As a child, I had many fears.
I was afraid of lightning, insects,
loud noises and costumed characters.
I also had two very severe phobias
of doctors and injections.
During my struggles to escape from our family doctor,
I would become so physically combative
that he actually slapped me in the face to stun me.
I was six.
I was all fight-or-flight back then,
and holding me down for a simple vaccine took three or four adults,
including my parents.
Later, our family moved from New York to Florida
just as I was starting high school,
and being the new kid at the parochial school,
not knowing anyone
and being worried about fitting in,
on the very first day of school,
a teacher takes roll and calls out "Anne Marie Albano,"
to which I respond, [In a Staten Island accent] "Here!"
She laughs and says, "Oh, precious, stand up.
Say D-O-G."
And I respond, [In a Staten Island accent] "Dog?"
The class broke out in laughter along with the teacher.
And so it went,
because she had many more words to humiliate me with.
I went home sobbing,
distraught
and begging to be sent back to New York
or to some nunnery.
I did not want to go back to that school again. No way.
My parents listened
and told me that they would investigate with the monsignor back in New York,
but that I had to keep going in each day so I'd have the attendance record
to transfer to ninth grade on Staten Island.
All of this was before email and cell phones,
so over the next several weeks,
supposedly, there were letters being sent between the Archdiocese of Manhattan
and Miami
and with the Vatican,
and each day, I'd go into school crying and come home crying,
to which my mother would give me an update from some cardinal or bishop
to "Keep her going to school while we find her a spot."
Was I naive or what?
(Laughter)
Well, after a couple of weeks, one day, while waiting for the school bus,
I met a girl named Debbie,
and she introduced me to her friends.
And they became my friends,
and, well, the Pope was off the hook.
(Laughter)
I began to calm down and settle in.
My past three decades of studying anxiety in children
stems partly from my own search for self-understanding.
And I've learned much.
For young people, anxiety is the most common childhood psychiatric condition.
These disorders start early, by age four,
and by adolescence, one in 12 youths are severely impaired
in their ability to function at home, in school and with peers.
These kids are so frightened,
worried,
literally physically uncomfortable due to their anxiety.
It's difficult for them to pay attention in school,
relax and have fun,
make friends
and do all the things that kids should be doing.
Anxiety can create misery for the child,
and the parents are front and center in witnessing their child's distress.
As I met more and more children with anxiety through my work,
I had to go back to mom and dad and ask them a couple of questions.
"Why did you hold me down
when I was so frightened of getting injections
and force them on me?
And why tell me these tall tales to make me go to school
when I was so worried about being embarrassed again?"
They said, "Our hearts broke for you each time,
but we knew that these were things that you had to do.
We had to risk you becoming upset
while we waited for you to get used to the situation
with time and with more experience.
You had to get vaccinated.
You had to go to school."
Little did my parents know,
but they were doing more than inoculating me from the measles.
They were also inoculating me from a lifetime of anxiety disorders.
Excessive anxiety in a young child is like a superbug --
and infectious, even multiplying,
such that many of the youth that I see
come in with more than one anxiety condition occurring at the same time.
For example, they'll have specific phobia
plus separation anxiety plus social anxiety all together.
Left untreated,
anxiety in early childhood can lead to depression by adolescence.
It can also contribute to substance abuse and to suicidality.
My parents were not therapists.
They didn't know any psychologists.
All they knew is that these situations may have been uncomfortable for me,
but they were not harmful.
My excessive anxiety would harm me more over the long term
if they let me avoid and escape these situations
and not learn how to tolerate occasional distress.
So in essence, mom and dad were doing their own homegrown version
of exposure therapy,
which is the central and key component
of cognitive behavioral treatment for anxiety.
My colleagues and I conducted the largest randomized controlled study
of the treatments of anxiety in children ages seven to 17.
We found that child-focused cognitive behavioral exposure therapy
or medication with a selective serotonin reuptake inhibitor
are effective for 60 percent of treated youth.
And their combination gets 80 percent of kids well within three months.
This is all good news.
And if they stay on the medication
or do monthly exposure treatments as we did in the length of the study,
they could stay well for upwards of a year.
However, after this treatment study ended,
we went back and a did a follow-up study of the participants,
and we found that many of these kids relapsed over time.
And, despite the best of evidence-based treatments,
we also found that for about 40 percent of the kids with anxiety,
they remained ill throughout the course of the time.
We've thought a lot about these results.
What were we missing?
We've hypothesized that because we were focusing
on just child-focused intervention,
perhaps there's something important about addressing the parents
and involving them in treatment, too.
Studies from my own lab and from colleagues around the world
have shown a consistent trend:
well-meaning parents are often inadvertently drawn into
the cycle of anxiety.
They give in, and they make too many accommodations for their child,
and they let their children escape challenging situations.
I want you to think about it like this:
Your child comes into the house to you crying, in tears.
They're five or six years of age.
"Nobody at school likes me! These kids are mean.
No one would play with me."
How do you feel seeing your child so upset?
What do you do?
The natural parenting instinct is to comfort that child, soothe them,
protect them and fix the situation.
Calling the teacher to intervene or the other parents to arrange playdates,
that may be fine at age five.
But what do you do if your child keeps coming home day after day in tears?
Do you still fix things for them at age eight, 10, 14?
For children, as they are developing,
they invariably are going to be encountering challenging situations:
sleepovers, oral reports,
a challenging test that pops up,
trying out for a sports team or a spot in the school play,
conflicts with peers ...
All these situations involve risk:
risk of not doing well, not getting what they want,
risk of maybe making mistakes
or being embarrassed.
For kids with anxiety
who don't take risks and engage,
they then don't learn how to manage these types of situations.
Right?
Because skills develop with exposure over time,
repeated exposure to everyday situations that kids encounter:
self-soothing skills
or the ability to calm oneself down when upset;
problem-solving skills,
including the ability to resolve conflicts with others;
delay of gratification,
or the ability to keep your efforts going
despite the fact that you have to wait over time to see what happens.
These and many other skills are developing in children
who take risks and engage.
And self-efficacy takes shape,
which, simply put, is the belief in oneself
that you can overcome challenging situations.
For kids with anxiety who escape and avoid these situations
and get other people to do them for them,
they become more and more anxious with time
while less confident in themselves.
Contrary to their peers who don't suffer with anxiety,
they come to believe that they are incapable of managing these situations.
They think that they need someone, someone like their parents,
to do things for them.
Now, while the natural parenting instinct is to comfort and protect
and reassure kids,
in 1930, the psychiatrist Alfred Adler
had already cautioned parents
that we can love a child as much as we wish,
but we must not make that child dependent.
He advised parents to begin training kids from the very beginning
to stand on their own two feet.
He also cautioned that if children get the impression
that their parents have nothing better to do than be at their beck and call,
they would gain a false idea of love.
For children with anxiety in this day and age,
they are always calling their parents
or texting distress calls at all hours of the day and night.
So if children with anxiety don't learn the proper coping mechanisms when young,
what happens to them when they grow up?
I run groups for parents of young adults with anxiety disorders.
These youth are between the ages of 18 and 28.
They are mostly living at home,
dependent on their parents.
Many of them may have attended school and college.
Some have graduated.
Almost all are not working,
just staying at home and not doing much of anything.
They don't have meaningful relationships with others,
and they are very, very dependent on their parents
to do all sort of things for them.
Their parents still make their doctors appointments for them.
They call the kids' old friends and beg them to come visit.
They do the kids' laundry and cook for them.
And they are in great conflict with their young adult,
because the anxiety has flourished but the youth has not.
These parents feel enormous guilt,
but then resentment,
and then more guilt.
OK, how about some good news?
If parents and key figures in a child's life
can help the child, assist them to confront their fears
and learn how to problem-solve,
then it is more likely that the children are going to develop
their own internal coping mechanisms for managing their anxiety.
We teach parents now to be mindful in the moment
and think about their reaction to their child's anxiety.
We ask them,
"Look at the situation and ask, 'What is this situation at hand?
How threatening is it to my child?
And what do I ultimately want them to learn from it?'"
Now of course, we want parents to listen very carefully,
because if a child is being bullied seriously or put in harm's way,
we want parents to intervene,
absolutely.
But in typical, everyday anxiety-producing situations,
parents can be most helpful to their child
if they remain calm and matter-of-fact and warm,
if they validate the child's feelings
but then help the child,
assist them in planning how the child is going to manage the situation.
And then -- this is key --
to actually have the child deal with the situation themselves.
Of course, it is heartbreaking to watch a child suffer,
as my parents told me years later.
When you see your child suffering
but you think you could swoop in and save them from the pain of it,
that's everything, right?
That's what we want to do.
But whether we are young or old,
excessive anxiety leads us to overestimate risk and distress
while underestimating our ability to cope.
We know that repeated exposure to what we fear weakens anxiety,
while building resources and resilience.
My parents were on to something.
Today's hyper-anxious youth are not being helped
by overly protective parenting.
Calmness and confidence are not just emotions.
They are coping skills that parents and children can learn.
Thank you.
(Applause)
عندما كنت طفلة، كانت لدي مخاوف عديدة.
لقد كنت أخاف الصواعق، والحشرات،
والأصوات العالية، والشخصيات ذات الألبسة التنكرية.
كما كان لدي نوعان شديدان من الرهاب
وكانا الرهاب من الأطباء ومن الحقن.
خلال محاولاتي للهروب من طبيب العائلة،
كنت أصبح عدائية
إلى درجة أنه صفعني بالفعل ليوقفني.
لقد كنت في السادسة من عمري.
كانت سياستي حينها هي القتال أو الهروب،
واحتاج تثبيتي لأخذ مطعوم بسيط لثلاثة أو أربعة بالغين،
من ضمنهم والداي.
وبعدها، انتقلت عائلتي للعيش من نيويورك إلى فلوريدا
فور التحاقي بالمدرسة الثانوية،
وكنت الطالبة الجديدة في المدرسة الأبرشية،
وكوني لا أعرف أحدًا
وكنت قلقة حول إذا كنت أستطيع الاندماج،
وفي يومي الأول من المدرسة،
أخذت معلمة قائمة الأسماء ونادت: "آن ماري ألبانو"
ورددت (بلهجة جزيرة ستاتن): "نعم!"
حينها ضحكت وقالت: "قفي يا عزيزتي."
وقولي ك-ل-ب.
ورددت: "كلب؟"
انفجر الطلاب والمعلمة ضاحكين.
واستمر هذا،
إذ كان لديها المزيد من الكلمات لتهينني بها.
رجعت إلى البيت باكية،
ومضطربة،
وتوسلت كي نعود إلى نيويورك
أو إلى دير ما.
لم أود العودة إلى تلك المدرسة ثانية! مستحيل!
لقد تفهمني والداي،
وقالا لي أنهما سيبحثان الموضوع مع الأسقف في نيويورك،
ولكن علي الذهاب إلى المدرسة كل يوم لكي أكون حاضرة في سجل الحضور والغياب
لأنتقل إلى الصف التاسع في جزيرة ستاتن.
