This is Kirk.
He suffered from depression for five years.
He tried antidepressants, talking therapy,
and nothing helped.
In May 2015, in Imperial College, he was given psilocybin,
also known as magic mushrooms.
And since that time he's been depression free.
This is Ben.
He suffered from depression for 30 years.
And in that time he tried everything: CBT, group therapy,
a list of medications prescribed to him by his doctor,
and nothing helped.
In June 2015, he was given psilocybin,
and since that time he has been depression free.
Not only had the symptoms of his depression gone,
but in the last year,
he has done an acting course, a printing course,
he's flown on a plane for the first time in a decade,
and his career and social life are flourishing.
I can't show you his face
because magic mushrooms are an illegal psychedelic drug,
and he's asked to remain anonymous.
Magic mushrooms -
you might think of the '60s, dropping out,
jumping out of windows thinking you can fly.
You might think of going crazy,
quite the opposite of what magic mushrooms did to Ben and to Kirk.
And despite its bad reputation, we need to ask the question:
What does this mushroom know that we don't?
What does it do that we can't?
I'm a clinical psychologist at the psychedelic research group
at Imperial.
It's a vibrant group of scientists and clinicians
asking these very unconventional questions in a most conventional way.
It is led by Robin Carhart-Harris - he's a pioneering neuroscientist,
and also overseen by David Nutt,
who is a world-renowned psychopharmacologist.
And together they cut through ribbons and ribbons of red tape
so that we could do the first psilocybin for depression study last year.
And in this study, 20 individuals with treatment-resistant depression,
were given a high dose of psilocybin in a therapeutic setting.
Now, the numbers of may seem small, but the results were remarkable.
We kept seeing these drops in their depression scores
after the psilocybin treatment over and over again.
Their symptoms of depression were going right down,
much bigger reductions in depression scores
than you would expect to see in trials of conventional treatments
like antidepressants and talking therapy.
The depression scores were going right down,
and they were staying down.
Six months after the dose,
six of them were still in remission, no symptoms of depression.
Three of them didn't really respond to the drug,
so there were small reductions in their depression
but only for about a week.
But for 11, their depression was greatly reduced for about two months,
and then the symptoms of depression started to creep back again.
Now, that might sound very disappointing,
but with antidepressants, you have to take them every day.
They have some unpleasant side effects; it takes weeks for them to work.
And they are a palliative treatment, not a cure.
But with psilocybin treatment,
we were seeing immediate reductions in depression symptoms,
immediate relief that last for months, without side effects,
and it seemed to be working on the root causes
rather than just suppressing symptoms.
Depression is a relentless, haunting affliction.
Winston Churchill called it the black dog.
Patients in our study called it a concrete coat, a sack over the head,
a locked box, a prison.
They had tried between three and 11 types of antidepressants
and six types of talking therapy,
but nothing had released them.
They were stuck in their individual prisons of depression.
And they're not the odd ones out.
We are entering an epidemic of depression.
It's the number one cause of disability globally,
and it will affect everyone in this room -
either someone you care about or you directly.
And we don't understand depression.
We don't really know what causes it.
And despite enormous scientific endeavor, we have not yet found a conclusive cure.
We don't really understand it.
It's a complex mixture of so many different factors.
And when it hits, it can be a wave of sadness shame and grief,
or it can be just a shroud that kills all feelings.
And it's not an illness that we can just test for and treat.
It's different for every person.
So how to unlock depression?
The key is never simple, and it will be different for each person.
So, in our study,
we were originally looking at the effect of psilocybin on the patients' brains.
So it makes the brain go from rigid to flexible,
hyper-connected.
You could say that it unlocks the brain.
So in our study, we did these brain scans,
and we could see this increased flexibility.
And we also included a symptom measure,
so we could see that depression symptoms were going right down.
But that doesn't tell the full story.
We wanted to know from patients in their own words.
What was happening?
What was the psilocybin doing?
So we interviewed them all six months after the dose,
and we analysed the interview transcripts and came up with two themes
about what psilocybin was doing.
But before I get onto those themes,
I think maybe I should clarify what a psychedelic experience is.
So psychedelics allow the unconscious mind to become conscious.
Important material that has been built up over the course of life
but that has been pushed out of sight where you can't see it,
emerges, like - it's kind of crumpled clothes
that you push to the back of your wardrobe,
and it emerges, it comes out;
you don't just see it, you embody it.
Memories, emotions, pain, love, grief -
whatever has been hidden emerges and demands you feel it.
It can be incredibly painful and incredibly beautiful.
Patients in our study described overall having three main types of experience.
So firstly, visiting past traumas;
secondly, having insights about your life -
negative patterns and how to change them;
and thirdly, these experiences of harmony and connection and unity.
And sometimes they would have all three experiences
in the course of one dosing session.
So here's our treatment room.
And you would have the two therapists either side of the patient.
They'd be given eye shades and asked to sit back and listen to the music,
and just surrender to whatever comes up.
And they would have had sessions with the therapists beforehand
so that they trusted them and they felt safe.
But the therapist doesn't structure the sessions at all
or direct the content in any way.
But there was a structure to sessions.
There was a beginning, a middle, and an end,
and a flow of ideas and symbols that built on each other
in the most sophisticated way,
as if it had been planned by a most excellent therapist.
Now, in my previous work as a non-psychedelic psychologist,
providing talking therapies in the NHS,
I would plan my sessions for my patients
and think, how can I help them talk about traumatic experiences
or how could I help them get a different perspective
or develop some self-compassion or some motivation for change.
And I'd try and instill all these things.
But it's all coming from the therapist;
the patient experiences it as somehow outside of themselves,
and it sometimes just misses the mark.
But with the psilocybin sessions,
I was witnessing patients go on their own journeys of healing,
the ideas all came from inside themselves,
and they were powerful and transformative.
Because the lessons were planned by the most accurate therapist there is:
themselves.
So, the themes:
What did the patients say the psilocybin did?
The clicker is broken.
Can I have another clicker?
(Laughter)
Okay.
The next slide isn't coming up, but I'll tell you what it says.
It says that the first theme was of an inner unlocking.
So patients described going from being emotionally locked up inside
to being emotionally liberated.
They described going from being avoidant of emotion
to accepting emotion.
So, they talked about how in depression,
when stressful or painful things happened,
emotions were distanced or suppressed.
They - our society doesn't really value suffering.
It's seen as a weakness.
So they'd learned to put their feelings in boxes.
Sam remembered growing up and being told 'Boys don't cry',
so he learnt to suffer in silence.
And many of the patients just - they couldn't deal with their feelings
because so much had happened in their lives,
they had so many years of hurt,
they just didn't have the resources to face it all.
And they had many different ways of avoiding their pain,
self-medicating through food, through television, through painkillers
and then often through antidepressants,
which didn't really work on the root causes of their suffering,
just numb the worst of the pain.
But they also numbed other emotions too.
And so many of the patients described feeling numb and unable to feel.
Many of them had described
experiencing trauma in their life, often in early childhood.
And they've never been able to process it or think about what had happened.
And in their psilocybin experiences, they were able to process these things.
John -
Where's John?
John here -
He had suffered from abuse in childhood,
and in his psilocybin dose, he saw a great big cask,
and he knew that in that cask with all of his pain and shame
that he'd never been able to think or talk about.
And he grappled with it. It was extremely painful.
But in the course of the session,
he was able to unlock that box and accept his past.
And it was so powerful.
Many of them cried for the first time in years.
This cathartic experience of accepting emotion
and just being able to live it.
We saw in six hours what you would often see in six years of therapy.
And now the second theme is of an outer unlocking.
So, they described going from disconnection to connection.
So, they talked about depression as a gradual turning inward,
slowly becoming disconnected from the people you love,
from your identity
and becoming just kind of trapped in their minds,
trapped in a small corner of their minds,
locked there with constant negative thinking attacking them all the time,
and the psilocybin started a process of reconnection.
So Ben described it this way.
He said, 'It was like when you defrag the hard drive on your computer.
I experienced things being rearranged in my mind,
I witnessed it as it was all put into order,
and I thought my brain is being defragged!
How brilliant is that?
And since that time my thoughts make sense, and I ruminate less.'
