Polish napisy

← Odważne Życie Idy B. Wells #OrdinaryWomen

Get Embed Code
6 Languages

Showing Revision 3 created 02/12/2017 by Filip Kaczmarek.

  1. Jest coś nieodpartego w historiach
  2. przegrańców,
  3. w których niezwykli ludzie
  4. zaczynają skromnie, aby
  5. w końcu robić niesamowite rzeczy
    mimo wszystkich przeciwności.
  6. Ale mało jest historii dramatyczniejszych
  7. niż ta o Idzie B. Wells.
  8. Urodzona jako niewolnica w Mississippi
  9. w środku wojny secesyjnej,
  10. została dzielną dziennikarką śledczą
  11. i aktywistką społeczną,
  12. dzisiaj nazywaną
  13. "najgłośniejszym i najtrwalszym
    głosem za prawdą"
  14. w erze niesprawiedliwości.
  15. Od dziecka, Wells nosiła
  16. wyjątkowe brzemienia z wyjątkową odwagą.
  17. Została głową swojej rodziny
  18. w wieku 16 lat, gdy jej rodzice
  19. nagle zginęli z żółtej febry.
  20. Aby wspierać pięcioro bratów i sióstr,
  21. kontynuowała edukację i zaczęła pracę
  22. jako nauczycielka w wioskach Mississippi.
  23. W wieku 21 lat, Wells wsiadła
  24. w pociąg do Memphis
  25. i usiadła w wagonie 1. klasy dla kobiet,
  26. jednak powiedziano jej, że czarnoskóre
  27. mogą korzystać tylko z 2. klasy.
  28. Oprócz ugryzienia konduktora, który
  29. próbował ją usunąć z wagonu, wkrótce
  30. pozwała firmę kolejową za dyskryminację.
  31. Początkowo wygrała, ale
  32. mimo, że werdykt zmieniono apelacją,
  33. artykuł, który o tym napisała
  34. pomógł jej zacząć karierę dziennikarki.
  35. Życie Wells zmieniło się na zawsze w 1892r
  36. gdy jej przyjaciela Thomasa Mossa
  37. zabił biały gang w Memphis
  38. wraz z 2 innymi czarnymi mężczyznami.
  39. Ich brutalne morderstwa zmotywowały Wells
  40. do protestu przeciw linczu, coraz
  41. powszechniejszego narzędzia terroru
  42. używanego przeciw czarnoskórym tuż
  43. po wojnie secesyjnej.
  44. Często fałszywie oskarżano
    czarnoskórych mężczyzn
  45. o gwałt, aby uzasadnić ich morderstwa.
  46. Ale w serii poczytnych
  47. artykułów i ulotek,
  48. Wells utrzymywała, że lincz
  49. nie jest związany z ochroną kobiet,
  50. tylko z ochroną władzy
  51. białych mężczyzn Południa.
  52. Jak wiele zwolenników praw osobistych
  53. którzy podążyli za jej śladem,
  54. w tym dzisiejszych zwolenników,
  55. jej krytyka była mocna ponieważ
  56. była skierowana nie
  57. tylko w występki pojedynczych ludzi
  58. ale w niesprawdzone powołania rasizmu
  59. i władzy stające za nimi.
  60. Jej przełomowa analiza zmieniła
  61. narodowe rozmowy o linczu, a
  62. jej przyszły mentor Frederick Douglass
  63. nazwał swoje zapiski
  64. "marnymi" w porównaniu z jej pracą.
  65. Wells była współwłaścicielką
  66. i redaktorką gazety czarnoskórych
  67. Po tym jak jeden z jej artykułów
  68. przeciw linczu obraził białoskórych
  69. wściekły tłum wszedł do biura gazety
  70. i je zniszczył.
  71. W obliczu gróźb śmierci,
  72. Wells zaczęła nosić pistolet w portmonetce
  73. ale odmówiła wycofania się z
  74. kampanii przeciw linczu.
  75. Powiedziała, że lepiej jest umrzeć w
  76. walce z niesprawiedliwością
