When I was three years old,
I was transracially adopted from South Korea
by a white family in Salt Lake City, Utah.
I arrived in America with a mysterious tattoo on my left forearm.
The tattoo was so large and noticeable
that my adoptive parents had it surgically removed right away.
They were worried that other kids would make fun of it.
Today, there's only a light scar where the tattoo once was,
so I've redrawn it in permanent marker so you can see what it looked like.
Korean adoption records in 1976 were notoriously incomplete.
I didn't have any information about my background
or my birth family.
I didn't even know if my name or birth date were real
or if they were assigned.
And no one knew what my tattoo meant.
Transracial adoption is where a child from one race or ethnicity
is adopted by parents from a different race or ethnicity.
In my generation, children who were adopted from Korea
were assimilated into the culture of their adoptive parents.
So I was raised as if I were white.
Growing up, occasionally my family would eat at a Korean restaurant,
or we'd go to the Asian festival.
But I did not identify with being Asian.
Looking back now,
having my tattoo removed is symbolic of losing a connection
with my Korean ethnicity and culture.
And I am not alone.
Since the 1950s, almost 200,000 Korean children have been adopted
all over the world.
A growing body of research shows that children experience trauma
when they're separated from their families of origin.
My story includes such childhood trauma.
I recently found out that my birth mother
left my family shortly after I was born.
When I was two years old, my birth father became injured
and could not provide for my brothers and me.
And so my two older brothers and I were sent to children welfare services.
And there, someone decided, because I was younger,
that I was more adoptable.
And so, I was sent to a separate orphanage,
separated from my brothers who cared for me.
My adoption records say that I wouldn't play
with any of the other children at the orphanage,
and now I know why.
My adoption photos show the picture of a frightened, malnourished little girl.
Just imagine my culture shock a short and lonely nine months later,
as I arrived in America,
where everything was different:
the people,
the buildings,
the food
and the clothing.
As a three-year-old child, I quickly figured out
that no one spoke the Korean language that I spoke,
and so I stopped speaking altogether for six months.
And when I started speaking again, it was in full English.
One of the first phrases I said
as my parents showed me my orphanage photos
was, "Sara sad."
Children who are adopted often put up emotional walls
to protect themselves from being hurt again.
I certainly did this,
and like many transracially adopted children,
there were many moments growing up where I wished that I was white
like the other kids around me.
Other kids made fun of my eyes and nose.
Now, the '80s styles were particularly brutal to me,
with glasses that didn't fit well,
hairstyles --
(Laughter)
that looked ridiculous on me.
(Laughter)
This narrative of adoption might be uncomfortable for you to hear.
The narrative that we usually hear is that of a new parent,
who is eagerly awaiting a child that they've been wanting for so long.
The parents' story is told with love, joy and excitement,
and as they bring a newly adopted child into their home,
family and friends celebrate and congratulate the parents
on their wonderful decision to adopt.
My parents' adoption story was like a beautiful blanket that kept me warm.
But after a while, it felt like the focus was more on the blanket,
covering me and my point of view entirely.
I couldn't emotionally breathe.
My parents would say things to me like,
"I fell in love with you the first time I saw your photo.
My heart broke."
They love me, I know that, and I was wanted.
But I wish that the only birth story I had wasn't so sad,
so humanitarian.
I would often confuse love with gratitude,
especially when other people would say things to me like,
"You're so lucky to be adopted to America,"
or, "Your parents are such angels to adopt you."
To a child, it felt like these comments were constant reminders to be grateful
to my parents' charity.
I resented that I couldn't tell these adults,
"I don't like being reminded all the time that I'm adopted.
I just want to be a normal kid,
and maybe even be ungrateful once in a while."
(Laughter)
But I learned to smile without really smiling,
and as I grew older, I wanted to be able to say,
"Sara is still sad."
But I buried my feelings, and it wasn't until later in life
that I realized I'd never really grieved my own adoption.
While many of us understand that adopting a child
from a different race, culture or country is never simple,
we rarely acknowledge the complex emotions
that children who are adopted can experience.
Some children experience feelings of loss,
feelings of rejection,
grief,
shame,
guilt,
challenges with identity,
difficulty with intimacy
and control issues.
Just ask my kids.
(Laughter)
Children who are adopted can still love their adoptive parents
at the same time as experiencing these complex emotions.
And many of us wonder: If we had had safe emotional spaces
to own our own stories when we were younger,
would we still be struggling to come to terms with adoption as adults?
Where do we find the emotional oxygen to own our own stories?
Since the late 1990s and early 2000s,
researchers like Dr. Richard Lee have focused on different parenting techniques
for transracial adoption.
The hope is to help children and their adoptive parents
better adapt to their unique racial and ethnic circumstances.
There's more enculturation encouraged,
that exposes children to the people,
places, languages and culture of their birth families.
Some parents focus on racial inculcation
to specifically work with their children on the racism and discrimination
that they will experience outside of the home.
And some parents allow children to choose as they get older
the level of exposure to the culture of their birth families.
Now, we might look at these signs of progress
and think we've got it all figured out when it comes to transracial adoption.
The Korean adoptees were the first massive wave of international adoptions,
almost 30 years earlier than most other countries,
and so there are entire generations of Korean adoptees --
from children all the way to adults in their 70s --
dealing with the impact of their assimilation,
and there have only been a handful of studies
that follow transracial adoptees over a lifetime.
I know that people around me could not understand my adoption grief.
Rachel Rostad, another Korean adoptee, expressed what I was feeling
when she said,
"Loss is especially confusing to measure
when it appears as if I haven't lost anything at all.
It's not missing like an organ.
It's missing like wherever dreams go when you blink awake
into the morning light."
Every year, hundreds of South Korean adoptees
search for their birth families.
Korean agencies report that less than 15 percent are successful.
Last year, I found my Korean birth family in just three months.
I posted a photo of my redrawn tattoo on social media,
which Korean groups generously shared.
And a friend of my brother saw the photo,
and he knew instantly what the tattoo meant.
When my father decided to send us to children welfare services,
he was worried that we would be separated and even adopted into foreign countries.
And so he took the unusual step to place a large tattoo
on each of our arms
and on his own,
so that we could find each other someday.
And he tried searching for me.
And he was right:
the tattoo did eventually lead me to find the family that I had lost.
Unfortunately, he passed away nine years before he could see his children reunited.
But last year, I traveled to Korea to meet my two older brothers,
my aunt and uncle,
and I learned a lot of new things about myself,
including my real birth date,
which actually makes me seven months older.
(Laughter)
This middle-aged woman did not love hearing that she is older.
(Laughter)
And that explains all those gifted and talented classes I had in school.
(Laughter)
But the most important thing that I learned
was that I had a loving family in Korea
who remembered me as a little baby
and had never forgotten me.
I wasn't abandoned, like my adoption records said.
I was wanted.
It's time to reframe our views on adoption.
A healthy adoption ecosystem is one in which children,
adoptive families and birth families
each own their unique stories.
When these narratives are placed side by side,
it creates better empathy and policies for the lives that adoption impacts.
Here are two things that adults can do
to better protect adopted children's stories.
First, give children safe emotional spaces to express their emotions,
both positive and negative.
Phrases such as "tell me more,"
"what do you wish for"
and "those feelings are normal"
are ways that parents can grant emotional oxygen to their children.
Second, validate a child's adoption story.
Children may express emotions that may feel hurtful
or worry an adoptive parent.
As a parent, work to hold and manage your fears
separately from your child.
Always acknowledge your child's story as valid and important.
Now, it's natural to want to protect children
from experiencing pain.
But my tattoo is a poignant reminder that every adoption starts with loss,
and every child is affected differently.
Children who are adopted can live full, rich lives,
as we accept and build upon this unique set of cards that we were dealt.
And as you listen to our narratives with empathy,
you will hear other things as well:
childlike curiosity,
grace,
resilience,
courage,
love
and yes, even gratitude.
Thank you.
(Applause)
عندما كنت في الثالثة من عمري،
تبنتني عائلة أمريكية، وأنا كنت من كوريا الجنوبية،
إلى مدينة سولت لايك في ولاية يوتا.
وصلت إلى أمريكا، وكان على ساعد يدي وشمٌ غامض.
كان الوشم كبيراً جداً وواضحاً
مما جعل والداي بالتبني يقومان بإزالته جراحياً على الفور.
كانا قلقان من أن يسخر منه زملائي.
اليوم، بقي مكانه ندبة خفيفة،
لذلك رسمته من جديد بقلم دائم لتستطيعوا أن تروا كيف كان.
في عام 1976، كانت سجلات التبني الكورية غير مكتملة.
لم يكن لدي معلومات عن خلفيتي
أو أسرتي الأصلية.
لم أكن أيضاً متأكدة من حقيقة اسمي ويوم ميلادي
ولم أكن أعرف إن كانا مسجلين.
ولم يكن أحد يعلم معنى الوشم.
التبني عبر الأعراق هو تبني أبوين
لطفل من عرق مغاير لهم.
في جيلي، كان الأطفال المتبنين من كوريا
يمتثلون لثقافة والديهم الجدد.
لذلك نشأت كما لو كنت فتاة أمريكية بيضاء.
من حين لآخر كنا نأكل في مطاعم كورية،
ونذهب إلى المهرجانات الآسيوية.
لكني كبرت دون معرفة كوني أسيوية.
الآن بالنظر للخلف،
أجد أن إزالة الوشم هي رمز لفقدان الرابط بيني
وبين أصلي وثقافتي الكورية.
وأنا لست وحدي.
فمنذ خمسينيات القرن الماضي تم تبني حوالي 200,000 طفل
حول العالم.
هناك دراسة توضح أن الأطفال يعانون من الصدمة
عند تفرقتهم من أهلهم الأصليين.
قصتي بها هذا النوع من الصدمة.
مؤخراً عرفت أن أمي الأصلية
تركت أسرتي بعدما أنجبتني.
عندما كنت في الثانية من عمري، أصيب والدي ولم يعد قادراً
على أن يتكفل بي وبإخوتي.
لذلك تم إرسالنا إلى مؤسسة خيرية لرعاية الأطفال.
قرر أحدهم هناك لكوني الصغرى،
أنني أنسب للتبني.
ومن ثم، تم إرسالي إلى دار أيتام منفصل،
وأصبحت منفصلة عن أخواي اللذان كانا يعتنيان بي.
سجل التبني الخاص بي يقول بأنني لم أكن ألعب
مع بقية الأطفال في دار الأيتام،
والآن أعرف السبب.
صوري في ذلك الوقت توضح فتاة صغيرة هزيلة وخائفة.
تخيلوا معي وحدتي وصدمتي الثقافية بعدها بتسعة أشهر،
بعدما وصلت إلى أمريكا،
حيث كل شيء مختلف:
الناس،
والمباني،
والأكل،
والملابس.
كطفلة في الثالثة من عمرها، سريعا ما اكتشفت
أن لا أحد يتحدث بلغتي الكورية،
فتوقفت عن الكلام تماماً لستة أشهر متتالية.
عندما عدت للكلام مجدداً كان باللغة الإنجليزية فقط.
وكان من أول الجمل التي قلتها
عندما اطلعت على صور الملجأ:
"سارة حزينة".
دائماً ما يبني هؤلاء الأطفال حواجز عاطفية مع الآخرين
ليحموا أنفسهم من الأذى مرة أخرى.
بالتأكيد فعلت ذلك،
وككثير من أطفال التبني عبر الأعراق،
كان هناك العديد من اللحظات التي تمنيت فيها كوني بيضاء
مثل الأطفال من حولي.
فزملائي كانوا يسخرون من عيناي وأنفي.
فموضة الثمانينيات كانت بالأخص قاسية بالنسبة لي،
بتلك العدسات غير الملائمة لي،
وقصات الشعر...
(ضحك)
التي تبدو سخيفة علي.
(ضحك)
قد تكون رواية التبني هذه مزعجة بالنسبة لكم.
فالرواية التي اعتدنا سماعها هي هؤلاء الآباء،
الذين ينتظرون ذاك الطفل بلهفة بعدما صبروا كثيراً،
فرواية الآباء تعكس الحب والسعادة والإثارة،
وبمجرد ما يتم جلب الطفل المتبنى الجديد،
تجتمع العائلة والأصدقاء للاحتفال وتهنئة الأبوين
على قرارهم الرائع بالتبني.
قصة تبني أهلي لي كانت كالغطاء الذي يشعرني بالدفء.
بعد مدة، أصبح التركيز أكثر على الغطاء،
فهو يحميني ويغطي وجهة نظري كاملة.
لم أستطع أن أعبر عن مشاعري.
دائماً ما يقول لي والداي أشياء مثل:
"وقعنا في حبك من المرة الأولي التي رأينا فيها صورتك.
انفطر قلبي."
إنهما يحبانني، أعلم ذلك، وكنت مرغوبة.
ولكني كنت أتمنى ألا تكون قصة إنجابي بهذا السوء،
ومثيرة للشفقة.
دائماً ما أخلط بين الحب والامتنان،
خاصة عندما يقول لي بعض الناس أشياء مثل:
"أنت محظوظة للغاية أن يتم تبنيكِ في أمريكا"،
أو، "حتماً أهلك ملائكة لقيامهم بتبنيكِ"
لطفل، مثل هذه التعليقات ما هي إلا تذكرة لأكون ممتنة
لعمل أهلي الخيري.
كنت أغتاظ لأنني لا أستطيع أن أخبر هؤلاء الكبار:
"أنا لا أحب أن يتم تذكرتي طول الوقت بأنني طفلة متبناة.
أريد فقط أن أكون طفلة كبقية الأطفال،
وأن أكون جاحدة ولو لمرة واحدة."
(ضحك)
ولكني تعلمت أن أبتسم وذلك عكس ما بداخلي،
وكلما كبرت في السن، أردت أن أقول:
"لا تزال سارة حزينة."
لكني أخفيت مشاعري، واستمر الأمر كذلك في الحياة
إلى أن أدركت أنني لم أحزن أبداً على تبنيي.
بينما يفهم الجميع منا أن تبني طفل
من عرق أو ثقافة أو بلد مختلف ليس سهلاً على الإطلاق،
نادراً ما نعرف المشاعر المعقدة
التي يمر بها الطفل المُتبنى.
يعاني بعض الأطفال من مشاعر فقد،
ومشاعر رفض،
وحزن،
وعار،
وذنب،
وصعوبات في الحفاظ على الهوية،
وصعوبة في الأُلفة
ومشاكل في التحكم بالأفعال.
ما عليك سوى سؤال أطفالي.
(ضحك)
لا يزال الأطفال المتبنون يحبون آبائهم بالتبني
في نفس الوقت الذي يعانون فيه هذه المشاعر المعقدة.
وكثير منا يتسائل: إذا كانت لدينا مساحات عاطفية آمنة
لامتلاك قصصنا الخاصة عندما كنا أصغر سناً،
هل ما زلنا سنكافح من أجل التصالح مع التبني كبالغين؟
أين نجد البراح العاطفي لامتلاك قصصنا الخاصة؟
منذ أواخر التسعينيات وأوائل القرن الحادي والعشرين،
ركز الباحثون مثل الدكتور ريتشارد لي على تقنيات الأبوة والأمومة المختلفة
للتبني عبر الأعراق.
الأمل في مساعدة الأطفال وآبائهم بالتبني
ليتكيفوا بشكل أفضل مع الظروف العرقية الاستثنائية.
هناك المزيد من التشجيع،
يُعرف الأطفال لأشخاص،
وأماكن ولغات وثقافة من عائلاتهم الأصلية.
يركز بعض الآباء على الغرس العنصري
للعمل بشكل خاص مع أطفالهم على العنصرية والتمييز
التي سيواجهونها خارج المنزل.
ويسمح بعض الآباء للأطفال بالاختيار مع تقدمهم في السن
مستوى التعرف على ثقافة عائلاتهم الأصلية.
الآن، قد ننظر في دلائل التقدم هذه
وأعتقد أننا حصلنا على كل شيء فيما يتعلق بالتبني عبر الأعراق.
المتبنون الكوريون هم أول موجة ضخمة من التبني الدولي،
أبكر 30 عاماً تقريباً من معظم البلدان الأخرى،
وهكذا هناك أجيال كاملة من الكوريين المتبنين -
من الأطفال وصولاً إلى البالغين في السبعينيات من العمر -
يتعاملون مع صدمة اندماجهم،
ولم يكن هناك سوى عدد قليل من الدراسات
التي تتبع المتبنين عبر الأعراق على مدى العمر.
أعلم أن الناس من حولي لا يستطيعون فهم حزن التبني الخاص بي.
عبّرت راشيل روستاد، متبنية كورية أخرى، عن شعوري
عندما قالت:
"الخسارة محيرة بشكل خاص في قياسها
عندما يبدو أنني لم أفقد أي شيء على الإطلاق.
إنه ليس فقداً مثل فقد عضو.
إنه فقد مثل أينما تذهب الأحلام عندما ترمش مستيقظاً
في ضوء الصباح".
كل عام، مئات من الكوريين الجنوبيين بالتبني
يبحثون عن عائلاتهم.
ذكرت الوكالات الكورية أن أقل من 15% ينجحون.
في العام الماضي، وجدت أسرتي الكورية الأصلية في ثلاثة أشهر فقط.
نشرت صورة لوشمي المعاد رسمه على وسائل التواصل الاجتماعي،
التي شاركتها المجموعات الكورية بكثرة.
وشاهد صديق لأخي الصورة،
وعرف على الفور ما يعنيه الوشم.
عندما قرر والدي إرسالنا إلى خدمات رعاية الأطفال،
كان قلقاً من أن يتم فصلنا وحتى تبنينا في دول أجنبية.
ولذا فقد اتخذ خطوة غير عادية لوضع وشم كبير
على كل من أذرعنا
ومن تلقاء نفسه،
حتى نتمكن من العثور على بعضنا البعض يوماً ما.
وحاول البحث عني.
وكان على حق:
قادني الوشم في النهاية إلى العثور على العائلة التي فقدتها.
لسوء الحظ، توفي قبل تسع سنوات من رؤيته لم شمل أطفاله.
لكني سافرت في العام الماضي إلى كوريا لمقابلة شقيقيّ الأكبر سناً،
وعمي وعمتي،
وتعلمت الكثير من الأشياء الجديدة عن نفسي،
بما في ذلك تاريخ ميلادي الحقيقي،
مما يجعلني أكبر بسبعة أشهر.
(ضحك)
هذه المرأة في منتصف العمر لم تحب أن تسمع أنها أكبر.
(ضحك)
وهذا يفسر كل فصول المواهب التي حصلت عليها في المدرسة.
(ضحك)
لكن أهم شيء تعلمته
هو أن لدي عائلة محبة في كوريا
الذي تذكرني عندما كنت طفلة صغيرة
ولم تنساني قط.
لم أكن منبوذة، كما قالت سجلات التبني الخاصة بي.
كنت مرغوبة.
حان الوقت لإعادة صياغة وجهات نظرنا بشأن التبني.
نظام التبني الصحي هو النظام الذي يقوم فيه الأطفال،
والأسر بالتبني والأسر الأصلية
يملك كل منهم قصصه الفريدة.
عندما توضع هذه الروايات جنباً إلى جنب،
تخلق تعاطفاً وسياسات أفضل للحياة التي يؤثر عليها التبني.
إليك شيئان يمكن للبالغين القيام بهما
لحماية قصص الأطفال المتبنين بشكل أفضل.
أولاً، امنح الأطفال مساحات عاطفية آمنة للتعبير عن مشاعرهم،
بجانبيها الإيجابي والسلبي.
عبارات مثل: "أخبرني أكثر،"
و"ماذا تتمنى"
و"هذه المشاعر طبيعية"
هي طرق لمنح الآباء البراح العاطفي لأطفالهم.
ثانياً، تحقق من صحة قصة تبني الطفل.
قد يعبر الأطفال عن مشاعر قد تكون مؤذية
أو تقلق أحد الوالدين بالتبني.
بصفتك أحد الوالدين، اعمل على الحفاظ على مخاوفك وإدارتها
بشكل منفصل عن طفلك.
اعترف دائماً بأن قصة طفلك صحيحة ومهمة.
الآن، من الطبيعي أن ترغب في حماية الأطفال
من الشعور بالألم.
لكن وشمي هو تذكير مؤثر بأن كل تبني يبدأ بخسارة،
ويتأثر كل طفل بشكل مختلف.
يمكن للأطفال المتبنين عيش حياة كاملة وغنية
كما نقبل ونبني على هذه المجموعة الفريدة من البطاقات التي تم توزيعها علينا.
وعندما تستمع لسردنا بتعاطف،
ستسمع أشياء أخرى كذلك:
شغف الطفولة،
والرحمة،
والمرونة،
والشجاعة،
والحب
ونعم، حتى الامتنان.
شكراً لكم.
(تصفيق)
Когато бях на три години
бях осиновена трансрасиално от Южна Корея
от бяло семейство в Солт Лейк Сити, Юта.
Пристигнах в Америка с мистериозна татуировка на лявата си ръка.
Татуировката беше толкова голяма и забележима,
че моите осиновители веднага я премахнаха оперативно.
Те се притесняваха, че другите деца ми се биха подигравали.
Днес, там, където преди беше татуировката, има само светъл белег
и аз го прерисувах с перманентен маркер, за да видите как изглеждаше.
Корейските архиви за осиновяване през 1976 бяха доста непълни.
Нямах никаква информация за своя произход
или за рожденото ми семейство.
Дори не знаех дали моето име и дата на раждане бяха истински
или дадени от системата.
И никой не знаеше значението на моята татуировка.
Трансрасиалното осиновяване е осиновяване на дете от една раса или етнос
от родители от различна раса или етнос.
В моето поколение децата, осиновени от Корея,
бяха асимилирани в културата на техните осиновители.
Така аз бях отгледана като бяла.
Докато растях, с моето семейство понякога посещавахме корейски ресторанти
или ходехме на азиатски фестивали.
Но аз не смятах себе си за азиатка.
Като гледам назад сега,
премахването на татуировката ми е символ на изгубената ми връзка
с моите корейски етнос и култура.
И не съм сама.
От 50-те години на миналия век почти 200 000 корейски деца са били осиновени
по целия свят.
Нарастваща група изследвания показва, че децата се травмират,
когато те са отделени от своите истински семейства.
Моята история включва такава детска травма.
Наскоро разбрах, че биологичната ми майка
е напуснала семейството скоро след моето раждане.
Когато съм била на две години, моят биологичен баща е пострадал
и не е можел да се грижи за моите братя и за мен.
Така моите братя и аз сме били изпратени на службите за закрила на детето.
И някой там е решил, понеже аз съм била по-малка,
че аз мога да бъда осиновена.
И така, аз съм била изпратена в друго сиропиталище,
отделена от моите братя, които са се грижили за мен.
Записите за осиновяване показват, че не съм играела
с никого от другите деца в сиропиталището
и сега знам защо.
На снимките ми за осиновяване се вижда едно уплашено, недохранено момиченце.
Просто си представете моя културен шок след девет самотни месеца,
когато пристигнах в Америка,
където всичко беше различно:
хората,
сградите,
храната
и облеклото.
Като тригодишно дете аз бързо осъзнах,
че никой не говореше корейския език, който говорех аз,
така че спрях изобщо да говоря за шест месеца.
Когато започнах да говоря отново, беше изцяло на английски.
Една от първите фрази, които казах,
докато моите родители ми показваха снимки от сиропиталището,
беше „Сара тъжна.“
Осиновените деца често изграждат емоционални стени,
за да се защитават от това да не бъдат наранени отново.
Определено го направих това
и като другите трансарасиално осиновени деца,
докато растях, имаше моменти, когато исках да бъда бяла
като другите деца около мен.
Другите деца ми се подиграваха за моите очи и нос.
Стилът на 80-те беше особено брутален за мен,
с очила, които не ми прилягаха добре,
прически,
(Смях)
които изглеждаха нелепо по мен.
(Смях)
Може би ви е неприятно да слушате този разказ за осиновяване.
Обикновено разказът, който чуваме, е този на новия родител,
който с нетърпение очаква детето, което са искали толкова дълго.
Историята на родителите е разказана с любов, радост и вълнение
и като доведат новоосиновеното дете вкъщи,
техните приятели и семейства поздравяват родителите
за невероятно им решение да осиновят.
Разказът за осиновяване на моите родители бе като красиво одеяло, което ме топлеше.
Но малко по-късно почувствах, че фокусът е повече върху одеялото,
което покриваше мен и моята гледна точка изцяло.
Не можех да дишам емоционално.
Моите родители ми казваха неща като:
„Влюбих се в теб в първия момент, когато видях твоята снимка. “
Моето сърце беше разбито.
Те ме обичат, знам го, и аз бях искана.
Но ми се иска единствената ми рождена история да не бе така тъжна,
така хуманитарна.
Често бърках любовта с благодарност,
особено когато другите ми казваха неща, като:
„Ти си такава късметлийка да бъдеш осиновена в Америка “
или „Твоите родители са същински ангели, че те осиновиха. “
Като дете тези коментари бяха като постоянно напомняне да бъда благодарна
за благотворителността на родителите ми.
Негодувах, че не можех да кажа на тези възрастни:
„Не ми харесва да ми се напомня постоянно, че съм осиновена.
Просто искам да съм нормално дете
и може би да бъда неблагодарна от време на време.“
(Смях)
Но се научих да се усмихвам без да го правя наистина
и докато пораствах, ми се искаше да мога да кажа:
„Сара е все още тъжна. “
Погребах чувствата си, и чак в по-късен етап от живота си
осъзнах, че никога не бях скърбяла истински за моето осиновяване.