كان هذا قبل ظهورالإيميلات والهواتف النقالة،
لذلك وخلال الأسابيع التي تلت هذا،
وعلى فرض أنه كانت هناك رسائل بين أبرشية منهاتن
وميامي
وبين الفاتيكان،
وكنت أذهب وأعود من المدرسة باكية في كل يوم،
لهذا كانت أمي تخبرني بمستجدات الأبرشية
بأن: "عليها أن تستمر بالذهاب للمدرسة بينما نبحث لها عن مكان آخر"
هل كنت ساذجة أم ماذا؟
(ضحك)
حسنًا، بعد بضعة أسابيع، يومًا ما بينما كنت أنتظر باص المدرسة،
التقيت بفتاة اسمها ديبي،
وقد عرفتني على أصدقائها.
وأصبحوا أصدقائي أيضًا،
ولم يعد البابا في مأزق بعد الآن.
(ضحك)
لقد بدأت في الاستقرار والهدوء.
إن العقود الثلاثة الماضية من دراستي للتوتر عند الأطفال
تنبع بشكل جزئي من بحثي الخاص لموضوع فهم الذات.
وقد تعلمت الكثير.
بالنسبة للشباب، إن القلق هو الحالة النفسية الأكثر شيوعًا في مرحلة الطفولة.
وتبدأ هذه الاضطرابات باكرًا، عند بلوغ سن الرابعة،
وفي مرحلة المراهقة، يتأذى بشدة واحد من اثنا عشر يافعًا
في قدرتهم على العمل في المنزل، وفي المدرسة، ومع أقرانهم.
إن هؤلاء الأطفال خائفون جدًا،
وقلقون،
وغير مرتاحين البتة جسديًا بسبب قلقهم.
فمن الصعب عليهم الانتباه في المدرسة،
والاستجمام والاستمتاع بوقتهم،
وتكوين صداقات،
وأن يفعلوا جميع الأشياء التي يقوم بها الأطفال بعمرهم.
قد يخلق القلق التعاسة لدى الأطفال،
والوالدان هما أول وأهم من يلاحظ حزن وكرب أطفالهم.
خلال عملي، كلما كنت ألتقي أطفالًا أكثر يعانون من القلق،
كنت أضطر للعودة إلى أمي وأبي وأطرح عليهما بعضًا من الأسئلة.
"لماذا قمتم بتثبيتي
بينما كنت أخاف بشدة من أخذ الحقن؟
وكنتم تعطونني إياها بالقوة؟
ولمَ كنتم تقصون علي تلك القصص الطويلة لإرغامي على الذهاب إلى المدرسة؟
في حين كنت قلقة جدًا من تعرضي للإحراج مرة أخرى؟"
قالا لي: "لقد شعرنا بالحزن لأجلك كل مرة،
ولكنا عرفنا أن عليك القيام بكل تلك الأشياء.
لقد كان علينا المخاطرة بجعلك مستاءة
بينما كنا ننتظر بأن تعتادي على الوضع
مع الوقت وتكتسبين خبرة أكثر.
كان عليك أخذ اللقاح.
كان عليك أن تذهبي للمدرسة."
لم يكن والداي يعلمان
لكنهما قاما بأمر أكبر من مجرد تطعيمي ضد الحصبة.
لقد كانا أيضًا يطعمانني ضد عيش حياة مليئة باضطرابات القلق.
إن القلق المفرط كالجراثيم بالنسبة للأطفال،
وهو معد، ويمكن أن يتضاعف أيضًا،
بحيث أن العديد من الشباب الذين أراهم
يكون لديهم أكثر من نوع واحد للقلق في ذات الوقت.
فمثلًا، قد تكون لديهم فوبيا معينة
بالإضافة لاضطراب قلق الانفصال واضطراب القلق الاجتماعي في ذات الوقت.
إذا ما ترك بلا علاج،
قد يؤدي القلق في مرحلة الطفولة إلى الاكتئاب في مرحلة المراهقة.
وقد يساهم أيضًا في تعاطي المخدرات والانتحار.
لم يكن والداي معالجين نفسيين،
ولم يعرفا أي طبيب نفسي.
كل ما كانا يعرفانه أنه ربما قد تكون هذه الأمور غير مريحة بالنسبة لي،
ولكنها لم تكن بالأمر المؤذ.
قد يؤذيني القلق المفرط على المدى الطويل،
لو أنهما جعلاني أتجنب وأهرب من هذه المواقف،
بدلًا من تعلم كيفية تحمل أي ضائقة عرضية.
لذا في الأساس، كان والداي يطبقان طريقتهما الخاصة في تنشئتي
عبر العلاج بالمواجهة،
والذي يعتبر مكونًا أساسيًا ومفتاحيًا
للعلاج السلوكي المعرفي للقلق.
لقد أجريت أنا وزملائي أكبر تجربة منضبطة معشاة على الإطلاق،
لعلاج القلق لدى الأطفال من عمر السابعة وحتى السابعة عشر.
لقد وجدنا أن العلاج الذي يركز على التعرض السلوكي المعرفي للطفل،
أو على الدواء مع مثبط انتقائي لاسترداد السيروتونين،
فعال بالنسبة ل60 بالمئة من الشباب الذي عولجوا.
وأن الجمع بينها يعالج 80 بالمئة من الأطفال خلال ثلاثة أشهر.
إن كل هذه أخبار مفرحة.
وإذا استمروا في العلاج،
أو القيام بجلسات علاج تعرض شهريًا، كما فعلنا خلال فترة الدراسة،
فسيكون باستطاعتهم البقاء في حالة جيدة لمدة تصل إلى عام.
ولكن، عندما انتهت فترة الدراسة لهذا العلاج،
عدنا وقمنا بدراسة متابعة للمشاركين
ووجدنا أن العديد من هؤلاء الأطفال انتكسوا مع مرور الوقت.
وبالرغم من أفضل العلاجات المبنية على الأدلة،
فقد وجدنا أيضًا أن قرابة 40 بالمئة من الأطفال الذين يعانون من القلق،
قد ظلوا مرضى طوال فترة العلاج.
لقد فكرنا مليًا في تلك النتائج.
ما الذي كان ينقص؟
لقد افترضنا أن سبب حدوث هذا
هو تركيزنا على ما يقطع تركيز الطفل
ربما كان هناك أمر مهم مرتبط بالوالدين
وجعلهما مشمولين ضمن خطة العلاج أيضًا.
أظهرت الدراسات من مختبري ومن زملائي حول العالم
اتجاهًا ثابتًا:
إن الآباء ذوو النية الحسنة قد يُجرون بغير قصد
إلى دائرة القلق.
إنهم يستسلمون، ويقدمون العديد من التسهيلات لأطفالهم،
ويجعلون أطفالهم يهربون من المواقف الصعبة.
أريدك أن تفكر بالموضوع بهذا الشكل:
يأتي طفلك إلى المنزل باكيًا، والدموع تملئ وجهه.
وهو في قرابة الخامسة أو السادسة من العمر
ويقول: "لا أحد يحبني في المدرسة! هؤلاء الأطفال لئيمون.
لا يرغب أحد في اللعب معي."
كيف تشعر عندما ترى طفلك مستاء جدًا؟
ماذا تفعل؟
إن الغريزة الأبوية الطبيعية هي إراحة الطفل وتهدئته،
وحمايته وإصلاح الموقف.
إن استدعاء المعلمة للتدخل، أو التنسيق بين أولياء الأمور لتحديد مواعيد اللعب،
قد يكون مناسبًا بالنسبة لعمر الخامسة.
ولكن ماذا ستفعل لو كان طفلك يأتي باكيًا للمنزل يومًا بعد آخر؟
هل ستصلح الأمور لهم في سن الثامنة، والعاشرة، والرابعة عشر؟
بالنسبة للأطفال، مع نموهم،
سيضطرون باستمرار لمواجهة مواقف صعبة:
عند قضاء الليلة في بيت صديق، أو التقارير الشفهية،
أو امتحان صعب مفاجئ،
أو المشاركة في فريق رياضي، أو دور في مسرحية مدرسية،
أو الخلافات مع أقرانهم...
تتطلب جميع هذه المواقف المخاطرة
المخاطرة في أن لا يبلي جيدًا، أو عدم حصوله على ما يريد،
أو ربما المخاطرة في ارتكاب الأخطاء،
أو التعرض للإحراج.
بالنسبة للأطفال الذين يعانون من القلق
والذين لا يقومون بالمخاطرة والانخراط،
فإنهم بهذا لا يتعلمون كيفية التعامل مع مواقف مثل هذه.
أليس هذا صحيحًا؟
لأن هذه المهارات تتطور بالتعرض عبر الوقت،
تكرار التعرض للمواقف اليومية التي يواجهها الأطفال:
كمهارات تهدئة الذات،
أو القدرة على تهدئة النفس عندما تكون مستاء
ومهارات حل المشكلات،
بما في ذلك القدرة على حل الخلافات مع الآخرين،
وتأخير الإحساس بالرضا،
أو القدرة على الاستمرار ببذل الجهد
بالرغم من أن عليك أن تنتظر لترى ماذا سيحدث.
إن هذه المهارات بالإضافة إلى مهارات أخرى تتطور لدى الأطفال
الذين يخاطرون وينخرطون.
وتتشكل الكفاءة الذاتية،
والتي تعني ببساطة الثقة بالنفس
وأنك تستطيع التغلب على المواقف الصعبة.
إن الأطفال الذين يعانون من القلق ويهربون من ويتفادون هذه المواقف
ويجعلون أشخاصًا آخرين يقومون بها بالنيابة عنهم،
يصبحون قلقين أكثر فأكثر عبر الوقت،
ويكتسبون ثقة أقل بالنفس.
على عكس أقرانهم الذين لا يعانون من القلق،
فإنهم يؤمنون بأن ليست لديهم القدرة على التعامل مع هذه المواقف.
ويعتقدون أنهم بحاجة إلى أحد ما، أحد كآبائهم
ليقوموا بالأمور بالنيابة عنهم.
حسنًا، بينما تعني طبيعة الغريزة الأبوية بأن يريحوا ويحموا
ويطمئنوا أطفالهم،
فإنه في عام 1930، قام الطبيب النفسي ألفريد أدلر
بتحذير الآباء مسبقًا
بأنه يمكننا أن نحب طفلًا بالقدر الذي نريده،
ولكن لا ينبغي علينا جعل ذلك الطفل معتمدًا على غيره.
لقد نصح الناس بأن يدربوا الطفل منذ البداية
بأن يعتمد على نفسه.
وقد حذر أيضًا أنه إذا أخذ الأطفال انطباعًا
بأن ليس لدى الآباء شيء لفعله أفضل من تلبية جميع طلبات أطفالهم
فإنهم سيحصلون على فكرة خاطئة لمفهوم الحب.
بالنسبة للأطفال الذين يعانون من القلق في أيامنا هذه
فإنهم دائمًا ما يتصلون بآبائهم
أو يرسلون نداءات استغاثة في جميع الأوقات ليلًا ونهارًا.