And other patients described the same process
but in a different way.
Some described it as the fog lifting or being able to see clearly.
John said it was like turning on the lights in a dark house.
And after that mental reboot,
they were able to connect to their senses,
they would connect to their self, their identity.
Kirk said he felt like he was gliding through life,
and they could connect to other people.
John went for dinner with his wife for the first time in seven years,
said that they were like teenagers again.
Many of them felt a connection to nature.
They didn't just see nature as a thing like a television or a picture,
but they felt part of it.
And they connected to a spiritual principle for the first time -
some of them.
Overall, they went from being trapped to being unlocked, expanded and free.
So, altered states of consciousness have been held in high esteem
for thousands of years around the world.
But the scientific research is in its infancy,
and we're excited to be doing a bigger study this year.
But we're still treading carefully.
We don't know so much about it yet.
And it won't be right for everyone.
So, we're treading carefully,
and we're going to learn so much over next five years
about how and when psilocybin can help us.
But I believe that it could revolutionize mental healthcare.
Patience in our study described all these superficial treatments,
short-term therapies, sticking plasters that didn't help.
Nothing had ever helped
because nothing had ever got to the heart of their pain.
And in this epidemic of depression, there are so many people in need,
so many people need help,
and the NHS can't afford to provide long-term treatments,
years and years of psychotherapy for everyone.
But I believe that if we incorporate psilocybin
into existing short-term therapies like the therapies I used to work in,
that we can make them so much more effective, so much more powerful.
It's supplementing therapy with a medicine
that lets you find a way out of your suffering
rather than just padding the cage.
So, can magic mushrooms unlock depression?
The answer is 'no'.
It's not the mushroom that unlocks depression,
it's the patient.
The mushroom just shows them the key.
Thank you.
(Applause)
Este es Kirk.
Sufrió depresión durante cinco años.
Probó con antidepresivos, terapia verbal,
y nada lo ayudaba.
En mayo de 2015, en el Imperial College, le administraron psilocibina,
también conocido como hongo alucinógeno.
Y desde entonces, no sufrió más depresión.
Este es Ben.
Sufrió depresión durante 30 años.
En aquel entonces, probó de todo: TCC, terapia de grupo,
varios medicamentos con prescripción,
y nada lo ayudaba.
En junio de 2015, le administraron psilocibina;
y desde entonces, no sufrió más depresión.
No solo desaparecieron los síntomas de la depresión,
sino que, el año pasado,
tomó clases de actuación, un curso de tampografía,
viajó en avión por primera vez en diez años,
y su vida profesional y personal mejoró notablemente.
No puedo mostrar su cara
porque estos hongos son drogas psicodélicas ilegales,
y él pidió mantenerse anónimo.
Hongos alucinógenos...
Tal vez, piensan en los años 60, el abandono de la escuela,
saltando de una ventana creyendo que iban a volar.
Tal vez, piensan que los vuelve locos,
todo lo contrario de lo que estos hongos hicieron a Ben y a Kirk.
Y a pesar de su mala fama, debemos preguntarnos:
¿Qué sabe este hongo que nosotros no sabemos?
¿Qué hace este hongo que nosotros no hacemos?
Soy psicóloga clínica e investigadora en psicodelia
del Imperial College.
Somos un grupo dinámico de científicos y clínicos
que hacen preguntas poco convencionales en la forma más convencional.
Lo encabeza Robin Carhart-Harris, un neurocientífico muy innovador
y lo supervisa David Nutt,
un psicofarmacólogo reconocido en todo el mundo.
Juntos enfrentaron una densa burocracia
para que hiciéramos el primer estudio de la psilocibina contra la depresión.
En el estudio, 20 pacientes con depresión resistente al tratamiento
recibieron una fuerte dosis de psilocibina en un ámbito terapéutico.
El número parece pequeño, pero los resultados fueron sorprendentes.
Presenciamos descensos en sus puntajes de depresión,
una y otra vez, tras el tratamiento con psilocibina.
Los síntomas de depresión bajaban drásticamente
y la depresión se reducía mucho más
de lo esperado en estudios con tratamientos tradicionales,
como los antidrepesivos y la terapia verbal.
Los puntajes de depresión descendían
y se mantenían bajos.
Tras seis meses de tratamiento,
seis pacientes seguían en remisión, sin síntomas de depresión.
Tres casi no respondieron al tratamiento,
tuvieron pequeñas reducciones de la depresión,
pero solo por unos días.
Y en 11 pacientes, la depresión se redujo mucho durante casi dos meses,
y luego, los síntomas de depresión empezaron a avanzar de nuevo.
Puede sonar desalentador,
pero los antidepresivos deben tomarse todos los días.
Tienen efectos secundarios indeseables, tardan semanas en hacer efecto.
Y son un tratamiento paliativo, no una cura.
En cambio, con la psilocibina,
había una reducción inmediata de los síntomas de depresión,
un alivio inmediato que duraba meses, sin efectos secundarios,
y parecía atacar las causas subyacentes
en vez de solo suprimir los síntomas.
La depresión es una afección implacable, agobiante.
Winston Churchill la llamaba perro negro.
Nuestros pacientes la comparaban con un abrigo de cemento, un bulto en la cabeza,
una caja con llave, una prisión.
Habían probado entre 3 y 11 formas de terapia verbal
y 6 tipos de terapias verbales,
pero nada los podía liberar.
Estaban atrapados en su celda individual depresiva.
Y sus casos no son las excepciones.
Se nos avecina una epidemia de depresión.
Es la primera causa de incapacidad a escala mundial
y afectará a todos en esta sala,
ya sea a alguien cercano o a Uds. mismos.
Y aún no entendemos la depresión.
No conocemos a ciencia cierta sus causas.
Y a pesar de grandes logros científicos, aún no encontramos una cura definitiva.
No llegamos a comprenderla.
Es una compleja combinación de muchos factores distintos.
Cuando ataca, puede ser una ola de tristeza, vergüenza y dolor,
o una mortaja que mata todo sentimiento.
No es una enfermedad que solo diagnosticamos y tratamos.
Es distinta en cada persona.
Y, ¿cómo desbloqueamos la depresión?
La clave nunca es simple, y no será la misma para cada uno.
Por eso, en nuestro estudio,
primero observábamos el efecto de la psilocibina en el cerebro:
Hace que el cerebro rígido se vuelva flexible,
hiperconectado.
Se diría que desbloquea el cerebro.
Asi que, en el estudio, hicimos escaneos del cerebro
y vimos cómo aumentaba la flexibilidad.
También medimos los síntomas
y notamos que se reducían drásticamente.
Pero esa no es la historia completa.
Queríamos oirlo de nuestros pacientes.
¿Qué pasaba?
¿Qué hacía la psilocibina?
Entrevistamos a todos seis meses tras administrar la dosis,
analizamos las transcripciones y surgieron dos temas
de lo que hacía la psilocibina.
Pero antes de ir a esos temas,
creo que debo aclarar qué es una experiencia psicodélica.
La psicodelia permite que la mente inconciente se haga conciente.
Un gran material acumulado a lo largo de la vida
pero que se escondió donde no podemos verlo,
sale a la luz... es como la ropa arrugada
que tiras al fondo del armario
y emerge, queda a la vista.
No solo la ves, la incorporas.
Recuerdos, emociones, dolor, amor, tristeza...
lo que sea que estuvo oculto emerge y exige que lo sientas.
Puede ser terriblemente doloroso o muy hermoso.
En general, los pacientes del estudio describieron tres tipos de experiencias.
Primero, recordando traumas del pasado;
segundo, haciendo una introspección de sus vidas,
los patrones negativos y cómo cambiarlos;
y tercero, experimentando armonía, conexión y unidad.
Y a veces, vivían las tres experiencias
en el curso de una misma dosis.
Esta es nuestra sala de tratamiento.
Había dos terapeutas, uno a cada lado del paciente.
Les cubrían los ojos y los hacían relajarse, oír la música
y entregarse a lo que pudiera surgir.
Tenían sesiones previas con los terapeutas
para entrar en confianza y sentirse cómodos.
El terapeuta no daba estructura a las sesiones
ni dirigía su contenido de ninguna forma,
pero las sesiones tenían una estructura.
