmayan insanlar için bile direnme gücünün olduğunu
fark etmenin son derece önemli olduğunu düşünüyorum
ve beyaz olmayan insanlar, diğer beyaz olmayanları problem olarak gördüğünde
ırkçılığı da problem olarak görmeyeceklerdir.
Irkçılığı problem olarak görmeyen herhangi bir insan ise
ırkçılık karşıtı olmaz.
CS: Konuşmanın başlangıcında buna biraz değindin
fakat ırkçılığın, siyahi topluluklar ve farklı ırktan toplulukların
Amerika'da sistematik olarak
dezavantajlı hale getirilmelerine nasıl neden olduğundan bahsettin,
ki bu, bu topluluklarda COVID-19 nedenli çok fazla ölüme sebep oldu.
Ancak medya genelde beyaz olmayan insanları
hastalığa yatkınlık nedeniyle sorumlu tutuyor.
Bununla bağlantılı olarak merak ediyorum,
ırkçılık karşıtlığı ve vücutla ilgili
potansiyel değişiklik arasındaki ilişki nedir?
IXK: Bence doğrudan bir ilişki var
çünkü ne zaman --
ırkçı fikirlere inandığınız ve onları tükettiğiniz zaman,
değişimin gerekli olduğuna bile inanmazsınız
çünkü o zaman ırksal eşitsizliğin normal olduğuna inanırsınız
ya da değişimin mümkün olduğuna inanmazsınız.
Demek istediğim, siyahi insanların polis tarafından yüksek oranda
öldürülmesinin nedeninin
ya da Latin kökenli insanların yüksek oranda enfekte olmasının nedeninin
onlarla ilgili yanlış bir şeyler olduğuna
ve hiçbir şeyin değiştirilemeyeceğine inanırsınız.
Dolayısıyla, vücutla ilgili yapısal değişim mücadelesinin
parçası olmak bir yana, vücutla ilgili yapısal değişimin
gerekli olduğunu bile görmeye başlamazsınız.
Yani tekrar, ırkçılık karşıtı olmak
ırksal eşitsizliğin yalnızca
iki maddesi olduğunu fark etmektir:
Ya insanlarla ilgili yanlış bir şeyler vardır
ya da güç ve politikayla ilgili yanlış bir şey vardır.
Herhangi bir insan grubunda yanlış bir şey olmadığını fark ederseniz
ve gruplara değiniyorum --
bireyler demiyorum.
Kesinlikle koronavirüsü ciddiye almayan
siyahi bireyler vardır,
enfekte olmalarının nedenlerinden birisi de budur.
Fakat korona virüsü ciddiye almayan beyaz insanlar da var.
Siyahi insanların koronavirüsü ciddiye alma olasılığının
beyazlardan daha fazla olduğunu gösteren çalışmalar var,
fakat kimse kanıtlamadı.
Burada bireylerden bahsetmiyoruz
ve kesinlikle grupları bireyleştirmemeliyiz.
Bir Latin kökenli insanın veya siyahi insanın
bireysel davranışlarına bakarak onların
grubun temsilcileri olduğunu kesinlikle söylememeliyiz.
Bu kendi içerisinde ırkçı bir fikir.
Gruplardan bahsediyorum
ve grupların emsal olduğuna inanıyorsanız
o zaman diğer tek alternatif,
yani eşitsizlik ve adaletsizliği sürdüren diğer tek açıklama
güç ve politika.
Öyleyse zamanı, güç ve politikayı dönüştürmek için harcamak da
zamanı ırkçılık karşıtı olmak için harcamak demektir.
WPR: Seyirciden gelen birkaç sorumuz var.
Birincisi bir topluluk üyesinden geliyor.
"Beyaz ayrıcalığından bahsettiğimizde
ayrıca sohbet etme zorluğuna sahip olmama ayrıcalığından da bahsediyoruz.
Bunun değişmeye başladığını düşünüyor musun?"
IXK: Öyle umuyorum,
çünkü beyaz Amerikalıların da
ayrıcalıklarını eş zamanlı olarak
tanımaları gerekiğini düşünüyorum
yani beyaz olmalarının sonucu olarak artan ayrıcalıkları
ve bunu yapabilmelerinin tek yolu
bu sohbetlere önayak olmak ve bu sohbetleri gerçekleştirmek.
Daha sonra da,
ırkçı politikalar nedeniyle
beyaz Amerikalıların daha fazlasına sahip olduğunu anlamalılar,
evet, daha fazlasına sahipler
fakat beyaz Amerikalıların esas sorgulaması gereken şey bence şu,
özellikle de bu sohbetleri kendi aralarında gerçekleştiriyorken.
Eğer daha adil bir topluma sahip olsaydık,
daha fazlasına mı sahip olurduk?
Çünkü sorduğum şey,
beyaz Amerikalılar ırkçılık nedeniyle daha fazlasına sahip
fakat diğer Batı demokrasilerinde beyaz Amerikalılardan daha fazlasına
sahip olan diğer insan grupları var
ve o zaman şunu sormaya başlıyorsunuz,
diğer ülkelerdeki insanlar neden ücretsiz sağlık hizmetine sahipler?