Много от нас разбират, че осиновяването на дете
от друга раса, култура или държава никога не е просто,
ние рядко осъзнаваме сложните емоции,
които осиновените деца могат да изпитат.
Някои деца изпитват чувство на загуба,
чувство на отхвърляне,
скръб,
срам,
вина,
предизвикателства с идентичността,
трудности с интимността
и проблеми с контрола.
Просто питайте моите деца.
(Смях)
Децата, които са осиновени, могат да обичат своите осиновители
и в същото време да изпитват тези сложни емоции.
И много от нас се чудят: aко ние бяхме имали сигурни емоционални
пространства и притежавахме свои истории, когато бяхме по-млади,
щяхме ли все още да се борим да се справим с осиновяването като възрастни?
Къде намираме емоционалния кислород, за да притежаваме собствените си истории?
От края на 90-те и началото на 2000 г.,
изследователи като д-р Ричард Лий са се фокусирали върху различни
родителски техники за трансрасиално осиновяване.
Надеждата е, да се помогне на децата и техните осиновители
да се адаптират по-добре към своите уникални расови и етнически обстоятелства.
Окуражава се енкултурацията,
която излага децата на хората,
местата, езиците и културата на техните родните семейства.
Някои родители се фокусират върху расовата принуда,
за да работят конкретно с децата си върху расизма и дискриминацията,
които ще изпитат извън дома.
И някои родители разрешават на децата, докато растат, да изберат
до каква степен ще бъдат част от културата на своите биологични семейства.
Сега като погледнем тези знаци на прогрес,
може да си помислим, че сме разбрали всичко за трансрасиалното осиновяване.
Корейските осиновени деца бяха първата масова вълна от международни осиновявания,
почти 30 години по-рано от много други страни,
и така има цели поколения от корейски осиновени деца -
от деца до възрастни на 70 и повече години,
които се опитват да се справят с въздействието на тяхната асимилация
и има само шепа проучвания,
които следват трансрасиално осиновените деца за цял живот.
Знам, че хората около мен не разбираха мъката ми поради моето осиновяване.
Рейчъл Ростад, друга осиновена корейка, изрази това, което чувствах,
когато каза:
„Загубата е особено трудна за измерване,
когато изглежда сякаш че не съм загубила абсолютно нищо.
Това не е като липсата на орган.
Това е липса като където отиват сънищата, когато си отвориш очите
на сутрешната светлина.“
Всяка година стотици южнокорейски осиновени деца
търсят своите биологични семейства.
Корейските агенции докладват, че по-малко от 15 процента са успешни.
Миналта година намерих корейското си семейство за три месеца.
Публикувах снимка на моята прерисувана татуировка в социалната мрежа,
която корейските групи щедро споделиха.
Приятел на брат ми е видял снимката
и веднага е разбрал значението на татуировката.
Когато моят баща е решил да ни изпрати на службите за закрила на детето,
се притеснил, че могат да ни разделят и дори да ни осиновят от различни страни.
Така той е взел необикновеното решение да нарисува голяма татуировка
на нашите ръце
и на своята собствена,
за да се намерим някой ден.
И той се беше опитал да ме потърси.
И беше прав:
татуировката наистина ми помогна да открия семейството, което бях загубила.
За нещастие, той беше починал девет години преди да види децата си обединени отново.
Но миналата година пътувах до Корея, да се срещна моите по-големи братя,
моите леля и чичо
и научих много нови неща за себе си,
включително истинската ми дата на раждане,
и се оказа, че съм седем месеца по-възрастна.
(Смях)
На тази жена на средна възраст не ѝ хареса да чуе, че е по-възрастна.
(Смях)
Това обяснява надарените и талантливи класове, които имах в училище.
(Смях)
Но най-важното, което научих,
беше, че имах любящо семейство в Корея,
което ме помнеше като малко бебе
и не ме беше забравило.
Не бях изоставена, както казваха архивите за осиновяване.
Бях искана.
Време е да прекроим нашите възгледи относно осиновяването.
Здравословната осиновителна екосистема е тази, в която децата,
осиновителите и родните им семейства
имат своите собствени уникални истории.
Когато тези разкази са разположени една до друга,
се създават по-добра емпатия и политики за живота, повлиян от осиновяването.
Има две неща, които възрастните могат да направят,
за да запазят по-добре историите на осиновените деца.
Първо, дайте на децата безопасни емоционални пространства,
за да изразят и негативните, и позитивните емоции.
Фрази като: „Кажи ми повече.“,
„Какво желаеш? “
или „Тези чувства са нормални. “
са начини за предоставяне на емоционален кислород на децата.
Второ, потвърдете историята за осиновяване на детето.
Децата могат да изразят емоции, които да бъдат обидни
или да притеснят осиновителя.
Като родител, работете за задържане и управление на вашите страхове,
отделно от детето си.
Винаги приемайте историята на детето като валидно и важно.
Естествено е да искате да защитите децата
от това да изпитват болка.
Моята татуировка е трогателно напомняне, че всяко осиновяване започва с болка
и всяко дете е засегнато по различен начин.
Децата, които са осиновени могат да имат пълен и богат живот,
ако приемаме и надграждаме този уникален набор от карти, който ни е бил раздаден.
И като слушате нашите разкази с емпатия,
вие ще чуете и други неща:
детско любопитство,
състрадание,
гъвкавост,
кураж,
любов
и да, дори благодарност.
Благодаря
(Аплодисменти)
Όταν ήμουν τριών ετών,
με υιοθέτησε από τη Νότια Κορέα
μια λευκή οικογένεια από το Σολτ Λέικ Σίτι της Γιούτα.
Έφτασα στην Αμερική με ένα μυστηριώδες τατουάζ
στο αριστερό μου χέρι.
Ήταν τόσο μεγάλο και εμφανές,
που οι θετοί γονείς μου φρόντισαν να αφαιρεθεί χειρουργικά άμεσα.
Ανησυχούσαν μήπως με κορόιδευαν τα παιδιά.
Σήμερα, έχω μόνο μια μικρή ουλή εκεί που κάποτε υπήρχε το τατουάζ.
Το σχεδίασα με ανεξίτηλο μαρκαδόρο για να δείτε πώς ήταν.
Τα αρχεία υιοθεσιών στην Κορέα του 1976 ήταν επιεικώς ατελή.
Δεν ήξερα τίποτα για το παρελθόν
ή την οικογένειά μου.
Δεν ήξερα καν αν το όνομα ή η ημερομηνία γέννησής μου ήταν αληθινά.
Και κανείς δεν γνώριζε τι σήμαινε το τατουάζ μου.
Διαφυλετική ονομάζεται η υιοθεσία στην οποία παιδί μιας φυλής ή εθνικότητας
υιοθετείται από γονείς άλλης φυλής ή εθνικότητας.
Τα παιδιά της γενιάς μου που υιοθετούνταν από την Κορέα
αφομοιώνονταν στην κουλτούρα των θετών γονιών τους.
Έτσι, ανατράφηκα σαν λευκή.
Καθώς μεγάλωνα, μερικές φορές τρώγαμε σε Κορεάτικα εστιατόρια
ή πηγαίναμε σε ασιατικές γιορτές.
Όμως, δεν ταυτιζόμουν με την ασιατική κουλτούρα.
Αναπολώντας το παρελθόν,
καταλαβαίνω ότι η αφαίρεση του τατουάζ μου ήταν συμβολική της αφαίρεσης της σχέσης
με την κορεάτικη εθνικότητα και κουλτούρα.
Και δεν είμαι η μόνη.
Από το 1950, σχεδόν 200.000 παιδιά υιοθετήθηκαν απ' την Κορέα
σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ολοένα και περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά βιώνουν τραύμα
όταν χωρίζονται από τις οικογένειες απ' τις οποίες προέρχονται.
Ένα τέτοιο τραύμα βίωσα κι εγώ.
Έμαθα πρόσφατα ότι η βιολογική μου μητέρα
εγκατέλειψε την οικογένειά μου λίγο μετά τη γέννησή μου.
Όταν ήμουν δύο ετών, ο βιολογικός πατέρας μου τραυματίστηκε
και δεν μπορούσε να φροντίσει τους αδελφούς μου κι εμένα.
Έτσι, τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου κι εγώ βρεθήκαμε στην πρόνοια.
Εκεί, κάποιος αποφάσισε, επειδή ήμουν η μικρότερη,
ότι είχα περισσότερες πιθανότητες να υιοθετηθώ.
Με έστειλαν, λοιπόν, σε άλλο ορφανοτροφείο,
μακριά από τ' αδέλφια μου που με φρόντιζαν.
Τα αρχεία υιοθεσίας μου λένε ότι δεν έπαιζα
με τα άλλα παιδιά στο ορφανοτροφείο
και τώρα γνωρίζω το γιατί.
Οι φωτογραφίες της υιοθεσίας μου δείχνουν ένα φοβισμένο, υποσιτισμένο κοριτσάκι.
Φανταστείτε το πολιτισμικό σοκ που έπαθα μετά από εννέα μήνες μοναξιάς,
όταν έφτασα στην Αμερική,
όπου όλα ήταν διαφορετικά:
οι άνθρωποι,
τα κτίρια,
το φαγητό
και τα ρούχα.
Στα τρία μου χρόνια, γρήγορα συνειδητοποίησα
ότι κανείς δεν μιλούσε Κορεάτικα σαν εμένα
κι έτσι, σταμάτησα γενικά να μιλάω για έξι μήνες.
Όταν άρχισα να μιλάω ξανά, ήταν στα Αγγλικά και μόνο.
Μια απ' τις πρώτες φράσεις που είπα,
όταν οι γονείς μου μου έδωσαν τις εικόνες του ορφανοτροφείου
ήταν, «Σάρα λυπημένη».
Τα υιοθετημένα παιδιά συχνά σηκώνουν συναισθηματικά τείχη
για να μην πληγωθούν ξανά.
Εγώ σίγουρα το έκανα.
Όπως πολλά διαφυλετικά υιοθετημένα παιδιά,
καθώς μεγάλωνα, πολλές φορές ευχήθηκα να ήμουν λευκή
σαν τα άλλα παιδιά γύρω μου.
Τα άλλα παιδιά κορόιδευαν τα μάτια και τη μύτη μου.
Το στυλ της δεκαετίας του '80 μου έκανε μεγάλο κακό.
Γυαλιά που δεν μου πήγαιναν,
κουρέματα,
(Γέλια)
που με έκαναν να φαίνομαι γελοία.
(Γέλια)
Το αφήγημα που ακούτε μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε άβολα.
Το αφήγημα που συνήθως ακούμε είναι αυτό των νέων γονέων
που περιμένουν ανυπόμονα το παιδί που τόσο καιρό ήθελαν.
Αφηγούνται την ιστορία με αγάπη, χαρά και ενθουσιασμό
και όταν πρωτοφέρνουν το υιοθετημένο παιδί στο σπίτι τους,
οικογένεια και φίλοι το γιορτάζουν και συγχαίρουν τους γονείς
για την υπέροχη απόφασή τους να υιοθετήσουν.
Η ιστορία των δικών μου γονιών ήταν σαν μια όμορφη κουβέρτα που με ζέσταινε.
Αλλά λίγο μετά, η κουβέρτα έγινε το επίκεντρο
που κάλυψε και εμένα και τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα.
Δεν μπορούσα ν' ανασάνω συναισθηματικά.
Οι γονείς μου μού έλεγαν πράγματα του τύπου,
«Σ' ερωτεύτηκα απ' τη στιγμή που είδα τη φωτογραφία σου.
Η καρδιά μου ράγισε».
Το ξέρω ότι μ' αγαπούν και με ήθελαν.
Αλλά εύχομαι η ιστορία της γέννησής μου να μην ήταν τόσο λυπητερή,
τόσο ανθρωπιστική.
Συχνά μπέρδευα την αγάπη με την ευγνωμοσύνη,
ειδικά όταν άλλοι άνθρωποι μου έλεγαν πράγματα όπως,
«Είσαι τόσο τυχερή που σε υιοθέτησαν στην Αμερική»,
ή, «Οι γονείς σου είναι δύο άγγελοι».
Σε ένα παιδί, τα σχόλια αυτά συνέχεια του θυμίζουν ότι πρέπει να είναι ευγνώμων
απέναντι στη φιλανθρωπία των γονέων.
Δεν μου άρεσε που δεν μπορούσα να πω σ' αυτούς τους ανθρώπους,
«Δεν μου αρέσει να μου θυμίζουν συνέχεια ότι είμαι υιοθετημένη.
Θέλω να είμαι ένα φυσιολογικό παιδί
και, ίσως, να είμαι και λίγο αχάριστη πού και πού».
(Γέλια)
Έμαθα όμως να χαμογελώ χωρίς να χαμογελώ στ' αλήθεια
και όσο μεγάλωνα, ήθελα να μπορέσω να πω,
«Η Σάρα είναι ακόμα λυπημένη».
Αλλά έθαψα τα αισθήματά μου και αργότερα στη ζωή μου κατάλαβα
ότι δεν είχα πραγματικά θρηνήσει για την υιοθεσία μου.
Ενώ πολλοί από εμάς καταλαβαίνουν ότι η υιοθεσία ενός παιδιού
από διαφορετική φυλή, κουλτούρα ή χώρα δεν είναι ποτέ απλή,
σπάνια κατανοούμε τα σύνθετα συναισθήματα
που βιώνουν τα υιοθετημένα παιδιά.
Κάποια παιδιά βιώνουν αισθήματα απώλειας,
αισθήματα απόρριψης,
θλίψη,
ντροπή,
ενοχή,
προκλήσεις όσον αφορά στην ταυτότητά τους,
δυσκολία να νιώσουν οικειότητα
και έχουν θέματα με τον έλεγχο.
Ρωτήστε τα παιδιά μου.
(Γέλια)
Τα υιοθετημένα παιδιά μπορούν να αγαπούν τους θετούς γονείς
και ταυτόχρονα να βιώνουν αυτά τα σύνθετα συναισθήματα.
Πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε:
Αν είχαμε έναν ασφαλή συναισθηματικό χώρο
για να διαφυλάξουμε την ιστορία της παιδικής μας ηλικίας,
ως ενήλικες θα παλεύαμε ακόμα να συμφιλιωθούμε με το θέμα της υιοθεσίας;
Πού να βρούμε το συναισθηματικό οξυγόνο για να διαφυλάξουμε τις ιστορίες μας;
Από τα τέλη του '90 και τις αρχές του '00,
ερευνητές σαν τον δρ Ρίτσαρντ Λι εστιάζουν σε διάφορες μεθόδους για γονείς
που έχουν υιοθετήσει παιδιά από άλλη φυλή.
Ελπίζουν έτσι να βοηθήσουν παιδιά και τους θετούς γονείς τους
να προσαρμοστούν καλύτερα στις ιδιαίτερες φυλετικές συνθήκες.
Ενθαρρύνουν την κοινωνικοποίηση
που εκθέτει τα παιδιά σε ανθρώπους,
τόπους, γλώσσες και τον πολιτισμό της βιολογικής τους οικογένειάς.
Κάποιοι γονείς επικεντρώνονται στα φυλετικά θέματα
για να προετοιμάσουν τα παιδιά τους για τον ρατσισμό και τις διακρίσεις
που θα βιώσουν εκτός του σπιτιού.
Και κάποιοι άλλοι επιτρέπουν στα παιδιά να επιλέξουν καθώς μεγαλώνουν
κατά πόσο θα εκτεθούν στην κουλτούρα από την οποία προέρχονται.
Βλέποντας αυτά τα σημάδια προόδου,
μπορεί να σκεφτούμε ότι λύσαμε το πρόβλημα όσον αφορά στη διαφυλετική υιοθεσία.
Τα παιδιά απ' την Κορέα αποτέλεσαν το πρώτο μεγάλο κύμα υιοθεσιών,
σχεδόν 30 χρόνια νωρίτερα από πολλές άλλες χώρες.
Έτσι, υπάρχουν γενιές ολόκληρες που υιοθετήθηκαν απ' την Κορέα,
από μικρά παιδιά ως και ενήλικες 70 ετών,
που αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις της αφομοίωσής τους,
αλλά λίγες μόνο μελέτες
που παρακολουθούν αυτούς τους ανθρώπους σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Ξέρω πως οι άνθρωποι γύρω μου δεν μπορούν να καταλάβουν τη θλίψη μου.
Η Ρέιτσελ Ρόσταντ, ακόμη ένα παιδί που υιοθετήθηκε απ' την Κορέα,
εξέφρασε τα δικά μου συναισθήματα όταν είπε,
«Είναι δύσκολο να υπολογίσεις την απώλεια,
όταν φαίνεται σαν να μην έχεις χάσει τίποτα.
Δεν είναι σαν την απώλεια ενός οργάνου.
Είναι σαν αυτήν που νιώθεις όταν χάνεται το όνειρο
σαν ξυπνάς το πρωί».
Κάθε χρόνο, εκατοντάδες άνθρωποι υιοθετημένοι από την Νότια Κορέα
αναζητούν τις βιολογικές τους οικογένειες.
Σύμφωνα με τα πρακτορεία της Κορέας, λιγότεροι από το 15% τα καταφέρνουν.
Πέρυσι, βρήκα την οικογένειά μου μέσα σε μόλις τρεις μήνες.
Ανέβασα μια φωτογραφία του τατουάζ μου στα κοινωνικά δίκτυα,
την οποία δημοσίευσαν πολλοί άλλοι Κορεάτες.
Ένας φίλος του αδελφού μου είδε τη φωτογραφία
και κατάλαβε αμέσως τι σήμαινε το τατουάζ.
Όταν ο πατέρας μου αποφάσισε να μας στείλει στην Πρόνοια,
ανησυχούσε πως θα μας χώριζαν ή θα μας υιοθετούσαν στο εξωτερικό.
Έτσι, πήρε την ασυνήθιστη απόφαση να κάνει ένα μεγάλο τατουάζ
στο χέρι του καθενός μας
και στο δικό του,
έτσι ώστε να μπορέσουμε να βρούμε ο ένας τον άλλον κάποτε.
Και προσπάθησε να βρει εμένα.
Και είχε δίκιο.
Το τατουάζ με οδήγησε τελικά στο να βρω τη χαμένη μου οικογένεια.
Δυστυχώς, πέθανε εννέα χρόνια πριν δει την επανένωση των παιδιών του.
Αλλά πέρυσι, ταξίδεψα στην Κορέα για να συναντήσω τους δύο αδελφούς μου,
τη θεία και τον θείο μου
και έμαθα πολλά καινούρια πράγματα για τον εαυτό μου,
συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας που γεννήθηκα.
Για την ακρίβεια, είμαι επτά μήνες μεγαλύτερη.
(Γέλια)
Στη μεσήλικη γυναίκα που βλέπετε, δεν άρεσε το γεγονός ότι είναι μεγαλύτερη.
(Γέλια)
Εξηγεί όμως γιατί ήμουν πιο ταλαντούχα από τα άλλα παιδιά της τάξης μου.
(Γέλια)
Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα
ήταν ότι στην Κορέα είχα μια οικογένεια που με αγαπούσε,
που με θυμόταν ως μωρό
και δεν με ξέχασε ποτέ.
Δεν με είχαν εγκαταλείψει, όπως έλεγαν τα αρχεία υιοθεσίας μου.
Με ήθελαν.
Είναι καιρός να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την υιοθεσία.
Ένα υγιές οικοσύστημα υιοθεσιών είναι αυτό όπου τα παιδιά,
οι θετές οικογένειες και οι βιολογικές οικογένειες
έχουν τις δικές τους μοναδικές ιστορίες.
Όταν βάλουμε αυτά τα αφηγήματα το ένα δίπλα στο άλλο,
δημιουργείται καλύτερη ενσυναίσθηση και τακτικές για τις ζωές
που επηρεάζονται απ' την υιοθεσία.
Ακούστε δύο πράγματα που μπορούν να κάνουν οι ενήλικες
για να προστατέψουν τις ιστορίες των υιοθετημένων παιδιών καλύτερα.
Πρώτον, δώστε στα παιδιά ασφαλή χώρο για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους
και τα θετικά και τα αρνητικά.
Φράσεις του τύπου, «Πες μου κι άλλα»,
«Τι είναι αυτό που επιθυμείς;»
και, «Είναι φυσιολογικό αυτό που νιώθεις»,
είναι τρόποι με τους οποίους οι γονείς δίνουν συναισθηματικό οξυγόνο στα παιδιά.
Δεύτερον, δώστε βάση στην ιστορία υιοθεσίας του παιδιού.
Τα παιδιά μπορεί να εκφράσουν συναισθήματα που ίσως πληγώσουν
ή ανησυχήσουν τον θετό γονέα.
Ως γονέας, προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε και να συγκρατήσετε τους φόβους σας
μακριά από το παιδί.
Πάντα να θεωρείτε την ιστορία του παιδιού βάσιμη και σημαντική.
Είναι φυσικό να θέλετε να προστατέψετε τα παιδιά
έτσι ώστε να μην νιώσουν πόνο.
Το τατουάζ μου, όμως, είναι η απόδειξη ότι κάθε υιοθεσία αρχίζει με απώλεια
και κάθε παιδί επηρεάζεται διαφορετικά.
Τα υιοθετημένα παιδιά μπορούμε να ζήσουμε μια γεμάτη ζωή,
αποδεχόμενοι και χτίζοντας πάνω σ' αυτά που μας έδωσε η μοίρα.
Και αν ακούσετε το αφήγημά μας με ενσυναίσθηση,
θα ακούσετε και άλλα πράγματα όπως:
παιδική περιέργειά,
χάρη,
ανθεκτικότητα,
κουράγιο,
αγάπη
και ναι, ακόμα και ευγνωμοσύνη.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Cuando tenía tres años,
fui adoptada transracialmente desde Corea del Sur
por una familia blanca en Salt Lake City, Utah.
Llegué a EE. UU. con un misterioso tatuaje en mi antebrazo izquierdo.
El tatuaje era tan enorme y notorio
que mis padres adoptivos lo quitaron quirúrgicamente de inmediato.
Les preocupaba que otros se burlaran de él.
Hoy solo queda una ligera cicatriz donde estuvo el tatuaje,
así que lo redibujé con un marcador permanente para que vean cómo era.
Los registros coreanos de adopción en 1976 eran notoriamente incompletos.
No tenía ninguna información sobre mi origen
o mi familia biológica.
Ni siquiera sabía si mi nombre o fecha de nacimiento eran reales
o si estaban asignados.
Y nadie sabía qué significaba mi tatuaje.
La adopción transracial es cuando un niño de una raza o etnia,
es adoptado por padres de una etnia o raza diferente.
En mi generación, los niños que eran adoptados desde Corea
fueron integrados en la cultura de sus padres adoptivos.
Así que me criaron como si fuera blanca.
De pequeña, mi familia comía en ocasiones en un restaurante coreano,
o íbamos a un festival asiático.
Pero no me identificaba con ser asiática.
Mirando em retrospectiva,
quitarme el tatuaje es un símbolo de perder una conexión
con mi etnia y cultura coreana.
Y no estoy sola.
Desde los años 1950, se han adoptado casi 200 000 niños coreanos
en todo el mundo.
Un creciente grupo de investigación muestra que los niños experimentan trauma
cuando son separados de sus familias de origen.
Mi historia incluye ese trauma infantil.
Hace poco descubrí que mi madre biológica
abandonó a mi familia poco después de que yo nacer.
Cuando tenía dos años mi padre biológico se lesionó
y no podía mantenernos a mis hermanos y a mí.
Así que ma is dos hermanos mayores y a mí nos enviaron a los servicios sociales.
Ya ahí, alguien decidió que como era más joven,
era más adoptable.
Y así, me enviaron a un orfanato separado,
separada de mis hermanos que se preocupaban por mí.
Mi registro de adopción dice que no jugaba
con ningún niño en el orfanato,
y ahora sé por qué.
Mis fotos de adopción muestran a una niña asustada y desnutrida.
Solo imaginen el shock cultural nueve meses después, cortos y solitarios,
cuando llegué a EE.UU,
donde todo era diferente:
la gente,
los edificios,
la comida,
y la ropa.
Con tres años rápidamente noté
que nadie hablaba el idioma coreano que yo hablaba,
así que dejé de hablar por completo después de seis meses.
Y cuando comencé a hablar de nuevo fue en completo inglés.
Una de las primeras frases que dije,
mientras mis padres me enseñaban mis fotos del orfanato
fue: "Sara triste".
Los niños adoptados a menudo levantan barreras emocionales
para protegerse a sí mismos de ser heridos de nuevo.
Ciertamente hice eso,
y como muchos niños adoptados transracialmente,
hubo muchos momentos de niña en los que deseé ser blanca
como los otros niños a mi alrededor.
Otros niños se burlaban de mis ojos y mi nariz.
Bien, los estilos de los 80 eran en particular brutales para mí,
con gafas que no me quedaban bien,
estilos de peinado ...
(Risas)
que se veían ridículos en mí.
(Risas)
Puede que esta narrativa de adopción les resulte incómoda de escuchar.
La narrativa que solemos escuchar es la de nuevos padres
esperando ansiosos a un niño deseado durante tanto tiempo.
La historia de los padres se cuenta con amor, alegría y emoción
y cuando llevan a un niño recién adoptado a su hogar,
familia y amigos homenajean y felicitan a los padres
por su maravillosa decisión de adoptar.