لذا، إن لم يتعلم الأطفال القلقين الآليات المناسبة للتصرف وهم صغار،
فماذا سيحدث لهم عندما يكبرون؟
أدير مجموعة للآباء الذين لديهم يافعون يعانون من اضطرابات القلق.
تترواح أعمار هؤلاء الشباب بين 18 و28 سنة.
يعيش معظمهم في المنزل
وبالاعتماد على أهلهم.
لقد ارتاد العديد منهم المدارس والجامعات،
وتخرج بعضهم أيضًا.
ومعظمهم لا يعملون
ويكتفون بالبقاء في المنزل فحسب دون عمل أي شيء آخر يذكر.
وليست لديهم علاقات وطيدة مع الآخرين
وهم معتمدون بشدة على آبائهم،
ليقوموا بكافة الأعمال من أجلهم.
ما زال آباؤهم يحجزون مواعيد الطبيب من أجلهم.
ويتصلون بالأصدقاء القدامى لأطفالهم ويرجونهم للقدوم لزيارتهم.
إنهم يغسلون ملابس أطفالهم ويطهون الطعام لهم.
وهم أيضًا في صراع كبير مع أطفالهم اليافعين،
وذلك لأن القلق تجذر فيهم دون أن ينشأوا بالشكل الصحيح.
يشعر هؤلاء الآباء بذنب هائل
ولكن يتبعه استياء،
ثم المزيد من الشعور بالذنب.
حسنا، ماذا عن بعض الأخبار الجيدة؟
إذا كان بمقدور الآباء والشخصيات الرئيسية المؤثرة في حياة الطفل
أن يساعدوا الطفل، ويساندوه في مواجهة مخاوفه
ويتعلم أساليب حل المشكلات
فإنه من الأرجح أن ينمو الطفل
ويطور آلياته الخاصة للتأقلم والتعامل مع قلقه.
إننا نُعلم الآباء الآن بأن يكونوا مدركين ويقظين
وأن يفكروا بردة فعلهم تجاه القلق الذي يواجه أطفالهم.
ونسألهم:
"انظروا إلى الموقف واسألوا: ما الموقف الذي نواجهه؟
ما مدى تهديده لطفلي؟
وماذا أريده أن يتعلم منه في نهاية الأمر؟"
بالتأكيد، نود أن يستمع الأباء جيدًا
لأنه إذا تعرض الطفل للتنمر على محمل الجد أو تعرض للخطر،
فعلى الآباء أن يتدخلوا
بلا شك.
ولكن في المواقف اليومية الاعتيادية التي تثير القلق،
يمكن للآباء أن يكونوا أكثر فائدة لأطفالهم
إذا ظلوا هادئين وواقعين ودافئين،
وإذا تحققوا مما يشعر به طفلهم
ومن ثم يساعدونه
ويساندونه في التخطيط لكيفية التعامل مع هذا الموقف.
ومن ثم -وهذا هو المفتاح-
جعل الأطفال يتعاملون مع الموقف بأنفسهم.
بالتأكيد، إنه من المؤسف مشاهدة طفل وهو يعاني،
كما قال لي والداي بعد سنوات.
عندما ترى معاناة طفلك
وتفكر بأنك تستطيع التدخل على الفور وإنقاذه من التألم بسببه
هذا كل شيء، أليس كذلك؟
إن هذا ما نود فعله.
ولكن سواء كنا صغارًا أو كبارًا،
فإن القلق الزائد يقودنا إلى المبالغة في تقدير المخاطر والشدة،
بينما نقلل من مقدرتنا على التأقلم.
إننا نعلم أن التعرض المستمر لما يخيفنا قد يضعف من قلقنا تجاهه،
مع بنائنا للموارد والمرونة.
لقد كان والداي على حق.
إن شباب اليوم شديدو القلق لا يستفيدون
عن طريق حماية الأهل لأطفالهم بشكل مفرط.
إن الهدوء والثقة ليست مشاعر فحسب.
بل أساليب للتأقلم يستطيع كل من الآباء والأطفال تعلمها.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Като дете имах доста страхове.
Страхувах се от светкавици, насекоми,
шумни звуци и костюмирани приказни герои.
Имах също две много сериозни фобии
от лекари и от инжекции.
В опитите си да избягам от семейния ни лекар
се борех толкова агресивно,
че чак ми удряше шамар, за да ме зашемети.
Бях на шест.
Бях изцяло на принципа "бий се или бягай" тогава
и удържането ми на място за една ваксина изискваше трима или четирима възрастни,
включително родителите ми.
По-късно семейството ни се премести от Ню Йорк във Флорида,
точно когато започвах гимназия
и както съм новото дете в енорийското училище,
не познавам никого
и се притеснявам дали ще ме приемат добре
още на първия ми ден в училище
учителката проверява имената и казва: "Ан Мари Албано",
на което аз реагирам: [с нюйоркски диалект] "Тук!"
Тя се засмива и казва: "О, скъпа, стани.
Я кажи К-У-Ч-Е."
А аз отговарям: [с нюйоркски диалект] "Кучи?"
Класът избухва в смях заедно с учителката.
И така тръгнаха нещата,
понеже тя имаше още много думи, с които да ме унижава.
Прибрах се у дома плачейки,
разстроена
и умолявах нашите да ме изпратят обратно в Ню Йорк
или в някой манастир.
Не исках да се връщам отново в онова училище. В никакъв случай.
Родителите ми ме изслушаха
и казаха, че ще проверят въпроса с епископа в Ню Йорк,
но трябва да продължа да ходя всеки ден, за да нямам проблеми с отсъствието,
когато ме прехвърлят в девети клас в Статън-Айлънд.
Всичко това беше преди имейлите и мобилните телефони,
така че през следващите няколко седмици
уж се обменяха писма между епархиите на Манхатън
и Маями
и с Ватикана
и всеки ден аз отивах на училище с рев и се прибирах с рев,
при което майка ми ми предаваше отговора на някой кардинал или владика
"Да продължава да ходи на училище, докато ѝ намерим място."
Била съм доста наивна.
(Смях)
И така, след около две седмици, един ден, докато чаках училищния автобус,
се запознах с момиче на име Деби,
а тя ме запозна със своите приятели.
Те станаха и мои приятели
и ами, Папата остана на заден план.
(Смях)
Започнах да се успокоявам и да свиквам.
Към изучаването на тревожността при децата през последните тридесет години
бях подтикната донякъде от желанието да разбера себе си.
И научих много.
При младите хора тревожността е най-често срещаното психично разстройство.
Тези разстройства се проявяват рано, до четири годишна възраст,
а след съзряването един на всеки 12 младежи е със сериозно
увредена способност да функционира у дома, в училище и сред връстниците си.
Тези деца са толкова изплашени,
притеснени,
в буквален физически дискомфорт поради своето безпокойство,
че им е трудно да задържат вниманието си в час,
да се отпуснат и забавляват,
да създават приятелства
и да правят всички неща, които децата би трябвало да правят.
Тревожността може да ги направи нещастни,
а родителите са в центъра на събитията, наблюдавайки нещастието на детето си.
Срещайки все повече и повече деца с безпокойство в хода на работата си,
трябваше да се върна към моите родители и да им задам няколко въпроса.
"Защо ме държахте насила,
когато бях толкова ужасена от инжекциите
и ме принуждавахте да ги изтърпя?
И защо ми пробутвахте тези истории, за да ме накарате да ходя на училище,
след като бях толкова притеснена да не ме унижат отново?"
Те казаха: "Сърцата ни се късаха за теб всеки път,
но знаехме, че това са неща, които ти просто трябва да направиш.
Налагаше са да рискуваме да се разстроиш,
докато чакахме да свикнеш със ситуацията
с времето и с натрупването на опит.
Ти трябваше да бъдеш ваксинирана.
Трябваше да ходиш на училище."
Въпреки че родителите ми са нямали представа,
те са правили много повече от това да ме предпазят от шарка.
Те са ме предпазили от доживотно тревожно разстройство.
Прекомерната тревожност при малкото дете е като супер-вирус --
заразна е и дори се мултиплицира,
до такава степен, че много от младежите, които срещам,
идват с няколко състояния на безпокойство протичащи едновременно.
Например, имат конкретна фобия,
плюс тревожност от раздяла, плюс социална тревожност наведнъж.
Ако не се работи върху нея,
тревожността в ранна детска възраст може да доведе по-късно до депресия.
Може да допринесе и за употребата на субстанции или за самоубийство.
Моите родители не са били терапевти.
Не са разбирали от психология.
Това което са знаели е, че макар и много неприятни за мен,
тези състояния са били безвредни.
Моята прекомерна тревожност би ме наранила повече в дългосрочен план,
ако те ми бяха позволили да избегна тези ситуации
без да се науча, как да се справям в подобни трудни моменти.
Накратко, мама и татко са прилагали своята домашна версия
на експозиционна терапия,
която е централният и основен компонент
на когнитивно-поведенческото лечение при тревожни състояния.
С колегите ми проведохме най-голямото рандомизирано контролирано изпитване
на терапии за тревожност при деца на възраст от седем до 17 години.
Фокусирана върху деца, когнитивно- поведенческата експозиционна терапия,
т.е. медикаменти със селективни инхибитори на обратно захващане на серотонина,
се оказа ефективна при 60 процента от лекуваните младежи.
А комбинациите между тях помагат на 80 процента от децата за три месеца.
Всичко това е добра новина.
И ако продължават да приемат медикаментите
или се провеждат ежемесечни експозиционни терапии, както направихме ние,
те можеха да се чувстват добре дори повече от година.
Въпреки това, когато терапевтичното проучване приключи,
се върнахме при участниците и проведохме проследяващо проучване
и установихме рецидивиращи състояния при много от децата след време.
Въпреки че прилагахме най-добрите и доказани терапии,
установихме също, че около 40 процента от децата с тревожност
са продължили да страдат от състоянието си през цялото време.
Разсъждавахме много над тези резултати.
Какво пропускахме?
Предположихме, че тъй като фокусираме
интервенцията само върху децата,
може би съществуват важни фактори при родителите
и трябва да включим и тях в терапията.
Проучванията от моята лаборатория и от други колеги по света
показаха една постоянна тенденция:
добронамерените родители често биват неволно въвлечени
в цикъла на тревожността.
Те се предават и отстъпват прекалено често пред децата си,
с което им позволяват да избягат от трудните ситуации.
Искам да си представите следното:
Детето ви се прибира у дома при вас, обляно в сълзи.
То е на пет или шест годишна възраст.
"Никой в училище не ме харесва! Тези деца са злобни.
Никой не си играе с мен."
Как се чувствате, когато детето ви е толкова разстроено?
Какво правите?
Естественият родителски инстинкт е да успокоите това дете, да го утешите,
да го предпазите и да поправите положението.
Да помолите учителката да се намеси или да уговорите с родителите разни игри
може да е подходящо, когато детето е на пет.
Но какво правите, ако детето ви се прибира плачейки ден след ден?
Пак ли ще поправите положението, когато то е на осем, на 10, на 14?