Onlar neden ücretli ailevi durum iznine çıkabiliyor?
Onların neden çok büyük güvenlik ağları var?
Bizde neden yok?
Bizde neden olmadığı sorusu için
asıl cevaplardan birisi de ırkçılık.
Donald Trump'ın neden Birleşik Devletler'in başkanı olduğu
sorusu için de asıl cevaplardan birisi ırkçılık.
Beyaz Amerikalıların ırkçılık karşıtı olmaları için
onlardan fedakar olmalarını istemiyorum.
İnsanların anlayışlı bir bencilliğe sahip olmalarını istiyoruz.
Yoksullukları birkaç bin beyaz köle sahibi ailelerin zenginliğinin
doğrudan bir sonucu olan
o dört milyon, yani 1860 senesindeki beş milyon yoksul beyaz demeliyim,
kölelikle mücadele etmek için
fedakar olmanıza ihtiyacımız var demek istemiyoruz.
Hayır, aslında kişisel çıkarınıza göre davranmanıza ihtiyacımız var.
Pandemi sonucunda işlerini kaybeden o milyonlarca Amerikalı,
beyaz Amerikalılar,
onlardan fedakar olmalarını istemiyoruz.
Sadece eğer farklı bir öncelikler dizisine sahip olan
farklı bir hükûmetimiz olsaydı,
şu an daha iyi durumda olabileceklerini fark etmelerini istiyoruz.
Üzgünüm, bu konuya hiç girmeyeyim.
CS: Hayır, minnettarız. Teşekkürler.
Bununla bağlantılı olarak,
açıkçası bu protestolar ve bu hareket bazı süreçlere yol açtı:
Konfederasyon heykellerinin kaldırılması,
Minneapolis Şehir Konseyi'nin, polis departmanını kaldırmayı vaat etmesi, vb.
Fakat bu adalet kavgası devam ettikçe politik düzeyde neyin en yüksek
önceliğe sahip olduğunu düşünüyorsun?
Diğer ülkelerden bir şeyler öğrenebilmemiz için bir yol var mı?
IXK: Aslında tek bir politika
önceliğine gerek olduğunu düşünmüyorum.
Yani, eğer birisi cevaplamam için beni zorlasaydı
muhtemelen iki derdim
ve bu da herkes için yüksek kalitede ücretsiz sağlık hizmeti olurdu
ve yüksek kalitede derken yalnızca herkes için
devlet sağlık sigortasından bahsetmiyorum,
aslında eş zamanlı bir senaryodan bahsediyorum,
yani insanların ağırlıklı olarak siyahi olduğu
ve ülkede COVID nedenli en yüksek ölüm oranlarından bazılarına
sahip olan kırsal güneybatı Georgia ve ilçelerinde
insanların Atlanta ve New York'taki insanlarla aynı yüksek kalitede
sağlık hizmetine sahip olduğu bir senaryodan bahsediyorum
ve sonra, eş zamanlı olarak
sağlık hizmetlerinin ücretsiz olduğu.
Bu yıl birçok Amerikalı elbette yalnızca COVID nedeniyle ölmüyor,
ayrıca kalp hastalığı ve kanser nedeniyle de ölüyor,
bunlar Amerikalılar için COVID'den önce de bir numaralı öldürücülerdi
ve bunlar orantısız şekilde siyahiler.
O yüzden diyebilirim ki,
ikinci olarak da tazminatlar.
Birçok Amerikalı
ırksal eşitliğe inandığını
ve ırksal eşitlik getirmek istediğini öne sürüyor.
Birçok Amerikalı, bu ekonomik sistemde bu ülkedeki herkes için
ekonomik geçimin ne kadar kritik olduğunu fark ediyor.
Fakat sonra birçok Amerikalı reddediyor veya tazminatları desteklemiyor.
Öyleyse şöyle bir durum var,
beyaz Amerikalılar, son kontrol ettiğimde,
onların ortalama zenginliği, siyahi Amerikalıların ortalama zenginliğinden
10 kat daha fazla ve yeni bir araştırmaya göre,
2053'e kadar --
yani şu an ve 2053 senesi arasında demeliyim,
beyaz ortalama zenginliğinin büyümesi öngörülüyor
ve bu, mevcut durgunluktan önceydi
ve siyahi ortalama zenginliğinin de
sıfır dolar sınırına inmesi bekleniyor
ve bu, mevcut durgunluğa dayanarak, on yıla yayılabilir.
Bu durumda yalnızca ırksal zenginlik farkımız yok,
ayrıca gittikçe büyüyen bir ırksal zenginlik farkımız var.