La historia de adopción de mis padres fue una bella manta que me mantuvo caliente.
Pero después de un tiempo, sentí que la atención estaba más en la manta,
cubriéndome por completo a mí y a mi punto de vista.
No podía respirar emocionalmente.
Mis padres me decían cosas como:
"Me enamoré de ti la primera vez que vi tu foto.
Se me rompió el corazón".
Me aman, lo sé, y me querían.
Pero desearía que mi única historia de nacimiento que tuve no fueran tan triste
tan humanitaria.
A menudo confundía el amor con gratitud,
especialmente cuando otras personas decían cosas como:
"Tienes mucha suerte de haber sido adoptada en EE. UU.".
O "Tus padres son unos ángeles por adoptarte".
De niña sentía que estos comentarios
eran un recordatorio para estar agradecida
por la caridad de mis padres.
Me molestaba no poder decir a estos adultos:
"No me gusta que me recuerden todo el rato que soy adoptada.
Solo quiero ser una niña normal,
e incluso desagradecida de vez en cuando".
(Risas)
Pero aprendí a sonreír sin sonreír realmente,
y a medida que me hacía más mayor, quería decir:
"Sara aún está triste".
Pero enterré mis sentimientos, y no fue hasta más tarde
cuando me di cuenta de que nunca había lamentado mi propia adopción.
Si bien muchos de nosotros entendemos que adoptar un niño
de una raza, cultura o país diferente nunca es simple,
rara vez reconocemos las complejas emociones
que pueden experimentar los niños adoptados.
Algunos niños experimentan sentimientos de pérdida,
sentimientos de rechazo,
dolor,
vergüenza
culpa,
desafíos con la identidad,
dificultad con la intimidad
y problemas de control.
Solo pregúntenle a mis hijos.
(Risas)
Los niños adoptados pueden amar a sus padres adoptivos
al mismo tiempo que experimentan estas emociones complejas.
Y muchos nos preguntamos: Si tuviéramos espacios emocionales seguros
para poseer nuestras propias historias siendo jóvenes,
¿seguiríamos luchando para aceptar la adopción como adultos?
¿Dónde encontramos el oxígeno emocional para poseer nuestras propias historias?
Desde finales de los años 90 y principios de los 2000,
investigadores como el Dr.Richard Lee se han centrado en diferentes técnicas
para la adopción transracial.
La esperanza es ayudar a los niños y a sus padres adoptivos
a adaptarse mejor a sus circunstancias raciales y étnicas únicas.
Se fomenta más la inculturación,
que expone a los niños a la gente,
los lugares, los idiomas y la cultura de sus familias biológicas.
Algunos padres se centran en la inculcación racial
para trabajar específicamente con sus hijos
el racismo y la discriminación
que experimentarán fuera de su hogar.
Y algunos padres permiten a los niños que elijan a medida que crecen
el nivel de exposición a la cultura de sus familias biológicas.
Podríamos mirar a estos signos de progreso
y pensar que lo tenemos todo resuelto cuando se trata de adopción transracial.
Los adoptados coreanos fueron la primera ola masiva de adopciones internacionales,
casi 30 años antes de que la mayoría de los demás países,
por lo que hay generaciones enteras de adoptados coreanos:
desde niños hasta adultos de 70 años,
lidiando con el impacto de su asimilación,
y solo ha habido un puñado de estudios
que siguen a los adoptados transraciales durante toda su vida.
Sé que la gente a mi alrededor no podía entender el dolor por mi adopción
Rachel Rostad, otra adoptada coreana, expresó lo que estaba sintiendo
cuando dijo:
"La pérdida es especialmente confusa de medir
cuando parece que no he perdido nada en absoluto.
No falta como un órgano.
Falta dondequiera que vayan los sueños cuando parpadeas despierto
con la luz de la mañana".
Cada año, cientos de adoptados de Corea del Sur
buscan a sus familias biológicas.
Las agencias coreanas denuncian que menos del 15 % son exitosas.
El año pasado, encontré a mi familia coreana en tres meses.
Publiqué una foto de mi tatuaje redibujado en redes sociales,
que grupos coreanos compartieron generosamente.
Y un amigo de mi hermano vio la foto,
y supo al instante lo que significaba el tatuaje.
Cuando mi padre decidió enviarnos a servicios sociales,
estaba preocupado de que nos separaran e incluso adoptaran en países extranjeros.
Y entonces tomó la medida insólita de colocar un gran tatuaje
en cada uno de nuestros brazos
y en el suyo,
para que algún día pudiéramos encontrarnos
Y trató de buscarme.
Y estaba en lo cierto:
el tatuaje me llevó finalmente a encontrar a la familia que había perdido
Por desgracia, falleció nueve años antes de poder ver reunidos a sus hijos.
Pero el año pasado, viajé a Corea a conocer a mis dos hermanos mayores,
mi tía y mi tío,
y aprendí muchas cosas nuevas sobre mí,
incluyendo mi fecha real de nacimiento,
la cual en realidad me hace siete meses mayor.
(Risas)
A esta mujer de mediana edad no le gustaba saber que era mayor.
(Risas)
Y eso explica todas las clases para superdotados y avanzados
que tuve en el colegio
(Risas)
Pero lo más importante que aprendí
era que tenía una familia cariñosa en Corea
que me recordaba cuando era un bebé
y nunca me había olvidado.
No fui abandonada, como decían mis registros de adopción.
Me querían.
Es hora de replantearnos nuestras opiniciones sobre la adopción.
Un ecosistema de adopción saludable es uno en que los niños,
las familias adoptivas y biológicas,
cada una posee sus propias historias.
Cuando estas narrativas se colocan una junto a la otra
crean una mejor empatía y políticas para las vidas
a las que impacta la adopción.
Aquí van dos cosas que los adultos pueden hacer
para proteger mejor las historias de los niños adoptados.
Primero, proporcionen a los niños espacios seguros para expresas sus emociones,
tanto positivas como negativas.
Frases como "cuéntame más",
"¿qué deseas?"
y "esos sentimientos son normales"
son formas en que los padres pueden otorgar oxígeno emocional a sus hijos.
Segundo, valide la historia de adopción de su hijo.
Los niños pueden expresar emociones que pueden resultar dolorosas
o preocupar a un padre adoptivo.
Como padre, esfuércese en controlar y gestionar sus miedos
por separado de su hijo.
Reconozca la historia de su hijo siempre como válida e importante.
Es natural querer proteger a los niños
para que no experimenten dolor.
Pero mi tatuaje es un recordatorio conmovedor de
que cada adopción empieza con una pérdida
y cada niño se ve afectado de manera diferente.
Los niños adoptados pueden vivir una vida plena y rica,
ya que aceptamos y contruimos esta mano de cartas única que nos repartieron
Y mientras escuchan nuestras narrativas con empatía,
también escucharán cosas como:
curiosidad infantil,
amabilidad,
resilencia,
coraje,
amor,
y sí, incluso gratitud.
Gracias.
(Aplausos)
وقتی سه ساله بودم،
از کره جنوبی توسط یک خانواده سفید پوست،
در سالت لیک سیتی، یوتا فرزندخوانده ترا-نژادی شدم.
با خال‌کوبی اسرارآمیزی روی ساعد دست چپم وارد آمریکا شدم.
چون خال‌کوبی خیلی بزرگ بود و دیده می‌شد
والدینم مجبور شدند با جراحی آن را پاک کنند.
نگران بودند مبادا سایر بچه‌ها مرا مسخره کنند.
الان، به جای خال‌کوبی فقط اثر یک زخم باقیمانده است،
به همین خاطر من آن را با ماژیک دوباره کشیدم، می توانید ببینید که چطور بود
سابقه ثبت به سرپرستی گرفتن کره‌ای‌ها در سال ۱۹۷۶کاملاً ناقص بود.
من هیچ اطلاعاتی در مورد پیشینه‌ام
یا خانواده‌ای که در آن به دنیا آمدم، نداشتم.
حتی نمی دانستم که نام یا تاریخ تولدم واقعی است
یا این که آنها ساختگی هستند.
هیچ کس نمی‌دانست معنی خال‌کوبی من چیست.
در فرزندخواندگی ترا-نژادی، قوم و نژاد بچه
با والدین سرپرست فرق دارد.
هم نسلهایم، آنهایی که از کره سرپرستی شدند
شبیه به فرهنگ والدین سرپرستشان رشد یافتند.
بنابراین من مثل یک سفید پوست بزرگ شدم.
خانواده‌ام گاهی به رستوران کره‌ای می‌رفتند،
یا به فستیوالهای آسیایی می‌رفتیم.
اما من نفهمیدم که آسیایی هستم.
الان که به عقب نگاه می‌کنم،
پاک کردن خالکوبی نماد قطع ارتباطم بود
با فرهنگ و قومیت کره‌ای‌ام.
و من تنها نیستم.
از ۱۹۵۰ تقریباً ۲۰۰٫۰۰۰ کودک کره‌ای به فرزندخواندگی پذیرفته شدند
در سراسر دنیا.
تحقیقات نشان داده که آن کودکان آسیب روحی دیده‌اند
وقتی آنها از والدین حقیقی خود جدا می‌شوند.
ماجرای من هم شامل همان آسیبهای روحی است
من اخیرا متوجه شدم که مادر واقعی من
کمی بعد از به دنیا آوردن من خانواده را ترک کرد.
وقتی من دو ساله بودم، پدر واقعی من صدمه دید
و نتوانست من و برادرهایمم را تامین کند
وبنابراین من و دو برادرم را به بهزیستی سپرد.
و در آنجا کسی تصمیم گرفت، چون من کوچکتر بودم،
و احتمال فرزندخواندگی برایم بیشتر بود.
ازین رو جدایم کردند و به پرورشگاه سپردند،
از برادرهایم، که به من اهمیت می دادند جدا شدم.
مدارک سرپرستی من می‌گوید،
با هیچ یک از سایر بچه‌های پرورشگاه بازی نمی‌کردم،
و حالا می‌دانم چرا.
عکسهای کودکی من، کودکی ترسیده و دچار سوء تغذیه را نشان می‌دهد.
تصور کنید تنها نه ماه بعد، من دچار شوک فرهنگی شدم،
زمانی‌که به آمریکا آمدم،
جایی‌که همه چیز متفاوت بود:
مردم،
ساختمان‌ها،
غذا
و لباس‌ها.
به عنوان یک کودک سه ساله، من فوراً فهمیدم
که هیچ کس کره‌ای صحبت نمی‌کند،
به همین خاطر من شش ماه صحبت نکردم.
و وقتی شروع به صحبت کردم، کاملا انگلیسی صحبت کردم.
یکی از اولین عبارت‌هایی که گفتم،
زمانی‌که والدین سرپرستم، عکسهای پرورشگاه‌ام را نشانم دادند
که «سارا غمگین است.»
بچه‌هایی که به سرپرستی گرفته می شوند، دیوارعاطفی می‌سازند
تا از خودشان برابر آسیب مجدد محافظت کنند.
من هم یقیناً همین کار را کردم،
و مثل خیلی از بچه‌های تحت سرپرستی ترا-نژادی
زمانهای زیادی درهنگام رشدم آرزو کردم سفید پوست بودم
مثل کودکان اطرافم.
بچه‌ها چشمها و دماغم را مسخره می‌کردند.
حالا مد دهه ۸۰ از نظر من کاملا ظالمانه بود،
با عینک‌هایی که به خوبی متناسب نبودند،
مدل مو--
(خنده)
که مضحکم می‌کرد.
(خنده)
ممکن است شنیدن قصه فرزندخواندگی باعث آزردگی خاطر شما شود.
آنچه ما معمولا می‌شنویم، این است که، والدین جدید
مشتاقانه منتظر فرزندی هستند که مدت طولانی او را می‌خواستند.
قصه والدین پر از عشق، لذت و هیجان گفته می‌شود،
و زمانی‌که، فرزند جدید را به خانه می‌آورند
خانواده و دوستان جشن می‌گیرند و به والدین تبریک می‌گویند
برای تصمیم فوق‌العاده قبول فرزندخواندگی.
قصه فرزندخواندگی والدین من هم مثل یک پتوی زیبا مرا گرم می‌کرد.
اما بعد از مدتی، اینطور احساس می‌شد که همه تمرکز معطوف به پتویی شده
که من و نظرات من را به صورت کامل پوشانده.
من به لحاظ احساسی، نمی‌توانستم نفس بکشم.
والدینم به من چیزهایی می‌گفتند مثل،
«من عاشقت شدم همان لحظه که عکست رو دیدم،
قلبم به درد آمد.»
عاشقم بودند، می‌دانم، من خواستنی بودم.
اما من آرزو می کردم کاش قصه تولدم آنقدر غم انگیز،
همچنین بشردوستانه نبود.
اغلب عشق را با قدرشناسی اشتباه می‌گرفتم،
مخصوصا وقتی دیگران مثلا به من می گفتند:
«خیلی خوشبختی که تو آمریکا فرزندخوانده‌ای،»
یا، «والدین تو چه فرشته‌هایی هستند که تو را سرپرستی می‌کنند.»
در بچگی، ا‌ین حرفها مرتب یادآوری می‌کند که قدرشناس باش
در مورد کار خیر والدینت.
آزرده بودم که نمی‌توانستم به بزرگترها بگویم،
«دوست ندارم مرتب یادآوری شود، که من فرزند خوانده‌ام.
من فقط می‌خواستم یک کودک معمولی باشم.
و شاید حتی هر از گاهی قدرنشناس باشم.»
(خنده)
اما یاد گرفتم بخندم بدون اینکه واقعا خندیده باشم.
و وقتی بزرگترمی‌شدم، می‌خواستم بتوانم بگویم،
«سارا هنوز غمگین است.»
اما احساسم را مدفون کردم، ولی این همیشگی نبود
فهمیدم که هرگز آنقدر از فرزند خواندگی غمگین نبودم.
زمانی‌که خیلی از ما می‌فهمیم، فرزندخواندگی یک کودک
از یک نژاد، فرهنگ یا کشور دیگر، ساده نیست،
ما به ندرت به پیچیدگی این احساس پی می‌بریم
بچه‌ای که فرزندخوانده می‌شوند می‌تواند تجربه کنند.
بعضی بچه‌‌ها حس فقدان را تجربه می‌کنند،
حس طرد شدگی،
غم،
شرمساری،
گناه،
مبارزه با هویت،
دشواری در صمیمت
و کنترل مشکلات.
فقط از بچه‌های من بپرسید.
(خنده)
بچه‌هایی که فرزندخوانده می‌شوند می‌توانند والدین سرپرست خود را دوست بدارند
زمانی‌که این احساسات پیچیده را تجربه می‌کنند.
و بسیاری از ما تعجب می‌کنیم: اگر ما فضای احساسات امن را داشتیم
که مالک قصه‌های خود باشیم، زمانی‌که کودک هستیم،
آیا بازهم تلاش می‌کردیم با شرایط فرزندخواندگی کنار بیاییم مثل یک فرد بالغ؟
کجا ما اکسیژن احساسمان را یافتیم تا مالک قصه‌هایمان شویم؟
از اواخر ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰
محققانی مثل دکتر ریچارد لی به روی روش‌های مختلف والدین تمرکز کرده است.
درباره فرزندخواندگی فرا نژادی.
به امید اینکه به بچه‌ها و والدین سرپرست کمک کند
بهتر است فرزندخواندگی از نژاد و قوم واحدی باشد.
آنجا فراگیری فرهنگی بیشتر تشویق می‌شود،
که بچه‌ها را به مردم نشان می‌دهند،
مکان، زبان و فرهنگ خانواده‌ای که در آن متولد شده‌اند.
برخی والدین روی تلقین نژادی تمرکز می‌کنند
به صورت ویژه با کودکانشان روی نژادپرستی و تبعیض کار می‌کنند
چون فرزندانشان در آینده بیرون خانه آن شرایط را تجربه می‌کنند.
برخی والدین به فرزندان اجازه می‌دهند زمانی‌که بزرگ شدند
سطح بروز فرهنگ خانواده‌های حقیقی‌شان را انتخاب کنند.
ما ممکن است به این نشانه‌های پیشرفت نگاه کنیم
و زمانی‌که به فرزندخواندگی فرانژادی می‌رسیم فکر کنیم همه آن را فهمیدیم.
کره‌ای‌هایی که به فرزندخواندگی گرفته شدند تقریبا ۳۰ سال زودتر از بسیاری کشورهای دیگر
اولین موج بزرگ فرزندخواندگی بین المللی بودند.
بنابراین در تمام نسلهای کره‌ای‌ها فرزندخواندگی وجود دارد--
از کودکان تا بزرگسالان ۷۰ ساله--
با آثار ادغام دست و پنجه نرم کرده‌اند،
و فقط تعداد انگشت شماری مطالعه کاربردی وجود داشته است
که فرزندخواندگی فرانژادی را در طول زندگی بررسی کرده است.
می‌دانم که اطرافیانم نمی‌توانند غم فرزندخواندگی من را درک کنند.
راشل رستاد، کره ای که فرزندخوانده بوده آنچه را من حس کردم، بیان کرده است
زمانی که گفته،
«میزان فقدان بسیار گیج کننده است
انگار اصلا من هیچ چیزی را از دست نداده‌ام.
این شبیه از دست دادن یک عضو نیست.
این فقدان مثل جایی‌ است که رویاها می‌روند و شما پلک می‌زنید و چشمتان را
روی نور صبحگاهی چشم باز می‌کنید.»
هرساله، صدها کره‌ای تحت فرزندخواندگی
دنبال خانواده واقعی خود می‌گردند.
گزارش‌های کره‌ای نشان می‌دهد که کمتر از ۱۵ درصد آنها موفق می‌شوند.
سال گذشته، خانواده بیولوژیکی کره‌ای‌ام را فقط طی سه ماه پیدا کردم.
من تصویر بازسازی شده خالکوبی را در رسانه‌های اجتماعی منتشر کردم،
گروه‌های کره‌ای با سخاوت آن را منتشر کردند.
و یکی از دوستان برادر من آن عکس را دید،
و او به سرعت متوجه معنای خالکوبی شد.
زمانی‌که پدرم تصمیم گرفت ما را به بهزیستی بفرستد،
نگران بود که ممکن است ما را جدا کنند یا برای سرپرستی به کشورهای دیگری بفرستند.
بنابراین تصمیمی غیرعادی گرفت که یک خالکوبی بزرگ
روی بازوی هر یک از ما بزند
و یکی هم برای خودش زد.
بنابراین روزی می‌توانستیم یکدیگر را بیابیم.
و او برای یافتن من تلاش کرد.
و او درست فکر می‌کرد:
خالکوبی من را به سوی خانواده‌ای برد که گم کرده بودم.
متاسفانه، او نه سال قبل از اینکه فرزندانش جمع شوند، مرده بود.
اما سال پیش، به کره سفر کردم تا دو برادر بزرگترم،
عمو و خاله‌ام را ببینم
و چیزهای بسیاری در مورد خودم یاد گرفتم،
ازجمله، تاریخ تولد واقعی‌ام،
که مرا هفت ماه بزرگتر می‌کرد.
(خنده)
این زن میان سال، دوست نداشت بشنود که پیرتر است.
(خنده)
و آن همه چیز در مورد استعدادهای دوران مدرسه من را توضیح می‌داد.
(خنده)
اما مهم ترین چیزی که یاد گرفتم
که من خانواده‌ای مهربان در کره داشتم
که من را مثل نوزادی کوچک به خاطر داشتند
و هرگز فراموشم نکردند.
من رها نشده بودم، آن گونه که مدارک سرپرستی نشان می‌داد.
فرزندی خواسته بودم.
زمان آن رسیده که دیدمان را نسبت به فرزندخواندگی تغییر دهیم.
یک سیستم سرپرستی سالم، سیستمی است که در آن کودکان
خانواده سرپرست و خانواده تولد
هر یک قصه‌های منحصر به فرد خود را دارند.
وقتی این قصه‌ها کنار یکدیگر قرار می‌گیرند
همدلی و نظم بهتری را برای زندگیهایی که تحت تاثیر سرپرستی هستند، ایجاد می‌کند.
در اینجا دوچیز هست که بزرگسالان می‌توانند انجام دهند
که ازقصه کودکانی که به فرزندخواندگی پذیرفته شدند محافظت کنند.
اول، به کودک برای بروز احساسش فضای امن بدهند،
چه حس منفی چه مثبت
جمله‌هایی مثل «به من بیشتر بگو،»
«تو چه آرزویی داری»
و «این احساسات طبیعی هستند»
راههایی هستند که والدین می‌توانند به احساسات کودکشان اکسیژن بدهند.
دوم، قصه سرپرستی کودک را معتبر کنند.
بچه‌ها ممکن است احساساتی بروز دهند که ممکن است مضر بنظر برسند
یا والدین سرپرست را نگران کنند.
به عنوان یک مادر، بر روی مدیریت ترس‌هایتان
جدا از فرزندتان کار کنید.
آگاه باشید قصه کودکتان معتبر و مهم است.
طبیعی است که بخواهید از کودکتان در مقابل
تجربه درد حمایت کنید.
اما خالکوبی من یک یادآور تلخ است که هر فرزندخواندگی با فقدان آغاز می‌شود،
و هرکودکی به صورتی متفاوت تحت تاثیر قرار می‌گیرد.
کودکانی که به فرزندخواندگی پذیرفته می‌شوند می‌توانند زندگی کامل و پرباری‌داشته باشند
همانطورکه می‌پذیریم و متکی بر این دست از ورقهای منحصربفرد می‌سازیم.
و همانطور که قصه ما را باهمدلی می‌شنوید،
چیزهای دیگری را نیز خواهید شنید:
کنجکاوی کودکانه،
رحمت،
انعطاف‌پذیری،
شجاعت،
عشق،
و بله، حتی قدردانی.
متشکرم.
(تشویق)
Quand j'avais trois ans,
une famille blanche de Salt Lake City, dans l'Utah,
m'a adoptée en Corée du sud par adoption transraciale.
Je suis arrivée en Amérique avec un étrange tatouage sur l'avant-bras gauche.
Le tatouage était si gros et visible
que mes parents adoptifs l'ont aussitôt fait enlever par chirurgie.
Ils avaient peur que les autres enfants se moquent.
Aujourd'hui, il y a juste une légère cicatrice là où il était,
alors je l'ai redessiné au marqueur pour que vous voyez à quoi il ressemblait.
Les dossiers d'adoption coréens en 1976 étaient notoirement incomplets.
Je n'avais aucune information sur mon origine
ou sur ma famille biologique.
Je ne savais même pas si mon nom ou si ma date de naissance étaient justes,
ou si on me les avait assignés.
Et personne ne connaissait la signification de mon tatouage.
L'adoption transraciale, c'est quand un enfant d'une race ou d'une ethnicité
est adopté par des parents d'une autre race ou d'une autre ethnicité.
De mon temps, les enfants adoptés en Corée
étaient intégrés dans la culture de leurs parents adoptifs.
Donc j'ai été élevée comme si j'étais blanche.
En grandissant, ma famille mangeait dans un restaurant coréen à l'occasion,
ou on allait à un festival asiatique.
Mais je ne m'identifiais pas comme étant asiatique.
Avec le recul,
avoir eu mon tatouage enlevé est un symbole de perte de contact
avec mon ethnicité et ma culture coréenne.
Et je ne suis pas seule.
Depuis les années 50,
presque 200 000 enfants coréens ont été adoptés dans le monde entier.
De plus en plus de recherches montrent que les enfants subissent un choc
lorsqu'ils sont séparés de leur famille d'origine.
Mon histoire comprend un tel choc dans l'enfance.
J'ai récemment découvert que ma mère biologique
avait quitté ma famille peu de temps après ma naissance.
Quand j'avais deux ans, mon père biologique s'est blessé
et ne pouvait plus subvenir à mes besoins et à ceux de mes frères.
Mes deux frères et moi avons été envoyés aux services de protection de l'enfance.
Et là-bas, quelqu'un a décidé que, parce que j'étais plus jeune,
j'étais plus adoptable.
J'ai donc été envoyée dans un autre orphelinat,
séparée de mes frères qui prenaient soin de moi.
Mon dossier d'adoption dit que je ne jouais
avec aucun autre enfant de l'orphelinat,
et maintenant je sais pourquoi.
Mes photos d'adoption montrent l'image d'une petite fille effrayée, mal nourrie.
Imaginez le choc culturel que j'ai eu à peine neuf mois plus tard
quand je suis arrivée en Amérique
où tout était différent :
les gens,
les bâtiments,
la nourriture,
et les vêtements.
Du haut de mes trois ans, j'ai rapidement compris
que personne ne parlait la langue coréenne que je parlais,
alors j'ai complétement arrêté de parler pendant six mois.
Et quand j'ai recommencé à parler, c'était intégralement en anglais.
Une des premières phrases que j'ai dites
quand mes parents me montraient les photos de l'orphelinat
a été : « Sara triste ».
Les enfants adoptés bâtissent souvent des barrières émotionnelles
pour se protéger d'être à nouveau blessés.
Je l'ai incontestablement fait,
et comme beaucoup d'enfants issus d'adoptions transraciales,
à de nombreuses reprises en grandissant, j'aurais voulu être blanche
comme les autres enfants autour de moi.
Les autres enfants se moquaient de mes yeux et de mon nez.
Bon, les années 80 ne m'ont particulièrement pas épargnée,
avec des lunettes qui ne m'allaient pas,
des coupes de cheveux -
(Rires)
qui étaient ridicules sur moi.