Había un principio, un desarrollo y un final,
y un flujo de ideas y símbolos que se refuerzan unos a otros
de manera ingeniosa,
como si los hubieran planificado los mejores terapeutas.
Ahora bien, en mi trabajo anterior como terapeuta no psicodélica,
haciendo terapia verbal en el Servicio Nacional de Salud (NHS),
preparaba mis sesiones para los pacientes
y pensaba en cómo ayudarlos a hablar de sus experiencias traumáticas
o a tener una nueva perspectiva,
a desarrollar autocompasión o motivación para el cambio.
Trataba de inculcarles todo eso.
Pero todo partía del terapeuta;
el paciente lo experimentaba como algo ajeno a él,
y a veces nos equivocábamos.
Pero con las sesiones de psilocibina,
observaba a los pacientes recorrer su propio camino hacia la sanación,
todas las ideas surgían de ellos mismos,
era poderoso y transformador.
Y fue porque las sesiones las planificó el mejor terapeuta que existe:
el paciente mismo.
Entonces, vamos a los temas:
Según los pacientes, ¿qué hacía la psilocibina?
El botón no funciona.
¿Hay otro?
(Risas)
Bien.
No tenemos la siguiente diapositiva, pero yo les cuento.
El primer tema fue el desbloqueo interno.
Los pacientes explicaron cómo pasaron de estar emocionalmente bloqueados
a estar emocionalmente liberados.
Explicaron cómo pasaron de evitar las emociones
a aceptar las emociones.
Contaron que, cuando estaban deprimidos
y en situaciones estresantes o dolorosas,
apartaban o suprimían las emociones.
Ellos... más bien, nuestra sociedad no respeta el sufrimiento.
Lo ve como una debilidad.
Así que aprendieron a guardar sus sentimientos.
Sam recuerda que le decían que "los chicos no lloran",
así que aprendió a sufrir en silencio.
Y muchos pacientes, simplemente, no podían manejar sus sentimientos
por todo lo que habían pasado en la vida,
llevaban muchos años de dolor
y no tenían los recursos para enfrentarlo.
Evadían su dolor de muchas formas:
se automedicaban con comida, TV, analgésicos y
luego recurrían a los atidepresivos,
que, de hecho, no actuaban sobre la raíz del problema,
sino que apagaban el dolor más fuerte.
Pero además, apagaban otras emociones.
Muchos pacientes decían sentirse aletargados e incapaces de sentir.
Muchos contaron que
vivieron grandes traumas en la vida, sobre todo en la infancia.
Y nunca pudieron procesarlos o reflexionar sobre lo que pasó.
En su experiencia con la psilocibina, lograron procesar estos traumas.
John...
¿Dónde está John?
Aquí está.
Fue abusado cuando era niño
y, con su dosis de psilocibina, vio un gran tonel
y descubrió que contenía todo el dolor y la vergüenza
de los que nunca podía hablar.
Y los enfrentó. Fue demasiado doloroso.
Pero a lo largo de la sesión,
logró desbloquearse y aceptar su pasado.
Fue un momento muy fuerte.
Muchos lloraron por primera vez en años.
Esa catarsis de aceptar las emociones
y poder vivirlas.
En seis horas, presenciamos lo que solemos ver en seis años de terapia.
El segundo tema es el desbloqueo exterior.
Los pacientes contaron que pasaron de la desconexión a la conexión.
Describieron la depresión como estar encerrados en sí mismos,
desconectarse lentamente de las personas que aman,
de su identidad,
y ser presos de su propia mente,
atrapados en un rincón,
encerrados y constantemente atraídos por los pensamientos negativos,
y que, con la psilocibina, iniciaron un proceso de reconexión.
Así lo describió Ben.
"Fue como desfragmentar el disco duro de la PC.
Sentí que las cosas se reordenaban en mi cabeza,
observé cómo todo se ponía en orden
y pensé: '¡Mi cabeza se está desfragmentando!'
¡Es extraordinario!
Y desde entonces, mis pensamientos tienen sentido, rumiaba menos".
Otros pacientes describieron el mismo proceso
pero de forma diferente.
Unos lo compararon con la niebla que se disipa y les permite ver.
John dijo que fue como encender las luces en una casa oscura.
Y luego del reinicio mental,
se conectaron con sus sentidos,
se conectaron consigo mismos, con su identidad.
Kirk dijo que sintió como si se deslizara por la vida,
y pudieron conectarse con otras personas.
John salió a cenar con su esposa por primera vez en siete años,
que volvieron a ser adolescentes.
Muchos se conectaron con la naturaleza.
No la veían como objeto, como en la TV o una foto,
se sintieron parte de ella.
Y, por primera vez, se conectaron a un principio espriritual...
algunos de ellos.
En general, pasaron de sentirse encerrados a sentirse liberados y expandidos.
Los estados alterados de conciencia fueron muy valorados
durante miles de años en todo el mundo.
Pero la investigación científica es muy joven,
y nos entusiasma hacer un estudio más amplio este año.
No obstante, seguimos avanzando con cautela.
No sabemos mucho todavía.
Y no será lo indicado para todos.
Así que seremos cautelosos
y vamos a aprender mucho en los próximos cinco años
sobre cómo y cuándo puede ayudarnos la psilocibina.
Yo creo que va a revolucionar la salud mental.
Con paciencia, nuestro estudio describió los tratamientos superficiales,
terapias breves y parches que no ayudaron.
Nada había tenido éxito
porque nada había llegado al origen del dolor.
Con esta epidemia de depresión, hay demasiada gente necesitada,
demasiados que necesitan ayuda,
y el NHS no puede costear tratamientos prolongados,
años de psicoterapia para todos.
Por eso creo que, si incorporamos la psilocibina
a las actuales terapias breves como las que practicaba yo,
podemos hacerlas mucho más eficaces, mucho más decisivas.
Se trata de suplementar la terapia con una medicación
que permite salir del sufrimiento
en vez de solo acolchar la jaula.
En definitiva, los hongos alicinógenos, ¿cura la depresión?
La respuesta es "no".
No es el hongo lo que cura la depresión,
es el paciente.
El hongo solo le da las claves.
Gracias.