Kendini ırksal eşitliğe adadığını söyleyen
ve ayrıca ekonomik geçimin öneminin farkında olan
ve zenginliğin miras olduğunun
ve zenginliğin çoğunun da miras kaldığının farkında olan
Amerikalılar için, mirası düşündüğünüzde
çoğu Amerikalının ırkçı varsaydığı
geçmişi ve eski politikaları düşünüyor oluruz,
ister kölelik olsun ister sınırlar,
tazminatlar gibi büyük bir program olmazsa
gittikçe büyüyen ırksal zenginlik farkını
kapatmaya nasıl başlayabiliriz?
WPR: Zenginlik farkı ve bu ülkedeki zenginlik eşitsizliği
fikrine bağlı olarak,
topluluk üyemiz Dana Perls'den bir sorumuz var.
Şöyle soruyor, "Liberal beyaz örgütlerin
iş ortamında, özellikle de insanların ırkçılık karşısında sessiz kaldığı
veya içten bakmaksızın göstermelik ifadeler kullandıkları ortamlarda
ırkçılık problemlerine etkili şekilde nasıl değinmelerini önerirsin?"
IXK: Tabii ki.
Birkaç öneride bulunabilirim.
Birincisi, onlarca yıldır
her iş yeri alenen çeşitliliğe adanmışlık vaadinde bulundu.
Tipik olarak da çeşitlilik ifadeleri kullandılar.
Bu çeşitlilik ifadelerini temel olarak parçalayabilir
ve yeni bir ifade yazabilirim
ve bu ifade de ırkçılık karşıtlığına adanmış olur.
O ifadede, ırkçı bir fikrin ne olduğunu, ırkçılık karşıtı bir fikrin ne olduğunu,
ırkçı bir politikanın ne olduğunu
ve ırkçılık karşıtı bir politikanın ne olduğunu açıkça tanımlayabilirsiniz.
Bir iş yeri olarak, ırkçılık karşıtı fikirler kültürüne sahip olmaya
ve ırkçılık karşıtı politikalardan oluşturulmuş bir kuruma
sahip olmaya kendinizi adadığınızı ifade edebilirsiniz.
Sonra herkes, o belgeye dayanarak
herkesin fikrini ve o iş yerinin politikalarını ölçebilir.
Bence bu, dönüşüm sürecini başlatabilir.
Ayrıca iş yerleri için,
yalnızca personellerini değil, ayrıca üst idareyi de
çeşitlendirmenin önemli olduğunu düşünüyorum.
Bence bu aynı zamanda kesinlikle kritik.
CS: Seyirciden birkaç soru daha geliyor.
Bir tanesi Melissa Mahoney'den,
"Sanırım Donald Trump, Siyahi Hayatlar Önemlidir hareketini desteklemeyi
partizan bir mesele haline getiriyor,
örneğin Mitt Romney bir barış protestosuna katıldığı için
onunla dalga geçiyor.
Bunu partizanlıktan nasıl çıkarabiliriz?"
IXK: Pekala, bana kalırsa siyahilerin hayatının
demokratik bir ifade olduğunu söylemek,
eş zamanlı olarak cumhuriyetçilerin de
siyahilerin hayatına değer vermediğini söylemek demektir.
Eğer bu esasen Donald Trump'ın söylediği şeyse,
eğer siyahilerin hayatı için
yürüyüş yapmakta bir problem olduğunu söylüyorsa,
öyleyse bunun çözümü nedir?
Çözüm, yürüyüş yapmamak. Peki diğer alternatif nedir?
Diğer alternatif siyahilerin hayatı için yürüyüş yapmamak değil.
Diğer alternatif, siyahiler polis şiddeti veya COVID nedeniyle öldüğü zaman
bunu umursamamak.
Bu yüzden bana göre bunu partizan bir mesele olmaktan çıkarmak için
aynı yolla karşılık vermeli
veya aynı yolla tartışmalıyız
ve cumhuriyetçiler açıkça bunu kendilerinin söylemediğini
iddia edeceklerdir
fakat bu çok basit bir şey:
siyahilerin hayatının önemli olduğuna inanırsınız ya da inanmazsınız
ve eğer önemli olduğuna inanıyorsanız
insan haklarına inandığınız içindir,
öyleyse siyahi insanların ve tüm insanların yaşama hakkının olduğuna,
polis şiddetinden korkmaması gerektiğine,
devletten korkmaması gerektiğine
ve barışçıl bir protestodan korkmaması gerektiğine inanırsınız
fakat bu bozulacaktır
çünkü bazı politikacılar bir kampanya gerçekleştirmek isterse,
o zaman onu gösteren politikayı başlatırsınız ya da başlatmazsınız.
WPR: İnsanların ırkçılık karşıtlığı hakkında
nasıl düşünebilecekleri ve bunu hayatlarına
nasıl dahil edebileceğine dair bir soru sormak istiyorum.
Birçok insanın bunu duyduğunda
şöyle dediğini hayal ediyorum,
ah, eylemlerimin ve kelimelerimin
nasıl algılandığı konusunda
gerçekten dikkatli olmalıyım.
Söylediğim ve yorucu hissettirebilecek olan bu şeyin
ardındaki algılanan niyet nedir
ve sanırım bu, politika fikrine bile bağlanıyor.