(Rires)
Entendre cette histoire d'adoption peut vous mettre un peu mal à l'aise.
L'histoire que l'on entend souvent est celle d'un nouveau parent,
qui attend impatiemment un enfant qu'il désire depuis si longtemps.
L'histoire des parents est racontée avec amour, joie et excitation,
et lorsqu'ils ramènent chez eux l'enfant fraichement adopté,
famille et amis félicitent les parents
d'avoir pris la merveilleuse décision d'adopter.
L'histoire d'adoption de mes parents était comme une belle couverture chaude.
Mais au bout d'un moment, c'était comme si on était plus intéressé par la couverture,
me recouvrant entièrement, avec mon point de vue.
Je ne pouvais émotionnellement pas respirer.
Mes parents me disaient des choses comme :
« Je suis tombé amoureux de toi la première fois que j'ai vu ta photo.
Ça m'a brisé le cœur. »
Ils m'aiment, je le sais, et j'étais désirée.
Mais j'aurais voulu que ma seule histoire de naissance ne soit pas si triste,
si humanitaire.
Je confondais souvent l'amour avec la gratitude,
surtout quand on me disait des choses comme :
« Tu as tellement de chance d'être adoptée en Amérique »,
ou bien, « Tes parents sont des anges de t'adopter ».
Pour une enfant, ces mots semblaient être des rappels constants d'être redevable
pour la charité de mes parents.
Je ressentais que je ne pouvais pas dire à ces adultes :
« Je n'aime pas qu'on me rappelle tout le temps que je suis adoptée.
Je veux juste être une enfant normale,
et peut-être même être ingrate de temps en temps. »
(Rires)
Mais j'ai appris à sourire sans vraiment sourire.
Et en grandissant, je voulais être capable de dire :
« Sara est encore triste. »
Mais j'ai enterré mes émotions, et ce n'est que plus tard dans la vie
que j'ai réalisé que je n'avais jamais fait le deuil de ma propre adoption.
Bien que beaucoup d'entre nous comprennent qu'adopter un enfant
d'une autre race, culture ou pays n'est jamais simple,
nous reconnaissons rarement les émotions complexes
que les enfants adoptés peuvent connaître.
Certains enfants connaissent des sentiments de perte,
des sentiments de rejet,
de tristesse,
de honte,
de culpabilité,
des problèmes d'identité,
des difficultés avec l'intimité
et des problèmes de contrôle.
Demandez à mes enfants.
(Rires)
Les enfants adoptés peuvent toujours aimer leurs parents adoptifs
et ressentir ces émotions complexes en même temps.
Beaucoup d'entre nous se demandent : si nous avions eu des espaces émotifs sûrs
pour être maitres de nos propres histoires quand nous étions plus jeunes,
aurions-nous encore des difficultés à accepter l'adoption en tant qu'adultes ?
Où trouve-t-on l'oxygène émotionnel pour être maître de nos propres histoires ?
Depuis la fin des années 90 et le début des années 2000,
des chercheurs comme le Dr Richard Lee étudient d'autres méthodes parentales
pour les adoptions transraciales.
Ils espèrent aider les enfants et leurs parents adoptifs
à mieux s'adapter à leurs uniques situations raciales et ethniques.
L'acculturation est plus encouragée,
ce qui expose l'enfant aux personnes,
aux lieux, aux langues et à la culture de sa famille biologique.
Certains parents se concentrent sur l'éducation raciale
pour travailler avec leurs enfants sur le racisme et la discrimination
qu'ils vivront hors de chez eux.
Et certains parents permettent aux enfants en grandissant
de choisir le niveau d'exposition culturel à leur famille biologique.
Maintenant, nous pouvons regarder ces signes de progrès
et penser que nous avons tout compris de l'adoption transraciale.
Les adoptés de Corée ont été la première grosse vague d'adoptions internationales,
presque 30 ans avant la plupart des autres pays,
et il y a donc des générations entières d'adoptés coréens -
allant d'enfants jusqu'à des adultes de plus de 70 ans -
gérant l'impact de leur assimilation,
et il y a seulement un petit nombre d'études
qui suivent les adoptés transraciaux tout au long de leur vie.
Je sais que certains ne comprennent pas que je sois triste d'avoir été adoptée.
Rachel Rostad, une autre adoptée coréenne, a exprimé mon ressenti
lorsqu'elle a dit :
« Il est particulièrement déroutant de mesurer la perte
lorsqu'il semble que je n'ai rien perdu du tout. »
Ce n'est pas comme s'il me manquait un organe.
C'est comme le manque que l'on ressent lorsque les rêves s'en vont
quand on se réveille avec les premières lueurs du jour. »
Chaque année, des centaines d'adoptés sud-coréens
recherchent leur famille biologique.
Les agences coréennes ont déclaré que moins de 15% y arrivaient.
L'année dernière, j'ai retrouvé ma famille biologique en trois mois.
J'ai posté sur les réseaux sociaux une photo de mon tatouage redessiné,
qui a été abondamment partagée par des groupes coréens.
Et un ami de mon frère a vu la photo,
et il a tout de suite su ce que signifiait ce tatouage.
Quand mon père a décidé de nous placer aux services de protection de l'enfance,
il craignait que nous soyons séparés, ou même adoptés dans des pays étrangers.
Alors il a eu la drôle d'idée de faire lui-même un gros tatouage
sur chacun de nos bras,
et sur le sien,
pour qu'on puisse un jour se retrouver.
Et il a essayé de me chercher.
Et il avait raison :
le tatouage m'a finalement conduite à trouver la famille que j'avais perdue.
Malheureusement, il est décédé neuf ans avant de pouvoir voir ses enfants réunis.
Mais l'année passée, j'ai voyagé en Corée pour rencontrer mes deux frères aînés,
mon oncle et ma tante,
et j'ai appris beaucoup de choses sur moi-même,
y compris ma vraie date de naissance,
qui me rend plus vieille de sept mois.
(Rires)
Cette femme d'âge mûr n'a pas aimé savoir qu'elle était plus âgée.
(Rires)
Et ça explique pourquoi j'étais en classe pour enfants surdoués.
(Rires)
Mais la chose la plus importante que j'ai apprise,
c'était que j'avais une famille aimante en Corée
qui se rappelait de moi bébé,
et qui ne m'avait jamais oubliée.
Je n'avais pas été abandonnée, comme mes dossiers d'adoption le disaient.
J'étais voulue.
Il est temps de redéfinir notre vision de l'adoption.
La base d'une adoption saine est d'avoir une adoption où les enfants,
les familles adoptives et les familles biologiques
ont des histoires qui leurs sont propres.
Quand ces histoires sont placées côte à côte,
cela crée plus d'empathie et de cadre pour les vies impactées par l'adoption.
Voici deux choses que les adultes peuvent faire
pour mieux protéger les histoires des enfants adoptés.
D'abord, leur donner les espaces affectifs pour exprimer leurs émotions en sécurité,
qu'elles soient positives ou négatives.
Des phrases comme « Dis-m'en plus »,
« Que souhaites-tu ? »
et « Ces sensations sont normales »
sont des moyens pour les parents de donner de l'oxygène émotionnel à leurs enfants.
Ensuite, valider l'histoire de l'adoption de l'enfant.
Les enfants peuvent exprimer des émotions qui peuvent blesser
ou inquiéter un parent adoptif.
En tant que parent, travaillez pour retenir et gérer vos peurs
séparément de votre enfant.
Reconnaissez toujours son histoire comme étant valide et importante.
Maintenant, il est naturel de vouloir protéger les enfants
de la souffrance.
Mais mon tatouage est un rappel poignant que toute adoption débute avec une perte,
et que chaque enfant est affecté différemment.
Les enfants qui sont adoptés peuvent vivre des vies bien remplies et intenses,
quand nous acceptons et développons ce jeu de cartes unique que nous avons.
Et pendant que vous écoutez nos histoires avec empathie,
vous entendrez aussi d'autres choses :
de la curiosité d'enfant,
de la grâce,
de la ténacité,
du courage,
de l'amour,
et oui, même de la gratitude.
Merci.
(Applaudissements)
Hároméves koromban
egy másik rasszból való örökbefogadás útján Dél-Koreából kerültem
egy Salt Lake City-beli fehér családhoz.
Egy rejtélyes tetoválás volt a bal alkaromon.
A tetoválás olyan nagy és látványos volt,
hogy örökbefogadó szüleim sebészi úton azonnal eltávolíttatták.
Aggódtak, hogy a többi gyerek kigúnyolna miatta.
Ma már csak egy halvány heg jelzi a régi tetoválás helyét,
amit alkoholos filccel újrarajzoltam, hogy láthassák, hogy nézett ki.
1976-ban a koreai örökbefogadási nyilvántartás közismerten hiányos volt.
Semmilyen információm nem volt a hátteremről
vagy a családomról.
Azt sem tudtam, hogy a nevem vagy a születési időm valódi volt-e,
vagy csak úgy kijelölték.
És senki nem tudta, mit jelent a tetoválásom.
A transzraciális adoptálás során valamely rasszhoz tartozó gyereket
egy másik rasszból vagy etnikumból származó szülők fogadnak örökbe.
Az én generációmban a Koreából adoptált gyerekeket
az örökbefogadó szülők kultúrájába asszimilálták.
Engem is fehérként neveltek fel.
A családom néha koreai étteremben evett,
vagy elmentünk az Ázsia-fesztiválra.
De nem éreztem magam ázsiainak.
Visszatekintve,
a tetoválásom eltávolítása a koreai származásommal
és kultúrámmal való kapcsolat elvesztését jelképezte.
És nem vagyok egyedül.
Az 50-es évektől csaknem 200 000 koreai gyereket fogadtak örökbe
világszerte.
Egyre több kutatás igazolja, hogy a gyerekek traumát szenvednek el,
amikor vér szerinti családjuktól elválasztják őket.
Az én történetemben is van ilyen trauma.
Nemrég megtudtam, hogy vér szerinti anyám
röviddel születésem után otthagyta a családot.
Kétéves koromban vér szerinti apám megsérült,
és nem tudott minket a bátyáimmal eltartani.
Így két idősebb bátyám és én a gyermekjóléti szolgálathoz kerültünk.
Ott valaki úgy gondolta, hogy mivel még kicsi vagyok,
engem könnyebb lesz örökbe adni.
Ezért átküldtek egy másik árvaházba,
elszakítva szerető bátyáimtól.
Az örökbefogadási papírok szerint
nem játszottam egyik gyerekkel sem az árvaházban -
most már tudom, miért.
Örökbefogadási fényképeimen egy ijedt, alultáplált kislány látható.
Képzeljék el a rövid, kilenchónapos magány utáni kulturális sokkot,
ami Amerikába érkezve ért,
ahol minden más volt:
az emberek,
az épületek,
az étel,
a viselet.
Hároméves gyerekként hamar rájöttem,
hogy senki nem beszéli az általam beszélt koreai nyelvet,
úgyhogy meg sem szólaltam vagy hat hónapig.
Amikor újra beszélni kezdtem, az már teljesen angolul történt.
Az elsők közt kimondott szavaim,
amikor szüleim megmutatták az árvaházi fényképeimet,
ezek voltak: "Sara szomorú."
Az örökbefogadott gyerekek gyakran érzelmi falakat húznak,
hogy megvédjék magukat az újabb sérüléstől.
Én is így tettem,
és a más rasszból adoptáltakhoz hasonlóan sokszor kívántam,
bárcsak fehér lennék,
mint a többi gyerek körülöttem.
A többiek csúfoltak a szemem és az orrom miatt.
A 80-as évek stílusa különösen kegyetlen volt hozzám,
furán álló szemüvegeivel,
hajviseletével -
(Nevetés)
amik röhejesen álltak nekem.
(Nevetés)
Kellemetlen lehet ezt az örökbefogadási történetet hallgatni.
Többnyire az újdonsült szülő narratíváját halljuk,
aki izgatottan várja rég óhajtott gyermeke érkezését.
A szülők történetét szeretet, öröm és izgalom hatja át,
és amikor megérkezik hozzájuk a frissen adoptált gyermek,
a család és a barátok ünnepelnek, és gratulálnak a szülőknek
csodás döntésükhöz.
A szüleim örökbefogadási története melegen tartott, akár egy takaró.
De egy idő után úgy éreztem, a takarón volt a hangsúly,
ami teljesen elfedett engem és a nézőpontomat.
Képtelen voltam emocionálisan lélegezni.
A szüleim ilyeneket mondtak nekem:
"Ahogy a fényképedet megláttam, beléd szerettem.
A szívem összetört."
Tudom, hogy szeretnek, és akartak is engem.
De bárcsak a születésem története ne lenne ilyen szomorú,
ennyire humanitárius.
Sokszor keverem össze a szeretetet a hálával,
különösen, ha mások ilyesmiket mondanak nekem:
"Milyen szerencsés vagy, hogy Amerikába fogadtak örökbe."
Vagy: "A szüleid micsoda angyalok, hogy örökbe fogadtak."
Egy gyereket ez folyton arra emlékeztet, hogy hálásnak kell lennie
a szülei irgalmasságáért.
Nehezteltem, hogy nem mondhattam ezeknek a felnőtteknek:
"Nem szeretem, hogy folyton emlékeztetnek, hogy örökbe fogadtak.
Átlagos gyerek akarok lenni,
aki néha akár hálátlan is lehet."
(Nevetés)
De megtanultam mosolyogni valódi mosoly nélkül,
és ahogy növekedtem, el akartam tudni mondani:
"Sara még mindig szomorú."
De eltemettem az érzéseimet, és csak jóval később jöttem rá,
hogy sohasem gyászoltam meg az örökbefogadásomat.
Míg sokan értjük, hogy örökbe fogadni egy gyermeket
egy másik rasszból, kultúrából, országból sohasem egyszerű,
nem foglalkozunk azzal az érzelmi komplexitással,
amit az örökbefogadott gyerekek megélnek.
Néhány gyerek veszteséget él meg,
elutasítást,
gyászt,
szégyent,
bűntudatot,
identitásgondokat,
nehézségeket az intimitásban
és kontrollproblémákat.
Csak kérdezzék meg a gyerekeimet!
(Nevetés)
Az adoptált gyerekek egyszerre szerethetik örökbefogadóikat,
miközben megtapasztalják e komplex érzéseket.
Sokan gondolkodunk el: ha biztonságos érzelmi hátterünk lett volna
a saját gyerekkori történetünkhöz,
akkor is gondot okozna számunkra felnőttként az örökbefogadás kezelése?
Hol találjuk meg az érzelmi oxigént a saját történetünkhöz?
A 90-es évek vége, 2000-es évek eleje óta
tudósok, pl. Dr. Richard Lee kutatják a rasszok közti örökbefogadás
gyereknevelési technikáit.
A cél, hogy segítsék a gyerekek és örökbefogadó szüleik számára
a könnyebb alkalmazkodást a sajátos faji és etnikai körülményekhez.
Szorgalmazzák az inkulturáció folyamatát,
hogy a gyerekek találkozzanak származási családjukhoz tartozó
emberekkel, helyekkel, nyelvvel és kultúrával.
Egyes szülők a rasszhoz tartozás tudatosítására fókuszálnak,
felkészítve gyermeküket a rasszizmusra és a diszkriminációra,
amely az otthonukon kívül várja őket.
Mások a felnövő gyerekeikre bízzák annak eldöntését,
mennyire szoros kapcsolatot alakítanak ki származási családjuk kultúrájával.
A fejlődés e jeleit tekintve azt gondolhatjuk,
hogy mindent tudunk a rasszok közti örökbefogadásról.
A koreai adoptáltak alkották az első nagy nemzetközi örökbefogadási hullámot,
csaknem 30 évvel megelőzve a legtöbb országot,
úgyhogy koreai örökbefogadottak egész generációi -
gyerekektől a 70-es éveikben járó felnőttekig -
küzdenek asszimilálásuk hatásaival,
és csak néhány tanulmány áll rendelkezésre,
ami végigköveti a más rasszból adoptáltak életét.
Tudom, hogy a környezetem nem értheti az örökbefogadás miatti gyászomat.
Rachel Rostad, egy másik koreai adoptált jól ragadta meg érzéseimet,
mikor azt mondta:
"A veszteség különösen nehezen mérhető,
mikor úgy tűnik, nem is veszítettem el semmit.
Ez nem olyan, mintha egy szervünk hiányozna.
Úgy hiányzik, mint az eltűnt álom az ébredés után
a reggeli fényben."
Minden évben koreai adoptáltak százai
kutatnak származási családjuk után.
A koreai ügynökségek jelentése szerint kevesebb, mint 15%-uk jár sikerrel.
Tavaly mindössze három hónap alatt rátaláltam az én származási családomra.
Feltettem egy fotót az újrarajzolt tetoválásomról egy közösségi oldalra,
melyet sok koreai osztott meg a saját oldalán.
A bátyám egyik barátja meglátta a fotót,
és rögtön tudta, mit jelent.
Amikor apám a gyermekjóléti szolgálathoz küldött bennünket,
aggódott, hogy szétválasztanak minket, és idegen országba adnak majd örökbe.
Ezért szokatlan módon hatalmas tetoválásokat helyezett el
mindegyikünk karjára,
és a sajátjára is,
hogy egy nap majd megtalálhassuk egymást.
Kutatott is utánam.
És igaza lett:
a tetoválás vezetett el odáig, hogy megtaláltam az elveszett családomat.
Ő sajnos meghalt kilenc évvel azelőtt, hogy láthatta volna egymásra találásunkat.
De tavaly Koreába utaztam, hogy találkozzam a bátyáimmal,
nagynénémmel és nagybátyámmal,
és sok új dolgot tudtam meg magamról,
ideértve a valódi születési időmet is,
amitől hét hónappal idősebb lettem.
(Nevetés)
Ez a középkorú nő nem örült, hogy öregebb lett.
(Nevetés)
Ez megmagyarázza, miért bizonyultam olyan tehetségesnek az iskolában.
(Nevetés)
De a legfontosabb, amit megtanultam,
hogy volt egy szerető családom Koreában,
akik kisbabaként emlékeztek rám,
és soha nem felejtettek el.
Nem hagytak el, ahogy az az örökbefogadási iratokban szerepelt.
Akartak engem.
Ideje szemléletet váltanunk az örökbefogadással kapcsolatban.
Az egészséges örökbefogadási rendszerben mind a gyerekeknek,
mind az örökbefogadó és a származási családnak
megmaradhat a saját története.
Amikor e történeteket egymás mellé tesszük,
több empátiával és jobb vezérelvek mentén látjuk az adoptálással érintett életeket.
A felnőttek két dolgot tehetnek,
hogy jobban óvják az örökbefogadott gyermekek történetét.
Biztonságos környezetet kell teremteniük a gyerekek érzelmeinek kifejezéséhez,
legyen az pozitív vagy akár negatív.
Az olyan biztatások, mint "beszélj róla",
"mit szeretnél",
"normális, hogy ezt érzed"
érzelmi oxigént nyújtanak a gyereknek.
Másodszor, validáljuk a gyerek adoptálási történetét.
A gyerekek által kifejezett érzelmek bántóak vagy aggasztóak lehetnek
egy örökbefogadó szülőre nézve.
Szülőként dolgozzunk saját félelmeink kordában tartásán és kezelésén,
elválasztva azokat a gyermektől.
Mindig ismerjük el érvényesnek és fontosnak a gyerekünk történetét.
Természetes, hogy meg akarjuk óvni a gyerekeket
a fájdalomtól.
De a tetoválásom megrendítő mementó, hogy minden adoptálás veszteséggel indul,
és minden gyerek másként éli ezt meg.
Az adoptált gyerekek teljes és gazdag életet élhetnek,
ha elfogadjuk és építünk ezekre a kiosztott lapokra.
És ha együttérzéssel hallgatják történetünket,
mást is kihallanak majd:
gyermeki kíváncsiságot,
kedvességet,
rugalmasságot,
bátorságot,
szeretetet,
és igen, még hálát is.
Köszönöm.
(Taps)
제가 3살이었을 때
다른 인종의 가정에 입양되어
한국을 떠나 유타주 솔트레이크시티의 백인 가족과 살게 되었습니다.
왼쪽 팔에 새겨진 의문의 문신과 함께 미국 땅을 밟게 되었죠.
그 문신은 너무나 크고, 눈에 띄어서
제 양부모님은 그 문신을 수술로 제거해버렸습니다.
문신 때문에 다른 아이들의 놀림감이 될까봐 걱정하셨거든요.
지금은 문신이 있던 자리엔 희미한 흉터만 남아있기에
그 문신이 어땠는지 보시라고 매직으로 그려보았습니다.
1976년 당시 한국의 입양아 기록은 악명 높을 정도로 허술했습니다.
저에 대한 어떤 정보도 없었어요.
친부모에 대한 것도 물론이고요.
제 이름과 생년월일이 진짜인지 아니면 누군가 그냥 정한 건지도 몰랐죠.
그리고 제 문신의 의미는 아무도 몰랐습니다.
타인종 입양이란 어느 한 인종이나 민족의 아이가
다른 인종이나 민족의 부모에게 입양되는 것을 말합니다.
제 세대에 한국에서 입양된 아이들은
양부모가 속한 문화에 동화되었습니다.
그래서 저도 백인처럼 자랐죠.
때때로 저의 입양 가족은 한국 식당에서 식사를 했고
아시안 축제를 즐기기도 했습니다.
그러나 저는 스스로를 동양인이라고 생각하지 않았습니다.
지금와서 돌이켜 보면
문신을 지우는 행위는
한국의 민족성과 문화와의 단절을 상징하는 것이었습니다.
저뿐만 아니라
1950년부터 약 20만 명의 한국 아이들이
전 세계로 입양되었습니다.
연구로 확인된 바에 따르면
태어난 가정에서 분리된 아이들은 트라우마를 경험한다고 합니다.
저도 어린 시절에 그러한 트라우마를 겪었습니다.
최근에서야 제 친엄마가
저를 낳고 얼마되지 않아 집을 떠난 걸 알게 되었죠.
제가 2살 때,
제 친아버지께서 사고로 다쳤고 저와 오빠들을 키울 수 없게 되었습니다.
그리고 저와 제 오빠들은 복지센터에 맡겨졌습니다.
그곳에서 누군가가 제가 더 어리다는 이유로
입양에 더 적합하다고 판단했고
저를 다른 고아원으로 보냈습니다.
저를 돌봐주던 오빠들과 그렇게 헤어지게 됐죠.
제 입양 기록에 의하면
저는 고아원의 어떤 아이들과도 어울리지 않았다고 해요.
전 이제서야 이유를 알겠더군요.
입양되었을 적 사진에는 두려움에 떠는 여린 소녀가 보입니다.
외로운 9개월을 보낸 후에 제가 경험한 문화충격을 상상해보세요.
미국 땅에 도착하자 모든 것이 달라졌으니까요.
사람들.
건물들.
음식들.
입는 옷까지도요.
겨우 세 살배기였지만 저는 빠르게 깨달았습니다.
제가 아는 한국어를 아무도 사용하지 않는다는 것을요.
그래서 저는 6개월 동안 말을 하지 않았습니다.
그리고 다시 말을 하기 시작했을 땐, 전 모두 영어로 말하고 있었습니다.
제가 처음으로 말한 것은
양부모님이 저의 고아원 시절 사진을 보여주셨을 때였어요.
이렇게 말했죠. "사라, 슬퍼."
입양된 아이들은 종종 마음의 벽을 칩니다.
다시 상처받지 않으려 스스로 방어하는 것이죠.
저도 그랬습니다.
다른 인종에게 입양된 많은 아이들처럼
제가 백인이었으면 좋았겠다고 생각했던 적이 많았습니다.
주변 아이들처럼요.
저의 눈과 코는 아이들의 놀림감이 되었고
80년대 유행 스타일은 제게는 유난히 비참했습니다.
안경이 전혀 어울리지 않았거든요.
머리 스타일도요.
(웃음)
저한테는 너무 우스꽝스러웠어요.
(웃음)
여러분이 듣기에 제 입양 이야기가 불편하실 수도 있어요.
우리가 접하는 일반적인 입양 이야기들은
오랫동안 아이를 갖고 싶어하지만 아이가 없는 부모들에 대한 것이니까요.
그런 부모들의 이야기는 사랑, 기쁨, 즐거움으로 그려지고
그들이 아이를 입양하기로 결정할 때
가족과 친구들이 축하해줍니다.
너무 좋은 결정이라면서요.
제 양부모님이 저를 입양하신 이야기는
저를 감싸는 아름다운 이불이었죠.
그러나 얼마 지난 후, 이불에 더 초점이 맞춰지는 것처럼 느껴졌고
그 이불은 제 입장과 관점을 완전히 가려버렸습니다.
저는 감정적으로 숨이 막혔죠.
제 양부모님은 저에게 이렇게 말하곤 했거든요.
"너의 사진을 처음 본 순간 한눈에 반해 버렸단다.
널 보고 마음이 너무 아팠어."
저는 부모님이 저를 사랑했고, 절 원했다는 걸 알고 있었어요.
그러나 제 출생의 이야기가 슬프거나
인도주의적이지 않기를 바랐어요.
저는 종종 사랑과 감사를 혼동하곤 했습니다.
특히 다른 사람들이 제게 이런 말을 할 때요.
"미국에 입양 오다니 너는 정말 운이 좋구나."
혹은, "널 입양한 양부모님들은 정말 천사같은 분들이셔."
