Temsil önemlidir.
Kadınların özgün temsilleri önemlidir.
Bunu sık sık düşünüyorum, genel kadın temsilleri,
olağan dışının diliyle kuşatılmıştır.
Kendi kendine milyoner olan ilk Amerikalı kadın:
Madam C.J. Walker.
Birleşik Devletler başkanlarının eşlerinin giysileri.
Shirley Chisholm, ABD Demokrat partiden başkan adaylığı
isteyen ilk kadın.
(Alkış)
Müze yöneticisi olarak
bu hikayelerin neden çok çekici olduğunu anlıyorum.
İstisnai kadınlar ilham verici ve istek uyandırıcı.
Fakat bu hikayeler kısıtlıdır.
Tanım olarak, olağan dışı olmak temsil edilemez.
Başkadır.
Bu hikayeler kadınların tarihini kapsamak için geniş bir taban yaratmıyorlar
ve günlük gerçeklerimizi yansıtmıyorlar.
Kadınların da insanlar olduğunu ifade eden radikal kavramını
kitlesel olarak uygulayabilirsek,
kadınları da insanlar olarak göstermek kolaylaşır:
tanıdık, çeşitli, hazır.
Tarih boyunca herkesin her gününde,
kadınlar olumlu olarak varlar
bir yorumlama konusu olarak değil, bir olgu olarak.
Daha kesin bir insan hayatı temsilinin ötesinde,
kadınlar dahil, neredeyse 3,8 milyar insanın günlük tecrübeleri
bu gezegende dişi olarak tanımlanıyor.
"Black Panther" filminden kötü şöhretli bu müze sahnesinde,
beyaz bir yönetici şurada görünen Michael B. Jordan'ın karakterine
bir eseri hatalı biçimde açıklıyor,
kendi kültürüne ait bir eser.
Bu kurgusal sahne, müze topluluklarında gerçek tartışmalara neden oldu,
anlatıları kimin şekillendirdiği ve bu anlatılardaki ön yargılar konusunda.
Birleşik Devletler'de
müzeler aslında en güvenilir bilgi kaynaklarından birisi
ve dünyanın her yerinden gelen yüz milyonlarca ziyaretçi ile
doğru tarihler anlatmamız gerek,
fakat yapmıyoruz.
Müzelerde bu ön yargıyla savaşmaya yardımcı olmak için
bir hareket başladı.
Müzelerin tarafsız olmadığına dair basit ön yargı.
Müzeler eğiticidir.
Sanat ve eserlerin teşhiri aracılığıyla
yaratıcılığa sevk edebilir ve dahil olmaya teşvik edebilir,
fakat tarihsel yanlış temsillerden bizler suçluyuz.
Erkek merkezli tarihlerimiz, kadın tarihimizi gizli kıldı.
Bir kadın olmakla ilgili de acı gerçekler vardır,
özellikle bu sektörde beyaz olmayan bir kadınsanız
bu gerçekler kadınların hayatlarındaki kapsayıcı örneklere odaklanmamızı önler.
Müze liderliği:
müze kadrosunun yüzde 60'ını kadınlar oluşturmasına rağmen
kadro, ağırlıklı olarak beyaz insan ve erkekten oluşur.
Kadınlar için liderlik yolu iç karartıcıdır,
beyaz olmayan kadınlar içinse en iç karartıcı.
Kadınların varlığı da, kadınların genel temsilinde bir yükselişi
hiçbir şekilde garanti edemez.
Her kadın, cinsiyet eşitliği dostu değil.
Feminist teorisyenlerin çan kancası ise şu sözdür,
"Ataerkilliğin cinsiyeti yoktur. "
Kadınlar ataerkilliği destekleyebilirler,
tıpkı erkeklerin cinsiyet eşitliği için savaşabileceği gibi.
Ve biz sıklıkla kesişimselliğin önemini küçümsüyoruz.
Marian Anderson 20.yy'ın en ünlü seslerinden biriydi
ve Smithsonian 1939 yılında kendi kıyafetlerini derledi.
Daha sonra beyaz Amerikan Devriminin Kızları onun
Anayasa Salonunda söylemek için girişini reddettiler, çünkü siyahtı,
Lincoln Anıtı'nın basamakları yerine çok ünlü bir şekilde
75.000 üzerinde bir topluluğa karşı söyledi.
Ve her yerdeki kütüphanelerde, müzeler dahil,
hala çığır açan
"Bütün kadınlar beyazdır,
Bütün siyahlar erkektir,
Ama bazılarımız cesurdur." isimli 1982 antolojisini bulabilirsiniz.