Merak ediyorum.
Irkçılık karşıtı olma işiyle birlikte gelen
devasa bir düşüncelilik elementi var.
Sürekli eylemlerinin diğer insanları nasıl incitebileceğini veya kırabileceğini
düşünmekten doğan ruhsal yorgunluk konusunda
endişe duyan insanlara tepkin ve yanıtın nedir?
IXK: İnsanların ruhsal yorgunluğa duyduğu endişenin bir kısmının
hiçbir zaman hata yapmak istememeleri
fikri olduğunu düşünüyorum
ve ırkçılık karşıtı olmanın da
hatalar yapmak ve hata yaptığımızda
bunu fark etmek olduğunu düşünüyorum.
Bizler için kritik olan şey, net tanımlamalara sahip olmak,
böylece kelimelerimizi ve eylemlerimizi değerlendirebiliriz
ve bir hata yaptığımızda o hatayı sahiplenip şöyle diyebiliriz,
"Biliyor musun, bu ırkçı bir fikirdi."
"Aslında ırkçı bir politikayı destekliyordum fakat değişeceğim."
Bizler için önemli olan bir diğer şey ise
birçok şekilde bağımlı olduğumuzu fark etmek
ve biz derken, bireylerin ve kesinlikle bu ülkenin
ırkçılığa bağımlı olduğunu söylemek istiyorum
ve birçok insanın inkar içerisinde
olmasının nedenlerinden birisi de bu.
İnsanlar genelde bağımlılıklarını inkar ederler.
Fakat sonra, bu bağımlılığa sahip olduğumuzu fark ettiğimizde,
bağımlı olan herkesle,
madde bağımlılığının üstesinden gelen arkadaşlar
ve aile üyeleriyle konuşursunuz,
onlar size iyileştiklerini söylemezler,
bunu sürekli düşünmeleri gerekmediğini söylemezler.
Alkol bağımlılığının üstesinden gelen birisi şöyle diyecektir,
"Biliyor musun, bu günden güne bir süreç
ve ben günden güne,
dakikadan dakikaya bunu anlıyorum
ve evet, bağımlı olduğum şeylerden önceki halime dönmek için
kendimi dizginlemek çok zor
fakat aynı zamanda özgürleştirici
ve kurtarıcı
çünkü artık bu bağımlılıkta debelenmek zorunda değilim.
Dolayısıyla bağımlılığım yüzünden
artık insanları kırmam gerekmeyecek."
Bence bu önemli.
Ne hissettiğimizi düşünmek için çok fazla zaman harcıyoruz
ve eylemlerimizin, fikirlerimizin diğerlerine ne hissettirdiği için daha az.
George Floyd videosunun Amerikalıları yapmaya zorladığı bir şeyin
özellikle ırkçılıkları neticesinde bir insanın ne hissettiğini
duymalarını ve görmelerini
sağlamak olduğunu düşünüyorum.
CS: Seyircilerden bir sorumuz daha var.
Şu konu hakkında soruyor;
"Irkçılık karşıtlığı, feminizm ve eşcinsel hakları
çalışmaları arasındaki kesişimsellikten bahsedebilir misiniz?
Irkçılık karşıtlığı çalışmaları, diğer insan hakları meseleleriyle
nasıl bağlantılı ve onları nasıl etkiliyor?"
IXK: Elbette.
Irkçı bir fikri şöyle tanımlarım,
bu, bir ırk grubunun diğer bir ırk grubundan bir şekilde daha üstün
veya daha altta olduğunu öne süren herhangi bir fikirdir.
Irka karşılık, ırk grubu terimini kullanıyorum
çünkü her bir ırk, ırksallaştırılmış kesişen grupların bir derlemesidir;
siyahi kadınlar ve siyahi erkekler var
ve siyahi heteroseksüeller ve siyahi eşcinsel insanlar var,
tıpkı Latin kökenli kadınlar ve beyaz kadınlar ve Asyalı erkekler gibi,
anlamamız gereken asıl kritik şey ise
yalnızca, diyelim ki, siyahileri hedef alan ırkçı fikirler yoktur.
Siyahi kadınları hedef alan,
siyahi lezbiyenleri hedef alan,
siyahi transseksüelleri hedef alan
geliştirilmiş birçok ırkçı fikir var.
Kesişen grupları hedef alan bu ırkçı fikirler de çoğu kez
yine bu grupları hedef alan
diğer bağnazlık biçimleriyle kesişir.
Siyahi kadınlarla ilgili bir örnek vermek gerekirse,
siyahi kadınlarla ilgili en eski ırkçı fikirlerden birisi,
onların alt derece kadınlar olduğu
veya hatta kadın bile olmadıkları
ve kadınlığın zirvesi olan
beyaz kadınlardan daha alt oldukları fikirleridir.