어린 아이였던 제게 이런 말들은
양부모의 헌신에 감사해야 한다고 끊임없이 상기시키는 것 같았습니다.
그들에게 하고 싶었던 말을 하지 못한 게 억울했죠.
"내가 입양되었다는 사실을 언제나 떠올리고 싶지 않아요.
저는 그냥 평범한 아이이고 싶어요.
그리고 어쩌다 한 번쯤은 감사하지 않아도 되잖아요."
(웃음)
그러나 저는 거짓으로 미소를 짓는 방법을 습득했죠.
커가면서 이런 말을 하고 싶었어요.
"사라는 여전히 슬퍼요."
그러나 저는 제 감정을 감췄고 얼마 지나지 않아 깨달았습니다.
저는 제가 입양아라는 것에 대해 슬퍼했던 적이 없다는 사실을요.
우리 모두는 다른 인종, 다른 문화, 다른 나라의 아이를 입양하는 것이
결코 간단하지 않음을 알지만,
입양된 아이가 경험할 복잡한 감정은 잘 알지 못합니다.
몇몇 아이들은 상실감을 느끼고,
거부감,
슬픔,
수치스러움,
죄책감,
정체성 혼란,
소외감,
정서 장애를 갖고 있습니다.
저희 애들도 그럴걸요.
(웃음)
입양되어온 아이들도 그들의 양부모님을 사랑하겠지만,
동시에 이러한 복잡한 감정을 겪습니다.
그리고 많은 분들이 궁금해하십니다.
어릴 때 자신이 입양된 사연을 이해할 충분한 감정적 여유가 주어졌다면
어른이 되어서도 입양아라는 사실에 여전히 힘들어 하고 있을까요?
자신의 사연에 감정적으로 한숨 돌릴 여유는
어디에서 찾아야 할까요?
1990년대 후반에서 2000대 초반 사이에
리처드 리 박사와 같은 연구자들은
타인종 입양을 위한 양육법을 연구했습니다.
연구의 목적은 입양아와 양부모들을 위해
다른 인종적, 문화적 상황에 잘 적응할 수 있도록 돕는 것이었죠.
문화에 적응하도록 부추기고,
아이들이 태어난 곳의 사람들과 만나도록 하고
태어난 지역, 언어 그리고 문화를 접하도록 합니다.
어떤 부모들은 인종적 감수성을 주입시키는 노력을 기울입니다.
특히 아이가 집 밖에서 경험하게 될
인종차별과 다른 차별에 대비하기 위해서요.
그리고 어떤 부모들은 아이들이 어느 정도 나이가 되면
태어난 곳의 문화와 친부모에 대해 스스로 알아볼 수 있게 해줍니다.
자, 이런 발전의 모습들을 보며
타인종 입양에 대해 다 이해했다고 생각합니다.
한국 입양아들이 국제 입양의 첫 번째 거대한 파도였습니다.
다른 나라들보다 약 30년은 더 빨랐죠.
그래서, 전 세대에 걸쳐 한국 입양아들이 존재합니다.
어린 아이들에서부터 70세에 이르는 성인들까지요.
그들 모두 문화적 동화로 인한 충격을 경험하고 있죠.
하지만 오직 극소수의 연구만이
타인종 입양아들의 인생을 장기적으로 바라보았습니다.
제 주변 사람들은 저의 입양아로서의 비통함을 이해하지 못할 거예요.
한국인 입양아인 레이첼 로스태드는
저와 같은 감정을 느낀다며 이렇게 말했습니다.
"상실감은 측정하기 어려운 감정이에요.
잃은 게 아무것도 없어 보일 때 더욱 그렇죠.
장기가 사라진 것 같은 느낌은 아니죠.
그 상실감이란
마치 아침 햇살에 눈을 뜨면 어디론가 사라지는 꿈 같은 거예요."
매년, 수백 명의 한국 입양아들은
자신의 친가족을 찾아 나섭니다.
한국 기관에서는 그 성공률이 15% 미만이라고 보고합니다.
작년에, 저는 한국에 있는 친가족을 3개월만에 찾았습니다.
저는 SNS에 매직으로 그린 문신 사진을 올렸고,
한국 단체들이 감사하게도 사진을 공유해 주셨어요.
그리고 제 친오빠의 친구가 그 사진을 보고,
곧바로 그 문신의 의미를 알아챘습니다.
아버지께서 저희를 아동복지시설에 보내기로 결정하셨을 때,
저희가 혹시 헤어져서 각자 해외로 입양될까봐 걱정이 되셨다고 합니다.
그래서 조금 특이한 방법을 선택하셨죠.
저희 팔에 커다란 문신을 새기고
아버지 자신의 팔에도 문신을 새겼습니다.
그렇게 해서 언젠가 서로를 찾을 수 있도록 한 것이죠.
그리고 아버지는 저를 찾으려고 하셨습니다.
아버지의 생각은 옳았어요.
문신이 제가 잃어버린 가족을 결국 찾을 수 있게 해주었죠.
불행히도 아버지께서는 저희 남매가 상봉하기 9년 전에 돌아가셨습니다.
하지만 작년에 저는 한국으로 가서
두 오빠와 고모, 삼촌을 만났고
제 자신에 관해 새로운 정보를 많이 알게 되었죠.
그때 제 진짜 생일을 알고 보니
실제 나이가 7달 더 많더라구요.
(웃음)
중년 여성이 되고 보니 더 늙었다는 말은 듣고 싶지 않네요.
(웃음)
그래서 제가 학창시절에 남들보다 앞섰던 건가봐요.
(웃음)
그러나 제가 알게 된 가장 중요한 사실은
한국에 사랑하는 가족들이 있고
아직 저를 어린 소녀로 기억해주고
저를 잊은 적이 없다는 사실입니다.
입양 서류에 기록된 것처럼 저는 버려진 것이 아니었습니다.
다들 절 찾아다니고 있었죠.
입양에 대한 시각을 이제는 바꿔야 합니다.
건강한 입양 생태계에서는
입양된 아이와
입양가족과 친가족이
각자 자신만의 이야기를 갖고 있어야 합니다.
이 이야기들을 나란히 놓고 보면
입양에 영향을 받는 사람들과 공감하고 더 나은 정책이 나올 겁니다.
어른들이 이 두 가지만 지키면
입양된 아이들의 감정을 지켜줄 수 있어요.
첫째, 아이들이 감정을 표현할 수 있는 안전한 장소를 마련해 주세요.
긍정적인 감정과 부정적인 감정 모두요.
"더 말해주렴." 이렇게 말하거나
"무엇을 원해?",
"그런 감정은 자연스러운거야." 라고 말하는 것은
양부모가 아이들에게 감정적인 안정을 줄 수 있는 방법입니다.
두 번째, 아이들이 입양되어 온 배경을 확인하세요.
아이들이 양부모에게 감정 표현으로 상처를 주거나
걱정하게 만들 수도 있습니다.
부모들은 자신의 두려움에 대처할 수 있어야 합니다.
아이에게 영향을 주지 않고 말이죠.
그리고 항상 아이의 이야기를 중요하게 생각하세요.
아이들이 고통을 경험하지 않도록 보호하길 원하는 것은 당연한 일입니다.
하지만, 저의 문신이 말해주는 가슴 아픈 사실은
모든 입양은 상실로부터 시작되며,
모든 아이들이 다른 상황에 놓이게 된다는 것입니다.
입양된 아이들이 온전히 풍요로운 삶을 살려면
우리에게 주어진 이 독특한 상황을 인정하고 극복해야 합니다.
여러분이 입양아들의 이야기에 공감하며 귀 기울인다면
이런 것도 느낄 수 있을 겁니다.
어린 아이다운 호기심.
은혜로움.
의지력.
용기.
사랑.
네, 그리고 감사함까지도요.
감사합니다.
(박수)
Kiedy miałam trzy lata,
biała rodzina z Salt Lake City w Utah
zaadoptowała mnie z Korei Południowej.
Przybyłam do USA z tajemniczym tatuażem na lewym przedramieniu.
Był tak duży i widoczny,
że przybrani rodzice od razu usunęli go chirurgicznie.
Martwili się, że inne dzieci będą się z niego śmiać.
Dziś na jego miejscu jest tylko delikatna blizna.
Narysowałam go markerem permanentnym, żebyście zobaczyli, jak wyglądał.
Dane adopcji koreańskich z 1976 roku były niekompletne.
Nie miałam żadnych informacji o swoim pochodzeniu
ani o rodzinie biologicznej.
Nie wiedziałam, czy moje imię i data narodzin
były prawdziwe, czy przypisane.
Nikt nie rozumiał mojego tatuażu.
Adopcja transrasowa to adopcja dziecka
przez rodziców innej rasy lub narodowości.
Dzieci mojego pokolenia adoptowane z Korei Północnej
asymilowano w kulturze rodziców adopcyjnych.
Wychowano mnie tak, jakbym była biała.
W dzieciństwie jadałam z rodziną w restauracji koreańskiej
i chodziłam na festiwale azjatyckie,
ale nie czułam się Azjatką.
Patrząc dzisiaj wstecz,
usunięcie mojego tatuażu to symbol utraty więzi
z koreańską narodowością i kulturą.
Nie jestem jedyna.
Od lat 50. zaadoptowano prawie 200 000 koreańskich dzieci
na całym świecie.
Coraz liczniejsze badania pokazują, że dzieci doznają traumy,
kiedy są rozdzielane od swojej biologicznej rodziny.
Jako dziecko doświadczyłam takiej traumy.
Ostatnio dowiedziałam się, że moja biologiczna matka
porzuciła rodzinę zaraz po moich narodzinach.
Gdy miałam dwa lata, mój biologiczny ojciec został ranny
i nie mógł utrzymać mnie i moich braci.
Oddano mnie i moich dwóch starszych braci do opieki społecznej.
Tam ktoś zdecydował, że ponieważ jestem młodsza,
mam większe szanse na adopcję.
Wysłano mnie do osobnego sierocińca
i oddzielono od braci, którzy się mną opiekowali.
Moje akta adopcyjne notują, że nie bawiłam się
z żadnymi dziećmi w sierocińcu
i teraz wiem, czemu.
Moje zdjęcia adopcyjne pokazują wystraszoną, niedożywioną dziewczynkę.
Wyobraźcie sobie mój szok kulturowy po dziewięciu samotnych miesiącach,
po dotarciu do USA,
gdzie wszystko było inne:
ludzie,
budynki,
jedzenie
i ubrania.
Jako trzyletnie dziecko szybko uświadomiłam sobie,
że nikt nie mówi po koreańsku, tak jak ja,
i zaniemówiłam na sześć miesięcy.
Kiedy znów zaczęłam, było to całkowicie po angielsku.
Jednym z moich zwrotów
na widok własnego zdjęcia z sierocińca
było "Sara smutna".
Adoptowane dzieci często zamykają się w sobie,
żeby nie narażać się na kolejną krzywdę.
Ja tak zrobiłam
i, tak jak wiele dzieci z adopcji transrasowej,
w wielu momentach dorastania żałowałam, że nie jestem biała
jak dzieci wokół mnie.
Inne dzieci śmiały się z moich oczu i nosa.
Styl lat 80. był dla mnie szczególnie brutalny,
te niedopasowane okulary,
fryzury...
(Śmiech)
Wyglądałam śmiesznie.
(Śmiech)
Takiego opowiadania o adopcji trudno się słucha.
Zwykle słyszymy, jak to nowy rodzic
z niecierpliwością czeka na dziecko, którego od dawna pragnął.
Historię rodzica opowiada się z miłością, radością i ekscytacją,
a kiedy sprowadzają do domu nowo zaadoptowane dziecko,
rodzina i przyjaciele świętują i gratulują rodzicom
ich wspaniałej decyzji o adopcji.
Historia opowiadana przez rodziców była jak piękny koc, który mnie ogrzewał.
Ale niedługo poczułam, że uwaga skupia się bardziej na tym kocu,
całkowicie zasłaniającym mnie i mój punkt widzenia.
Byłam stłamszona emocjonalnie.
Rodzice mówili mi takie rzeczy jak:
"zakochaliśmy się w tobie od razu jak tylko zobaczyliśmy twoje zdjęcie.
Serce nam pękło".
Wiem, że mnie kochają i że byłam chciana.
Ale żałuję, że moja jedyna historia narodzin jest taka smutna,
taka humanitarna.
Często myliłam miłość z wdzięcznością,
szczególnie, kiedy ludzie mówili mi rzeczy typu:
"Masz szczęście, że zaadoptowano cię do USA"
albo: "twoi rodzice są aniołami, że cię zaadoptowali".
Jako dziecko odbierałam to jako stałe przypomnienie, że mam być wdzięczna
za dobroczynność rodziców.
Byłam zła, że nie mogę odpowiedzieć:
"Nie lubię, jak ciągle mi przypominacie, że jestem adoptowana.
Chcę być normalnym dzieckiem,
może nawet czasami niewdzięcznym".
(Śmiech)
Ale nauczyłam się wymuszać uśmiech,
i z wiekiem chciałam móc powiedzieć:
"Sara nadal jest smutna".
Ale zamiotłam odczucia pod dywan, aż w końcu zdałam sobie sprawę,
że nigdy tak naprawdę nie opłakałam adopcji.
Wielu z nas rozumie, że adoptowanie dziecka
innej rasy, kultury czy kraju nie jest łatwe,
ale rzadko zauważamy złożone emocje,
których mogą doświadczyć adoptowane dzieci.
Niektóre odczuwają stratę,
odrzucenie,
żal,
wstyd,
winę,
chwiejność tożsamości,
trudność z bliskością
i problemy z opanowaniem.
Zapytajcie moich dzieci.
(Śmiech)
Adoptowane dzieci mogą kochać przybranych rodziców
i zarazem doświadczać tych złożonych emocji.
Zastanawiamy się: jeśli mielibyśmy bezpieczną przestrzeń emocjonalną
do stawienia czoła naszej historii w młodszym wieku,
czy jako dorosłym nadal byłoby nam trudno pogodzić się z adopcją ?
Gdzie znaleźć emocje do stawienia czoła historii?
Od końca lat 90. i początku 2000 roku
naukowcy jak dr Richard Lee skupili się na innych technikach wychowania
przy adopcji transrasowej.
To nadzieja na pomoc dzieciom i ich przybranym rodzicom
w lepszym dopasowaniu się do specjalnych rasowych i etnicznych okoliczności.
Zachęca się do inkulturacji,
która zapoznaje dzieci z ludźmi,
miejscami, językiem i kulturą ich rodzin biologicznych.
Niektórzy rodzice skupiają się na inkulturacji rasowej,
zwłaszcza żeby przepracować z dziećmi rasizm i dyskryminację,
której doświadczą poza domem.
Niektórzy rodzice pozwalają starszym dzieciom
wybrać poziom wystawienia na kulturę rodzin biologicznych.
Na widok takich oznak postępu można by pomyśleć,
że wiemy już wszystko o adopcji transrasowej.
Adopcja koreańskich dzieci była pierwszą falą
masowych międzynarodowych adopcji
i wyprzedziła inne kraje o prawie 30 lat,
więc istnieją całe pokolenia adoptowanych Koreańczyków,
od dzieci aż po 70-latków,
mierzących się z efektami asymilacji,
a jednak istnieje tylko garstka badań
obserwujących życie transrasowo adoptowanych dzieci.
Moje otoczenie nie umiało rozumieć mojego smutku związanego z adopcją.
Rachel Rostad, inna adoptowana Koreanka,
wyraziła moje uczucia słowami:
"Stratę szczególnie trudno zmierzyć,
gdy wydaje się, że się niczego nie straciło.
To nie tak, jakby brakowało narządu.
To jak sen, który odchodzi
kiedy otwierasz oczy rano".
Co roku setki dzieci adoptowanych z Korei Południowej
szukają swoich rodzin biologicznych.
Koreańskie agencje donoszą, że mniej niż 15% odnosi sukces.
W zeszłym roku znalazłam moją koreańską rodzinę biologiczną już w trzy miesiące.
Udostępniłam zdjęcie mojego odrysowanego tatuażu
w mediach społecznościowych,
który koreańskie grupy hojnie udostępniały.
Znajomy mojego brata zobaczył to zdjęcie
i od razu zrozumiał znaczenie tatuażu.
Gdy mój ojciec postanowił oddać nas do opieki społecznej,
martwił się, że nas rozdzielą, a nawet oddadzą do adopcji za granicę.
Dlatego podjął ten nietypowy krok i zrobił duży tatuaż
na ramieniu każdego z nas
i na swoim własnym,
żebyśmy mogli się pewnego dnia odnaleźć.
Próbował mnie szukać.
I miał rację:
ten tatuaż pomógł mi znaleźć rodzinę, którą straciłam.
Niestety odszedł dziewięć lat za wcześnie, by zobaczyć swoje dzieci znowu razem.
Zeszłego roku udałam się do Korei na spotkanie z dwoma starszymi braćmi,
moją ciotką i wujem
i dowiedziałam się wielu rzeczy o sobie,
włącznie z moją prawdziwą datą urodzenia,
która postarza mnie o siedem miesięcy.
(Śmiech)
Kobiecie w średnim wieku nie spodobała się taka wiadomość.
(Śmiech)
To wyjaśnia wszystkie te moje zdolności i osiągnięcia w szkole.
(Śmiech)
Ale najważniejsza rzecz, której się dowiedziałam,
to że mam kochającą rodzinę w Korei,
która pamiętała mnie jako małe dziecko
i która nigdy o mnie nie zapomniała.
Nie porzucono mnie, jak mówią moje akta adopcyjne.
Byłam chciana.
Pora zmienić podejście do adopcji.
Zdrowy ekosystem adopcyjny to taki, w którym dzieci,
rodziny przybrane i biologiczne
mają własne, niezwykłe historie.
Gdy te opowieści traktuje się równo, pogłębia się empatia
i powstają lepsze prawa dla ludzi doświadczających adopcji.
Oto dwie rzeczy, które dorośli mogą zrobić,
żeby lepiej chronić historie adoptowanych dzieci.
Po pierwsze, zapewnijcie im bezpieczną przestrzeń do wyrażania emocji,
zarówno pozytywnych, jak i negatywnych.
Zwroty, takie jak "powiedz więcej",
"czego sobie życzysz"
i "takie uczucia są normalne"
pomagają dzieciom dać upust emocjom.
Po drugie, respektujcie historię adopcyjną dziecka.
Dzieci mogą wyrażać emocje, które wydają się krzywdzące
lub martwią przybranego rodzica.
Jako rodzic pracuj nad kontrolą swoich lęków
bez udziału dziecka.
Zawsze traktujcie historię dziecka jako ważną.
To naturalne, że chcemy chronić dzieci
przed doświadczaniem bólu.
Ale mój tatuaż to smutne przypomnienie o tym, że każdą adopcję zaczyna strata
która każde dziecko dotyka inaczej.
Adoptowane dzieci mogą wieść pełne, obfite życie,
o ile zaakceptujemy i wykorzystamy w budowie
tę osobliwą talię kart, którą dał nam los.
Słuchając naszych historii z empatią,
usłyszycie też inne rzeczy:
dziecinną ciekawość,
wdzięk,
wytrzymałość,
odwagę,
miłość
i owszem, również wdzięczność.
Dziękuję.
(Brawa)
Quando eu tinha três anos,
fui adotada na Coreia do Sul
por uma família branca de Salt Lake City, no Utah.
Eu cheguei aos EUA com uma misteriosa tatuagem no braço esquerdo
Era tão grande e visível que os meus pais adotivos
pediram imediatamente a sua remoção cirúrgica.
Tinham receio que as outras crianças troçassem dela.
Hoje, há apenas uma leve cicatriz no sítio onde estava a tatuagem,
por isso, mandei-a desenhar de forma permanente
e podem vê-la como ela era.
Os registos coreanos de adoção, em 1976, eram muito incompletos.
Eu não tinha nenhuma informação sobre as minhas origens
nem sobre a minha família biológica.
Eu nem sabia se o meu nome ou a data de nascimento eram reais
ou se eram inventados.
E ninguém sabia o que a tatuagem significava.
Uma adoção interracial é quando uma criança de uma etnia
é adotada por pais de uma etnia diferente.
As crianças da minha geração que eram adotadas na Coreia
eram assimiladas à cultura dos seus pais adotivos.
Assim, eu fui criada como uma branca.
A minha família, de vez em quando, ia a restaurantes coreanos
ou íamos ao festival asiático,
mas eu não me identificava como asiática.
E, refletindo, agora
a remoção da minha tatuagem é simbólica da perda de conexão
com a minha etnia e cultura coreana.
E eu não sou a única
A partir de 1950, quase 200 000 crianças coreanas foram adotadas
em todo o mundo.
Um número crescente de investigações mostra que as crianças sofrem traumas
quando são separadas das suas famílias de origem.
A minha história inclui esse trauma infantil.
Descobri recentemente que a minha mãe biológica
abandonou a minha família assim que eu nasci.
Quando eu tinha dois anos, o meu pai biológico sofreu uma lesão
que não lhe permitia sustentar os meus irmãos e eu.
Os meus dois irmãos mais velhos e eu fomos enviados para a assistência social
e lá, decidiram que eu, por ser a mais nova,
teria mais hipótese de ser adotada.
Assim, fui para um orfanato separado,
separada dos meus irmãos, que cuidavam de mim.
Os meus registos dizem que eu não brincava
com nenhuma outra criança no orfanato.
E agora eu sei porquê.
As minhas fotos de adoção mostram uma menina assustada e desnutrida.
Imaginem o meu choque cultural, nove meses depois,
quando cheguei aos EUA,
onde tudo era diferente:
as pessoas,
os prédios,
a comida
e as vestimentas.
Com três anos eu percebi, rapidamente,
que ninguém falava a língua que eu falava.
Então, deixei de falar completamente durante seis meses.
E, quando voltei a falar, já falava tudo em inglês.
Uma das primeiras frases que eu disse
quando os meus pais me mostraram as fotos do orfanato foi:
"Sara triste."
As crianças adotadas, no geral, são emocionalmente fechadas
para se protegerem de serem magoadas de novo.
Eu com certeza fiz isso.
E como muitas crianças adotadas por famílias de outra etnia,
houve momentos em que quis ser branca
como as outras crianças ao meu redor.
As outras crianças faziam troça dos meus olhos, do meu nariz.
Os estilos dos anos 80 foram especialmente duros para mim,
com óculos que não me serviam bem,
penteados...
(Risos)
Ficavam horríveis em mim.
(Risos)
Esta história da adoção pode ser desconfortável de ouvir.
A narrativa que ouvimos geralmente é a de uns novos pais
que esperam, ansiosamente, um filho por que anseiam há tanto tempo.
A história dos pais é contada com amor, alegria e excitação.
E quando levam para casa uma criança recém-adotada,
a família e os amigos festejam com os pais e felicitam-nos
pela maravilhosa decisão de adotar.
A decisão dos meus pais
foi como um belo cobertor que me manteve quentinha.
Mas, ao fim de uns tempos, era como se só houvesse esse cobertor
a cobrir-me totalmente e a esconder a minha visão.
Eu não conseguia respirar emocionalmente
Os meus pais diziam-me coisas como:
"Eu apaixonei-me por ti logo que vi aquela tua foto.
"O meu coração derreteu-se."
Eles amam-me e fui desejada, sei muito bem.
Mas eu gostava que a única história de infância que eu tinha
não fosse tão triste, tão humanitária.
Eu quase sempre confundia amor com gratidão,
principalmente quando outras pessoas me diziam:
"Tens muita sorte por ser adotada nos EUA"
ou "Os teus pais são uns anjos por te terem adotado."
Para uma criança, esses comentários eram lembretes de gratidão
pela caridade dos meus pais.
Eu lamento não ter conseguido dizer a essas pessoas:
"Não gosto que me estejam sempre a lembrar que sou adotada.
"Eu só quero ser uma criança normal,
"e talvez até ser ingrata de vez em quando."
(Risos)
Mas aprendi a sorrir sem sorrir de verdade,
e à medida que crescia, queria poder dizer:
"A Sara ainda está triste."
Mas enterrei os meus sentimentos e só mais tarde percebi
que nunca fiz o luto da minha adoção.
Muitos de nós compreendem que adotar uma criança
de uma etnia, cultura ou país diferente nunca é uma coisa simples.
Nós raramente reconhecemos as complexas emoções
que uma criança adotada pode sentir.
Algumas crianças vivem sentimentos de perda,
sentimentos de rejeição,
de luto,
de vergonha,
de culpa.
Problemas com a identidade,
dificuldade com a intimidade
e problemas de controlo.
Perguntem aos meus filhos.
(Risos)
As crianças adotadas podem amar seus pais adotivos
e, ao mesmo tempo, experienciar estas emoções complexas.
Muitos de nós interrogam-se:
se tivéssemos tido espaços emocionais para as nossas histórias
quando éramos crianças,
será que ainda estaríamos em adultos com problemas para aceitar a nossa adoção?
Onde encontramos oxigénio emocional para as nossas histórias?
A partir do final dos anos 90 e do início da década de 2000,
investigadores como o Dr. Richard Lee têm-se concentrado
em diferentes técnicas parentais para adoção interracial
O objetivo é ajudar as crianças e os pais adotivos
a adaptarem-se melhor às circunstâncias especiais raciais e étnicas.
Encoraja-se mais a enculturação,
expondo as crianças adotadas a pessoas, locais, línguas e cultura
das suas famílias biológicas.