Kadınların temsilinin yükseliş talebi
benim gibi Afrika-Latin kökenlileri otomatik olarak kapsamaz
ya da göçmen kadınları, Asyalı kadınları,
yerli kadınları, cinsiyet değiştirmiş kadınları ya da kayıtsız kadınları,
65 yaş üstü kadınları ya da kız çocuklarını
bu sıralama uzar, uzar da uzar.
Peki ne yapıyoruz?
Hedeflenen girişimler zaten dahil olması gereken bakış açılarını
birleştirmeye yardım etti.
Bir Latin küratöryal girişimiyle Smithsonian'a geldim,
Latin bir müze müdürünü işe alanlara,
çoğunlukla kadınlar, bu arada,
kurumumuz genelinde Latin anlatılarının görünüşü yükseldi.
Ve bu bir kalıp olarak görev yaptı.
Smithsonian Amerikalı Kadınlar Tarihi Girişimi'nden daha çok,
kadın temsilciliğinde çeşitliliğin büyümesini arzulayarak,
olası her şekilde,
sadece çağdaş gerçeklerdeki bir görüntü olarak değil,
tarihsel bir sunumla da,
kadınlar ortaya çıksın.
çünkü biz her zaman buradaydık.
Şu anda 2018 de olmamıza rağmen ben bu mesleki alanda
40 yaşının altındaki tek insan, tek siyahi insan,
tek siyahi kadın ve tek Latin kökenli,
bazen, tek kadın olarak
tek başıma yürüyorum,
Annem Afrika-Amerika kökenli ve babam Afrika-Panama kökenli.
Ben çok gururlu ve ayrılmaz şekilde her ikisindenim.
Bir Afrikalı Latin olarak, milyonlarca insandan bir tanesiyim.
Bir Afrikalı Latin müze müdürü olarak birkaç taneden birisiyim.
Ve kendimi bütünüyle mesleki alanıma adamak,
bir cesaret eylemi gibi hissedilebilir.
Ayrıca itiraf ediyorum ki her zaman meydan okumaya hazır değildim,
reddedilme korkusu ya da kendini koruma sebebiyle.
Toplantılarda, sadece tamamıyla hakim olduğum konularda
yorum yapmak için konuşurdum.
Sesli bir beyin fırtınası yok ya da iş arkadaşlarına sataşmak yok.
Uzun bir zaman için,
kendime sevdiğim halka küpeleri takmanın verdiği zevki reddettim
ya da çalışmak için isim levhası,
çok gürültülü, cahilce ya da profesyonelce olmadığını düşünerek.
(Gülüşmeler)
İnsanların benim doğal saçıma ne tepki vereceğini merak ettim,
ya beni daha kabul edilebilir gördülerse ya da daha az saçımı düzleştirdiğimde.
Ve ana temsillerin dışında kalan kimseler
günümüzde yaşanılan ve insanları huzursuz edebilen
birkaç temel şeyin olduğunu anlayabilirler.
Ama ben tutkuluyum,
her gün bizim gibi kadınların sunumunu yapmak için,
özgün olmayan sunuları kendi işimde temsil etmeyi bıraktım.
Ve test ettim.
Bu benim, ofisimdeki halka küpeleri gösterirken--
(Gülüşmeler)
Geçtiğimiz ay, Latin Mirası Ay'ı etkinliğine davet edildim.
Sunum haftası topluluk kaygılarını dile getirdi.
Benim slaytlarıma "eylemci" dediler
ve bunu olumsuz anlamda söylediler.
(Gülüşmeler)
(Alkış)
Sunumdan iki gün önce,
topluluk benden doğal saçımın görünmediği iki dakikalık bir video istedi,
Çünkü bu öğrenme sürecinde katılımcılarımızın bazıları için
bir duvar yaratabilirdi.
(Gülüşmeler)
"Saç" adlı şiir Elizabeth Acevedo tarafından yazıldı ve okundu.
O, Dominikli ve Amerikalı, 2018 Ulusal Kitap Ödülü kazanan biri
ve benim müdürlüğümde ödüllü bir Smithsonian sergisinde görüldü.
Konuşmayı, onlara benim ve yaptığım işle ilgili olan sansürün
beni rahatsız ettiğini açıklayarak iptal ettim,
(Alkış ve tezahürat)
Saygınlık politikası, idealleştirilmiş feminenlik
kadınları nasıl gösterdiğimizi
ve hangi kadınları göstereceğimizi seçmemizi etkiliyor.
Bu gösteri başarıya ve sıradışılığa saygınlık ve arzulanan
olana doğru eğrildi.
Gündelik, düzenli, az temsil edilen
ve genellikle beyaz olmayanların sistemik dışlanması ve
marjinalleşmesini sağlar.