Bu fikir, kadınların zayıf olduğunu
ve bir insan, yani bir kadın,
ne kadar zayıf olursa onun bir o kadar kadın olduğunu
ve bir kadın ne kadar güçlü olursa onun bir o kadar erkeksi olduğunu
öne süren cinsiyetçi fikirlerle kesişmiştir.
Bu iki fikir, siyahi kadını
zayıf, beyaz kadına göre altta olan
güçlü, siyahi, erkeksi kadın fikri olarak
siyahi kadını sürekli aşağılamak üzere kesişti.
Yani zayıf, çok kadınsı beyaz kadın
ve güçlü, çok erkeksi siyahi kadın kurgularını gerçekten anlamanın
tek yolu cinsiyetçi fikirleri anlamaktır,
cinsiyetçi fikirleri reddetmektir
ve hızlı söyleyeceğim,
aynısı ırkçılık ve homofobi kesişmesi için de geçerli,
orada da siyahi eşcinsel insanlar, daha hiper-seksüel oldukları
fikrine maruz kalırlar
çünkü eşcinsel insanların
heteroseksüellerden daha hiper-seksüel oldukları fikri vardır.
Yani siyahi eşcinsel insanlar,
beyaz eşcinsel insanlardan ve siyahi heteroseksüellerden
daha hiper-seksüel olarak görülürler.
Eğer homofobiyi reddetmiyor, anlamıyor ve onunla mücadele etmiyorsanız
bunu da gerçekte göremez, anlayamaz ve reddedemezsiniz.
WPR: Mücadele etme noktası için,
topluluğumuzdan Maryam Mohit'in bir sorusu var, şöyle soruyor,
"Desteği/takibi geri çekme kültürü ve ırkçılık karşıtlığı nasıl bir etkileşimde?
Örneğin birinin geçmişte aşikar olarak ırkçı bir şey yapması
ve onun ortaya çıkması?"
Buna nasıl tepki veririz?
IXK: Vay.
Bence bu çok, çok karışık.
Açıkçası insanları kendilerini dönüştürmeye,
değişmeye, ırkçı oldukları zamanları kabul etmeye teşvik ediyorum
ve açıkçası, topluluk olarak,
insanlara bunu yapabilme gücünü vermeliyiz.
Birisi ırkçı olduğunu kabul ettiği zaman
onlardan desteğimizi/takibimizi anında geri çekemeyiz.
Ayrıca çok kötü bir şey yapan insanlar da var
ve yaptıkları şeyin ne kadar kötü olduğunu anlama konusunda
çok isteksiz olan insanlar da var,
bu yüzden belirli bir anda,
yalnızca korkunç, çok kötü eylem değil
her şeyin ötesinde,
korkunç, çok kötü eylemi kabul etmeyi bile reddetmek.
Bu durumda insanların desteği/takibi gerçekten geri çekmek istemelerini
anlayabiliyorum ve bunu yapmalıyız,
diğer bir yandan,
ırkçı bir tutum sergileyen insanlar için,
özellikle de aşırı kötü biçimde yapanlar için
bir tür neticeye, aleni bir neticeye
kültürel bir neticeye sahip olmalıyız.
Birçok insan için de gidip desteği/takibi geri çekmeye karar verdiler.
Onları eleştirmeme gerek olduğunu düşünmüyorum
fakat kendilerini dönüştürmeyi reddedenler için
ve bir hata yapmış, bunu fark etmiş ve kendini dönüştürmeye
gerçekten kendini adamış olanlar için
bir şeyler düşünmeliyiz.
CS: Evet, yani,
birçok aktivistin tecrübe ettiği endişelerden birisi
Siyahi Hayatlar Önemlidir hareketinin ardındaki enerjinin,
ırkçılık karşıtı değişimin
gerçekten meydana gelmesi için yüksek kalması gerektiğidir.
Bence bu söylediğin şey için de geçerli.
Ayrıca fikrini merak ediyorum, protestolar azalmaya başladığında
ve insanların bağışlarla eşleşen kampanyaları
arka plana düştüğünde,
ırkçılık karşıtlığı hakkındaki bu sohbetin
merkezde kalacağından nasıl emin olabiliriz?
IXK: Elbette.
"How to Be an Antiracist" kitabımın
son bölümlerinden birisinde
"başarısızlık" adlı bir bölüm var.
O bölümde his savunuculuğu adını verdiğim şeyden bahsettim
ve bu olup bitenler, George Floyd'a olanlar
veya Ahmaud Arbery'ye olanlar
ya da Breonna Taylor'a olanlar hakkında kötü hisseden insanlar.
Bu ülke ve ülkenin gidişatı konusunda kötü hissediyorlar.
Daha iyi hissetmeye başlama yolları da
bir gösteriye katılmak.
Daha iyi hissetmeye başlama yolları
belirli bir kuruluşa bağış yapmak.
Daha iyi hissetmeye başlama yolları
bir kitap okumak.
Eğer birçok Amerikalının yaptığı şey buysa,
öyleyse bir kez iyi hissettiklerinde,
diğer bir deyişle, bir birey kitap kulüplerine, gösterilere
veya bağış kampanyalarına
katılma aracılığıyla iyi hissettiği zaman,
o kişilerin kendi hisleri haricinde hiçbir şey değişmeyecektir.