Alguns pais dedicam-se à inculcação racial
para analisar com os filhos o racismo e a discriminação
que eles vão sofrer fora de casa.
E alguns pais permitem que as crianças, à medida que crescem, escolham
o nível de exposição à cultura das suas famílias biológicas.
Nós podemos olhar para estes sinais de progresso
e achar que já sabemos tudo sobre a adoção interracial.
Os coreanos adotados
foram a primeira enorme onda de adoções internacionais,
quase 30 anos antes de muitos outros países.
Há gerações inteiras de coreanos adotados,
de crianças a adultos de 70 anos,
que lidam com o impacto da assimilação.
Mas há apenas meia dúzia de estudos
que acompanham adotados interraciais durante toda a vida.
Eu sei que as pessoas à minha volta não entendem a minha tristeza de adotada.
Rachel Rostad, outra adotada coreana, exprimiu o que eu sentia, quando disse:
"A perda é uma coisa confusa para se medir
"quando tudo indica que eu não perdi nada.
"Não é como a falta de um órgão.
"É como sentir que os sonhos desaparecem quando acordamos na luz da manhã."
Todos os anos, centenas de sul-coreanos adotados
procuram as suas famílias biológicas.
As agências reportam que menos de 15% as encontram.
No ano passado, encontrei a minha família em apenas três meses.
Publiquei a foto da minha tatuagem nas redes sociais
onde há muitos grupos coreanos.
E um amigo do meu irmão viu a foto,
e soube imediatamente o que é que ela significava.
Quando o meu pai decidiu levar-nos para o orfanato,
receou que fôssemos separados e adotados por países estrangeiros.
Então, fez uma tatuagem grande
em cada um dos nossos braços e no dele,
para podermos encontrar-nos um dia.
E tentou procurar-me.
E tinha razão.
Foi a tatuagem que me levou à família que eu perdera.
Infelizmente, ele morreu nove anos antes de ver os filhos reunidos.
Mas no ano passado, eu fui à Coreia para encontrar os meus dois irmãos,
a minha tia e o meu tio,
e aprendi muitas coisas sobre mim
inclusive a minha verdadeira data de nascimento,
que me faz sete meses mais velha.
(Risos)
Esta mulher de meia idade
não gostou nada de saber que era mais velha.
(Risos)
Isso explica todas as minhas aptidões excecionais na escola.
(Risos)
Mas o mais importante que aprendi
foi que eu tinha uma família maravilhosa na Coreia,
que se lembrava de mim como um bebé
e que nunca se esquecera de mim.
Eu não fui abandonada, como dizia o meu registo de adoção.
Eu fui desejada.
É altura de reformular a nossa visão sobre a adoção.
Um sistema saudável de adoção é um sistema
em que as crianças, as famílias adotivas e as biológicas
conservam as suas histórias.
Quando comparamos essas narrativas,
criamos melhor empatia e políticas para os impactos da adoção.
Há duas coisas que os adultos podem fazer
para melhor proteger as histórias das crianças adotadas.
Primeiro, dar espaço saudável às crianças para elas exprimirem as suas emoções,
tanto positivas como negativas.
Frases como "Conte-me mais,"
"O que é que queres..."
e "Esses sentimentos são normais",
são maneiras de os pais garantirem o oxigénio emocional para os seus filhos.
Segundo, validar a história da adoção duma criança.
As crianças podem exprimir emoções
que podem ferir ou preocupar os pais adotivos.
Os pais devem tentar conter e gerir os seus medos
separando-os dos seus filhos.
Reconheçam sempre, como válida e importante, a história do vosso filho.
É natural querer proteger as crianças
de experimentarem o sofrimento.
Mas a minha tatuagem é a prova de que todas as adoções começam com perda,
e todas as crianças são afetadas de forma diferente.
As crianças adotadas podem viver uma vida plena e maravilhosa,
quando aceitamos e construímos castelos com esse baralho de cartas que nos deram.
E quando escutarem as nossas narrativas com empatia,
também ouvirão outras coisas:
a curiosidade infantil
a graciosidade,
a resiliência,
a coragem,
o amor
e, sim, até mesmo a gratidão.
Obrigada.
(Aplausos)
Quando eu tinha três anos de idade,
fui adotada transracialmente na Coreia do Sul,
por uma família branca de Salt Lake City, Utah.
Cheguei aos Estados Unidos
com uma tatuagem misteriosa no antebraço esquerdo.
A tatuagem era tão grande e aparente
que meus pais adotivos logo a removeram cirurgicamente.
Ficaram preocupados que as outras crianças poderiam implicar com ela.
Hoje tenho apenas uma cicatriz discreta no lugar onde ela ficava,
então a redesenhei com marcador permanente para que vocês possam ver como era.
Em 1976, os registros de adoção coreanos eram notoriamente incompletos.
Eu não tinha informação alguma sobre meu histórico ou família biológica.
Não sabia nem se meu nome ou data de nascimento
eram verdadeiros ou atribuídos.
E ninguém fazia ideia do que minha tatuagem significava.
Adoção transracial
é quando os filhos e pais adotivos são de raças ou etnias diferentes.
Na minha geração,
as crianças adotadas na Coreia eram integradas à cultura dos novos pais.
Então fui criada como se fosse branca.
Quando eu era mais nova,
às vezes íamos a restaurantes coreanos ou ao festival asiático,
mas não me considerava asiática.
Agora consigo perceber que a remoção da minha tatuagem
simboliza a perda da conexão com minha etnia e cultura coreana.
E não estou sozinha.
Desde a década de 1950,
quase 200 mil crianças coreanas foram adotadas no mundo inteiro.
Um número crescente de estudos mostra que as crianças sofrem trauma
quando separadas das famílias de origem.
Eu passei por esse trauma de infância.
Recentemente soube que minha mãe biológica
deixou minha família pouco depois que nasci.
Quando eu tinha dois anos de idade, meu pai biológico se acidentou
e não podia mais sustentar meus irmãos e eu.
Então meus dois irmãos mais velhos e eu
fomos enviados para a assistência social infantil.
E lá, alguém decidiu,
que por eu ser mais nova, seria adotada com mais facilidade.
Então fui enviada para outro orfanato,
separada dos meus irmãos que cuidavam de mim.
Meus registros de adoção mostram
que eu não gostava de brincar com nenhuma das crianças do orfanato,
e agora eu sei por quê.
Minhas fotos de adoção mostram uma garotinha assustada e desnutrida.
Imaginem o choque cultural que sofri, após nove curtos e solitários meses
e recém chegada nos Estado Unidos, onde tudo era diferente:
as pessoas,
os prédios,
a comida
e as roupas.
Aos três anos, logo percebi que ninguém falava coreano,
então, por seis meses, parei completamente de falar.
Quando voltei a falar, já era em inglês.
Uma das primeiras frases que eu disse,
assim que meus pais me mostraram minhas fotos do orfanato, foi:
"Sara, triste".
As crianças adotivas, muitas vezes, erguem paredes emocionais
para evitar que se magoem novamente.
Eu certamente fiz isso,
e como muitas crianças que foram adotadas transracialmente,
durante meu crescimento, muitas vezes quis ser branca,
como as outras crianças ao meu redor.
As outras crianças implicavam comigo por causa dos meus olhos e do meu nariz.
O estilo da década de 1980 foi particularmente cruel comigo,
com óculos que não encaixavam direito,
penteados...
(Risos)
que ficavam ridículos em mim.
(Risos)
Essa descrição da adoção pode ser desagradável de ouvir.
A descrição que geralmente ouvimos é aquela feita pelos novos pais,
que esperam ansiosamente pelo filho que desejam há tanto tempo.
A história dos pais é contada com amor, alegria e emoção,
e quando trazem o recém-adotado para casa,
a família e os amigos comemoram e os parabenizam
pela decisão maravilhosa deles de adotar.
A história de adoção contada por meus pais era como um cobertor que me aquecia.
Mas depois de um tempo,
senti que o foco estava mais no cobertor, cobrindo a mim e todo meu ponto de vista.
Estava emocionalmente sufocada.
Meus pais me diziam coisas como:
"Me apaixonei por você assim que vi sua foto".
Meu coração partiu.
Eles me amavam, sei disso, e fui desejada.
Mas queria ter uma história de nascimento que não fosse tão triste,
tão humanitária.
Eu sempre confundia amor com gratidão,
especialmente quando as pessoas falavam coisas como:
"Você teve muita sorte de ter sido adotada e trazida para os Estados Unidos",
ou: "Seus pais são uns anjos por terem te adotado".
Para uma criança,
parecia que esses comentários eram lembretes constantes
de que eu tinha que ser grata pela caridade dos meus pais.
Ficava ressentida por não poder dizer a esses adultos:
"Não gosto de sempre ser lembrada que sou adotada, a toda hora.
Só quero ser uma criança normal,
e até mesmo ser ingrata de vez em quando".
(Risos)
Mas aprendi a sorrir sem realmente sorrir,
e quando fiquei mais velha queria conseguir dizer:
"Sara ainda está triste".
Mas enterrei meus sentimentos e foi só mais tarde que vi
que nunca tinha me permitido sofrer por causa da minha própria adoção.
Muitos de nós conseguimos entender
que nunca é simples adotar uma criança de raça, cultura ou país diferente,
mas raramente conhecemos
as complexas emoções que as crianças adotivas podem sentir.
Algumas crianças têm sentimentos de perda,
sentimentos de rejeição,
sofrimento,
vergonha,
culpa,
desafios com a identidade,
dificuldade com a intimidade
e problemas de controle.
Basta perguntar aos meus filhos!
(Risos)
As crianças adotadas podem amar seus pais adotivos
ao mesmo tempo que sentem essas emoções complexas.
E muitos de nós nos perguntamos:
"Será que se tivéssemos tido um espaço seguro para lidar com nossa história
quando eramos mais jovens,
na vida adulta ainda estaríamos lutando para tolerar nossa adoção?"
Onde encontramos o fôlego emocional para lidar com nossas próprias histórias?
Desde o final de 1990 e início de 2000,
pesquisadores como Dr. Richard Lee têm estudado diferentes técnicas parentais
para a adoção transracial.
A esperança é conseguir ajudar as crianças e seus pais adotivos
a se adaptarem melhor à sua situação racial e étnica única.
Há um incentivo maior à aculturação
que expõe as crianças às pessoas, locais, línguas e cultura das famílias biológicas.
Alguns pais utilizam a inculcação racial
para abordarem especificamente o racismo e a discriminação
que seus filhos sofrerão fora de sua casa.
Outros permitem que seus filhos escolham, à medida que ficam mais velhos,
o nível de exposição à cultura de suas famílias biológicas.
Com estes sinais de progresso,
podemos achar que já resolvemos toda a questão da adoção transracial.
A adoção de crianças coreanas
representa o primeiro grande movimento de adoções internacionais,
quase 30 anos antes da maioria dos outros países,
então há gerações inteiras de filhos adotivos coreanos,
desde jovens, até adultos na faixa dos 70 anos,
lidando com o impacto de sua assimilação.
E só houve um punhado de estudos
que acompanhou esses filhos adotivos ao longo da vida deles.
Sei que as pessoas ao meu redor não conseguiam entender minha dor.
Rachel Rostad, outra coreana adotada, expressou o que eu sentia quando disse:
"É extremamente complicado medir a perda, quando parece que não perdi nada.
Não é como a perda de um órgão.
É como a perda de um sonho que desaparece assim que você abre os olhos pela manhã".
Centenas de sul-coreanos adotivos procuram as famílias biológicas todo ano.
As agências coreanas relatam que menos de 15% conseguem encontrá-las.
Ano passado, em apenas três meses, encontrei minha família biológica coreana.
Postei um redesenho da minha tatuagem nas mídias sociais,
que foi generosamente compartilhado pelos grupos coreanos.
Um amigo do meu irmão viu a foto, e soube na hora o significado da tatuagem.
Quando meu pai decidiu nos enviar aos serviços de assistência infantil,
ficou com medo que fossemos separados e até adotados em países estrangeiros.
Então tomou uma medida atípica
e fez uma grande tatuagem em cada um de nossos braços,
inclusive no dele mesmo,
para que pudéssemos um dia nos encontrar.
E ele tentou me achar.
E ele estava certo:
a tatuagem acabou me ajudando a reencontrar a família que havia perdido.
Infelizmente ele faleceu nove anos antes de poder ver seus filhos reunidos.
Mas ano passado viajei para a Coreia para rever meus irmãos mais velhos,
minha tia e meu tio,
e aprendi muita coisa nova sobre mim,
inclusive minha data de nascimento real,
que na verdade me torna sete meses mais velha.
(Risos)
Esta mulher de meia idade não gostou nada de saber que é mais velha.
(Risos)
E isso explica o dom e talento que tinha em todas aquelas aulas na escola.
(Risos)
Mas o mais importante que descobri,
é que tinha uma família querida na Coreia,
que se lembrava de mim quando eu era um bebê,
e nunca havia se esquecido de mim.
Eu não fui abandonada como meus registros de adoção mostram.
Eu era desejada.
É hora de reformular a maneira como tratamos a adoção.
Um ecossistema de adoção saudável
é aquele em que as crianças e as famílias adotivas e biológicas
conhecem sua própria história.
Quando essas histórias são colocadas lado a lado,
é criada uma melhor empatia e diretriz nas vidas que a adoção afeta.
Aqui estão duas coisas que os adultos podem fazer
para proteger melhor a história dos filhos adotivos.
Em primeiro lugar:
oferecer a elas espaços emocionais seguros para expressarem suas emoções,
tanto as positivas, quanto as negativas.
Frases como: "me conte mais",
"qual é o seu desejo?"
e "esses sentimentos são normais",
são maneiras dos pais concederem fôlego emocional para seus filhos.
Em segundo lugar: validar a história de adoção da criança.
As crianças podem expressar emoções
que podem magoar ou preocupar os pais adotivos.
Como pai e mãe, é preciso se esforçar para manter e gerenciar seus medos
longe dos seus filhos,
e sempre reconhecer a história deles como algo válido e importante.
É natural querer evitar que os filhos sofram.
Mas minha tatuagem é um triste lembrete de que toda adoção começa com perda,
e cada criança é afetada de forma diferente.
Filhos adotivos podem ter uma vida rica e plena
quando aceitamos e lidamos com as cartas que recebemos.
E quando escutarem nossas histórias com empatia,
também ouvirão outras coisas:
curiosidade infantil,
graça,
resiliência,
coragem,
amor
e sim, até gratidão.
Obrigada.
(Aplausos)
La vârsta de trei ani,
am fost adoptată trans-rasial din Coreea de Sud
de o familie de albi din Salt Lake City, Utah.
Am ajuns în America cu un tatuaj misterios pe brațul stâng.
Era atât de mare și vizibil
încât părinții mei adoptivi mi l-au îndepărtat chirurgical imediat.
Erau îngrijorați că ceilalți copii vor râde de el.
Acum am o cicatrice mică în locul tatuajului,
dar l-am redesenat cu marker permanent ca să vă arăt cum era.
Se știa că dosarele adopțiilor coreene din 1976 erau incomplete.
Nu aveam nicio informație despre trecutul meu
sau despre familia mea biologică.
Nu știam nici dacă numele sau data nașterii erau reale
sau fictive.
Nu știa nimeni semnificația tatuajului.
Adopție trans-rasială e atunci când un copil de o anume rasă sau etnie
e adoptat de părinți din altă rasă sau etnie.
În generația mea, copiii adoptați din Coreea
erau asimilați în cultura părinților adoptivi.
Astfel, am fost crescută ca și cum aș fi fost albă.
În copilărie, mâncam ocazional cu familia la un restaurant coreean
sau mergeam la festivalul asiatic.
Dar nu mă consideram asiatică.
Privind în urmă,
ștergerea tatuajului înseamnă pierderea simbolică a legăturii
cu etnia și cultura mea coreeană.
Și nu sunt singura.
Aproape 200.000 de copii coreeni au fost adoptați din 1950
în întreaga lume.
Numeroase studii arată că acești copii suferă traume
când sunt separați de familiile biologice.
Și povestea mea include o astfel de traumă.
Am aflat recent că mama mea biologică
și-a părăsit familia la scurt timp după nașterea mea.
Când aveam doi ani, tatăl meu biologic a fost rănit
și nu a mai putut avea grijă de mine și de frații mei.
Astfel, eu și cu cei doi frați mai mari am fost trimiși la protecția copilului.
Acolo, cineva a decis, pentru că eram mai mică,
că aveam șanse reale de a fi adoptată.
Am fost trimisă la un alt orfelinat,
separată de frații mei care mă iubeau.
În dosarul adopției se spune că nu mă jucam
cu ceilalți copii din orfelinat,
iar acum știu de ce.
Pozele adopției arată imaginea unei fetițe speriate și subnutrite.
Imaginați-vă ce șoc cultural am avut, nouă luni mai târziu,
când am ajuns în America,
unde totul era diferit:
oamenii,
clădirile,
mâncarea
și îmbrăcămintea.
La cei trei ani, mi-am dat repede seama
că nimeni nu vorbea limba mea coreeană,
iar timp de șase luni nu am mai vorbit deloc.
Când am vorbit din nou, a fost doar în engleză.
Una din primele fraze pe care le-am spus,
în timp ce părinții îmi arătau poze de la orfelinat
a fost: „Sara tristă”.
Copiii adoptați își ridică deseori ziduri emoționale
pentru a nu fi răniți din nou.
Cu siguranță asta am făcut și eu,
și la fel ca mulți copii adoptați trans-rasial,
am avut multe momente în copilărie când mi-am dorit să fiu albă
ca ceilalți copii din jurul meu.
Copiii râdeau de ochii și de nasul meu.
Moda anilor '80 a fost deosebit de brutală pentru mine,
cu ochelari care nu mi se potriveau,
coafuri...
(Râsete)
care mă făceau să par caraghioasă.
(Râsete)
Această poveste a adopției ar putea fi neplăcută pentru voi.
Auzim, de obicei, povestea unui părinte,
care așteaptă cu nerăbdare un copil de foarte mult timp.
Povestea părinților e spusă cu dragoste, bucurie și entuziasm,
iar când aduc acasă copilul adoptat,
familia și prietenii sărbătoresc și îi felicită pe părinți
pentru decizia lor excelentă de a adopta.
Povestea părinților mei despre adopție era ca o pătură ce mă încălzea.
Dar apoi am simțit că se concentrau mai mult asupra păturii,
ignorându-mă total pe mine și ideile mele.
Emoțional, nu puteam respira.
Părinții îmi spuneau lucruri precum:
„M-am îndrăgostit de tine de prima dată când ți-am văzut poza.
Mi s-a frânt inima”.
Știu că ei mă iubesc și că am fost dorită.
Dar, mi-aș fi dorit ca povestea nașterii mele să nu fie atât de tristă,
atât de umanitară.
Confundam adesea dragostea cu recunoștința,
mai ales când oamenii îmi spuneau:
„Ești foarte norocoasă că ai fost adoptată în America”
sau: „Părinții tăi sunt niște îngeri că te-au adoptat”.
Copil fiind, simțeam că aceste comentarii îmi aminteau mereu să fiu recunoscătoare
pentru generozitatea părinților mei.
Detestam că nu le pot spune adulților:
„Nu îmi place să îmi amintiți mereu că sunt adoptată.
Vreau doar să fiu un copil normal
și poate, chiar nerecunoscător din când în când”.
(Râsete)
Dar am învățat să zâmbesc fără a zâmbi cu adevărat,
și pe măsură ce creșteam, îmi doream să pot spune:
„Sara încă este tristă”.
Mi-am ascuns sentimentele, și doar mai târziu
mi-am dat seama că nu îmi plânsesem adopția.
Mulți dintre noi înțeleg că adopția unui copil
dintr-o rasă, cultură sau țară diferită, nu e niciodată simplă,
dar, foarte rar conștientizăm emoțiile complexe
pe care le simt copiii adoptați.
Unii copii au sentimente de pierdere,
de respingere,
tristețe,
rușine,
vină,
provocări privind identitatea,
dificultăți în intimitate
sau probleme de control.
Întrebați-mi copiii.
(Râsete)
Copiii adoptați pot să-și iubească părinții adoptivi
și în același timp, să simtă aceste emoții complexe.
Mulți dintre noi se întreabă: dacă am fi avut un spațiu emoțional sigur
pentru propriile noastre povești din copilărie,
ca adulți, ne-am mai fi chinuit să ne acceptăm adopția?
Unde găsim oxigenul emoțional pentru a ne accepta propria poveste?
De la sfârșitul anilor 1990 și începutul anilor 2000,
cercetători ca Dr. R. Lee s-au concentrat pe diferite tehnici de parenting
pentru adopțiile inter-rasiale.
Scopul e să-i ajute pe copii și pe părinții lor adoptivi
să se adapteze mai bine la circumstanțele unice de rasă și etnie.
Se încurajează endoculturalizarea,
adică se prezintă copiilor: oamenii,
locurile, limba și cultura familiilor din care provin.
Unii părinți se concentrează pe educație rasială,
și în mod special, pe rasism și discriminare,
cu care se vor confrunta în afara casei.
Unii părinți le permit copiilor, pe măsură ce cresc,
să aleagă nivelul de expunere la cultura familiilor biologice.
Ne putem uita la aceste semne de progres
și am putea crede că știm totul despre adopțiile trans-rasiale.
Adopțiile coreene au fost primul val masiv al adopțiilor internaționale,
cu aproape 30 de ani mai devreme decât restul țărilor,
și astfel, sunt generații întregi de adopții coreene,
de la copii până la adulți de 70 de ani,
care se confruntă cu impactul asimilării lor,
și doar un număr mic de cercetări
urmăresc copiii adoptați trans-rasial de-a lungul vieții.
Știu că oamenii din jurul meu nu pot înțelege suferința adopției mele.
Rachel Rostad, altă adoptată coreeană, a exprimat ceea ce simțeam eu,
când a spus:
„Pierderea e foarte greu de măsurat
când pare că, de fapt, nu am pierdut nimic.
Nu e precum lipsa unui organ.
E precum dispariția unui vis, atunci când te trezești,
în lumina dimineții.”
În fiecare an, sute de adoptați sud-coreeni
își caută familiile biologice.
Agențiile coreene declară că mai puțin de 15% au succes.
Anul trecut, mi-am găsit familia biologică în aproape trei luni.
Am postat pe rețelele sociale o imagine cu tatuajul meu redesenat,
pe care grupurile coreene au distribuit-o cu generozitate.
Un prieten al fratelui meu a văzut fotografia
și a știut imediat ce semnificație are tatuajul.
Când tata a decis să ne ducă la protecția copilului,
era îngrijorat că vom fi despărțiți sau chiar adoptați în țări străine.
Astfel, a luat decizia ciudată de a ne face un tatuaj mare
fiecăruia dintre noi, pe braț
dar și pe al său,
ca să ne regăsim într-o zi.
El a încercat să mă caute.
Și a avut dreptate:
tatuajul m-a ajutat să-mi găsesc familia pierdută.
Din păcate, a murit cu nouă ani înainte de a-și vedea copiii reuniți.
Anul trecut am călătorit în Coreea ca să-mi întâlnesc cei doi frați mai mari,
pe mătușa și unchiul meu,
și am descoperit multe lucruri despre mine,
inclusiv data de naștere reală,
care m-a făcut cu șapte luni mai bătrână.
(Râsete)
Acestei femei de vârstă mijlocie nu i-a plăcut să afle că e mai în vârstă.
(Râsete)
Astfel se explică cursurile geniale pe care le-am avut la școală.
(Râsete)
Dar, cel mai important lucru pe care l-am învățat
a fost acela că am o familie iubitoare în Coreea
care mă ținea minte de când eram bebeluș
și care nu m-a uitat niciodată.
Nu am fost abandonată, așa cum reiese din dosarul meu de adopție.
Am fost dorită.
E timpul să ne reformulăm părerile cu privire la adopție.
Un ecosistem de adopție sănătos e unul în care copiii,
familiile adoptive și familiile biologice
își recunosc fiecare poveștile sale unice.
Când aceste povești sunt puse una lângă alta, se creează
mai multă empatie și politici mai bune pentru viețile afectate de adopție.
Iată două lucruri pe care le pot face adulții
pentru a proteja mai bine poveștile copiilor adoptați.
Primul: să le ofere copiilor un spațiu emoțional sigur ca să-și exprime emoțiile,
atât pozitive cât și negative.
Fraze precum: „Spune-mi mai multe!”,
„Ce îți dorești?”
și „Aceste sentimente sunt normale”
sunt moduri prin care părinții oferă oxigen emoțional copiilor lor.
Al doilea: să valideze povestea adopției unui copil.
Copiii pot exprima emoții care să-i rănească
sau să-i îngrijoreze pe părinții adoptivi.
Ca părinte, încercați să vă rezolvați fricile
separat de copilul vostru.
Întotdeauna acceptați povestea copilului ca fiind serioasă și importantă.
E firesc să vă doriți să vă protejați copilul
ca să nu sufere.
Tatuajul meu e o amintire dureroasă că adopția începe cu o pierdere
și că fiecare copil reacționează diferit.
Copiii adoptați pot avea vieți împlinite și bogate,
căci acceptăm și construim pe acest unic set de cărți care ne-au fost distribuite.
Dacă ascultați poveștile noastre cu empatie,
puteți auzi și alte lucruri:
curiozitate copilărească,
grație,
tenacitate,
curaj,
iubire
și da, chiar recunoștință.