(Aplausos)
こちらは カークは
５年間うつ症状に苦しみました
抗うつ剤や カンセリングを試しましたが
ダメでした
2015年5月に インペリアルカレッジで シロサイビンを処方されました
マジックマッシュルームに 含まれる幻覚剤です
それ以来 彼のうつ症状はなくなりました
これは ベンです
彼は 30年間うつ症状に苦しみました
その間 あらゆる治療を試しました
認知行動療法、グループ療法 あらゆる薬剤が医師から処方されました
でも効果はありませんでした
2015年7月 シロサイビンが投与され
それ以降 うつ症状が消えました
彼のうつ症状が消えただけでなく
去年
演劇コースと版画コースの受講を終え
10年ぶりに飛行機に乗り
今の彼は キャリアも社会生活も 順風満帆です
彼の顔はお見せできません
なぜなら マジックマッシュルームは 違法な幻覚剤なので
匿名にするよう 頼まれたからです
マジックマッシュルームと聞いて
思い浮かぶのは 60年代の落伍者が
飛べると思って 窓から飛び降りたり
発狂することかもしれませんが
マジックマッシュルームは ベンとカークに 正反対の効果を及ぼしました
マッシュルームの評判は悪いですが 次の疑問を投げざるを得ません
私たちの知らないことで マッシュルームが知っているのは何か？
マッシュルームが起こす 私たちにできない作用とは？
私は インペリアルカレッジ 幻覚剤研究グループの
臨床心理学者です
この科学者と臨床医からなる 活気あふれる研究グループは
非常に型破りな疑問を 最も型通りの方法で投げかけています
リーダーは神経科学のパイオニアである ロビン・カーハート＝ハリス博士で
統括を行うデイビッド・ナット博士は
世界的に有名な神経精神薬理学者です
両者は 幾多ものお役所仕事をクリアして
私たちは 去年初めて シロサイビンを使った うつ病治療研究ができるようになりました
この研究では 治療抵抗性の 20人のうつ病患者に
治療環境で シロサイビンの 大量投与を１回行いました
さて 患者数は少ないように見えますが 見事な成果が出ました
シロサイビン投与後 何度も
患者のうつ評価点に低下が見られました
患者たちのうつ症状は減り続け
うつ評価点には
抗うつ剤や カウンセリングなど 従来の治療法に期待されるよりも
ずっと大きな低下が見られました
うつ評価点は すぐに低下し
下がった状態が持続しました
投与後 半年が経ってなお
６人が うつの症状のない 寛解状態でした
３人はあまり投薬に反応せず
うつ症状の緩和はわずかで
効果も１週間程でした
しかし 11人については ２ヶ月間 うつ症状が大幅に低下し
その後 次第に うつの症状が戻り始めました
とてもがっかりするかもしれませんが
抗うつ剤ですと 毎日服用しなければならず
不快な副作用があり 効き目が出るまで数週間かかります
これは 一時的緩和ケアであり 完治には至りません
でも シロサイビン療法なら
うつの症状が即座に軽減し
すぐに心の安定が戻り 効果は数ヶ月持続します
副作用はなく 症状を抑えるというよりは
根本原因に作用しているようでした
うつは 容赦なく執拗につきまとう病気です
チャーチルは「黒い犬」と呼びました
私たちの患者たちは「コンクリートの上着」 「頭に被った頭陀袋」
「鍵のかかった箱」「監獄」と呼びます
患者たちは ３〜11種類の抗うつ剤と
６タイプの対話療法を試しましたが
症状から解放されませんでした
彼らは うつという 自らの監獄から抜け出せないでいました
例外なしにです
現代は うつ病の蔓延期に 入りつつあります
うつ病は 世界的に 障害の原因の第一位であり
ここにいる誰もが影響を受けるでしょう
あなたの大切な誰かにせよ あなた自身にせよ です
でも 私たちはうつ病をわかっていません
うつ病の原因はよく分かっていません
科学者たちの膨大な努力にも関わらず 未だ 決定的な治療法は見つかっていません
うつ病をよく理解できていないのです
うつ病は 様々な要因が 複雑に合わさって起こります
うつ病に冒されると 悲しみ、恥、苦悩が押し寄せることもあります
時には あらゆる感情を押し殺すだけの 暗幕にもなり得ます
うつは 検査をして 治療できる病気ではありません
一人ひとり 症状が異なります
では うつ病という監獄の扉を開けるには？
その鍵は 決して簡単なものではなく 一人ひとり違ったものになるでしょう
したがって 私たちの研究では
最初は シロサイビンが患者の脳に 及ぼす影響を調べていました
シロサイビンは 脳を 硬直した状態から
柔軟に 高度連携した状態にします
シロサイビンが 脳の鍵を開けると言えます
研究では 脳をスキャンしました
そして 柔軟性が増すのを 確認できました
また 症状を数値化し
うつ病の症状が 激減するのを確認できました
でも それでめでたしではありません
患者本人の言葉で 確認したかったのです
何が起きているのか？
シロサイビンがどう作用しているのか？
そこで 投薬の６ヶ月後 全ての患者にインタビューを行い
インタビューの記録を分析し シロサイビンの作用について
次の２つのテーマにたどり着きました
しかし これらのテーマに触れる前に
幻覚体験がどんなものかを 明確にしておかねばならないと思います
幻覚剤は 無意識の精神状態を 意識下の状態にします
人生の中で築き上げられ
本人の見えない所に 押しやられた重要な事柄が
さしずめ 箪笥の後ろに押しやられ しわくちゃになった
衣類のようになって
出現し 出てきて
目には見えないけれども 具体化します
記憶、感情、痛み、愛情、苦悩など
何であれ 隠れていたものが 出現し あなたにそれを感じろと訴えかけます
信じられないくらい痛ましく 信じられないくらい甘美かもしれません
研究対象の患者たちは 概して３タイプの経験をしたと言いました
第１に 過去のトラウマの体験です
第２は 自分の人生に対する洞察 —
ネガティブなパターンと それを変える方法です
そして第３に 調和と絆と結合の体験です
中には 一度の服用で ３つの体験を
全て体験した患者もいます
さて これが私たちの治療室です
患者の両側に２人のセラピストがいます
患者は 目隠しをされ 椅子に深く腰掛けて 音楽を聞き
心に何が浮かんでも 身を任せるように言われています
また彼らは 前もって セラピストの カウンセリングを受けて
セラピストを信頼し 安心できるようにしています
でも セラピストは カウンセリングの枠組みを決めたり
その内容を指示したりはしません
でも カウンセリングには １つの枠組みがあります
始まりと中盤と終わりがあり
それらの間には ごく洗練された方法で築かれた
アイデアとシンボルの流れがあります
まるで 非常に優れたセラピストが 計画したかのようにです
さて 私は前職の 幻覚とは関係のない精神療法医の時
NHSで 会話療法を行なっていました
患者用のためのカウンセリング計画を立てたり
トラウマを起こした経験について 患者が話す手伝いをするには？
患者が 違った視点を持つ 手助けをするには？
自分への思いやりを持ったり 変化のための動機を作るには？と考えました
そして私はこれら全てを 試し定着させようと努めました
でも セラピストから出たものは
患者は それを何やら 彼らの外部のこととして体験し
時として 的外れでした
でも シロサイビン療法で
患者が自力で 治癒をしていく様を 私はこの目で見ました
アイデアは全て 彼らの内面から出たものであり
それらは 力強く自己変革的なものでした
なぜなら レッスンを計画したのが もっとも間違いのないセラピスだったから —
すなわち患者本人です
さてテーマですが
シロサイビンの効果について 患者がどう言ったか？です
クリッカーが壊れてしまいました
別のを頂けますか？
（笑）
わかりました
次のスライドが出てきませんが その内容を言います
第１のテーマは 内面の鍵を開けることです
患者たちの描写によると 内面の感情が閉じ込められた状態から
解放された状態になったそうです
彼らの描写によれば 感情から逃げる状態から
それを受け入れる状態になったそうです
患者さんたちは うつの状態において
ストレスのかかる 痛ましいことが起こった時に
いかに感情が遠ざけられ 抑制されるかを語りました
彼らは — 私たちの社会は 苦しむことの価値を認めません
苦しみは弱さだとみなされます
そこで 彼らは 感情を 箱の中に入れるようになります
サムは「男の子は泣かない」と言われて育ち
苦しみを黙ってしのぐように なったことを思い出しました
患者の多くは 自分の気持を処理できません
理由は 人生の中で 多くのことが起き過ぎて
痛みを抱えていた年月が長過ぎたので
それに少しでも向き合うための 能力を欠いていました
彼らは 自分の痛みを避けるために 様々なことをしていました
食べ物、テレビ、鎮痛剤などでの自己治療から
しばしば 抗うつ剤の服用に到りますが
それは彼らの苦しみの根本原因に 作用するものではなく
最もひどい時の痛みを 鈍らせるためだけでした
しかし 他の感情も鈍らせてしまっていました
また非常に多くの患者たちが 感情が鈍り ものを感じられないと言いました
多くの患者が
人生で 子供の時に トラウマを経験したと言っていました
そして トラウマを処理したり 起こったことについて考慮できませんでした
しかし シロサイビン服用の体験中に 彼らはこれらの気持ちを処理できたのです
ジョンは —
ジョンはどこでしょうか？
ここですね
彼は 子供時代に虐待を受けました
シロサイビンを服用した時 ジョンは巨大な樽を見ました
そしてその樽の中では 考えることも 話すこともできない
自分の痛みや恥の全てが入っています
彼はそれに取り組みました ものすごく辛い経験でした
でも カウンセリングの間に
彼は その箱の鍵を開けて 過去を受け入れることができました
非常に強烈な体験だったので
彼らの多くは 数年ぶりに泣きました
感情を受容し その感情の中で 生きられるという
カタルシスを生む体験です
６時間で認められた効果は 通常の治療で６年かかる効果です
さて２つ目のテーマは 外側の鍵を開けることです
患者たちは 絶たれたつながりを 取り戻す体験だと言いました
彼らは うつは 次第に起こる 内面への引きこもりだと言いました
自分の愛する人から徐々に離れ
自分のアイデンティティから遠ざかり
自分自身の思考の罠に捕まり
自分の思考の片隅に捕まるようなもので
絶えず 自分を攻撃する否定的な思考に 閉じ込められるようなものだと表現し
そして シロサイビンを服用すると つながりが回復し始めたそうです
ベンは次のように言いました
「自分の脳内コンピュータが 断絶を解消（デフラグ）したような気分だ
頭の中が模様替えされたような 感覚を経験しました
頭の中が 全部 整理されていくのを体験して
断片化された脳が 整理されたように思いました
なんて素晴らしいことか？
以来 私は筋の通った思考ができ あれこれ考えることが減りました」と
また 他の患者も 同じプロセスを
それぞれの方法で語りました
霧が晴れたようだと言う者や 視界が開けたと言う者もいます
ジョンは 暗い家に明かりをつけたような 感覚だったと言いました
このように心の再起動が起こったあと
彼らは 自分の感覚とつながり
自己や自己のアイデンティティと つながりました
カークは 人生をスムーズに 進んでいるような心地がしたと言い
患者たちは他者と つながることができたのです
ジョンは ７年ぶりに 妻とディナーに出かけ
10代に戻ったようだったと言いました
患者の多くが自然とつながりを感じました
自然は テレビや絵画で 見るようなものではなく
一体感を感じたそうです
また 初めて精神的な原理に 触れたという人もいました
何人かは です
全体としては 捕らわれた状態から 解き放され のびのびと 自由になりました
「変性意識状態」は 何千年もの間世界中で
重視されてきました
でも 科学的な研究は 始まったばかりで
私たちは今年大きな研究を 前に興奮しています
今も慎重に物事を進めています
それについて まだ多くは分かっていません
それが 誰にでも使えるとは限りません
だから慎重に進めて
シロサイビンが いかに どのタイミングで役立つか
今後５年間で 多くのことを学ぶつもりです
でも 私はシロサイビンが 心のケアに革命をもたらすと考えます