Bu yüzden hislerimizi geçmeliyiz.
Bu, insanlar kötü hissetmelidir anlamına gelmiyor
fakat hislerimizi kullanmalıyız,
olup bitenler hakkında ne kadar korkunç hissediyorsak,
ırkçılık karşıtı gücü ve politikaları
yürürlüğe ve uygulamaya sokmak için hislerimizi kullanmalıyız.
Diğer bir deyişle, hislerimiz bizi teşvik etmeli.
Hislerimiz esas amaç olmamalı.
Bu, bizi iyi hissettirmekle ilgili olmamalı.
Bu, ülkeyi dönüştürmekle alakalı olmalı
ve ülkeyi dönüştürmeye dikkat etmeliyiz
çünkü eğer etmezsek
insanlar tüm bunlar bittiğinde bir kez iyi hissederlerse,
o zaman yine başka bir video ile dehşete düşme ve kötü hissetme durumuna
geri döneriz
ve bu devir sadece devam eder.
WPR: Gerçekleştirebileceğimiz değişim türleri hakkında
ve sistemin daha iyi işlemesi,
devletimizin daha iyi işlemesi,
polisimizin daha iyi işlemesi için
neler yapabileceğimiz hakkında düşündüğümüzde,
diğer ülkelerde bunun için bir model
olup olmadığını düşünüyorum -- özellikle de ırk ve baskı açısından
Birleşik Devletler'in tarihi gerçekten emsalsiz.
Fakat diğer uluslara ve diğer kültürlere baktığımızda,
imkan dahilinde burada uygulayabileceğimiz
diğer modeller var mı?
IXK: Yani, çok fazla var.
Polis memurlarının silah taşımadığı ülkeler var.
Birleşik Devletler'den daha fazla nüfusa sahip olan
fakat daha az sayıda mahkumu olan ülkeler var.
Şiddet suçuyla mücadelede
daha fazla polis ve mahkum değil,
daha fazla iş ve daha fazla fırsat kullanan ülkeler var
çünkü yüksek şiddet suçu seviyelerine sahip olan toplulukların
yüksek seviyede yoksulluk
ve uzun dönemli işsizliğe sahip topluluklara dönüşme eğilimini
biliyor ve görüyorlar.
Bana kalırsa --
Sonra, açıkçası,
diğer ülkeler insanlar için oldukça büyük sosyal güvenlik ağları sağlıyor,
öyle ki insanlar yoksulluk nedenli suç işlemiyorlar,
öyle ki insanlar çaresizlik nedenli suç işlemiyorlar.
Bu yüzden bizler için kritik olarak önemli olan şey,
her şeyden önce
evet, insanlarla ilgili yanlış bir şey olup olmadığını düşünmek
ve sonra polis şiddetini azaltmaya nasıl başlayabiliriz?
Irksal sağlık eşitsizliklerini azaltmaya nasıl başlayabiliriz?
Hangi politikaları değiştirebiliriz? Hangi politikalar işe yaradı?
Sormamız gereken, bu tür sorular
çünkü insanlarla ilgili yanlış hiçbir şey yok.
CS: "Who Gets To Be Afraid in America" [Amerika'da Kimler Korkmalı]
adlı "Atlantic" bölümünde şöyle diyorsun,
"Ne olduğum, siyahi bir erkek olduğum, bu önemli olmamalı.
Kim olduğum önemli olmalı."
Söylediğin de bunun gibi bir şey diye düşünüyorum,
yani diğer yerlerde belki de bu daha olasıdır
ve merak ediyorum,
öncelikli olarak önem taşıdığın bir ülke hayal ettiğinde
bu neye benziyor?
IXK: Pekala, siyahi bir Amerikalı olarak benim düşündüğüm şey,
insanların beni tehlikeli görmedikleri
ve dolayısıyla varoluşumu da tehlikeli kılmadıkları bir ülke.
Bu, bu ülkede dolaşmamı
ve insanların, ten rengim yüzünde benden korkacaklarına
inanmamamı sağlar.
Bu, şuna inanmamı sağlar,
o işi alamadım çünkü mülakatta daha iyisini yapabilirdim,
bu, ten rengimden ötürü olmadı.
Ayrıca şunu da sağlar --
ırksal eşitliğin olduğu bir ülke,
ırksal adaletin olduğu bir ülke,
bilirsiniz, ortak fırsatların olduğu bir ülke,
Afrikalı Amerikalı kültürünün ve Yerli Amerikalıların kültürünün
ve Meksikalı Amerikalıların
ve Koreli Amerikalılarının eşit olarak değer gördüğü bir ülke,
hiç kimseden beyaz Amerikan kültürünü benimsemesi istenmeyen bir ülke.
Standart profesyonel giyim diye bir şey yoktur.
Ayrıca, Amerikalı olmak için İngilizce konuşmayı öğrenmelisin
diye bir şey de yok.