  77. niż umrzeć jak pies lub gryzoń w pułapce.
  78. Potem przeniosła się do Nowego Jorku
  79. gdzie zaczęła publikować prasę śledczą
  80. dla większej publiczności,
  81. w tym ulotki zawierające statystyki
  82. dotyczące linczu na Południu.
  83. Jej popularne przemowy w końcu
  84. przeniosły ją do Wielkiej Brytanii
  85. gdzie biali zdawali się o wiele
  86. bardziej wściekli, niż
  87. wielu Amerykanów.
  88. Jej wyprawa z przemowami zainspirowała
  89. międzynarodowe znienawidzenie linczu,
  90. szczególnie ze strony brytyjskich gazet i
  91. polityków, czyniąc Wells najwidoczniejszą
  92. narodową liderką przeciw linczu.
  93. Mimo, że Wells często się krytykowała
  94. za bycie upartą i porywczą,
  95. te same cechy uczyniły ją
    zapalczywą oratorką
  96. i nieustającą wojowniczką przeciw
    niesprawiedliwości.
  97. W obliczu gróźb śmierci od
    białoskórych Południa
  98. i krytyki od skromnych,
    czarnoskórych reformatorów,
  99. którzy uważali ją za zbyt radykalną
  100. Wells odmówiła ustąpienia swoich ideałów
  101. dla komfortu, wygody,
  102. a nawet bezpieczeństwa osobistego.
  103. "Złe czyny poprawia się, świecąc w
  104. nie światłem prawdy"
  105. napisała Wells, która nie bała się mówić o
  106. niemiłej prawdzie, nawet gdy
    kosztowało ją to przyjaciół
  107. lub potencjalnych wspólników.
  108. Mimo bycia otoczoną przez groźby
  109. ludzi chcących ukarać ją za
  110. szczerość z powodu
  111. jej rasy i płci,
  112. odmówiła bycia uciszoną.
  113. Mimo, że walczyła o prawa kobiet,
  114. Wells była często rozczarowana
    białoskórymi sufrażystkami
  115. które uważały problemy rasowe za
  116. oderwanie się od walki z seksizmem.
  117. Niektóre nawet wspierały segregację.
  118. Podczas znanej parady sufrażystek w 1913r.
  119. kiedy czarnoskórym kazano chodzić z tyłu,
  120. Wells po prostu poczekała na
    początek marszu
  121. i prowokująco dołączyła się do
    delegacji swojego stanu.
  122. Podobnie, była sfrustrowana
    przedstawicielami
  123. społeczności czarnoskórych,
    którzy uważali
  124. prawa kobiet za nieważne w
    walce z rasizmem.
  125. Pomiędzy zmaganiami ze swoją rasą i płcią,
  126. Wells często czuła się samotna w walce.
  127. Mimo, że miała wielu konkurentów
  128. i odparła się ogromnej
    społecznej presji do ślubu
  129. Wells pozostała bez męża
    do 30. roku życia.
  130. Gdy miała około 30 lat,
    wreszcie znalazła kochanka
  131. Ferdynanda Barnetta,
  132. czarnoskórego prawnika
    z równą pasją do
  133. sprawiedliwości społecznej
    i mężczyznę, który
  134. całkowicie wspierał jej karierę.
  135. Wzięli ślub i mieli czworo dzieci.
  136. Mimo, że Wells w pewnym momencie
  137. zrezygnowała z pozycji redaktorki gazety,
  138. kontynuowała pracę jako reformatorka
  139. aż do śmierci.
  140. Gdy zginęła w roku 1931 w wieku 69 lat,
  141. Ida B. Wells zmieniła sposób
  142. postrzegania rasy, płci
  143. i przemocy w Ameryce.
  144. Zmieniła się z niewolnicy, która była
  145. uznawana za własność,
  146. w kobietę raz opisaną jako
  147. stąpającą po Ziemi,jakby należała do niej.