Докато децата порастват,
те неизменно ще попадат в сложни ситуации:
гости с преспиване, изпитване на дъската,
трудно или изненадващо контролно,
ще се борят за място в отбора или в училищната театрална постановка,
конфликти с връстници ...
Всички тези ситуации включват рискове:
риск да не се справят добре, да не получат каквото искат,
риск да направят грешки
или да се изложат.
Децата с тревожно разстройство,
които не поемат рискове и не се ангажират,
така и не се научават, как да се справят с подобни ситуации.
Нали така?
Понеже уменията се развиват чрез експозиция във времето,
когато децата се излагат непрекъснато на ежедневни ситуации:
умения за самоутеха
или способността да се успокояват сами, когато са разстроени;
умения за разрешаване на проблеми,
включително способността да разрешават конфликти с другите;
отлагане на удовлетворението
или способността да полагаш продължителни усилия,
въпреки че трябва да изчакаш доста дълго, за да видиш какво ще стане.
Тези и много други умения се развиват у децата,
които поемат рискове и се ангажират.
Така се оформя и самоувереността,
която, простичко казано, е вярата в себе си,
че умееш да се справяш със сложни ситуации.
Децата с тревожно разстройство, които избягват тези ситуации
и карат други хора да ги изпълняват вместо тях,
стават все по-тревожни впоследствие,
а същевременно и по неуверени в себе си.
За разлика от връстниците им, които не страдат от безпокойство,
те започват да вярват, че са неспособни да се справят с тези ситуации.
Те смятат, че имат нужда от някого, някой като техните родители,
който да върши неща вместо тях.
Сега, докато естественият родителски инстинкт е да утеши и предпази,
да успокои детето,
още през 1930 г. психиатърът Алфред Адлер
предупреждава родителите,
че можем да обичаме детето, колкото си искаме,
но не бива да го правим зависимо.
Той съветва родителите да започнат да учат децата си от самото начало
да бъдат самостоятелни.
Той предупреждава също, че ако децата останат с впечатлението,
че родителите им си нямат друга работа, освен да бъдат на тяхно разположение,
те ще придобият погрешна представа за любовта.
Децата, които страдат от безпокойство в наши дни също порастват
и непрекъснато звънят на родителите си
или им изпращат притеснени съобщения по всяко време на денонощието.
Така че ако децата с тревожност не научат подходящите механизми докато са малки,
какво става с тях, когато пораснат?
Аз водя групи за родители на младежи с тревожни разстройства.
Тези младежи са на възраст между 18 и 28 години.
Повечето от тях живеят вкъщи
и зависят от родителите си.
Много от тях може да са посещавали училище или колеж.
Някои са завършили.
Почти всички не работят,
а само стоят у дома и не вършат почти нищо.
Те нямат смислени отношения с другите
и са много, много зависими от родителите си
за всякакви неща, които те вършат вместо тях.
Родителите им продължават да им уговарят часовете за лекар.
Звънят на старите приятели на децата си и ги молят да дойдат на гости.
Перат дрехите на децата си и им готвят.
И се намират в голям конфликт с тези свои младежи,
понеже тревожността им се е развила, но младостта не.
Тези родители изпитват огромна вина,
последвана от възмущение
и още вина.
Добре. Какво ще кажете за малко добри новини?
Ако родителите и ключовите фигури в живота на децата
могат да им помогнат да се изправят срещу своите страхове
и да се научат да разрешават проблемите,
тогава е по-вероятно тези деца да развият
собствени вътрешни механизми за управление на своята тревожност.
Ние учим родителите днес да се замислят в дадения момент
и да преценят реакцията си спрямо тревожността на детето.
Казваме им:
"Погледнете ситуацията и се запитайте - Какво включва тази ситуация?
До каква степен тя заплашва детето ми?
И какво в крайна сметка искаме то да научи от нея?"
Сега, естествено, че искаме родителите да слушат много внимателно,
защото ако детето е подложено на сериозен тормоз или е в опасно положение,
ние искаме родителите да се намесят,
задължително.
Но в типичните, ежедневни ситуации предизвикващи тревожност
родителите са най-полезни за децата си,
ако запазят спокойствие и проявят разбиране и съчувствие,
ако потвърдят чувствата на детето,
но после му помогнат
да планира начина, по който то да преодолее положението.
И тогава -- това е ключовият момент --
детето всъщност да се справи със ситуацията самостоятелно.
Разбира се, че сърцето ни се къса, когато гледаме детето да страда,
както родителите ми ми казаха години по-късно.
Когато видите че детето ви страда,
но смятате, че можете да връхлетите и да го спасите от тази болка,
това е всичко, нали?
Това е което искаме да направим.
Но без значение дали сме деца или възрастни,
прекомерната тревожност ни кара да надценяваме риска и стреса
и да подценяваме своите способности да се справим.
Знаем, че многократното излагане на това, което ни плаши, отслабва тревожността,
а същевременно изгражда ресурси и издръжливост.
Моите родители бяха напипали нещо.
Днешните хипер тревожни младежи не получават реална помощ,
когато родителите им са прекалено закрилящи.
Спокойствието и увереността не са просто емоции.
Това са умения за преодоляване, които и родители и деца трябва да усвоят.
Благодаря ви.
(Аплодисменти)
Quan era petita, tenia moltes pors.
Por als llamps, als insectes,
als sorolls forts i a la gent disfressada.
A més, tenia dues altres fòbies més greus:
als metges i a les injeccions.
Quan intentava escapar del metge de família,
em tornava tan físicament agressiva
que em va donar una bufetada per atordir-me.
Tenia sis anys.
La meva reacció era "lluitar o fugir",
i per posar-me una simple vacuna, m'havien d'aguantar tres o quatre adults,
els meus pares inclosos.
Més endavant, ens vam mudar de Nova York a Florida
just quan jo havia de començar l'institut,
i ser la nova alumna en una escola parroquial,
sense conèixer ningú
i preocupada per adaptar-me,
en el meu primer dia d'escola,
una professora en passar llista va dir: "Anne Marie Albano",
i jo vaig respondre: "Aquí!" [accent d'Staten Island]
Ella va riure i va dir: "Oh, bonica, aixeca't.
Digues D-O-G."
I jo vaig dir: "Dog?" [accent d'Staten Island]
I la classe va esclatar a riure juntament amb la professora.
Així va continuar,
perquè tenía moltes més paraules amb les que humiliar-me.
Vaig tornar a casa sanglotant,
consternada
i suplicant tornar a Nova York
o que em portéssin a un convent.
No volia tornar a aquella escola. De cap manera.
Els meus pares em van escoltar
i em van dir que parlarien amb el monsenyor de Nova York,
però que havia de seguir anant a escola, per no perdre el registre d'assistència
per poder transferir-me a novè curs a Staten Island.
Tot això va ser abans dels e-mails i els telèfons mòvils,
així que durant les setmanes següents,
suposadament, s'enviaven cartes entre l'arxidiòcesi de Manhattan
i la de Miami
i al Vaticà,
i cada dia, jo anava a escola plorant i tornava a casa plorant,
i la meva mare em donava notícies d'algun cardenal o bisbe
que deien "que segueixi anant a escola mentre li busquem plaça".
Oi que era ingènua?
[Rialles]
Bé, després de dues setmanes, un dia, mentre esperava l'autobús escolar,
vaig conèixer una altra nena, la Debbie,
i ella em va presentar les seves amigues.
Que es van convertir també en les meves,
i bé, ja no necessitava el Papa.
[Rialles]
Vaig començar a calmar-me i adaptar-me.
Que hagi passat els darrers trenta anys estudiant l'ansietat en nens
deriva en part de la meva pròpia recerca d'autoconeixement.
I he après molt.
En joves i nens, l'ansietat és la condició psicològica més comuna.
Aquests trastorns començen aviat, als quatre anys,
i a l'adolescència, un de cada dotze joves té una severa discapacitat
en el seu comportament a casa, a l'escola i amb els companys.
Aquests nens estàn molt espantats,
preocupats,
literalment físicament incòmodes, a causa de l'ansietat que pateixen.
És difícil per a ells prestar atenció a l'escola,
relaxar-se i disfrutar,
fer amics
i fer tot allò que els nens haurien de fer.
L'ansietat pot crear misèria per al nen,
i els pares són a primera fila presenciant l'angoixa dels seus fills.
A mesura que coneixia més nens amb ansietat degut a la meva feina,
vaig haver d'acudir als meus pares i fer-los un parell de preguntes.
"Per què em retenieu
quan em feien tanta por les injeccions
i em forçàveu a posar-me-les?
I per què inventàveu tantes històries per fer-me anar a escola
quan jo estava tan preocupada de que em fessin passar vergonya?"
Em van dir: "Se'ns trencava el cor cada cop,
però sabíem que aquestes eren les coses que havies de fer.
Ens havíem d'arriscar a que et molestessis
mentre esperàvem a que t'acostumessis a la situació
amb el pas del temps i l'experiència.
T'havies de vacunar.
Havies d'anar a l'escola."
Poc sabien els meus pares que
no només m'estaven vacunant del xarrampió.
També m'estaven vacunant d'una vida de transtorns d'ansietat.
Un excés d'ansietat en un nen petit és com un superbacteri
infecciós, i que es multiplica,
de tal manera que la majoria de joves que veig
venen amb més d'una condició d'ansietat alhora.
Per exemple, tenen una fòbia específica
i a més ansietat per separació i ansietat social, tot alhora.
Si no es tracta,
l'ansietat en infants pot derivar a una depressió en l'adolescència.
També pot contribuir a l'abús de substàncies i al suicidi.
Els meus pares no eren psicòlegs.
No coneixien cap psicòleg.
Només sabien que aquelles situacions podien ser incòmodes per mi,
però no perjudicials.
La meva excessiva ansietat sí que hauria estat més perjudicial a la llarga
si m'haguessin deixat evitar i escapar aquestes situacions
i no hagués après a tolerar una angoixa ocasional.
En essència, els meus pares estaven fent la seva propia versió
de teràpia d'exposició,
que és el component central i clau
del tractaments cognitivo-conductuals per l'ansietat.
Junt amb els meus companys vam dur a terme un gran estudi controlat i aleatoritzat
dels tractaments per l'ansietat en nens entre 7 i 17 anys.
Vam descobrir que la teràpia cognitivo-conductual centrada en nens
o la medicació que conté inhibidors selectius de la recaptació de serotonina
són eficaços en el 60% dels joves tractats.
I una combinació de totes dues opcions fa que un 80% dels nens millori en 3 mesos.
Tot són bones notícies.
I si mantenen la medicació
o fan una teràpia cognitivo-conductual mensual, com vam fer durant l'estudi,
podrien estar bé fins a un any sencer.
Tanmateix, quan va acabar aquest estudi,
vam fer un estudi de seguiment als participants,
i vam descobrir que molts dels nens van recaure amb el pas del temps.
A més, malgrat els millors tractaments basats en l'evidència,
també vam descobrir que un 40% dels nens amb ansietat
seguien malalts amb el pas del temps.
Hem reflexionat molt sobre els resultats.
Què se'ns escapava?