私たちの研究の被験者たちは 短期治療や絆創膏のような
表面的な治療は役に立たなかったと言います
役立たなかったのは
痛みの本質に到達するものが 何もなかったからです
そして うつ病の流行において 助けを必要とする人が多くいます
たくさんの人が助けを必要としています
そして NHSには 長期治療を施す予算がありません
何年もにわたる精神療法を 全員には施せないのです
でも 私が思うに もしシロサイビンを
私が行なっていた治療のような 既存の短期療法に組み込めば
既存の療法をずっと効果的で 力強い治療にできるでしょう
薬剤を使った補完療法こそが
ただ檻を歩き回るのではなく
苦しみから抜け出す道を開きます
さて マジックマッシュルームは うつ病という檻を開けるか？
答えは否です
うつ病の檻を開けるのは マッシュルームではありません
患者本人なのです
マッシュルームは その鍵を示すだけです
ありがとうございました
（拍手）
Este é o Kirk.
Ele sofreu de depressão por cinco anos.
Ele tentou antidepressivos, psicoterapia ,
e nada funcionou.
Em maio de 2015, no "Imperial College", ele recebeu psilocibina,
também conhecida como cogumelos mágicos.
E, desde então, está livre da depressão.
Este é Ben.
Ele sofreu de depressão por 30 anos.
Nesse período, ele tentou de tudo:
terapia cognitiva comportamental, terapia em grupo,
uma lista de remédios prescritos pelo médico,
e nada funcionou.
Em junho de 2015, ele recebeu psilocibina
e, desde então, está livre da depressão.
Não só sumiram os sintomas de depressão,
mas, no último passado,
ele fez um curso de teatro, um curso de edição,
viajou de avião pela primeira vez em dez anos,
e sua vida social e profissional está prosperando.
Não posso mostrar seu rosto
porque cogumelos mágicos são uma droga alucinógena ilegal,
e ele pediu para permanecer anônimo.
Cogumelos mágicos...
Vocês podem lembrar dos anos 60: abandonando os estudos,
pulando janelas achando que podiam voar.
Vocês podem pensar em perder a cabeça,
totalmente o oposto do que os cogumelos mágicos fizeram ao Ben e ao Kirk.
E, apesar da sua má reputação, precisamos nos perguntar:
o que este cogumelo sabe que nós não sabemos?
O que ele faz que não podemos fazer?
Sou psicóloga clínica no grupo de pesquisa de alucinógenos
no Imperial College.
É um grupo vibrante de cientistas e clínicos
fazendo perguntas pouco convencionais da maneira mais convencional.
É liderado por Robin Carhart-Harris, um neurocientista pioneiro,
supervisionado por David Nutt,
um psicofarmacologista mundialmente renomado.
Juntos eles superaram inúmeras barreiras burocráticas
para realizarmos o primeiro estudo com a psilocibina no ano passado.
Nesse estudo, 20 pessoas com depressão refratária
receberam uma alta dose de psilocibina em ambiente terapêutico.
Os números podem parecer pequenos, mas os resultados foram excepcionais.
Víamos a diminuição da depressão deles,
constantemente, após o tratamento com psilocibina.
Os sintomas de depressão estavam diminuindo,
reduções bem maiores na escala de depressão
do que se espera ver em tratamentos convencionais
como antidepressivos e terapia.
As escalas de depressão estavam baixando,
e permaneceram baixas.
Seis meses após a dose,
seis deles permaneciam bem, sem sintomas de depressão.
Três deles não responderam à droga,
houve uma pequena melhora da depressão deles,
mas apenas por uma semana.
Mas para 11 deles, a depressão melhorou bastante por cerca de dois meses,
e então os sintomas da depressão voltaram a atormentá-los.
Isso pode parecer bastante desanimador,
mas, com antidepressivos, você precisa tomá-los todos os dias.
Eles têm alguns efeitos colaterais; levam semanas para fazer efeito.
E o tratamento é paliativo, não cura.
Mas no tratamento com psilocibina,
vimos redução imediata nos sintomas de depressão,
alívio imediato que perdurou por meses, sem efeitos colaterais,
e parecia agir nas causas
em vez de só reprimir os sintomas.
A depressão é uma aflição obsessiva incessante.
Winston Churchill a chamava de cão preto.
Os pacientes do estudo chamavam de peso na mente, saco na cabeça,
caixa fechada, uma prisão.
Eles tentaram entre 3 e 11 tipos de antidepressivos
e 6 tipos de terapia,
mas sem resultados.
Estavam presos em suas celas individuais da depressão.
E eles não são os únicos.
Temos uma epidemia de depressão.
É a causa número um de uma doença global,
que afetará cada um de vocês na plateia:
alguém com quem você se importa ou você diretamente.
E não entendemos a depressão.
Não sabemos realmente o que causa isso.
E mesmo com o enorme esforço científico, ainda não achamos a cura.
Realmente, não a compreendemos.
É uma mistura complexa de tantos fatores.
E, quando ataca, pode ser uma onda de tristeza, vergonha e aflição,
ou pode ser somente uma mortalha que mata todo o sentimento.
E não é uma doença para a qual possamos fazer exames e tratar.
É diferente para cada um.
Como curar a depressão?
A resposta nunca é simples e será diferente para cada pessoa.
Então, em nosso estudo,
analisávamos os efeitos da psilocibina no cérebro dos pacientes.
Então, a droga faz com que o cérebro vá do rígido ao flexível,
hiperconectado.
Diríamos que isso destrava o cérebro.
Então, em nosso estudo, fizemos ressonâncias magnéticas do cérebro,
e pudemos ver o aumento da flexibilidade.
E incluímos também a mensuração de sintomas,
Então, pudemos ver que os sintomas da depressão diminuíram.
Mas isso não conta a história toda.
Queríamos ouvir dos próprios pacientes.
O que estava acontecendo? O que a psilocibina fazia?
Então, entrevistamos todos eles seis meses depois da dose,
analisamos as transcrições das entrevistas e surgiram dois temas
sobre o que a psilocibina estava fazendo.
Mas, antes de falar desses temas,
talvez eu devesse esclarecer o que é uma experiência alucinógena.
Os alucinógenos permitem que o inconsciente torne-se consciente.