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
எனக்கு மூன்று வயதாக இருந்தபோது,
உட்டாவின் சால்ட் லேக் சிட்டியில் ஒரு வெள்ளை குடும்பத்தால்
தென் கொரியாவிலிருந்து நான் நாடுகடத்தப்பட்டேன்
பச்சை குத்தியிருந்த இடது முன்கையுடன் நான் அமெரிக்கா வந்தேன்
பச்சை குத்தியிருந்தது பெரியதாக கவனிக்கத்தக்கதாக இருந்தது
அதனால என் வளர்ப்பு பெற்றோர் அதை உடனே அறுவை சிகிச்சை மூலம் அகற்றினர்
மற்ற குழந்தைகள் கேலி செய்வர் என்று அவர்கள் கவலைப்பட்டார்கள்
இன்று, பச்சை குத்தப்பட்ட இடத்தில், சிறு வடு மட்டுமே உள்ளது
அது எப்படி இருந்தது என்பதை நீங்கள் அறிய பேனாவில் மீண்டும் வரைந்துள்ளேன்
1976 இல் கொரிய தத்தெடுப்பு பதிவுகள் மோசமாக முழுமையடையாதிருந்தன
எனது பின்னணி பற்றியோ எனது பிறந்த குடும்பம் பற்றியோ
என்னிடம் எந்த தகவலும் இல்லை
என் பெயர் மற்றும் பிறந்த தேதி உண்மையானதா என்று கூட தெரியாது
நியமித்ததாக கூட இருக்கலாம்.
என் பச்சைக்கு என்ன அர்த்தம் என்றும் யாருக்கும் தெரியாது.
கலப்பு தத்தெடுப்பில் ஒரு இனத்தின் குழந்தை
வேறு இனத்தின் பெற்றோரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது
கொரியாவிலிருந்து தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகள்
என் தலைமுறையில், வளர்ப்பு பெற்றோர் கலாச்சாரத்தில் இணைக்கப்படுவர்
அதனால் நான் வெள்ளை இனத்தவராகவே வளர்க்கப்பட்டேன்.
வளரும்போது, எப்போதாவது என் குடும்பம் கொரிய உணவகத்தில் சாப்பிடுவார்,
அல்லது ஆசிய திருவிழாவிற்கு செல்வோம்.
ஆனால் நான் ஆசியராக அடையாளம் காணப்படவில்லை.
இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது,
எனது பச்சை அகற்றப்பட்டிருப்பது என் இனம் மற்றும் கலாச்சாரத்துடன்
இருந்த இணைப்பை இழந்த குறியீடாகும்
ஆனால் நான் தனியாக இல்லை.
1950 களில் இருந்து உலகம் முழுவதும், கிட்டத்தட்ட 200,000 கொரிய குழந்தைகள்
தத்தெடுக்கப்பட்டுள்ளனர்
வளர்ந்து வரும் ஆராய்ச்சி படி அவர்களது குடும்பங்களிலிருந்து பிரிந்தவுடன்
குழந்தைகள் அதிர்ச்சியை அனுபவிக்கிறார்கள்
என் கதையிலும் இதுபோன்ற குழந்தை பருவ அதிர்ச்சி அடங்கும்.
என் தாய் நான் பிறந்த சிறிது நேரத்திலேயே
குடும்பத்தை விட்டு வெளியேறியுதாக சமீபத்தில் அறிந்தேன்
எனக்கு இரண்டு வயதாக இருந்தபோது, என் பிறந்த தந்தை காயமடைந்தார்
சகோதரர்களையும் என்னையும் பராமரிக்க முடியவில்லை
அதனால் என் இரண்டு சகோதரர்களும் நானும் குழந்தைகள் நல சேவைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டோம்.
அங்கே, நான் சிறுமியாக இருந்ததால்,
தத்தெடுக்க தகுதியானவள் என முடிவு செய்தனர்.
அதனால், என்னை கவனித்துக்கொண்ட சகோதரர்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு
ஒரு தனி அனாதை இல்லத்திற்கு நான் அனுப்பப்பட்டேன்
எனது தத்தெடுப்பு பதிவுகளில் அனாதை இல்லத்தில்
நான் மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாட மாட்டேன் என்று கூறுகின்றன
அது ஏன் என்று இப்போது புரிகிறது
எனது தத்தெடுப்பு புகைப்படங்களில் பயந்த, சோர்ந்த சிறுமியாக உள்ளேன்
நான் அமெரிக்கா வந்தபோது, அந்த குறுகிய தனித்த ஒன்பது மாத பிரிவினால்
கலாச்சார அதிர்ச்சி இருந்தது.
எல்லாம் வித்தியாசமாக இருந்தது:
மக்கள்,
கட்டிடங்கள்,
உணவு
மற்றும் ஆடை.
மூன்று வயது குழந்தையாக, நான் கண்டுபிடித்தது
நான் பேசிய கொரிய மொழி, யாரும் பேசவில்லை என்பதே
அதனால் ஆறு மாதங்களுக்கு நான் பேசுவதையே நிறுத்தினேன்.
நான் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தபோது, அது முழு ஆங்கிலத்தில் இருந்தது.
அனாதை இல்ல புகைப்படங்கள் காட்டியபோது
என் பெற்றோரிடம் நான் சொன்ன முதல் சொற்றொடர்களில் ஒன்று
"சாரா சோகம்" என்பதே
தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகள் மீண்டும் காயப்படாமல் இருக்க
பெரும்பாலும் தங்கள் உணர்ச்சியை அடக்குகின்றனர்
நான் நிச்சயமாக இதைச் செய்தேன்,
கலப்பு தத்தெடுக்கப்பட்ட மற்ற குழந்தைகள் போல
சுற்றியுள்ள மற்ற வெள்ளை குழந்தைகளைக் போல வெள்ளையராகவே இருந்திருக்கலாமே
என ஆசைபட்ட பல தருணங்கள் உண்டு
மற்ற குழந்தைகள் என் கண்களையும் மூக்கையும் கேலி செய்தனர்.
அதுவும், 80களின் பாணிகள் எனக்கு இன்னும் கொடுமையாக இருந்தன
சரியாக பொருந்தாத கண்ணாடிகள்,
சிகை அலங்காரங்கள் --
(நகைப்பொலி)
அது என்னை கேலிக்குரியதாக ஆக்கியது
(நகைப்பொலி)
தத்தெடுப்பின் இந்த கதை கேட்க சங்கடமாக இருக்கலாம்
நாம் வழக்கமாக கேட்கும் கதை ஒரு புதிய பெற்றோரின் பார்வையில்
குழந்தைக்காக பல காலமாக ஆவலுடன் காத்திருந்தவர்களின் கதை
பெற்றோரின் கதை அன்பு, மகிழ்ச்சி மற்றும் உற்சாகத்துடன் கூறப்படுகிறது,
அவர்கள் தங்கள் வீட்டிற்கு, புதிய குழந்தை கொண்டு வருகிறார்கள்
குடும்பங்கள், நண்பர்கள், அவர்களின் முடிவை போற்றி கொண்டாடுகின்றனர்.
அவர்களுக்கு வாழ்த்து மழை பொழிகின்றனர்
என் பெற்றோரின் தத்தெடுப்பு கதை, ஒரு அழகான போர்வை போல கதகதப்பானது
ஆனால் சில காலம் கழித்து, கவனம் போர்வையில் அதிகமாக இருப்பதை உணர்ந்தேன்
அது என்னையும் எனது பார்வையையும் முழுவதுமாக மறைத்தது
என் உணர்வுகளை வெளிக்காட முடியவில்லை.
என் பெற்றோர் என்னிடம் சில விஷயங்களைச் சொல்வார்கள்,
"உன் புகைப்படத்தை முதன்முறை பார்த்த போதே உன்னை விரும்பினேன்
எங்கள் இதயத்தை கவர்ந்தாய்"
அவர்கள் என்னை நேசிக்கிறார்கள், என எனக்கு தெரியும்
ஆனால் நான் பிறப்பு கதை வருத்தமாக, மனிதாபிமான அடிப்படையில் இல்லாமல்
இருந்திருக்கலாம் என விரும்பினேன்.
நான் அடிக்கடி அன்பை நன்றியுடன் குழப்புவேன்,
குறிப்பாக மற்றவர்கள் என்னிடம் விஷயங்களைச் சொல்லும்போது,
"நீங்கள் அமெரிக்காவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, பெரிய அதிர்ஷ்டம்"
அல்லது, "உன்னை தத்தெடுத்த உங்கள் பெற்றோர் தெய்வங்கள்" என்பர்
ஒரு குழந்தைக்கு, இக்கருத்துகள், என் பெற்றோரின் தொண்டுக்கு
நன்றியின் நினைவூட்டகாலவே தோன்றும்
என்னால் இவர்களூக்கு பதில் சொல்ல முடியாது கோபத்தை தந்தது
"என் தத்தெடுப்பை எந்நேரமும் நினைவூட்டுவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை
சாதாரண குழந்தையாக நன்றியற்றவளாகவும் சில நேரம்
இயல்பாக இருக்க விரும்புகிறேன்,
(நகைப்பொலி)
ஆனால் நான் உண்மையில் சிரிக்காமல், சிரிக்க கற்றுக்கொண்டேன்
பெரியவளானாலும் என கூற விரும்பியது
"சாரா, இன்னும் சோகமாக இருக்கிறாள்"
ஆனால் நான் என் உணர்வுகளை புதைத்தேன், என் சொந்த தத்தெடுப்பின் துக்கத்தை
நான் அணுசரிக்க வில்லை என பிற்காலத்தில் உணர்ந்தேன்
வேறுபட்ட இனம், கலாச்சாரத்திலிருந்து ஒரு குழந்தையை தத்தெடுப்பது
ஒருபோதும் எளிதானது அல்ல, என நம்மில் பலருக்கு புரியும் போது
ஆனால் தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் உணர்வுகளை
நாங்கள் அரிதாகவே ஒப்புக்கொள்கிறோம்
அவர்கள் அனுபவிப்பது இழப்பின் வலிகள்
நிராகரிப்பு உணர்வுகள்,
துக்கம்,
அவமானம்,
குற்றம்,
அடையாளத்துடனான சவால்கள்,
நெருக்கத்தின் சிரமம்
மற்றும் கட்டுப்பாட்டு சிக்கல்கள்.
என் குழந்தைகளிடம் கேளுங்கள்.
(நகைப்பொலி)
தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகள் வளர்ப்பு பெற்றோரை நேசிக்ககின்றனர்
அதே நேரத்தில் இந்த சிக்கலான உணர்வுகளை அனுபவிக்கின்றனர்
நம்மில் பலர் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள்: ஒருவேளை சிறு வயதில்
எங்கள் சொந்த கதைகளின் உணர்வுளுக்கு இடம் இருந்திருந்தால்
பெரியவர்களாகும் போது தத்தெடுக்க போராடியிருப்போமா?
சொந்த கதைகளுக்கான உணர்வு சுவாசங்களை நாம் எங்கே காண்பது?
1990 முடிய மற்றும் 2000இன் முற்பகுதியிலிருந்து,
டாக்டர் ரிச்சர்ட் லீ போன்ற ஆராய்ச்சியாளர்கள் கலப்பு தத்தெடுப்பின் வெவ்வேறு நுட்பங்களில்
கவனம் செலுத்தி வருகின்றனர்.
குழந்தைகளுக்கு மற்றும் அவர்களின் வளர்ப்பு பெற்றோருக்கு
அந்த இன சூழலின் தனித்துவத்திற்கு ஏற்றவாறு உதவுவதே இவர்களது நம்பிக்கை
இதற்கு பல இணைத்தல்கள் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது
இது குழந்தைகளை அவர்களின் பிறந்த குடும்ப மக்கள்,
இடம், மொழி மற்றும் கலாச்சாரத்திற்கு வெளிப்படுத்துகிறது
சில பெற்றோர்கள் இன ரீதியான இணைப்பை தூண்டுகின்றனர்
குறிப்பாக வீட்டிற்கு வெளியே உலகில் அவர்கள் அனுபவிக்கும்
இனவாதம் மற்றும் பாகுபாடு குறித்து உணர்த்துகின்றனர்
மேலும் சில பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை அவர்கள் வயதாகும்போது தேர்வு செய்ய
அவர்களின் பிறந்த குடும்ப கலாச்சாரத்தின் வெளிப்பாடை உணர அனுமதிக்கின்றனர்
இந்த அறிகுறிகளில் வைத்து கலப்பு தத்தெடுப்பை
நாம் முற்றிலும் அறிந்து விட்டோம் என்று நினைக்கிறோம்
சர்வதேச தத்தெடுப்புகளில் முதன்மை வகிப்பது கொரிய குழந்தை தத்தெடுப்புகளே
மற்ற நாடுகளை விட, கிட்டத்தட்ட 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து இருப்பதால்
ஒரு முழு தலைமுறை கொரிய குழந்தைகள் தத்தெடுக்கபாட்டுள்ளனர்
குழந்தைகள் முதல் 70 களில் உள்ள பெரியவர்கள் என
இந்த தாக்கத்தை அனைவரும் கையாள்கின்றனர்
எனினும் நாடுகடந்த கலப்பு தத்தெடுப்பாளர்கள் வாழ்க்கையை
தொடரும் ஆய்வுகள் சிலவே உள்ளன
என் வலியை எனை சுற்றியிருந்தவர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை என எனக்குத் தெரியும்
ரேச்சல் ரோஸ்டாட், தத்தெடுக்கப்பட்ட மற்ற கொரியரும் இதை உணர்ந்ததை
அவள் சொன்னபோது,
"நான் எதையும் இழக்கவில்லை என தோன்றும் போது
இழப்பு அளவிட குழப்பமாக இருக்கிறது".
இது ஒரு விடுபட்ட உறுப்பு போன்றதல்ல.
காலை வெளிச்சத்தில் நீங்கள் விழித்திருக்கும் போது
காணாமல் போகும் கனவு போன்றது"
நூற்றுக்கணக்கான தத்தெடுக்கப்பட்ட தென்கொரிய குழந்தைகள்
தங்கள் குடும்பங்களை தேடுகின்றனர்
கொரிய முகவர் அறிக்கை படி வெற்றி விகிதம் 15 சதவீதத்திற்கும் குறைவே.
கடந்த ஆண்டு, என் கொரிய குடும்பத்தைக் மூன்று மாதங்களில் கண்டேன்
எனது பச்சை குத்தின் புகைப்படத்தை சமூக ஊடகங்களில் வெளியிட்டேன்,
கொரிய குழுக்கள் இதை தாராளமாக பகிர்ந்தனர்.
என் சகோதரனின் நண்பர் புகைப்படத்தைப் பார்த்தார்,
அவர் உடனடியாக அந்த பச்சை குத்தின் அர்த்தம் அறிந்திருந்தார்
என் தந்தை குழந்தைகள் நல சேவைகளுக்கு, எங்களை அனுப்ப முடிவு செய்தபோது
நாங்கள் பிரிந்து வெளிநாடுகளுக்கு சென்றுவிடுவோம் என்ற கவலையில்
அசாதாரண இந்த பெரிய வடிவத்தை பச்சை குத்தினார்
எங்கள் ஒவ்வொரு கைகள் மட்டுமல்லாமல்
அவரது கையிலும் குத்தினார்,
பின்னாளில் அடையாளம் காணவே.
அவர் என்னைத் தேட முயன்றார்.
அவரது எண்ணம் சரிதான்:
அந்த பச்சை இறுதியில் என்னை என் இழந்த குடும்பத்துடன் இணைத்தது.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, நாங்கள் இணையும் ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் காலமானார்
ஆனால் கடந்த ஆண்டு, நான் கொரியா சென்றேன் என் இரண்டு மூத்த சகோதரர்கள்
என் அத்தை மற்றும் மாமாவை சந்தித்தேன்
என்னைப் பற்றிய பல புது விஷயங்கள் அறிந்தேன்
எனது உண்மையான பிறந்த தேதி உட்பட,
உண்மையில் நான் ஏழு மாதம் பெரியவள்
(நகைப்பொலி)
இந்த நடுத்தர வயது பெண் அவள் வயதாகிவிட்டதைக் கேட்டு விரும்பவில்லை.
(நகைப்பொலி)
பள்ளியில் நான் திறமையாக திகழ்ந்ததற்கான ஆரணம் இப்போது புரிகிறது
(நகைப்பொலி)
ஆனால் மிக முக்கியமாக நான் கற்றுக்கொண்ட விஷயம்
எனக்கு கொரியாவில் ஒரு அன்பான குடும்பம் இருந்தது
ஒரு சிறிய குழந்தையாக என்னை நினைவு கூர்கின்றனர்
என்னை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை.
நான் கைவிடப்படவில்லை, எனது தத்தெடுப்பு பதிவுகள் சொன்னது போல.
நான் விரும்ப பட்டேன்
தத்தெடுப்பு பற்றிய நம் பார்வையை மாற்றும் நேரம் இது
வளர்ப்பு மற்றும் பிறப்பு குடும்பங்கள்
தங்களின் தனித்துவமான கதைகளை பாதுகாப்பதே
ஒரு ஆரோக்கியமான தத்தெடுப்பு சுற்றுச்சூழலாக அமைகிறது
இந்த விவரிப்புகள் போது அருகருகே வைக்கப்படுகின்றன,
தத்தெடுப்பின் தாக்கத்தை இந்த பச்சதாபம் மற்றும் கொள்கை அரவணைக்கும்
தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் கதைகளை பாதுகாக்க
பெரியவர்கள் இந்த இரண்டு விஷயங்கள் செய்யவேண்டும்
முதலில், நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்த
குழந்தைகளுக்கு இடம் கொடுக்க வேண்டும்
"இன்னும் சொல்லுங்கள்" போன்ற சொற்றொடர்கள்
"நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்கள்?"
மற்றும் "அந்த உணர்வுகள் இயல்பானவை"
போன்ற கேள்விகள், குழந்தைகளின் உணர்வுகளை வெளிக்கொணர முடியும்
இரண்டாவதாக, குழந்தையின் தத்தெடுப்பு கதையை சரிபார்க்கவும்.
குழந்தைகள் உணர்ச்சிகள், வளர்ப்பு பெற்றோரைப்
புண்படுத்தலாம் அல்லது கவலைப்பட வைக்கலாம்
ஒரு பெற்றோராக, தனித்து உங்கள் அச்சங்களை
நிர்வகிக்க கற்று கொள்ளுங்கள்
உங்கள் குழந்தையின் கதைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுங்கள்
இப்போது, உங்கள் குழந்தைகளைப் வலியை அனுபவிப்பதில் இருந்து
பாதுகாக்க விரும்புவது இயல்பானது
ஆனால் என் பச்சை தத்தெடுப்பின் இழப்பை நினைவூட்டுகிறது
ஒவ்வொரு குழந்தையும் வித்தியாசமாக பாதிக்கப்படுகின்றனர்
இந்த தனித்துவமான கட்டமைப்பை ஏற்றுகொண்டால்
எங்கள் கதைகளுக்கு, பச்சாத்தாபத்துடன் உரிய முக்கியத்துவம் கொடுத்தால்
எங்களால் வளமான வாழ்க்கை வாழ முடியும்,
நீங்கள் மற்ற விஷயங்களையும் கேட்பீர்கள்:
குழந்தை போன்ற ஆர்வம்,
நயம்
வலிமை
தைரியம்,
காதல்
ஆம், நன்றியுணர்வு கூட.
நன்றி.
(கரகோஷம்)
Daha üç yaşındayken
Güney Kore'den ırklararası evlat edinildim.
Utah, Salt Lake City'deki beyaz bir aile tarafından.
Amerika'ya vardığımda sol kolumda gizemli bir dövme vardı.
Dövme o kadar büyük ve fark edilebilirdi ki
yeni ailem hemen ameliyatla sildirdi.
Diğer çocukların alay edeceğinden korktular.
Şu anda dövmenin yerinde silik bir iz var.
Görebilmeniz için kalıcı bir kalemle yeniden çizdim.
1976'da Kore evlat edinme kayıtları çok eksikti.
Geçmişim ya da gerçek ailem hakkında
hiçbir bilgiye sahip değildim.
İsmimin ya da doğum tarihimin bile
gerçek ya da kayıt için mi öyle yazıldığını bilemiyordum.
Dövmenin anlamını kimse bilmiyordu.
Irklararası evlat edinme, bir ırktan bir çocuğun,
farklı bir ırktan bir aile tarafından evlat edinilmesidir.
Benim neslimde, Kore'den evlat edinilmiş çocuklar,
evlat edinmiş olan ailenin kültürü içinde asimile olurdu.
Beyaz ırktan biri olarak yetiştirildim.
Büyürken ailemle beraber arada bir Kore restoranına
ya da Asya Festivali'ne giderdik.
Fakat kendimi bir Asyalı olarak görmüyordum.
Geçmişe baktığımda,
dövmemin silinmesinin
Kore kökenim ve kültürümle bağımı kaybedişimin bir sembolü olarak görüyorum.
Bu konuda yalnız değilim.
1950'lerden beri neredeyse 200 bin Koreli çocuk
tüm dünyada evlat edinildi.
Sayısı artan araştırmalar gösteriyor ki
kendi ailesinin köklerinden koparılan çocuklar travma yaşıyor.
Benim hikayemde de böyle bir travma var.
Yakın zamanda öğrendim ki, biyolojik annem, ailemi
doğumumdan kısa süre sonra terk etmiş.
Ben iki yaşındayken biyolojik babam kaza geçirmiş;
bana ve ağabeylerime bakamamış.
Çocuk Esirgeme Kurumuna gönderilmişiz.
Oradaki birisi, daha küçük olduğum için,
benim daha kolay evlatlık verilebileceğime karar vermiş.
Böylece benimle ilgilenen ağabeylerimden ayrılıp
başka bir yetimhaneye gönderilmişim.
Evlat edinme kayıtlarımda
yetimhanedeki diğer çocuklarla oynamadığımı yazıyor.
Bunun nedenini artık biliyorum.
O zamanki fotoğraflarda korkmuş, kötü beslenmiş küçük bir kız var.
Kısa ve yalnız geçen dokuz aydan sonra Amerika'ya vardığımda
yaşadığım kültür şokunu düşünün.
Her şeyin farklı oluşunu:
İnsanlar,
binalar,
yemekler
ve giysiler.
Üç yaşında bir çocuk olarak,
benim gibi Korece konuşan kimse olmadığını çabucak anladım.
O yüzden altı ay konuşmadım.
Tekrar konuştuğumda tamamen İngilizceydi.
Ailem yetimhanedeki fotoğrafları gösterdiğinde,
ilk söylediğim şey şuydu:
''Sara üzgün.''
Evlat edinilen çocuklar bir daha incinmemek için
kendilerine çoğunlukla duygusal duvarlar örüyorlar.
Ben de bunu yaptım.
Irklararası evlat edinilen diğer çocuklar gibi,
büyürken, etrafımdaki diğer çocuklar gibi beyaz olmayı
çok diledim.
Diğer çocuklar, gözlerim ve burnumla alay ettiler.
Seksenler modası, benim için tam bir felaketti.
Tam oturmayan gözlüklerim,
saç stilleri --
(Gülüşmeler)
ben de çok gülünç durmuştu.
(Gülüşmeler)
Bu hikaye sizler için dinlemesi rahatsız edici olabilir.
Genelde, evlat edinilme konusunda duyduğumuz hikayeler; bir ebeveynin,
uzun süredir hevesle istediği ve beklediği bir çocuğu anlatıyor.
Bu ebeveynlerin hikayesi; sevgi, neşe ve heyecanla anlatılıyor.
Yeni çocuklarını evlerine getirirken,
aile ve arkadaşları tarafından kutlanıp
bu harika kararları için tebrik ediliyorlar.
Ailemin evlat edinme hikayesi, beni sıcak tutan bir battaniye gibiydi.
Bir süre sonra, beni ve düşüncelerimi örten bu battaniye
daha çok ilgi topluyormuş gibi hissettirdi.
Duygusal olarak nefes alamıyordum.
Ebeveynlerim bana,
"Fotoğrafını ilk görüşümde seni sevdim," gibi şeyler söylüyorlardı.
Kalbim kırılmıştı.
Beni sevdiklerini ve istendiğimi biliyordum.
Ama, doğumumla ilgili tek hikayemin
bu kadar üzücü ve insancıl olmamasını dilerdim.
Sıklıkla sevgi ve minnet duygularını karıştırdım.
Özellikle başkaları bana,
"Amerika'ya evlatlık gittiğin için çok şanslısın,"
veya "Annen baban seni evlat edindiği için melek olmalı,' dediğinde.
Bir çocuk için bunlar, ebeveynlerinin iyiliğine
minnet duyması gerektiğini devamlı hatırlatan yorumlardı.
Bu yetişkinlere
"Sürekli evlatlık olduğumun hatırlatılmasını sevmiyorum.
Sadece normal bir çocuk olmak istiyorum,
belki de arada nankör olmak..." diyememek gücüme gidiyordu.
(Gülüşmeler)
Gerçekten gülümsemeden gülümsemesini öğrendim.
Büyüdükçe şöyle söylemek istedim:
"Sara hâlâ üzgün."
Hislerimi içime attım ve evlatlık verilmemin yasını
hiç tutmadığımı çok sonra fark ettim.
Çoğumuz, başka bir ırk ya da ülkeden evlat edinilmenin
kolay olmadığını anlıyor olsa da
evlatlık çocuğun hissedebileceği karmaşık duyguları
çok nadir anlıyoruz.