Hem hipotitzat que, com que ens centràvem
en una intervenció focalitzada en nens,
potser seria important adreçar-se als pares
i implicar-los també en el tractament.
Els meus estudis i els de companys arreu del món
han demostrat una tendència constant:
els pares amb bones intencions sovint s'involucren involuntàriament
en el cicle de l'ansietat.
Es rendeixen, i donen massa comoditats als seus fills,
i els deixen escapar de situacions complicades.
Vull que ho mireu d'aquesta forma:
El vostre fill arriba a casa i us va a buscar plorant.
Tenen uns cinc o sis anys.
"A l'escola no agrado a ningú! Els nens són dolents.
Ningú vol jugar amb mi."
Com us sentiríeu en veure el vostre fill tan disgustat?
Com reaccionaríeu?
L'instint parental natural és consolar el nen, tranqulitzar-lo,
protegir-lo i arreglar la situació.
Trucar al mestre perquè intervingui o als altres pares per organitzar quedades,
pot servir quan tenen cinc anys.
Però què fas si el teu fill segueix arribant a casa plorant cada dia?
Segueixes arreglant-ho quan tenen 8, 10 o 14 anys?
Els nens, a mesura que creixen,
es trobaran invebitablement amb situacions que els desafiaran:
festes de pijames, exàmens orals,
un difícil exàmen sorpresa,
intentar entrar a un equip d'esport o obtenir un paper en l'obra de teatre,
conflictes amb els companys...
Totes aquestes situacions comporten algún risc:
risc a no fer-ho prou bé, a no obtenir el que volen,
risc a cometre errors,
risc a sentir-se avergonyit.
Pels nens amb ansietat
que no prenen riscs i no s'involucren,
no aprenen a apanyar-se-les en aquesta mena de situacions.
Oi?
Perquè les habilitats es desenvolupen amb l'exposició amb el temps
una exposició repetida a les situacions quotidianes que es troben els nens:
l'habilitat d'auto-tranquilitzar-se,
o l'habilitat de calmar-se ells mateixos quan estan disgustats;
habilitats per resoldre problemes,
incloent l'habilitat de resoldre conflictes amb els altres;
la gratificació a llarg termini,
o l'habilitat de seguir esforçant-se
tot i haver d'esperar un temps per tal de veure què passarà.
Aquestes i moltes altres habilitats es desenvolupen en nens
que prenen riscos i s'involucren.
I així és com l'autoeficàcia pren forma,
que, simplement, és la creença en un mateix
de poder superar situacions difícils.
Els nens amb ansietat que escapen i eviten aquestes situacions
i que fan que els altres facin les coses per ells,
cada vegada tenen més i més ansietat amb el temps
i menys confiança en ells mateixos.
Al contrari que els seus companys que no pateixen ansietat,
arriben a creure que són incapaços de gestionar aquestes situacions.
Pensen que necessiten algú, algú com els seus pares,
que faci les coses per ells.
Ara bé, mentre l'instint parental natural és el de consolar, protegir
i tranquil·litzar els fills,
l'any 1930, el psicòleg Alfred Alder
ja havia advertit als pares
de que podem estimar un fill tan com vulguem,
però no hem de fer que sigui dependent.
Va aconsellar als pares que comencessin a entrenar els nens des de ben petits
a dependre d'ells mateixos.
També va advertir de que si els nens tenen la impressió
que els seus pares no tenen res millor a fer que estar a la seva disposició,
obtindrien una falsa idea de l'amor.
Els nens amb ansietat d'avui en dia,
sempre truquen als seus pares
o els escriuen missatges angoixats a qualsevol hora del dia.
Si els nens amb ansietat no aprenen mecanismes d'afrontament de petits,
què els passa quan creixen?
Organitzo grups per pares de joves adults amb trastorns d'ansietat.
Joves d'entre 18 i 28 anys.
La majoria viuen a casa,
i depenen dels seus pares.
Molts d'ells han anat a l'escola i a la universitat.
Alguns s'han graduat.
Gairebé tots no treballen,
són a casa i no fan gairebé res.
No tenen relacions profundes amb els altres,
i depenen molt i molt de que els seus pares
facin tota mena de coses per ells.
Els pares encara demanen cites mèdiques per ells.
Truquen antics amics dels seus fills i els supliquen que els visitin.
Els fan la bugada i cuinen per ells.
I tenen grans conflictes amb els seus joves adults,
perquè l'ansietat ha prosperat, però el jove no.
Aquests pares tenen un sentiment de culpa enorme,
i rancor,
i encara més culpa.
D'acord, i si parlem de bones notícies?
Si els pares i figures clau en la vida d'un nen
el poden ajudar i guiar a l'hora d'afrontar-se a les seves pors
i a aprendre a resoldre problemes,
llavors és molt més probable que el nen desenvolupi
els seus propis mecanismes interns d'afrontament per gestionar l'ansietat.
Ara ensenyem als pares a ser conscients en un moment concret
i a pensar en la seva reacció a l'ansietat del fill.
Els diem:
"Observeu la situació i pregunteu-vos: 'Quina situació és aquesta?
Com n'és d'amenaçant per al meu fill?
I al final què vull que el meu fill aprengui d'aquesta situació?'"
Evidentment, volem que els pares escoltin molt atentament,
perquè si a un nen l'assetgen a l'escola o li fan mal d'alguna manera,
volem que els pares hi intervinguin,
per descomptat.
Però en situacions quotidianes que provoquen ansietat,
els pares poden ajudar molt més al seu fill
si es mantenen tranquils, objectius i afectuosos,
si validen els sentiments del nen
però després l'ajuden,
si l'ajuden a planificar com poden gestionar la situació.
I llavors, i això és clau,
deixar de debò que el nen s'enfronti a aquesta situació tot sol.
És clar que trenca el cor veure un nen que pateix,
com em van dir a mi els meus pares anys més tard.
Quan veus patir el teu fill
però penses que podries interposar-te i salvar-los del patiment,
això ho és tot, oi?
És el que volem fer.
Però tan si som joves o grans,
un excés d'ansietat ens porta a sobreestimar els riscos i les dificultats
i a subestimar les nostres habilitats d'afrontar-nos-hi.
Sabem que una exposició repetida a allò que ens fa por debilita l'ansietat,
alhora que ajuda a desenvolupar recursos i resistència.
Els meus pares tenien raó.
Avui en dia, als joves amb tanta ansietat no els ajuda
tenir uns pares excessivament protectors.
La tranquil·litat i la confiança no són només emocions.
Són habilitats d'afrontament que tant pares com nens poden aprendre.
Moltes gràcies.
(Aplaudiments)
بە منداڵی، چەندین ترسم هەبوو.
ئەترسام لە هەورەتریشقە، مێرووەکان،
دەنگی بەرز و کۆستمی کەسایەتییە تەلەفزیۆنییەکان.
هەروەها دوو فۆبیای زۆر قورسم هەبوو
لە پزیشکەکان و لە دەرزی.
لەکاتی پەلەقاژێما بۆ دەرچوون لەدەستی پزیشکی خێزانەکەمان،
ئەوەنە لەڕووی جەستەییەوە ململانێم ئەکرد
ئەبوو زلەیەکم پیاکێشێت بۆ ئەوەی بموەستێنێت.
شەش ساڵ بووم.
ئەوکاتە بەس شەڕکردن یان ڕاکردن بووم، و
گرتنم بۆ لێدانی یەک کوتان سێ بۆ چوار کەسی گەورەی ئەویست،
بە دایک و باوکمەوە.
دواتر، خێزانەکەمان لە نیو یۆرکەوە گواستییەوە بۆ فلۆریدا
ئەوکاتەی تازە دەستم ئەکرد بە خوێندنی ئامادەیی، و
بوونم وەک مناڵێکی تازە لە قوتابخانە کڵێسەییەکە،
کەسم نەئەناسی و
ئەترسام لەوەی بگونجێم لەوێ،
لە یەکەم ڕۆژی قوتابخانەما،
مامۆستایەک هات و وتی "ئانی ماری ئالبانۆ،"
منیش وەڵامم یایەوە، "لێرەم!"
پێکەنی و وتی، "ئاه خۆشەویستم، هەستە.
بڵێ دی ئۆ جۆ."
منیش وەڵامم یایەوە، "دۆگ؟"
هەموو پۆلەکە لەگەڵ مامۆستاکەیا کەوتنە پێکەنین.
ئاوا بەرەوام بوو،
چونکە چەندین وشەی تری هەبوو شەرمەزارم بکات پێی.
بە گریانەوە چوومەوە ماڵەوە،
شڵەژابووم و
ئەپاڕامەوە بمنێرنەوە نیو یۆرک
یان خانەی ڕەبەنەکان.
نەمئەویست جارێکی تر بگەڕێمەوە ئەو قوتابخانەیە. مەحاڵ بوو.
دایک و باوکم گوێیان گرت و
پێیان وتم کە لەگەڵ مۆنسیگنۆرەکەی نیو یۆرک لێی ئەکۆڵنەوە،
بەڵام ئەبێت هەموو ڕۆژێک بڕۆم بۆ ئەوەی تۆماری ئامادەبوونەکەم هەبێت
بۆ گواستنەوە بۆ پۆلی نۆ لەسەر دوورگەی ستاتین.
هەموو ئەمە پێش هاتنی ئیمەیڵ و مۆبایل بوو،
بۆیە بەدرێژایی چەند هەفتەی دواتر،
گوایە کە ئاڵوگۆڕی نامە ئەکرا لەنێوان کڵێسای شارەکانی مانهاتن و
میامی و
لەگەڵ ڤاتیکان، و
منیش هەموو ڕۆژێک بە گریانەوە ئەڕۆشتم بۆ قوتابخانە و بە گریانەوە ئەهاتمەوە،
دایکیشم ئەهات و هەواڵی نوێی کاردیناڵێک یان سەرۆک قەشەیەکی ئەیامێ
بۆ ئەوەی "بەردەوام بم لە ڕۆشتن بۆ قوتابخانە هەتا شوێنێکی بۆ ئەدۆزینەوە."
ساویلکە بووم یان چی؟
(پێکەنین)
دوای دوو هەفتە، ڕۆژێک، ئەوکاتەی چاوەڕێم ئەکرد بۆ پاسی قوتابخانە،
چاوم بە کچێک کەوت بەناوی دێبی، و
بە هاوڕێکانی خۆی ناساندم. و
بوون بە هاوڕێم، و
ئیتر پاپا هەر باسیش نەما.
(پێکەنین)
ئیتر هێمن بوومەوە و جێگیر بووم.
خوێندنی سی ساڵی ڕابردووم لەبارەی دڵەڕاوکێ لە منداڵاندا
بەشێکی لە گەڕانمەوە بۆ تێگەشتن لە خود سەرچاوەی گرتووە.
زۆر شتیش فێربووم.
بۆ زۆربەی گەنجەکان، دڵەڕاوکێی باوترین گرفتی دەروونی منداڵییە.