Um material importante que foi produzido ao longo do tempo,
mas foi colocado em um lugar onde vocês não podem vê-lo,
surge como uma roupa amassada
empurrada para o fundo do armário,
e surge, sai para fora;
você não só vê isso, você materializa.
Memórias, emoções, dor, amor, sofrimento
seja o que for que esteja escondido, emerge e pede que você sinta.
Pode ser incrivelmente doloroso e incrivelmente bonito.
Em nosso estudo, os pacientes descrevem no geral, três tipos de experiência.
Em primeiro lugar, recordam traumas passados;
em segundo lugar, há uma percepção a respeito da própria vida -
padrões negativos e como mudá-los;
e em terceiro lugar, essas experiências de harmonia, conexão e unidade.
Às vezes, acontecem as três experiências ao longo de uma sessão.
Esta é a nossa sala de tratamento.
Dois terapeutas se posicionam a cada lado do paciente.
Os pacientes recebem máscaras de dormir e pedimos que sentem-se e ouçam a música,
e se entreguem ao que vier à tona.
Eles já conheciam os terapeutas,
confiavam neles e se sentiam protegidos.
Mas o terapeuta não organiza as sessões
ou conduz o conteúdo de nenhuma forma.
Mas havia uma organização para as sessões.
Havia começo, meio e fim,
e um fluxo de ideias e símbolos construído em cada um deles
de uma maneira mais sofisticada,
como se tivesse sido planejado por um dos mais excelentes terapeutas.
No meu trabalho anterior como psicoterapeuta, sem o uso de alucinógenos,
oferecendo terapia no serviço nacional de saúde,
eu planejava as sessões para meus pacientes
pensando em como ajudá-los a falar sobre suas experiências traumáticas
ou como poderia ajudá-los a ter diferentes perspectivas
ou desenvolver alguma autoestima ou alguma motivação para mudar.
E eu tentava incutir todas essas coisas.
Mas tudo isso vem dos terapeutas;
o paciente experimenta isso como algo externo a eles,
que, às vezes, não atinge o objetivo.
Mas com as sessões de psilocibina,
testemunhei pacientes trilhando sua própria jornada de cura,
todas as ideias vieram de dentro deles,
e elas eram poderosas e transformadoras.
Porque as lições foram planejadas pelos melhores terapeutas:
eles mesmos.
Então, os temas:
O que os pacientes disseram sobre a ação da psilocibina?
O passador de slides está quebrado. Posso usar outro?
(Risos)
Certo.
O próximo slide não está vindo, mas direi o que está escrito.
Diz que o primeiro tema era sobre uma abertura interior.
Então os pacientes descreveram como eram emocionalmente presos
e tornaram-se emocionalmente libertos.
Eles descreveram como deixaram de evitar emoções
e passaram a aceitá-las.
Eles falaram que na depressão,
quando coisas estressantes e dolorosas acontecem,
as emoções são distanciadas ou reprimidas.
Nossa sociedade não valoriza o sofrimento.
Ele é visto como fraqueza.
Então, eles aprenderam a esconder seus sentimentos.
Sam lembra que diziam a ele que: "Meninos não choram",
então, ele aprendeu a sofrer em silêncio.
E muitos pacientes não conseguiam lidar com seus sentimentos
porque tantas coisas aconteceram na vida deles,
foram tantos anos de dor,
que não tinham os recursos para enfrentar tudo.
E eles evitavam a dor de maneiras diferentes,
automedicavam-se comendo, assistindo à TV, tomando remédios para dor
e, frequentemente, usavam antidepressivos
que não atuavam na causa do sofrimento deles,
só adormeciam as piores dores.
Mas eles também enumeraram outras emoções.
E muitos pacientes descreveram sentirem-se entorpecidos e incapazes de sentir.
Muitos deles descreveram
ter sofrido traumas em sua vida, com frequência, na infância.
Eles nunca foram capazes de digerir ou pensar no ocorrido.
E a experiência com psilocibina tornou-os capazes de processar essas coisas.
John...
Onde está o John?
Este é o John...
Ele sofreu abuso na infância,
e na dose de psilocibina que tomou, ele viu um grande barril,
e sabia que dentro do barril estava toda sua dor e vergonha
sobre a qual ele nunca foi capaz de pensar ou falar.
Ele lutou com isso e foi extremamente doloroso,
mas, no andamento da sessão,
ele foi capaz de abrir a caixa e aceitar seu passado.
E isso foi muito poderoso.
Muitos choraram pela primeira vez em anos.
Essa experiência catártica de aceitar a emoção
e ser capaz de vivê-la.
Vimos em seis horas o que geralmente vemos em seis anos de terapia.
E agora o segundo tema é sobre uma abertura para o exterior.
Eles descreveram como passaram da desconexão para conexão.
Falaram da depressão como um processo gradual de voltar-se para dentro,
tornando-se, aos poucos, desconectado de quem você ama, da sua identidade,
e tornando-se prisioneiros na própria mente,
presos em um pequeno canto da mente,
fechados lá com pensamentos negativos constantes atacando-os o tempo todo.
E a psilocibina iniciou um processo de reconexão.
Então, Ben descreveu desta forma.
Ele disse: "É como quando você desfragmenta o HD do seu computador.
Experimentei coisas sendo reorganizadas na mente,
testemunhei tudo sendo colocado em ordem,
e pensei: "Meu cérebro está sendo desfragmentado!
Isso não é brilhante?
E, desde então, meus pensamentos faziam sentido e eu remoía menos".
Outros pacientes descreviam o mesmo, de maneira diferente.
Alguns descreveram como dispersão da névoa ou a capacidade de ver claramente.
John disse que era como acender as luzes numa casa escura.
E depois da reiniciação mental,
foram capazes de se conectar com seus sentidos,
com seu eu interior, sua identidade.
Kirk disse que se sentiu planando pela vida,
e eles puderam se conectar com outras pessoas.
John saiu para jantar com a esposa pela primeira vez em sete anos,
e disse que era como se fossem adolescentes novamente.
Muitos sentiram conexão com a natureza.
Eles não viam a natureza como viam uma televisão ou uma foto,
mas se sentiam parte dela.
E eles se conectaram com um princípio espiritual pela primeira vez -
alguns deles.
No geral, de presos eles foram soltos, ampliados e libertados.
Estados alterados da consciência são tidos em profunda consideração
há milhares de anos em todo o mundo.
Mas a pesquisa científica está engatinhando,
e estamos entusiasmados em fazer uma pesquisa maior este ano.
E continuamos andando com cuidado.
Não sabemos muito sobre isso ainda.
E isso não dará certo para todos.
Então, caminhamos com cuidado,
e vamos aprender muito nos próximos cinco anos
sobre como e quando a psilocibina pode nos ajudar.
Mas eu acredito que isso poderia revolucionar a saúde mental.
Os pacientes em nosso estudo descreveram todos esses tratamentos superficiais,
terapias de curta duração, band-aids que não ajudam.
Nada nunca ajudou
porque nada nunca chegou na causa da dor.
E nessa epidemia de depressão, há tantas pessoas necessitadas,
tantos que precisam de ajuda,
e o serviço de saúde não consegue cobrir tratamentos prolongados,
anos e anos de psicoterapia para todos.
Mas acredito que, se introduzirmos a psilocibina
nas terapias de curto prazo, como as que costumávamos trabalhar,
tornaríamos as terapias muito mais efetivas e poderosas.
É uma terapia suplementar com um remédio
que ajuda o paciente a parar de sofrer
em vez de só forrar a jaula.
Então, cogumelos mágicos podem curar a depressão?
A resposta é "não".
Não é o cogumelo que cura a depressão,
é o paciente.
O cogumelo só mostra a ele o caminho.
Obrigada!
(Aplausos)
Bu Kirk.
Beş yıl boyunca depresyonla mücadele etti.
Antidepresan, psikoterapi gibi tedavi yöntemlerini denedi.
Fakat hiçbiri işe yaramadı.
Mayıs 2015'te, Imperial College’da kendisine psilosibin verildi.
Bu madde sihirli mantar olarak da biliniyor.
O zamandan sonra depresyondan kurtulmuştu.
Bu Ben.
Otuz yıl boyunca depresyonla mücadele etti.