Bazı çocuklar; kayıp duygusu,
reddedilme duygusu,
keder,
utanç,
suçluluk,
kimlik sorunu,
yakınlığın zorluğu
ve kontrol sorunları yaşıyor.
Çocuklarıma sorabilirsiniz.
(Gülüşmeler)
Bu çocuklar kendisini evlat edinenleri
karışık duygular yaşarken hâlâ sevebilir.
Birçoğumuz merak ederiz: Eğer bu hikayelerimizi küçükken sahiplenecek
güvenli duygusal alanlarımız olmuş olsaydı,
evlatlık konusuyla mücadelemiz yetişkinliğimizde de sürer miydi?
Bize ait hikayeyi sahiplenecek o duygusal oksijeni nereden buluruz?
1990'ların sonu, 2000'lerin başında, Dr. Richard Lee gibi araştırmacılar,
ırklararası evlat edinmekteki
farklı çocuk yetiştirme tekniklerine dikkat çektiler.
Amaçları, bu evlatlık çocuklar ve onları yetiştirenlere
özgün ırksal ve etnik durumlarına daha iyi uyum sağlamalarında yardımcı olmaktı.
Bu çocukların; kendi öz kültürlerinden daha fazla insan,
yer, dil ve geleneğe
temas etmeleri destekleniyordu.
Bazı ebeveynler, özellikle ırkçılık konusuna odaklanıp
evleri dışında karşılaşacakları ırkçılık ve ayrımcılık üzerine
çocuklarını bilinçlendiriyorlar.
Bazı ebeveynler de, çocuklarının biyolojik ailelerine ait kültürle
ne kadar temas edeceklerini, çocukları büyüdüğünde onlara bırakıyorlar.
Tüm bu gelişmelere bakarak
ırklararası evlat edinme konusunda her şeyi çözdüğümüzü düşünebiliriz.
Koreli evlatlıklar, uluslararası evlat edinmede ilk büyük dalgaydı.
Birçok ülkeden, neredeyse 30 yıl önce başladı.
Bu nedenle, çocuklardan 70 yaşındakilere kadar
birkaç nesildir süren Koreli evlatlıklar söz konusu.
Bu kişiler, asimilasyonun kendi üzerlerindeki etkileri ile uğraşıyor.
Elimizde bu evlatlıkların tüm yaşam sürecini takip eden,
yalnızca bir avuç çalışma mevcut.
Etrafımdakilerin konuyla ilgili acımı anlayamayacaklarını biliyorum.
Rachel Rostad, başka bir Koreli evlatlık,
şunları dediğinde duygularımı özetledi:
Hiçbir şey kaybetmemiş gibi göründüğümde
kaybımı ölçmek özellikle kafa karıştırıcı.
Kaybedilen bir organ değil.
Sabah ışığıyla gözünü açınca
bir yerlere giden hayalleri kaybetmek gibi."
Her yıl yüzlerce Güney Koreli evlatlık
biyolojik ailelerini arıyor.
Koreli aracı şirketlere göre sadece yüzde 15'i başarıya ulaşıyor.
Geçen sene, Koreli biyolojik ailemi sadece 3 ayda buldum.
Koluma tekrar çizdiğim dövmemin fotoğrafını sosyal medyada paylaştım.
Koreli gruplar da bunu çokça paylaştı.
Ağabeyimin bir arkadaşı bunu gördü.
Dövmenin ne anlama geldiğini anında anladı.
Öz babam bizi çocuk esirgeme kurumuna gönderirken ayrı düşeceğimizden
hatta başka ülkelere evlatlık verilebileceğimizden korkmuş
ve sıra dışı bir şekilde
her birimizin ve kendisinin koluna
kocaman bir dövme yaptırmıştı ki
bir gün birbirimizi bulabilelim.
Beni aramayı da denemiş.
Haklı çıkmış:
Dövme, kaybettiğim ailemi sonunda bulmamı sağladı.
Maalesef babam, çocuklarının kavuştuğunu göremeden 9 sene önce vefat etti.
Geçen sene, iki ağabeyim, halam ve amcamla buluşmak için
Kore'ye gittim.
Kendimle ilgili birçok yeni şey öğrendim.
Beni yedi ay yaşlandıran
gerçek doğum tarihim de dahil.
(Gülüşmeler)
Bu orta yaşlı kadın daha yaşlı olduğunu öğrenmekten hoşlanmadı.
(Gülüşmeler)
Okulda üstün yetenekliler için aldığım tüm dersleri açıklıyor.
(Gülüşmeler)
Öğrendiğim en önemli şey ise;
Kore'de beni seven ve bebekliğimi hatırlayan,
beni asla unutmamış olan
bir ailem olduğunu öğrenmemdi.ydu.
Evlat edinme kayıtlarımda yazdığı gibi terk edilmemiştim,
istenmiştim.
Evlat edinme hakkındaki görüşlerimizi tekrar değerlendirme vakti.
Sağlıklı bir evlat edinme ekosistemi;
çocukların, öz ailelerinin ve çocukları evlat edinenlerin her birinin
kendi benzersiz hikayelerine sahip oldukları sistemdir.
Bu hikayeler yan yana konulduğunda, evlat edinmenin etkilediği hayatlarla
daha iyi empati kurulur ve onlar için daha iyi politikalar düzenlenir.
Yetişkinlerin; evlatlık çocukların hikayelerine daha iyi sahip çıkmak için
yapabilecekleri iki şey:
Birincisi, çocuklara duygularını ifade edebilecekleri güvenli bir ortam yaratın.
Duyguları pozitif de negatif de olabilir.
"Bana daha fazlasını anlat."
"Dileğin nedir?"
ve "Hissettiklerin normal," demek
çocuklara bu duygusal oksijeni sağlayacak yöntemler olabilir.
İkincisi, çocuğun evlat edinilme hikayesini doğrulatın.
Çocuklar, evlatlık alan ebeveynlerini üzecek veya endişelendirecek
birtakım duygularını paylaşabilirler.
Ebeveyn olarak, korkularınızı, çocuğunuzdan ayrı bir şekilde
ele almaya ve kontrol etmeye çalışın.
Çocuğunuzun hikayesini her zaman geçerli ve önemli kabul edin.
Çocuğunuzu acı çekmesinden
korumayı istemek normal.
Dövmem, her evlat edinmenin kayıpla başladığının
ve her çocuğu farklı etkilediğinin dokunaklı hatırlatması.
Evlatlık çocuklar dolu dolu hayatlar yaşayabilir;
eğer bize dağıtılan kartları kabul edip, yapımızı bunun üzerine inşa edebilirsek.
Hikayelerimizi empati ile dinlerseniz
başka şeyler de duyabilirsiniz:
çocuksu merak,
zarafet,
dayanıklılık,
cesaret,
sevgi
ve evet, hatta minnet duygusu.
Teşekkürler.
(Alkışlar)
在我 3 岁时，
我被一对来自 犹他州盐湖城的白人夫妇
从韩国“跨种族”收养。
我带着左前臂上的一个神秘纹身， 来到了美国。
这个纹身很大、很引人注目，
我的养父母很快就用手术将它抹除了。
因为他们担心其他孩子 会因此而取笑我。
如今，那个原本有纹身的地方 只剩下了淡淡的疤痕，
于是我用永久性记号笔把它重新画了出来， 这样你们就能一睹它的庐山真面目了。
1976 年，韩国的收养记录 是出了名的不完善。
所以我当时没有任何 关于自己的背景
或者出生家庭的信息。
我甚至不知道我的名字和 出生日期到底是真实的，
还是随机分配的。
而且没人知道我的纹身有什么含义。
跨种族收养是指一个孩子
被来自不同种族或民族的父母收养。
在我这一代，从韩国领养的孩子
都被养父母所处的文化同化了。
所以我是被当做白人抚养长大的。
从小到大， 我们家偶尔会去韩国餐馆吃饭，
或者去参加亚洲艺术节。
但我并不认同自己是亚洲人。
现在回想起来，
去掉我的纹身就意味着我失去了
与我的韩国血统和文化的联系。
但我不是个例。
从 20 世纪 50 年代开始， 大约有 20 万名韩国儿童
被世界各地的家庭领养。
越来越多的研究显示，
儿童在与他们的原生家庭分离时 都多少会经历一些创伤。
我的故事就包含这种童年创伤。
我最近才发现，我的生母
在我出生不久后就离家出走了。
当我 2 岁时，我的生父受了伤，
无力再独自抚养我和我的哥哥们。
所以我们三个 就被送到了儿童福利院。
由于我的年龄更小， 所以那里有人认为，
我更容易被收养。
于是，我被送到了另一个孤儿院，
与关心照顾我的哥哥们分开了。
我的收养记录上说，
我不愿与孤儿院的其他孩子玩耍，
现在我知道了原因。
在我的收养照片上的， 是一个惊恐的、营养不良的小女孩。
想象一下我在短暂而孤独的 9 个月后 所受到的文化冲击，
那时我刚刚到美国，
那里的一切都是如此不同：
人、
建筑、
食物，
还有服饰。
作为一个 3 岁的孩子， 我很快发现
周围没有一个人说着我讲的韩语，
所以我整整 6 个月都没有说话。
但当我再次开口说话时， 全是英文了。
我最先说出的短语之一，
是当我的养父母向我展示 我在孤儿院的照片时，
我说：“莎拉不开心。”
被收养的孩子总是筑起情感的高墙，
来保护自己以免再次受伤。
我确实是这样，
正如许多被跨种族收养的孩子一样，
在成长的过程中， 有很多时候我希望自己
可以像我身边的孩子那样是白人。
其他孩子嘲笑我的眼睛和鼻子。
80 年代的风格对我来说特别残忍，
不合适的眼镜，
发型——
（笑声）
我留这个发型看起来真的挺搞笑。
（笑声）
这个收养故事也许 在你们听来很不舒服。
我们经常听到的故事是，
一对新父母，急切地等待着 一个他们渴望已久的孩子。
这对父母的故事充满了爱、 喜悦和兴奋，
当他们把刚收养的孩子带回家时，
家人和朋友们都会为这对父母
收养孩子的伟大决定而庆祝。
我养父母的收养故事就像一条 美丽的毯子，让我感到温暖。
但是过了一段时间后， 我感觉大家的关注点更多得在
那条完全盖住了我和 我的观点的“毯子”上。
我被“毯子”压得喘不过气来。
我的养父母会对我说这样的话：
“当我第一次见到你的照片时 我就爱上了你。
我的心都碎了。”
我知道，他们爱我，他们也需要我。
但是我希望我出生的故事 不要这么悲伤，
不要这么人道主义。
我经常把爱与感恩弄混，
尤其是当人们对我说：
“你被收养到美国可真幸运！”
或者“你父母收养了你， 他们简直是天使！”的时候。
对于一个孩子来说， 这些话时时提醒着她要感恩，
感恩他养父母的善行。
我很愤恨自己无法告诉这些大人，
“我不喜欢总是被别人 提醒自己是收养的。
我只是想做一个正常的孩子，
甚至能有一小会儿停止感恩。”
（笑声）
但是我学会了皮笑肉不笑，
当我再大一些时， 我希望自己有一天能够说：
“莎拉还是不开心。”
但我还是隐藏起自己的情绪， 直到后来我意识到，
我从来不是真的 为我是被收养的事实而悲伤。
虽然许多人都明白，收养一个
来自不同种族、文化或是 国家的孩子从来不是一件容易的事，
我们却很少承认这些被收养的孩子
会经历的复杂的感情。
有些孩子会感到失去，
感到被抛弃、
悲伤、
羞耻、
愧疚，
还有身份认同的挑战、
难以建立亲密关系，
以及父母管控的问题。
问问我的孩子们就知道了。
（笑声）
被收养的孩子们仍会 在爱自己的养父母的同时
经历这些复杂的情感。
许多人可能会想： 在我们小一点的时候，
如果能有一些安全的心理空间 来书写我们自己的故事，
我们在成年时还会面临着 收养带来的种种问题吗？
我们可以从哪里寻找 滋养我们故事的“情感氧气”呢？
从 20 世纪 90 年代末期 到 21 世纪初期，
博士理查德·李等学者就开始专注于 探索跨种族收养的
不同抚养方式。
研究的宗旨是， 帮助孩子和他们的养父母
更好地适应 不同的种族和民族背景。
这些抚养方式鼓励 更多的文化融合，
使孩子可以充分接触
他们亲生家庭所在环境的 人、地方、语言和文化。
有些父母重点关注在种族问题上，
以帮助他们的孩子处理 他们在外界会经历的
种族主义和歧视。
一些父母允许孩子随着年龄的增长，
自主选择在多大程度上 接触自己亲生家庭的文化。
现在， 当我们看到这些进步的迹象时，
我们可能会认为我们已经 彻底解决了跨种族收养问题。
韩国的被收养儿童是 第一次大规模的国际收养潮，
大概比其他国家早了 30 多年，
因此出现了好几代的 韩国被收养者——
从儿童一直到 70 多岁的老人——
都在应对着他们被同化的影响，
而只有屈指可数的研究
对跨种族被收养者的一生 进行了跟踪研究。
我知道我身边的人 不理解我被收养的悲伤。
但瑞秋·罗斯塔德， 另一个韩裔被收养者，
说出了我的感受：
“当我看起来好像 什么都没有失去的时候，
衡量这种失去感尤其令人困惑。
这不像丢失了一个器官。
这种失去感就好像 当你在晨光中眨眼醒来，
梦也一样消失的感觉。”
每年，数以百计的韩国被收养者
在寻找他们的亲生父母。
据韩国机构报道， 他们的成功率不到 15%。
去年，我仅花了 3 个月 就找到了我的韩国亲生家庭。
我在社交媒体上分享了一张 我重新画好的纹身的照片，
这张照片被韩国群体广泛分享了。
然后我哥哥的一个朋友 看到了这张照片，
他马上就知道了 这个纹身意味着什么。
当我父亲决定把我们送到 儿童福利中心的时候，
他担心我们会被分开， 甚至会被收养到国外，
所以他另辟蹊径， 在我和哥哥
以及他自己的胳膊上
都纹上了一个很大的纹身，
方便哪一天我们可以找到彼此。
他拼命努力地想找到我。
他的决定是对的：
这个纹身最终帮我 找到了我失去的家人。
但不幸的是，我父亲在本可以 看见一家人团聚的九年前去世了。
去年我到韩国， 见到了我的两个哥哥，
我的姨姨和叔叔，
我了解了很多关于我的新鲜事，
包括我的真实出生日期，
而真相让我老了 7 个月。
（笑声）
这个中年女人真的不喜欢 听到她的实际年龄更大的消息。
（笑声）
这也解释了为什么我在学校读书时 显得如此天赋异禀。
（笑声）
但我知道的最重要的事情是，
我在韩国有一个爱我的家庭，
他们还记得我是小婴儿时的事，
并且一直没有忘记我。
我并不是像我的收养记录上 说的那样是被抛弃的。
我是有人要的。
所以现在是时候重新定义 我们对收养的看法了。
一个健康的领养生态应当是，
孩子、收养家庭和亲生家庭
都各自拥有他们自己的故事。
当这些故事同时展示出来时，
可以为他们的生活提供 更好的同理心和方针。
为了更好地保护被收养儿童的故事，
成年人可以做以下两件事。
首先，给孩子们一个安全的情感空间 来表达他们的情感，
包括积极的和消极的。
比如，“多给我讲讲”，
“你想要什么”，
和“这些感觉是很正常的”
这类短语是父母给予孩子 “情感氧气”的极佳方式。
其次，确认被收养孩子的故事。
孩子们可能会表达出一些 令养父母觉得受伤的，
或者担心的情感。
作为父母，需要努力 控制和管理你的担忧，
别让这种情绪影响你的孩子。
总是认同你的孩子的故事 是有效且重要的。
那么这样，需要保护孩子免受痛苦
就是很自然的事了。
我的纹身深刻地提醒着我， 所有的收养都是从失去开始的，
并且每一个孩子受到的影响都不同。
只要我们接受并 建立起这样的“收养生态”，
被收养的孩子完全可以 过上完整、丰富的生活。
当你怀着同理心聆听我们的故事时，
你就会听到额外的一些东西：
孩子般的好奇心、
慈悲、
适应力、
勇气、
爱，
当然，还有感恩。
谢谢。
（掌声）
我三歲時，
我在南韓被跨種族領養，
領養我的是猶他州 鹽湖城的一個白人家庭。
我帶著左手前臂上 謎樣的刺青抵達美國。
這個刺青很大，無法忽略，
我的養父母馬上讓我 接受手術，移除刺青。
他們擔心其他的孩子 會拿它開玩笑。
現在，本來刺青的地方 只留下很淺的疤痕，
我用麥克筆把它重新畫上去， 讓大家能看到它本來的樣子。
韓國 1976 年的領養紀錄 是出名的不完整。
我沒有任何關於我的背景 或原生家庭的資訊。
我甚至不知道我的名字 和生日是否是真實的，
還是只是被指定的。
沒有人知道我的刺青代表什麼。
跨種族領養指的是 某個種族或人種的孩子
被不同種族或人種的父母收養。
在我的世代，在韓國被領養的孩子
會被養父母的文化給同化。
我被當成白人來養育。
成長過程中，我的家人 偶爾會在韓國餐館吃飯，
或我們會去參加亞洲節慶。
但我並不覺得自己是亞洲人。
現在回頭看，
把我的刺青除去，就象徵了
切斷與我韓國種族淵源及文化的連結。
且並不是只有我。1950 年代起，
有近二十萬韓國孩童
被全世界各地的人收養。
越來越多研究顯示，
當孩童與他們的原生家庭 分離時會產生創傷。
我的故事就包含了這種童年創傷。
我最近發現我的生母
在我出生後沒多久，就離開了家族。
我兩歲時，我的生父受傷，
無法養育我和我的哥哥們。
所以我和我的兩個哥哥 被交給兒童福利單位。
在那裡，有人決定， 因為我年紀比較小，
我被領養的機會比較大。
所以，我被送到另一間孤兒院，
和照料我的兩個哥哥分開。
我的領養記錄指出我不願意
和孤兒院的任何一個孩子玩，
現在我知道原因了。
我的領養照片上是個
營養不良且嚇壞了的小女孩。
想像一下，在經過孤單 且短暫的九個月之後，
我抵達美國所受到的文化衝擊，
在美國一切都不同：
人不同，
建築不同，
食物不同，
服裝也不同。
身為三歲的孩子，我很快就搞懂
沒有人會說我說的韓語，
所以我有六個月的時間 乾脆連話都不說了。
當我再次開口，說的已全是英語。
當我父母讓我看 我的孤兒院照片時，
我說的第一個片語是：
「莎菈悲傷」。
被領養的孩子通常會築起情緒高牆
來保護自己不再次被傷害。
我肯定這麼做了，
和許多跨種族領養的孩子一樣，
我在成長過程中也經常 會希望我是白人，
跟我身邊的其他孩子一樣。
其他孩子會笑我的眼睛和鼻子。
1980年代的造型 對我而言特別殘酷，
戴著不合的眼鏡，
髮型——
（笑聲）
我留這種髮型很可笑。
（笑聲）
這種關於領養的說法， 各位聽起來可能會覺得不舒服。
我們通常聽到的說法
是來自渴望孩子已久的 新手父母的說法。
訴說父母的故事時， 總是會講到愛、喜悅、興奮，
當他們把新收養的孩子 帶到他們的家中時，
家人朋友會慶祝和恭喜這對父母
做出美好的決定，收養孩子。
我父母的領養故事就像是 讓我們保暖的美麗毛毯。
但一陣子之後，感覺起來 比較多焦點是在毛毯上，
完全覆蓋了我和我的觀點。
情緒上，我無法呼吸。
我父母會對我說這樣的話：
「我一看到你的照片就愛上了你。
我的心都碎了。」
他們愛我，我知道， 且我是有人要的。
但我只有這一個出生故事，
我希望它不要那麼悲傷、慈善。
我通常會把愛和感激搞混，
特別是當其他人 對我說這樣的話時：
「你真幸運被領養到美國」，
或「你的父母會領養你， 他們真的是天使」。
對孩子來說，這些說法經常
在提醒我要感激我父母的慈善。
我很憤恨我無法告訴這些成人：
「我不喜歡時時刻刻 被提醒我是領養來的。
我只想當個正常的孩子，
甚至希望偶爾能不要感激。」
（笑聲）
但我學會了在不想笑時也能笑，
長大一點時，我希望我能說：
「莎菈仍然悲傷。」
但我埋藏了我的感受，直到後來
我才了解到我從來沒有 真正哀悼過我自己的領養。
雖然很多人都了解 從不同的種族、文化，
或國家領養一個孩子 從來就不是件容易的事，
但我們很少了解被領養的孩子
會有多複雜的情緒。
有些孩子會感覺到失去，
感覺到拒絕、
悲傷、
恥辱、
罪惡、
自我認同受挫、
難以建立親密關係，及有控制問題。
問我孩子就知道了。
（笑聲）
被領養的孩子可以 一方面愛他們的養父母，
另一方面也感受到這些複雜的情緒。
我們許多人會想知道： 如果在我們小時候
能夠有安全的情緒空間 讓我們能正視自己的故事，
那麼我們長大成人後 接受領養這件事是否還會這麼困難？
在哪裡才能找到情緒上的氧氣， 讓我們面對自己的故事？
從 1990 年代末、 2000 年代初開始，
像理察李博士這樣的研究者 就把焦點放在針對跨種族領養
採用不同的教養方法。
他的目標是希望 協助孩子和他們的養父母
更適應他們獨特的種族和人種處境。
這樣的教養方式鼓勵促進文化適應，
也就是讓孩子接觸原生家庭的
民族、地方、語言，和文化。
有些父母把焦點放在 種族思想教誨上，
很明確地和他們的孩子一起處理
他們在外面會遇到的 種族主義與歧視。
有些父母會在孩子長大一點時
讓孩子自己選擇 要接觸多少原生家庭的文化。
我們可以看著這些進步的跡象
就說我們已經把 跨種族領養全都搞定了。
收養韓國孩童 是第一波大量的國際領養，
比大部分其他國家早了要近三十年，
所以有一整個世代的 韓國養子養女——
從孩童到七十多歲的成人都有——
在處理他們的同化所造成的影響，
而只有少數的研究
在追蹤跨種族養子養女的一生。
我知道我身邊的人 無法理解我的領養悲傷。
另一位被領養的韓國人 瑞秋羅斯塔表達出了我的感受，
她說：
「當表面看起來 我什麼都沒有失去時，
衡量失去就變得特別讓人困惑。
這並不是像失去了一個器官，
而是當你一眨眼醒來時
夢境就消失在晨光中的那種失去。」
每年，有數百名被領養的韓國人
在尋找他們的原生家庭。
韓國機構的報告指出 成功率不到 15%。
去年，我只花了三個月 就找到了我的韓國原生家庭。
我在社群媒體上貼出了 我重新畫上去的刺青，
一些韓國社群很大方地幫我分享。
我哥哥的朋友看到了那張照片，
他馬上就知道那個刺青的意義。
當我爸爸決定要把我們 交給兒童福利單位時，
他擔心我們會被分開， 甚至被領養至國外。
所以他採取了不尋常的做法，
在我們每個人的手臂上 刺了一個大圖案，
他自己也有，
希望有一天我們能藉此找到彼此。
他嘗試過找我。
他是對的：
刺青最後的確讓我找到了 我曾經失去的家庭。
不幸的是，他在他的孩子們 團聚的九年前就過世了。
但去年，我前往韓國 見我的兩個哥哥、
我的姑姑和叔叔，
我對我自己有了許多新的了解，
包括知道了我真正的生日，
我的實際年齡是再大七個月。
（笑聲）
這位中年女子不喜歡 聽到自己其實更老。
（笑聲）
這就解釋了我在學校 為什麼能讀資優班。
（笑聲）
但我得知了一件最重要的事，
我在韓國有一個有愛的家庭，
他們記得還是個小寶寶的我，
且從來沒有忘記我。
我的領養記錄上寫著 我是被拋棄的，但並非如此。
我是有人要的。
該是重建我們的領養觀念的時候了。
健康的領養生態系統是孩子、
領養家庭，以及原生家庭
都有他們自己獨一無二的故事。
當這些說法被放在一起時，
就會為領養所影響到的那些人 創造出更好的同理心和方針。
成人能做兩件事，
把被領養的孩子的故事保護得更好。
第一，給孩子安全的情緒空間 去表達他們的情緒，
包括正面和負面的情緒。
可用的說詞包括 「多告訴我一點」、
「你希望如何」，
以及「那些感覺是正常的」，
父母可以用這些方式 給孩子在情緒上需要的氧氣。
第二，認可孩子的領養故事。
孩子所表現出來的情緒， 有可能讓你感覺受傷，
或會讓養父母擔心。
身為父母，要努力 約束和管理你的恐懼，
不要影響到孩子。
一定要認可孩子的故事， 並承認它的重要性。
父母很自然會想要保護孩子
不讓他們感到痛苦。
但我的刺青會用力提醒我，
每個領養故事的開頭都是失去，
每個孩子受到的影響也都不同。
當我們這些被領養的孩子 能夠接受發給我們的這一手
獨特的牌，並好好發揮， 我們也能過著完整豐富的生活。
當你帶著同理心 傾聽我們的故事時，
你也會聽到其他東西：
孩子般的好奇心、
優雅、
韌性、
勇氣、
愛，
是的，甚至還有感激。
謝謝。
（掌聲）