ئەم گرفتانە زوو دەستپێئەکەن، لە چوار ساڵییەوە، و
هەتا هەرزەکاری، لە دوانزە کەس یەکێکیان گرفتەکەی زۆر قورسە
بەجۆرێک ژیانیان پەک ئەخات لە ماڵەوە، لە قوتابخانە و لەگەڵ هاوڕێکانیان.
ئەم منداڵانە زۆر ئەترسن،
نیگەرانن،
لەڕووی جەستەییەوە نائاسوودەن بەهۆی دڵەڕاوکێیانەوە.
قورسە بۆیان سەرنج بەن لە قوتابخانەیا،
پشوو بەن و خۆشی ببینن،
هاوڕێ پێکبێنن و
هەموو ئەو شتانە ببینن کە منداڵان پێویستە بیکەن.
دڵەڕاوکێ ئەکرێت خەمباری دروستکات بۆ منداڵان، و
دایکان و باوکان لە هێڵی پێشەوەن بۆ هەستکردن بە نائاسوودەیی منداڵەکەیان.
لەگەڵ ئەوەی چاوم بە منداڵی زیاتر و زیاتر کەوت لە کارەکەما کە دڵەڕاوکێیان هەبوو،
ئەبوو بگەڕێمەوە لای دایکم و باوکم و دوو پرسیاری تریشیان لێبکەم.
"بۆچی بەزۆر گرتبووتانم
کاتێک ئەوەنە ئەترسام لەوەی دەرزیم لێبدرێت و
بەزۆر لێتان ئەیام؟ و
بۆچی ئەم هەموو چیرۆکە گەورەیەتان بۆ ئەگێڕامەوە هەتا بچم بۆ قوتابخانە
لەکاتێکا ئەوەنە ئەترسام لەوەی جارێکی تر تەریق بکرێمەوە؟"
وتیان، "هەموو جارێک بەو کارانە دڵی خۆمان ئەشکا،
بەڵام ئەمانزانی ئەمانە ئەو شتانە بوون کە پێویست بوو بیانکەیت.
ئەبوو بکەوینە بەر مەترسی ئەوەی کە بێزار بیت
لەکاتێکا چاوەڕێت بکەین بگونجێیت لەگەڵ بارودۆخەکە
بە کات و ئەزموونی زیاتر.
ئەبوو کووتانت بۆ بکرێت.
ئەبوو بچیت بۆ قوتابخانە."
دایک و باوکم درکیان پێنەئەکرد،
بەڵام ئەوەی ئەیانکرد زیاتر بوو لەوەی بمکوتن دژی سورێژە.
بەڵکو ئەشیانکوتام دژی ژیانێک دژی گرفتەکانی دڵەڕاوکێ.
دڵەڕاوکێی زۆر لە منداڵاندا وەک ڤایرۆسی نەگریس وایە --
زۆر درمە، تەنانەت زیاش ئەکات،
بەجۆرێک زۆرێک لەوانەی ئەیانبینم
زیاتر لە یەک گرفتی دڵەڕاوکێیان هەیە لە یەک کاتدا هەیانە.
بۆ نموونە، فۆبیای دیاریکراویان هەیە
لەگەڵ دڵەڕاوکێ لەترسی جیابوونەوە هەروەها دڵەڕاوکێی کۆمەڵایەتی.
ئەگەر چارەسەر نەکرێت،
دڵەڕاوکێ لە سەرەتای منداڵیدا دەبێتە هۆی خەمۆکی لە هەرزەکارییا.
ئەکرێ ڕۆڵیش بگێڕێت لە بەکارهێنانی ماددەی هۆشبەر و هەوڵی خۆکووشتن.
دایک و باوکم چارەسەرکاری دەروونی نەبوون.
هیچ دەروونناسێکیان نەئەناسی.
تەنیا ئەوەیان ئەزانی کە ئەم بارودۆخانە لەوانەیە ناخۆش بووبێتن بۆم،
بەڵام زیانبەخش نەبوون.
دڵەڕاوکێ زیاد لەپێویستەکەم بەشێوەیەکی درێژخایەن زیاتر ئازاری ئەیام
ئەگەر بیانهێشتایە خۆم لەم بارودۆخانە بەدوور بگرم و ڕابکەم لێی و
فێری ئەوە نەبم چۆن جار جار بەرگەی ناخۆشی بگرم.
کەواتە لە کرۆکدا، دایکم و باوکم شێوازە کۆنەباوەکەی خۆیان ئەنجام ئەیا
لە چارەسەری بەرکەوتن،
کە پێکهاتەی سەرەکی و ناوەندییە
لە چارەسەری هۆشیاربوون بۆ ڕەفتار بۆ دڵەڕاوکێ.
خۆم و هاوپیشەکانم گەورەترین توێژینەوەی هەڕەمەکی کۆنترۆڵکراومان کرد
لەسەر چارەسەرەکانی دڵەڕاوکێ لە منداڵانی نێوان تەمەنی ٧ بۆ ١٧.
بۆمان دەرکەوت کە چارەسەری هۆشیاربوون بۆ ڕەفتاری بەرکەوتنی تایبەت بە منداڵ
یان چارەسەر بە دەرمانی ڕێگری هەڵگرتنەوەی سیرۆتۆنین
لە چارەسەرکردنی لەسەدا ٦٠ی گەنجەکاندا سەرکەوتووە.
ئەگەر پێکیشەوە بەکاربێن لە ماوەی سێ مانگدا لەسەدا ٨٠یان چاک دەکاتەوە.
ئەمە هەمووی هەواڵی باشە.
ئەگەر لەسەر دەرمانیش بمێننەوە
یان چارەسەری مانگانەی بەرکەوتن بکەن وەک چۆن بەدرێژایی توێژینەوەکەمان کردمان،
ئەکرێت بۆ ماوەی ساڵێکیش باشبن.
بەڵام، دوای تەواوبوونی ئەم توێژینەوەی چارەسەرە،
گەڕاینەوە بۆ توێژینەوەی بەدواداچوون لەسەر بەشداربووەکان، و
بۆمان دەرکەوت زۆرێک لەم مناڵانە بەتێپەڕبوونی کات وەک خۆیان لێیەتەوە.
سەرەڕای باشترین چارەسەرەکانی پشت بە بەڵگە بەستراو،
ئەوەشمان بۆ دەرکەوت کە بۆ نزیکەی لەسەدا ٤٠ی منداڵەکانی دڵەڕاوکێیانە،
بەدرێژایی ئەو کاتە بە نەخۆشی ماونەتەوە.
زۆرمان بیر لەم ئەنجامانە کردەوە.
چی هەبوو درکی پێنەکەین؟
گریمانەی ئەوەمان دانا لەبەر ئەوەی تەنیا تیشکمان خستۆتە سەر
چارەسەرکردنی منداڵەکە،
لەوانەیە شتێکی گرنگ هەبێت لەبارەی بەدەمەوەچوونی دایک و باوکەکەش و
بەشداریپێکردنی ئەوانیش لە چارەسەرەکەیا.
توێژینەوەکانی تاقیگەکەی خۆم و هاوپیشەکانم لە سەرانسەری جیهاندا
شتێکی باوی نیشانداوە:
دایک و باوکە نەرمەکان زیاتر بێ ئەوەی مەبەستیان بێت ئەکەونە ناو
سوڕی دڵەڕاوکێکەوە.
خۆیان ئەیەن بەدەستەوە، و چەندین جۆری ئاسانکاری بۆ مناڵەکانیان ئەکەن، و
ڕێگە ئەیەن مناڵەکانیان بێنە دەرەوە لە بارودۆخەکانی ململانێی تیایە.
ئەمەوێ بەم شێوەیە بیری لێکەنەوە:
مناڵەکەت بە گریانەوە یەتەوە ماڵەوە.
تەمەنی پێنج یان شەش ساڵ ئەبێت.
"کەس لە قوتابخانە خۆشی ناوێم! ئەم مناڵانە زۆر خراپن.
کەس یاریم لەگەڵ ناکات."
هەست بەچی ئەکەیت ئەگەر مناڵەکەت ئاوا بە بێتاقەتی ببینیت؟
چی ئەکەیت؟
غەریزە سرووشتییەکە ئەوە ئەبێت دڵنەوایی بەیتەوە، ئارامیان کەیتەوە،
بیانپارێزیت و دۆخەکە چاکەیتەوە.
قسەکردن لەگەڵ مامۆستاکە بۆ ئەوەی شتێک بکات یان دایک و باوکەکانی تر یاری ڕێ:خەن
ئەوە لە تەمەنی پێنج ساڵییا باشە.
بەڵام چی ئەکەیت ئەگەر هەموو ڕۆژێک مناڵەکەت بە گریانەوە بێتەوە؟
هێشتا لە تەمەنی هەشت، دە، چواردە ساڵیدا شتیان بۆ چاک ئەکەیتەوە؟
بۆ منداڵان، کاتێک پەرەئەستێنن،
بەردەوام ڕووبەڕووی بارودۆخی پڕ ململانێ ئەبنەوە:
زۆر خەوتن، ڕاپۆرتی دەمی،
تاقیکردنەوەیەکی قورس کە یەتە پێشەوە،
هەوڵدان بۆ تیمە وەرزشییەکان یان شوێنێک لە شانۆیی قوتابخانە،
پێکدادان لەگەڵ هاوپۆلەکان ...
هەموو ئەم بارودۆخانە مەترسی لەخۆ ئەگرێت:
مەترسی ئەوەی باش نەبیت، ئەوەیان دەستنەکەوێ کە ئەیانەوێت،
مەترسی ئەوەی هەڵە بکەن
یان تەریق بکرێنەوە.
بۆ مناڵەکانی دڵەڕاوکێیان هەیە
کە خۆیان ناخەنە بەر مەترسی
نازانن چۆن مامەڵە لەگەڵ ئەم جۆرە بارودۆخانەیا بکەن.
وانییە؟
چونکە شارەزایی بە بەرکەوتن بەدرێژایی کات پەرە ئەستێنێت،
بەرکەوتنی دووبارەبوو بۆ بارودۆخە ڕۆژانەکانی کە منداڵان تووشی ئەبنەوە:
شارەزایی خۆژیرکەرەوە
یان توانای ئارامکردنەوەی خود کاتێک بێتاقەت ئەبیت؛
شارەزایی چارەسەرکردنی کێشە،
بە شارەزاییشەوە بۆ چارەسەرکردنی پێکدادان لەگەڵ کەسانی تر؛
دواکەوتنی دڵخۆشبوون،
یان توانای بەردەوامیدان بە هەوڵەکان
سەرەڕای ئەو ڕاستیەی کە ئەبێت چاوەڕێکەیت بزانیت چی ڕووئەیات.
ئەمانە و چەندین جۆر شارەزایی تر پەرە ئەستێنن لە منداڵاندا
کە خۆیان ئەخەنە مەترسییەوە و ڕاناکەن.
خوود-کاریگەری شێوە وەرئەگرێت،
کە بە سادەیی بیڵێین، باوەڕکردنە بەخۆت
کە بتوانیت زاڵبیت بەسەر بارودۆخی پڕ ململانێدا.