Müze müdürü olarak, bu anlatıyı değiştirmek için yetkiliyim.
Önemli çizimleri ve nesneleri değerlendirerek araştırır ve toplarım.
Celia Cruz, Salsa kraliçesi--
(Tezahüratlar)
evet-- önemlidir.
Ve bir Afrikalı Latindir.
Smithsonian onun kostumlerini, ayakkabılarını,
portrelerini, posta pullarını topladı
ve bu yeni tasarım
sanatçı Tony Peralta'nın eseri.
Koleksiyonu topladığım ve sergilediğimde,
bu bir simgesel çelişkiler zaferiydi.
Koyu tenli bir Latina sergilemenin gururu,
bir siyahi kadın,
saçını düzleştirdiğin büyük bigudili saçlarla,
belki bu beyaz güzellik ölçütlerine bir selam.
Rafine, büyük beden harika bir kadın, koca altın takılarla.
Bu çalışma göründüğünde,
bizim instagramda en ilgi çeken parçalarımızdan biriydi,
ziyaretçiler bana onun günlük elementleri olan koyu teni,
bigudileri ve takılarıyla bağlantı kurduklarını söylediler.
Koleksiyonumuz Celia Cruz'u barındırıyor
ve genç Harriet Tubman'ın nadir bir portresini,
eşsiz Oprah Winfrey'in ikonik giysisini.
Ama müzeler yüzlerce milyon insanın kadınları nasıl gördüğünü
ve hangi kadınları gördüğünü
değiştirebilir.
Her zaman ilk ya da ünlü olandansa, cumartesi günleri güzellik salonlarının
sıradan yoğunluğunu göstermekte bizim sorumluluğumuz,
kapı tokmağı küpe sanatını...
(Gülüşmeler)
Şık kızkardeşliği...
(Gülüşmeler)
ve her yaştaki kültürel gururu.
Her günkü kadınların hikayeleri
Küresel ve ulusal hikayelerimizdeki bilerek ihmal edilen hikayeler.
Ve müzelerde çoğu zaman, kıyafetlerle, portrelerle
ya da fotoğraflarla temsil edilen kadınları görürsünüz...
Hergünkü kadınların etkileyici, hayat değiştirici hikayeleri
Bu Esmeraldalı oturak gibi de görünebilir.
Esmeraldalılar, Ekvatorda dünya ile ilişkisini kesmiş bir topluluktur.
Bu sık yağmur ormanları yerli Afrika topluluğunu
İspanyol kolonicilerinden korumuştur.
Şimdi yollar var,
ama iç kısımlarda hâlâ sadece kano ile erişilebilen kısımlar var.
Débora Nazareno bu Ekvator sularında kanoyla seyahat eder.
Bu yüzden kendine ait bir tekne oturağı var.
Onu bir örümcek ağı ve örümcek ile kişiselleştirmiş,
Anansi'yi temsil eden bu desen, Batı Afrika kültürüne ait bir karakter.
Débora bu oturağa evinde torunu Juan'a hikaye anlatırken de otururdu.
Sevginin elle tutulamaz ritueli
kuşaklar arası hikaye anlatma sanatı
Afrika diyasporasındaki topluluklarda yaygındır.
Ve bu günlük davranış Juan'da Hint-Afrika kültürüyle ilgili elli binden
fazla belge toplamasını muhafaza etmesini sağlayan tutkuyu ateşledi.
2005'te, Juan García Salazar, Débora'nın torunu,
ve şu anda dünyaca ünlü Afrika-Ekvatorlu bir bilgin,
Washington'a seyahat etti.
Lonnie Bunch'la tanıştı, çalıştığım müzenin müdürü,
sohbetlerinin sonuna doğru,
Juan çantasına uzandı ve "Size bir hediye vermek istiyorum." dedi.
O gün, Débora Nazareno'nun mütevazı ahşap tekne oturağı
Smithsonian Ulusal Müzesine Afrika-Amerikalı tarihin ve kültürünün
bağışlanan ilk nesnesi oldu.
Korundu, sergilendi ve dünyanın her yerinden gelen
neredeyse 5 milyon ziyaretçi tarafından görüldü.
Sıra dışı tarihi nesneleri toplamaya devam edeceğim.
Onların hikayeleri önemli.
Bugün ve her gün beni göstermeye iten şey
isimlerimizi tarihe yazdırmaya dair basit bir tutku,
onları milyonların görmesi için açıkça sergilemek
ve ışığın altında yürüyenler olarak kadınlar.
Teşekkür ederim.
(Alkış ve tezahürat)