O zamanlar her şeyi denemişti: BDT, grup terapisi,
doktoru tarafından yazılan birtakım ilaçlar.
Ancak hiçbiri işe yaramadı.
Haziran 2015'te kendisine psilosibin verildi.
O zamandan sonra depresyondan kurtulmuştu.
Depresyonla ilgili semptomları yok olmuştu.
Fakat geçen yıl
bununla kalmayıp oyunculuk ve baskı kursunu tamamladı.
On yıl içerisinde ilk kez uçağa bindi.
Kariyeri ve sosyal hayatı gittikçe gelişiyor.
Size yüzünü gösteremem.
Sihirli mantar yasa dışı psikedelik bir ilaç.
Bu yüzden kendisinin anonim olarak kalması gerekiyor.
Sihirli mantarlar...
Aklınıza 60’lar, okulu bırakmalar,
uçabileceğini sanıp pencereden atlayanlar gelebilir.
Size kafayı yiyenleri hatırlatabilir.
Fakat bu, sihirli mantarın Ben ve Kirk'e yaptığı etkinin tam tersi.
Kötü ününe rağmen şu soruyu sormamız gerekiyor:
Bu mantar bizim bilmediğimiz neyi biliyor?
Bizim yapamadığımız neyi yapıyor?
Imperial College’da
psikedelik araştırma ekibinde çalışan bir klinik psikoloğum.
Bu alışılmadık soruları en uygun şekilde soran
enerjik bir ekipten oluşmaktayız.
Ekibimize Robin Carhart-Harris liderlik ediyor.
Kendisi nörobilim alanında bir öncü.
Dünyaca ünlü bir psikofarmakolog olan David Nutt tarafından denetleniyor.
Birlikte bürokratik engellerin üstesinden geldiler.
Bu sayede geçen yıl depresyon için ilk kez psilosibin tedavisini uygulayabildik.
Bu araştırmada, tedaviye direnç gösteren 20 bireye
terapötik ortam içerisinde yüksek dozda psilosibin verildi.
Sayıları az görünüyor olabilir fakat tedavinin sonuçları olağanüstüydü.
Defalarca uygulanan psilosibin tedavilerinin sonrasında
hastaların depresyon düzeylerinde düşüş gözlemledik.
Depresyon semptomları ciddi bir oranda azalıyordu.
Antidepresan ve psikoterapi gibi tedavi yöntemlerinin uygulandığı
araştırmalardan daha iyi sonuç veriyordu.
Depresyon semptomları ciddi bir oranda azalıyordu
ve tekrar artışa geçmiyordu.
Verilen dozdan altı ay sonra,
altısı hala remisyon dönemindeydi ve depresyon belirtileri yoktu.
Üç tanesi tedaviye pek cevap vermedi.
Bu yüzden depresyon seviyelerinde çok azalma olmadı.
Ama bu sadece bir hafta sürdü.
Fakat 11 hastanın depresyonunda yaklaşık iki ay sonra büyük bir azalma oldu.
Daha sonra ise depresyon semptomları tekrar ortaya çıkmaya başladı.
Bu sizde hayal kırıklığı yaratıyor olabilir.
Fakat antidepresan kullandığınızda her gün almanız gerekir.
Üstelik bazı kötü yan etkileri bulunuyor ve işe yaraması haftalar sürüyor.
Geçici bir tedavi yöntemidir ve sizi tamamen iyileştirmez.
Psilosibin tedavisinde ise
depresyon semptomlarında ani bir düşüş gözlemledik.
Yan etkisi olmadan aylarca süren ani bir rahatlama sağlıyordu.
Semptomları bastırmak yerine
ortaya çıkmasındaki temel sebepler üzerinde etkili oluyordu.
Depresyon amansız, rahatsızlık veren bir hastalıktır.
Winston Churchill bunu kara köpek olarak adlandırıyordu.
Araştırmamızdaki hastalar ise bunu beton kaplama, kafaya geçirilmiş çuval,
kapalı kutu, hapishane olarak adlandırıyordu.
üç ile on bir arasında antidepresan çeşidi
ve altı çeşit psikoterapi tedavisi denediler.
Fakat hiçbiri işe yaramadı.
Kendi depresyon hapislerinde tıkılı kalmışlardı.
Tek farklı olan onlar değiller.
Depresyon salgınına doğru yol alıyoruz.
Küresel olarak engelliliğin bir numaralı sebebi.
Bu odadaki herkesi etkileyecek.
Sevdiklerinizi ya da doğrudan sizi...
Depresyonu kavrayamıyoruz.
Buna neyin sebep olduğunu bilmiyoruz.
Verilen büyük bilimsel çabalara rağmen kesin bir tedavi yöntemi bulamadık.
Depresyonu tamamıyla kavrayamıyoruz.
Birçok farklı unsuru içinde barındıran karmaşık bir bileşim.
Depresyon sizi bulduğunda üzüntü, utanç ve keder gibi duygu dalgalarına sürükler
veya duygularınızı tümüyle yok eder.
Basit bir şekilde analiz edip tedavi edebileceğimiz bir hastalık değil.
Her insan için farklı yöntemler gerekir.
O zaman depresyonu nasıl tedavi edebiliriz?
Çözüm yolu hiç kolay değil.
Her insan için farklı tedavi yöntemi gerekiyor.
Araştırmamızda,
ilk başta psilosibinin hastaların beyni üzerindeki etkisini inceliyorduk.
Beyni sert bir yapıdan esnek hâle dönüştürür
ve geniş bir bağ oluşturur.
Beynin kilidini açtığını söyleyebiliriz.
Araştırmamızda beyin taraması gerçekleştirdik
ve beyindeki esnekliğin arttığını fark ettik.
Aynı zamanda belirti ölçeği de kullandık.
Böylece depresyon semptomlarının azaldığını görebiliyorduk.
Fakat bu bize tüm hikâyeyi sunmuyordu.
Hastaların kendi ağızlarından duymak istedik.
Ne oluyordu?
Psilosibin ne yapıyordu?
Doz verildikten sonra altı ay boyunca hastalarla görüşme yaptık.
Görüşmenin tam metnini inceledik
ve psilosibinin ne yaptığına dair iki unsur ortaya çıktı.
Bu unsurlara değinmeden önce
psikedelik deneyimin ne olduğunu açıklamam gerektiğini düşünüyorum.
Psikedelikler bilinçaltının bilinçli hâle gelmesini sağlar.
Yaşamınız boyunca biriken
ama gözden uzak yerlere itilmiş önemli bir madde ortaya çıkar.
Dolabınızın arkasına ittiğiniz buruşuk kıyafetlerinizin ortaya çıkması gibi...
Tüm bunlar meydana çıkar.
Sadece görmekle kalmazsınız, bir bütün hâline gelirsiniz.
Anılar, duygular, acı, sevgi, keder...
Gizli kalmış ne varsa ortaya çıkar ve bu duyguları hissetmenizi ister.
İnanılmaz derecede acı verici ama bir o kadar da güzel olabilir.
Araştırmamızdaki hastalar genel olarak üç çeşit deneyim yaşadıklarını anlattılar.
İlk deneyim geçmiş travmalara geri dönüştü.
İkincisi, kendi hayatları, olumsuz düşünce şekilleri
ve bu düşünceleri değiştirme konusunda bir anlayış kazanmaktı.
Üçüncüsü ise uyum, bağ ve birlikten oluşan bir deneyimdi.
Bazen tek bir seansta üç deneyimi birden yaşıyorlardı.
Burası bizim tedavi odamız.
Hastanın iki yanında iki terapist bulunuyor.
Hastalara göz bandı verilip kendilerinden arkalarına yaslanarak müziği dinlemeleri
ve kendilerini vermeleri istendi.
Aynı terapistlerle daha önceden de seans gerçekleştirmişlerdi.
Böylece onlara güveniyorlar ve güvende hissediyorlardı.
Fakat terapist seansı önceden planlamıyordu
veya seansın içeriğini hiçbir bir şekilde yönetmiyordu.
Ama yine de seansların belli bir yapısı vardı.
Başlangıcı, ortası ve sonu vardı.
Birbiri üzerine kurulmuş düşünce akışı ve sembollerden oluşuyordu.
En incelikli şekilde oluşturulmuştu.