بۆ منداڵەکانی دڵەڕاوکێیان هەیە کە خۆیان لەم بارودۆخانە بەدوور ئەگرن و
خەڵکی تر ئەهێنن کارەکانیان بۆ بکەن،
بەتێپەڕبوونی کات زیاتر و زیاتر ئەکەونە دڵەڕاوکێوە
لەکاتێکا کەمتر متمانە بەخۆیان ئەکەن.
جیاواز لە هاوتەمەنەکانیان کە بەدەست دڵەڕاوکێوە ناناڵێنن،
ئەگەنە ئەو باوەڕەی کە ناتوانن بەرگەی ئەم بارودۆخانە بگرن.
وا ئەزانن کە پێویستیان بە کەسێکە، کەسێکی وەک دایک و باوکیان،
بۆ ئەوەی کارەکانیان بۆ بکەن.
ئێستا، لەکاتێکا غەریزەی سرووشتی باوانی دڵنەواییدانەوە و پاراستن و
دڵنیاکردنەوەی منداڵەکانە،
ساڵی ١٩٣٠، نەخۆشی دەروونیناس ئەلفرێد ئادلەر
دایکان و باوکانی ئاگادارکردۆتەوە لەوەی
ئەتوانین چەندێکمان بوێت منداڵەکەمان خۆشبوێت،
بەڵام نابێت وا لەو مناڵە بکەین پشت بەخۆی نەبەستێ.
ئامۆژگاری کردووە دایکان و باوکان هەر لە سەرەتاوە ڕاهێنان بە مناڵەکانیان بکەن
بۆ ئەوەی بەسەر پێی خۆیانەوە بووەستن.
هەروەها ئاگاداریشی یاونەتێ ئەگەر منداڵان وا بیر بکەنەوە
کە باوانیان هیچ شتێکی باشتریان نییە بیکەن جگە لەوەی لە خزمەتی ئەوانا بن،
بیرۆکەیەکی هەڵە لەسەر خۆشەویستی وەرئەگرن.
بۆ منداڵەکانی دڵەڕاوکێیان هەیە لەم کات و تەمەنەیا،
هەمووکات دایک و باوکیان بانگ ئەکەن
یان نامەی داواکردنی بەدەمەوەچوون ئەنێرن لە هەموو کاتەکانی شەو و ڕۆژا.
کەواتە ئەگەر منداڵان کاتێک گەنجن فێری میکانیزمی خۆگونجاندنی گونجاو نەبن،
چی ڕووئەیات کاتێک گەورە ئەبن؟
چەن کۆمەڵێک باوانی گەنجەکانم لەلایە کە گرفتی دڵەڕاوکێیان هەیە.
ئەم گەنجانە تەمەنیان لەنێوان ١٨ بۆ ٢٨ ساڵدایە.
بەزۆری لە ماڵەوە ئەژین،
پشت بە دایک و باوکیان ئەبەستن.
لەوانەیە زۆرێکیان چووبێتن بۆ قوتابخانە و کۆلێژیش.
هەندێکیان تەواویان کردبێت.
زۆربەی زۆریان کار ناکەن،
تەنیا لە ماڵەوە ئەمێننەوە و هیچ شتێکی وا ناکەن.
هیچ پەیوەندییەکی واتادارییان نییە لەگەڵ کەسانی تردا، و
زۆر زۆر پشتبەستوون بە دایک و باوکیان
بۆ ئەوەی هەموو شتێکیان بۆ بکەن.
هێشتا دایک و باوکیان کاتی بینینی پزیشکەکانیشیان بۆ دائەنێن.
تەلەفون بۆ هاوڕێ کۆنەکانی منداڵەکانیان ئەکەن و لێیان ئەپاڕێنەوە سەردانیان بکەن.
جل بۆ مناڵەکانیان ئەشۆن و خواردنیان بۆ دروست ئەکەن.
لە پێکدادانێکی زۆریشان لەگەڵ گەنجە پێگەشتووەکانیان،
چونکە دڵەڕاوکێکەیان پێگەشتووە بەڵام گەنجەکەیان نەخێر.
ئەم دایکان و باوکانە هەستێکی زۆری خۆبەتاوانبارکردنیان هەیە،
بەڵام ئینجا ڕق لێبوونەوەش، و
دواتریش خۆتاوانبارکردنی زیاتر.
باشە، کەمێک هەواڵی خۆشیشتان پێچۆنە؟
ئەگەر دایکان و باوکان یان کەسە گرنگەکانی ژیانی مناڵەکە
بتوانن یارمەتی مناڵەکە بەن، هاوکاریان بکەن ڕووبەڕووی ترسەکانیان ببنەوە و
فێربن چۆن کێشەکان چارەسەر بکەن،
ئەوا ئەگەری زیاترە کە منداڵەکان پەرەبستێنن
بە میکانیزمی خۆگونجانی ناوەکی خۆیان بۆ مامەڵەکردن لەگەڵ دڵەڕاوکێکە.
ئێستا دایکان و باوکان فێر ئەکەین لەو ساتەیا ئاگادار بن و
بیر لە کاردانەوەی خۆیان بکەنەوە بۆ دڵەڕاوکێی مناڵەکەیان.
داوایان لێئەکەین،
"سەیری دۆخەکە بکە و بپرسە، ئەم بارودۆخە چییە؟
چەندێک مەترسی هەیە لەسەر مناڵەکەم؟
ئەمەوێ لە کۆتاییا چی لێوە فێربن؟"
ئێستا بێگومان ئەمانەوێ دایکان و باوکان زۆر باش گوێبگرن،
چونکە ئەگەر مناڵێک بەخراپی شەڕی پێبفرۆشرێت یان بکەوێتە بەر مەترسی،
پێویستە کاردانەوەیان هەبێت،
بەدڵنیاییەوە.
بەڵام لە بارودۆخە ڕۆژانەکانی ئەبنە هۆی دڵەڕاوکێ،
دایکان و باوکان ئەتوانن زۆر یارمەتیدەر بن بۆ مناڵەکانیان
ئەگەر بە هێمنی بمێننەوە و بە بایەخەوە سەیری بابەتەکە بکەن
وەک ئەوەی یارمەتی مناڵەکە بەن،
بەڵام یارمەتی منداڵەکەش بەن،
هاوکاریان بکەن لە پلاندانان بۆ ئەوەی چۆن ڕووبەڕووی دۆخەکە ببنەوە.
ئینجا -- ئەمە کلیلەکەیە --
ڕێگە بەیت منداڵەکە بۆ خۆی ڕووبەڕووی ئەو بارودۆخە ببێتەوە.
بێگومان، ئەوە جەرگ بڕە ببینیت مناڵێک بناڵێنێت،
وەک چۆن دایک و باوکم دوای چەندین ساڵ پێیان وتم.
کاتێک ئەبینی مناڵی خۆت ئەناڵێنێت
بەڵام بیر ئەکەیتەوە کە ئەتوانی بچیت و لە ئازارەکە ڕزگاریان بکەیت،
ئەوە هەموو شتێکە وانییە؟
خۆمان ئەمانەوێ ئەوە بکەین.
بەڵام ئەگەر گەنج بین یان پیر،
دڵەڕاوکێی زۆر ئەمانباتە سەر ئەوەی مەترسی و نائاسوودەیی بەرز بخەمڵێنین
لەکاتێکا بە کەم سەیری توانای خۆمان بکەین بۆ بەدەمەوەچوون.
ئەزانین کە بەرکەوتنی دووبارەوەبوو بۆ ئەوەی کە لێی ئەترسین دڵەڕاوکێ لاواز ئەکات،
لەکاتێکا تواناکان و خۆڕاگری بنیات ئەنێت.
دایک و باوکی من بەنیازی شتێک بوون.
گەنجەکانی ئەمڕۆ کە دڵەڕاوکێیەکی ئێجگار زۆریان هەیە یارمەتی نادرێن
لەلایەن دایکان و باوکانەکەی زیاد لەپێویست ئەیانپارێزن.
هێمنی و متمانەبەخۆبوون تەنیا هەست نین.
شارەزایی خۆگونجاندنن کە دایکان و باوکان و منداڵەکان ئەتوانن فێریبن.
زۆر سوپاس.
(چەپڵەلێدان)
Som barn, var jeg meget bange.
Jeg var bange for lyn, insekter,
høje lyde og udklædte personer.
Jeg havde også to meget alvorlige fobier
for læger og injektioner.
Da jeg kæmpede for at flygte fra vores familielæge,
ville jeg blive så fysisk kampklar
at han rent faktisk slog mig i ansigtet for at bedøve mig.
Jeg var 6 år gammel.
Jeg var "fight-or-flight" dengang,
og at holde mig nede for en enkelt vaccine tog tre eller fyre voksne,
inklusivt mine forældre.
Senere, flyttede vores familie fra New York til Florida
da jeg var ved at starte High School,
og at være den nye elev på en katolsk skole,
som ikke kender nogen
og er nervøs for at passe ind,
på den allerførste skoledag
en lærer laver navneopråb og siger "Anne Marie Albano",
for jeg svarer, [i en Staten Island accent]: "Her!"
Hun griner og siger, "Oh, sødt, stå op.
Sig H-U-N-D."
Og jeg svarer, [I en Staten Island accent] "Hund?"
Klassen bryder ud i grin sammen med læreren.
Og sådan fortsat det,
for hun havde mange flere ord at ydmyge mig med.
Jeg gik hjem grædende,
oprevet
og bad om at blive sendt hjem til New York
eller til et kloster.
Jeg ville ikke gå tilbage til den skole igen. Aldrig.
Mine forældre lyttede
Og fortalte mig at de ville undersøge med monseigneur i New York,
men at jeg skulle blive ved med at gå i skole så jeg havde nok fremmøde
til at skifte til niende klasse på Staten Island.
Alt dette var før email og mobiltelefoner,
så over de næste mange uger,
angiveligt, var der breve sendt mellem ærkebiskopdømmet af Manhattan
og Miami
og med Vatikanet,
og hver dag, gik jeg i skole grædende og kom hjem grædende,
og så ville min mor give mig en opdatering fra en kardinal eller biskop
som sagde "bliv ved med at gå i skole indtil vi finder en ny plads."
Var jeg naiv eller hvad?
(Griner)
Nå, efter et par uger, en dag, mens jeg ventede på skolebussen,
mødte jeg en pige som hed Debbie,
hun introducerede mig til hendes venner.
Og de blev til mine venner,
og så var Paven ude af kniben.
(Griner)
Jeg begyndte at slappe af og passe ind.
Mine sidste tre årtier med at studere angst i børn
stemmer tildels fra min egen søgen på selvforståelse.
Og jeg har lært meget.
For unge mennesker, angst den mest normale barndoms psykiatriske tilstand.
Disse problemer starter tidligt, omkring 4 år gammel,
og ved ungdomsalderen, 1 ud af 12 unge er alvorligt nedsat
i deres evne til at fungere derhjemme, i skolen og med vennerne.
Disse børn er så bange,
bekymret,
bogstaveligt talt fysisk utilpasse grundet deres angst.
