Знаеш, секогаш можеш да задеваш луѓе
на многу убав и корисен начин.
Само кажи им: „Што имаш заборавено?“
Немам поим. А што требаше да запомнам?
О не, не ми е намерата да те зезам, но не е тешко.
Се работи за нешто сосема очигледно што го имаш заборавено.
Лесно ќе ти текне бидејќи е толку очигледно.
Епа тоа е најтешкото нешто на светот да се сетиш.
Што е најочигледното нешто кое сум го заборавил?
По ѓаволите, што е тоа?
Кој мислите дека сте?
Како одговараш на такво прашање? Кој/а сте Вие?
Ќе ми одговорите ли со име?
Велиш, „Јас сум Џои Дои, јас сум Алан Ватс“.
Тоа не е точно!
Тоа е нешто што други луѓе ти имаат кажано дека си!
Тие ти го дале тоа име и те научиле
да се идентификуваш со него и да се однесуваш како што се очекува од тебе.
Но, тоа не е кој ти навистина си. Го знаеш тоа многу добро.
Оди наназад во твојата меморија, во твоето детство, пред времето кога тие почнаа да ти го кажуваат сето тоа.
Кој/а си ти?
Ако успееш во тоа ќе знаш многу добро кој/а си ти.
Всушност, што си ти? Длабоко долу, навнатре
е едноставно платното и структурата на самото постоење,
само постои заговор дека ти не смееш да го ослободиш тоа.
Бидејќи секој е. И ако една личност го сфати тоа, другите се по малку навредени.
И тие велат: Како тоа ти си толку голем?
Така секој кој стапи во контакт со тоа кој тие навистина се
и излезе во христијанската цивилизација со тоа, луѓето велат:
„Кој си мислиш дека си ти? Да не си Исус?“
Ти можеш да одговориш: „Исус кажа дека тој е Исус Христос и сите го исмејаа
и тоа е она што вие ми го правите мене.“
Постои одреден рецес на душата, на психата.
каде секој знае совршено добро дека
ти не си само овој неодговорен, мал глушец
за кратко изеден долу на овој свет.
Но, дека ти навистина ја вршиш целата работа.
Ти раководиш.
Само што не можеш да го признаеш тоа исто како што не можеш да признаеш
дека ти си одговорен за тоа како чука твоето сопствено срце.
Ти велиш: „Не, тоа не го правам јас. Јас немам контрола над моето срце.“
Имаш ли било каква контрола над твојата свест? дали знаеш како посакуваш?