En iyi terapistlerin biri tarafından planlanmış gibiydi.
Psikedelikle ilişkisi olmayan geçmiş çalışmalarımda,
Ulusal Sağlık Hizmeti’nde psikoterapi hizmeti veriyordum.
Hastalarım için seanslarımı planlardım.
Travmatik deneyimleri hakkında konuşmalarını nasıl sağlayacağımı,
farklı bir bakış açısını onlara nasıl sunacağımı,
nasıl öz anlayış ve motivasyon sağlayacağımı düşünürdüm.
Tüm bu bilgileri aşılamaya çalışıyordum.
Ama bunlar terapist tarafından yapılan konuşmalardı.
Hasta bunu nedense kendi dışında gelişen bir deneyim olarak algılıyordu.
Bazen istediğim sonuca ulaşamıyordum.
Fakat psilosibin seansında
hastaların kendi kendilerine iyileşme sürecine girdiğine
ve tüm fikirlerin kendi içlerinden geldiğine tanık olmuştum.
Hepsi etkili ve hayat değiştirecek türden fikirlerdi.
Çünkü dersler en doğru terapist tarafından hazırlanıyordu:
kendileri tarafından.
Bahsettiğim unsurlara gelelim.
Peki hastalar psilosibinin ne yaptığını söylediler?
Sunum kumandası bozuldu.
Başka bir kumanda alabilir miyim?
(Kahkaha)
Tamam.
Bir sonraki slayt görünmüyor ama yine de ne yazdığını söyleyeyim.
İlk unsurun kilidi içten açmak olduğu yazıyor.
Hastalar ket vurulan duygularının özgür bırakıldığını söylüyordu.
Daha önceleri duygularından kaçınırken
duygularını kabullenme aşamasına geçtiklerini söylediler.
Depresyondayken sıkıntılı ve üzüntülü zamanlarında
duygularını uzaklaştırıp bastırdıklarını anlattılar.
Toplumumuz acı çekenlere önem göstermiyor.
Acı çekmek güçsüzlük olarak görülüyor.
Bu yüzden hastalarımız duygularını saklamayı öğrenmişlerdi.
Sam büyürken kendisine “Erkekler ağlamaz” dendiğini hatırlıyordu.
Bu yüzden sessizce acı çekmeyi öğrenmişti.
Hastaların birçoğu hisleriyle başa çıkamıyordu.
Başlarından birçok şey geçmişti.
Yıllar boyunca acı çekmişlerdi.
Tüm bunlarla yüzleşecek güçleri yoktu.
Acılarından kaçınmanın birçok farklı yolunu bulmuşlardı.
Yemek, televizyon, ağrı kesici ve genellikle antidepresan yoluyla
kendi kendilerini tedavi etmeye çalışıyorlardı.
Bu yöntemler acılarının temel sebebine pek etki etmiyordu.
Sadece en kötü acıyı uyuşturuyordu.
Fakat diğer duyguları da uyuşturuyordu.
Birçok hasta hissizleştiklerini ve hiçbir duyguyu hissedemediklerini söylüyordu.
Birçoğu yaşamlarının bir döneminde,
genellikle çocukluk döneminde travma yaşadıklarını anlattı.
Yaşadıkları travmaları hakkında düşünemiyorlardı bile.
Fakat psilosibin sayesinde olanları etraflıca düşünebiliyorlardı.
John.
John nerede?
John işte burada.
Çocukken istismara uğramıştı.
Kendisine psilosibin verilmesinin ardından büyük bir fıçı fark etti.
Bu fıçının içinde aklından savdığı ve daha önce kimselere anlatamadığı
tüm utanç ve acılarının yer aldığını biliyordu.
Tüm bunlarla mücadele etti. Oldukça acı vericiydi.
Fakat bu seans sırasında,
kutuyu açıp geçmişini kabullenmeyi başardı.
Çok etkileyiciydi.
Birçoğu yıllardır ilk kez ağlıyordu.
Bu hisleri kabullenip yaşayarak duygusal boşalmayı sağlayan bir deneyimdi.
Altı yıllık bir terapide görebileceğimiz sonuçları altı saat içinde elde etmiştik.
İkinci unsur ise dış kilidi açmak.
Dışarıyla kopan bağlarını tekrar kurduklarını anlatmışlardı.
Depresyonun yavaşça içe doğru dönen bir sarmal olduğundan bahsettiler.
Sevdiklerinden, kendi kimliklerinden yavaşça kopuk hâle geldiklerini,
olumsuz düşüncelerinin sürekli saldırdığı zihinlerinde
küçük bir kapana kısılmış gibi hissetmeye başladıklarını belirtmişlerdi.
Psilosibin ise bu bağı tekrar kurmayı sağlıyordu.
Ben bu durumu şu şekilde anlattı:
“Sabit diskteki parçalanmış dosyaların birleştirilmesi gibi.
Düşüncelerin zihnimde yeniden düzenlendiğini hissediyordum.
Her şeyin düzene sokulduğunu fark ettim.
Beynimdeki parçalar birleştiriliyor diye düşünmüştüm.
Ne kadar da mükemmel.
O zamandan beri düşüncelerim daha anlamlı hâle geldi ve daha az kafa yoruyorum."
Diğer hastalar farklı şekillerde aynı süreçten bahsettiler.
Bazıları bu süreçte gözlerindeki sis perdesinin kalktığından bahsediyordu.
John bunun karanlık bir evdeki ışıkları açmak gibi olduğunu söylüyordu.
Zihinlerini yeniden başlattıktan sonra, duyularına bağlanabiliyorlardı.
Kendi kimlikleriyle bağlantı kurabiliyorlardı.
Kirk, tasasız bir yaşam sürüyormuş gibi hissettiğini söylemişti.
Diğer insanlarla bağlantı kurabiliyorlardı.
John yedi yıldır ilk kez eşiyle birlikte yemeğe çıkmıştı.
Tekrar genç bir delikanlı gibi hissettiğini söylemişti.
Birçoğu doğayla bir bağlantı hissediyordu.
Doğayı bir resim gibi görmek yerine onun bir parçasıymış gibi hissediyorlardı.
İlk defa ruhsal bir ilkeye karşı bağ hissediyorlardı.
Bazıları...
Kısılı kaldıkları kapandan özgür kalarak dışarı çıkmışlardı.
Değişen bilinç durumlarına dünya çapında yıllardır önem gösteriliyor.
Ama bilimsel araştırmalar hâlâ emekleme döneminde.
Bu yıl yapacağımız daha büyük araştırmamız için heyecan duyuyoruz.
Fakat hâlâ ihtiyatlı davranıyoruz.
Henüz hakkında çok şey bilmiyoruz.
Herkes için uygun olmayabilir.
Bu yüzden ihtiyatlı davranıyoruz.
Önümüzdeki beş yıl boyunca,
psilosibinin bize nasıl ve ne zaman yardımcı olabileceğini öğreneceğiz.
Fakat bunun ruh sağlığı hizmetlerinde devrim yaratabileceğine inanıyorum.
Hastalarımız tüm bu yüzeysel tedavilerin, kısa dönemli terapilerin
işe yaramayan bir yara bandı gibi olduklarını söylemişlerdi.
Hiçbir şey işe yaramıyordu.
Çünkü hiçbir tedavi acılarının kaynağına ulaşamamıştı.
Bu depresyon salgınında yardıma muhtaç çok insan var.
Birçok insan yardıma ihtiyaç duyuyor.
Ulusal Sağlık Hizmeti'nin yıllar süren psikoterapi için
herkese yetecek kadar maddi kaynağı yok.
Eğer psilosibini daha önce çalıştığım terapilere benzer
kısa dönemli terapilere dahil edersek
tedaviyi çok daha güçlü ve etkili kılacağına inanıyorum.
Geçici bir çözüm sunmak yerine,
acınızdan kurtulmak için bir çıkış yolu sağlayan,
ilaç takviyesinin uygulandığı bir terapi.
Sonuç olarak sihirli mantar depresyonu ortadan kaldırabilir mi?
Cevap “hayır”.
Depresyonu tedavi eden şey mantar değil hastanın ta kendisidir.
Mantar size sadece yol gösterir.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)