Ayrıca yalnızca herkes için eşitlik ve adalete sahip olmakla kalmayıp
farklılıkları takdirle karşılamanın,
Birleşik Devletler'de var olan
bütün etnik ve kültürel insan farklılıklarını takdirle karşılamanın
bir şekilde bir yolunu bulurduk.
Bu ülkeyi mükemmel yapabilecek olan şey budur,
yani tam anlamıyla
ülke boyunca gezebilmek ve dünyanın her yerine ait
kültürleri öğrenebilmek ve bu kültürleri takdir etmek
ve diğer insanların yaptıkları aracılığıyla
kendi kültürünü anlamak.
Tüm bu acıların ortasında, burada çok fazla güzellik var
ve tüm bu ırkçı politikaların
oluşturduğu yaraların kabuklarını
çıkarmak ve yok etmek istiyorum,
böylece insanlar iyileşebilir
ve gerçek güzelliği görebiliriz.
WPR: Peki Ibram, bu anı düşündüğünde
bu anın, gerçek güzelliğe ulaşmaya yönelik sürecin çizgisinde
neresinde olduğunu düşünüyorsun?
IXK: Sanırım, benim için,
gösterilerde her zaman bir süreç ve direniş görüyorum
ve insanların yenilikçi, sistemik değişim için
değişimin burada olduğunu söylemek için
belediyelerden ve kent meydanlarından insanların seslendiğini biliyorum
fakat insanlar sesleniyorlar
ve insanlar küçük şehirlerden, büyük şehirlerden sesleniyorlar
ve insanlar adını duyduğumuz ve adını hiç duymadığımız
yerlerden sesleniyorlar.
İnsanlar değişim için sesleniyor ve insanlar bıktı.
Yani, bir virüs pandemisi ile yüzleştiğimiz bir zamanda yaşıyoruz
ve bu virüs pandemisinin içinde ırksal bir pandemi de var,
beyaz olmayan insanların orantısız olarak enfekte olduğu ve öldüğü
ve hatta ekonomik de bir pandemi,
40 milyon Amerikalı işini kaybetti
ve kesinlikle bu polis şiddeti pandemisi
ve sonra insanlar polis şiddetine karşı gösteriler yapıyor
ve gösterilerde yalnızca polis şiddetine maruz kalıyorlar.
Yani, insanlar burada temel bir problem olduğunu görüyorlar
ve çözülebilir bir problem var.
Yaratılabilecek bir Amerika var
ve insanlar bunun için sesleniyor
ve her zaman bir başlangıç var.
Başlangıç, şu anda tecrübe ettiğimiz şey.
CS: Sanırım bir sonraki seyirci sorusu
bu konuyu takip edecek, şöyle soruyor,
"Şu anda size ne umut veriyor?"
IXK: Kesinlikle ırkçığa direnmek bana her zaman umut vermiştir
ve hatta, şöyle diyelim,
altı ay önce, ülkedeki insanların neredeyse her gece
ırkçılığa karşı gösteriler yaptığı bir zamanda değildik
fakat insanların direndiği zamanlara ait
tarihlere bakabilirim.
Direniş bana her zaman umut verir
çünkü o her zaman direniştir
ve elbette fırtınalıdır
fakat ardında genelde gökkuşağı vardır.
Fakat ayrıca felsefi açıdan da umut besliyorum
çünkü biliyorum ki değişim getirmek için
değişime inanmamız gerek.
Bir değişimcinin kuşkucu olma ihtimali yok.
Bu imkansız.
Yani değişimi getirmek için
ona inanmam gerektiğini biliyorum.
WPR: Getirmemiz gereken yapısal değişiklik açısından
daha önce söylediğin bazı şeylere hitap eden
başka bir sorumuz daha var.
Maryam Mohit'den, "Dönüştürücü politikaları uygulamaya sokmak açısından
en önemli şey, bu yapısal değişimleri gerçekleştirebilecek doğru kişileri
yüksek sesle oy vererek her seviyede göreve getirmek midir?"
IXK: Bence bu, onun bir parçası.
Kesinlikle, Birleşik Devletlerin Başkanı olarak okul yönetim kurullarından
insanlara oy vermeliyiz, eşitlik ve adalete sebep olan
ırkçılık karşıtı politikaları
kurumsallaştırmaya kendini adamış
insanlara oy vermeliyiz
ve bence bu kritik derecede önemli
fakat odaklanmamız gereken
veya yapmamız gereken tek şeyin
yalnızca bu olduğu düşünmüyorum.
Dönüştürülmesi gereken,
seçilmiş bir yetkili olan politika üreticilerin kapsamının
belirli bir ölçüde dışında kalan kurumlar ve bölgeler var.
Kendi sahalarında, kendi kurumlarında politikaları dönüştürme gücüne
sahip olan yöneticiler
ve CEO'lar var
ve buraya odaklanmalıyız.
Oy verme ile ilgili söyleyeceğim son şey,
bu yılın başlarında "The Atlantic" için bir dizi yazı yazdım,
bunlar Amerikalıları "diğer kararsız seçmenler" adını verdiğim
ve öncelikli olarak yaşlı ve beyaz olan,
cumhuriyetçilikten demokratlığa geçen geleneksel olmayan kararsız seçmenler
hakkında düşündürtmeyi amaçlıyordu.
Demokrat partiye oy veriyorken hiç oy vermemeye başlayan
insanlardan bahsediyorum.
Bu insanlar tipik olarak gençler
ve tipik olarak da beyaz değiller
fakat onlar özellikle beyaz olmayan gençler,
özellikle genç siyahiler ve Latin kökenli Amerikalılar.
Bu insanları, bu genç, siyahi
ve Latin kökenli seçmenleri,
kararsız seçmenler olarak oy verip vermemeye karar vermeye çalışan seçmenleri
tıpkı, örneğin, genel seçimlerde
Trump veya Biden'e oy verme konusunda karar vermeye çalışan
insanları gördüğümüz şekilde görmeliyiz.
Diğer bir deyişle, her ikisini de kararsız seçmen olarak görmek,
onları, evet, bu insanları ikna etmeliyiz şeklinde görmek olacaktır.
Onlar politik sığırlar değil.
Onları öylece değiştiremeyiz.
Onları teşvik etmeli ve ikna etmeliyiz
ve sonra, bu diğer kararsız seçmenler için
oy vermeyi daha kolay hale getirmeliyiz
ve beyaz olmayan bu genç insanlar için en zoru oy vermek,
seçmen baskı politikaları nedeniyle.
CS: Teşekkürler Ibram.
Pekala, bu görüşmenin sonuna yaklaşıyoruz
fakat senden, Instagram'da
birkaç gün önce yazdığın bir şeyi
okumanı isteyeceğim.
Kızının fotoğrafının altına
bu güzel yazıyı yazdın,
bunu ve kısaca bu bakış açısını
yaşamlarımıza nasıl alabileceğimizi bizimle paylaşır mısın merak ediyorum.
IXK: Elbette, evet,
dört yaşındaki kızım Imani'nin bir fotoğrafını paylaştım
ve yazıda da şöyle yazdım,
"Seviyorum ve sevdiğim için direniyorum.
Kamuda ve özelde gitgide çoğalan
ırkçılığa karşı gösterileri besleyen şey üzerine
birçok teori kuruldu.
Ben de bir tane önereyim: sevgi.
Bizler seviyoruz.
Sevdiğimiz insanların,
özellikle de sevdiğimiz siyahi insanların yaşamlarının
ırkçılık şiddeti altında
tehlikede olduğunu biliyoruz.
İnsanlar hep beni neyin teşvik ettiğini soruyorlar.
Cevap aynı: sevgi,
bu küçük kızın sevgisi,
bütün küçük ve büyük insanların sevgisi,
ırkçı politikalarla yasaklanmamış,
ırkçı fikirlerle aşağılanmamış
ve ırkçı şiddet ile korkutulmamış,
insanlıklarının çokluğunda
bütün bir hayat yaşamak istediğim insanların sevgisi.
Irkçılığa karşı olalım.
Yaşamı savunalım.
Yaşamak ve bütün olarak yaşamak için insan haklarımızı savunalım,
çünkü seviyoruz."
Ayrıca Cloe, bir şeyi de vurgulamak istiyorum,
ırkçılık karşıtı olmanın kalbinde de
sevgi yatar,
ülkeyi sevmek yatar,
insanlığı sevmek,
akrabaları, aileyi ve arkadaşları sevmek
ve kesinlikle kendini sevmek yatar.
Ben sevgiyi bir eylem olarak görüyorum.
Ben sevgiyi şöyle görüyorum,
insanların olmak istediklerini söyledikleri kişiye doğru büyümeleri
ve kendimin daha iyi bir biçimine doğru sürekli büyümek için
bir başkasına ve hatta kendime yardım ediyorum.
Bu yüzden, bu ülkeyi sevmek ve insanlığı sevmek
insanlığı yapısal olarak
daha iyi bir biçimine doğru itmek demektir
ve hala bu ırkçılık engelleri varken
daha iyi bir biçim almamızın hiçbir yolu yoktur,
daha iyi bir insanlık yaratmamızın hiçbir yolu yoktur.
WPR: Bence bu çok güzel.
Paylaştığın her şeyi takdir ediyorum Ibram.
Bunun kolay bir şey olmadığını netleştirdi, değil mi?
Burada bunu yok edebilecek
bir yara bandı seçeneği yok, bunun için hepimiz çalışmalıyız
ve bugün buraya getirdiğin
dürüstlük ve düşünceliliği gerçekten takdir ediyorum.
IXK: Rica ederim.
Benimle bu sohbeti gerçekleştirdiğiniz için çok teşekkür ederim.
CS: Çok teşekkürler Ibram.
Bize katıldığın için gerçekten minnettarız.
IXK: Teşekkürler.