Det er svært for dem at være opmærksomme i skolen,
slappe af og have det sjovt,
få nye venner
og gøre alle de ting som børn skulle gøre.
Angst kan skabe fortvivelse i barnet,
og forældrene er først til at vidne deres barn's pine.
Som jeg mødte flere og flere børn med angst gennem mit arbejde,
blev jeg nødt til at gå tilbage til min mor og far og stille dem nogle spørgsmål.
"Hvorfor holdte du mig nede
da jeg var så bange for at få indsprøjtninger
og tvang dem på mig?
Og hvorfor fortalte du mig de fortællinger for at få mig til at gå i skole
da jeg var så bekymret for at blive gjort til grin igen?"
De sagde, "Vores hjerter knuste for dig hver gang,
men vi vidste at de var ting du blev nødt til at gøre.
Vi måtte risikere at du blev ked af det
mens vi ventede på at du vænnede dig til situationen
med tid og med mere erfaring.
Du var nødt til at blive vaccineret.
Du blev nødt til at gå i skole."
Lidt vidste mine forældre,
men de gjorde mere end at inokulere mig fra mæslinger.
De var også ved at inkoluere mig fra en livstid af angstsygdomme.
Overdreven angst i et ungt barn er ligesom en superbakterie --
og smitsom, endda mangedoblende,
sådan at mange at de unge som jeg ser
kommer ind med mere end en angstsygdom forkommende på samme tid.
For eksempel, de har en specifik fobi
plus seperationsangst plus social angst lagt sammen.
Hvis det forbliver ubehandlet,
angst i tidlig barndom kan føre til depression i ungdommen.
Det kan også føre til misbrug og til selvmordstanker.
Mine forældre var ikke terapeuter.
De kendte ikke nogle psykologer.
Alt de vidste var at disse situationer var ubehagelige for mig,
men de var ikke skadelige.
Min overdrevne angst ville skade mig meget mere over længere tid
hvis de tillod mig at undgå og flygte fra de situationer
og ikke lære hvordan man tolerer lejlighedsvis pine.
Så essentielt, mor og far udførte deres hjemmelavet udgave
af eksponeringsterapi,
hvilket er den centrale og nøglekomponent
af kognitive adfærds- behandling af angst.
Mine kollegaer og jeg udførte den største lodtrækningstudie
af behandlingerne af angst hos børn i alderen 7 til 17.
Vi lærte at børne-fokuserede kognitive adfærd eksponeringsterapi
eller medicin med SSRI-præparater
er effektive for 60 procent af behandlede unge.
Og deres kombination hjælper 80 procent af børn indenfor 3 måneder.
Dette er godt nyt.
Og hvis de fortsætter med medicinen
eller udfører månedlige eksponeringsterapi som vi gjorde i længden af studiet,
kan de have det bedre i op til et år.
Men, efter dette behandlingsstudie endte,
tog vi tilbage og udførte en opfølgelsesstudie af vores deltagere,
og vi fandt at mange af disse børn havde haft tilbagefald siden.
Og, skønt de bedste evidensbaseret behandlinger,
fandt vi også at for omkring 40 procent af børnene med angst,
de var fortsat syge i tiden mellem studierne.
Vi tænkte meget over disse resultater.
Hvad havde vi glemt?
Vi lavede en hypotese om at fordi vi fokuserede
på kun børne-fokuseret intervention,
måske var der noget vigtigt i at henvende sig til forældrene
og involvere dem i behandlingerne også.
Studier fra mit eget laboratorium og fra kollegaer rundt om verden
har vist en konsekvent trend:
velmenende forældre er ofte uforvarende draget ind i
angstcyklussen.
De giver efter, og de laver for mange kompromisser for deres børn,
og de lader deres børn undgå udfordrende situationer.
Jeg vil have jer tænke på det sådan her:
Dit barn kommer hjem til dig grædende, i tåre.
De er 5 eller 6 år gamle.
"Ingen på skolen kan lide mig! Børnene er onde.
Ingen ville lege med mig."
Hvordan har du det når dit barn er så oprørt?
Hvad gør du?
Det naturlige forældre instinkt er at trøste barnet, berolige dem,
beskytte dem og fikse situationen.
Ringe til læreren for at gribe ind eller andre forældre for at lave legedage,
det er måske også når de er 5 år gamle.
Men hvad gør du hvis dit barn bliver ved med at komme hjem i tåre?
Fikser du stadig tingene for dem når de er 8, 10, 14 år gamle?
For børn, gennem deres udvikling,
kommer de uværgerligt til at møde nogle udfordrende situationer:
overnatninger, mundtlige opgaver,
en udfordrende og uventet test,
prøve på at komme på sportsholdet eller få en rolle i skolestykket,
konflikter med vennerne ...
Alle disse situationer involvere fare:
fare for at klare det dårligt, for ikke at få hvad de vil have,
fare for måske at lave fejl
eller blive ydmyget.
For børn med angst
som ikke tager chancer og engagerer sig,
de lærer ikke hvordan de skal håndtere disse typer situationer.
Ja?
Fordi evner udvikler sig med eksponering over tid,
gentaget eksponering til hverdagssituationer som børn møder:
selv-beroligende evner
eller evnen til at slappe af når man er oprørt;
problemløsnings evner,
inklusiv evnen til at løse konflikter med andre;
udsættelse af glæde,
eller evnen til at blive ved med at prøve
selvom du bliver nødt til at vente på resultatet.
Disse og mange andre evner udvikler sig i børn
som tager chancer og engagerer sig.
Og selvværd tager form,
hvilket, simpelt sagt, er at tro på sig selv
at man kan overkomme udfordrende situationer.
For børn med angst som flygter fra og undgår disse situationer
og for andre folk til at gøre det for dem,
de får mere og mere angst med tiden
og bliver mindre selvsikre.
I modsætningen til deres venner som ikke lider af angst,
de kommer til at tro at de ikke er i stand til at klare disse situationer.
De tror at de har bruge for nogen, nogen som deres forældre,
for at gøre tingene for dem.
Nu, mens det naturlige forældreinstinkt er at trøste og beskytte
og berolige børn,
i 1930, psykologen Alfred Adler
havde allerede advaret forældrene
at vi kan elsker vores børn lige så meget vi ønsker,
men vi må ikke gøre barnet afhængigt.
He rådgivede forældrene til at begynde at træne deres børn fra starten
til at stå på deres egne to fødder.
Han advarede også at hvis børnene får det indtryk
at deres forældre ikke har andet at lave end at være til deres rådighed,
ville de få en falsk ide om kærlighed.
For børn med angst, i denne tid,
de ringer altid til deres forældre
eller sender nødopkald i alle døgnets timer.
Så hvis børn med angst ikke lærer ordent- lige forsvarsmekanismer når de er unge,
hvad sker der så når de bliver voksne?
Jeg har en gruppe for forældre af unge voksne med angstsygdomme.
Disse unge er mellem 18 og 28 år gamle.
De lever for det meste hjemme,
afhængige af deres forældre.
Mange af dem har gået i skole eller på videregående uddannelser.
Nogle er gradueret.
Næsten alle har ikke et arbejde,
de er bare hjemme og laver ikke meget af noget.
De har ikke meningsfyldte forhold med andre,
og de er meget, meget afhængige af at deres forældre
ordner alle mulige ting for dem.
Deres forældre arrangerer stadig lægeaftaler for dem.
De ringer til deres gamle venner og beder dem om at komme på besøg.
De ordner deres vasketøj og laver mad til dem.
Og de har mange konflikter med deres voksne barn,
da angsten er blomstrede men barnet er ikke.
Disse forældre føler enormt meget skyld,
men så vrede,
og så mere skyld.
OK, hvad med nogle gode nyheder?
Hvis forældre og nøglepersoner i et barn's liv
kan hjælpe barnet, hjælpe dem med at konfrontere deres frygter
og lære at løse problemer,
så er det mere sandsynligt at barnet begynder at udvikle
deres egen indre håndteringsmekanismer for at håndtere deres angst.
Vi lærer forældre nu at være opmærksom i øjeblikket
og tænke over deres reaktioner til barnet's angst.
Vi spørger dem,
"Kig på situationen og spørg, "Hvad sker der i denne situation?
Hvor truende er det for mit barn?
Og hvad vil jeg i sidste ende have at de skal lære af det?"
Nu, selvfølgelig, vi vil have forældre til at lytte omhyggeligt,
fordi hvis barnet bliver alvorligt mobbet eller bliver skadet,
så skal forældrene blande sig,
absolut.
Men i typiske, hverdags, angst-fremkaldende situationer,
forældre kan hjælpe børnene bedst
hvis de forholder sig rolige, faktuelle og imødekommende,
hvis de validere barnets følelser
men så hjælper barnet,
hjælper dem med at finde ud af hvordan barnet skal klare situationen.
Og så -- dette er nøglen --
have barnet rent faktisk håndtere situationen selv.
Selvfølgelig er det hjerteskærende at se et barn lide,
som mine forældre fortalte mig flere år senere.
Når du ser dit barn lide
men du tænker at du kan komme ind og redde dem fra smerten,
det er alt, er det ikke?
Det er hvad vi gerne vil gøre.
Men uanset om vi er unge eller gamle,
overdreven angst lader os overvurdere risiko og nød
og vi undervuderer vores håndteringsevne.
Vi ved at gentaget eksponering til hvad vi frygter svækker angsten,
mens det bygger evner og modstandskraft.
Mine forældre havde gang i noget.
Idag's hyper-angste ungdom er ikke hjulpet
af overbeskyttende forældre.
Rolighed og selvsikkerhed er ikke kun følelser.
De er håndteringsevner som forældre og børn kan lære.
Mange tak.
(Bifald)
Als Kind hatte ich viele Ängste.
Ich hatte Angst vor Blitzen, Insekten,
lauten Geräuschen und Figuren in Kostümen.
Ich hatte auch zwei sehr starke Phobien:
vor Ärzten und Injektionen.
Wenn ich versuchte unserem Hausarzt zu entkommen,
wehrte ich mich so stark,
dass er mich tatsächlich ohrfeigte, um mich zu überraschen.
Ich war sechs Jahre alt.
Es gab für mich nur Kämpfen oder Fliehen.
Um mich für eine Impfung ruhig zu halten,
waren drei oder vier Erwachsene nötig, meine Eltern mit eingerechnet.
Später zog unsere Familie von New York nach Florida,
als ich gerade in die High School kam.
Als Neue an der Gemeindeschule,
die niemanden kannte
und unbedingt dazugehören wollte,
kam am aller ersten Tag
eine Lehrerin und rief: "Anne Marie Albano",
worauf ich antwortete: [in Staten Island Akzent] "Hier!"
Sie lacht und sagt: "Oh, Liebes, steh auf.
Sag D-O-G."
Ich antworte [in einem Staten Island Akzent]: "Dog?"
Die Klasse brach samt Lehrerin in schallendes Lachen aus.
Und so ging es weiter,
weil sie noch viel mehr Wörter hatte, mit denen sie mich demütigen konnte.
Ich ging weinend nach Hause.
Ich war aufgelöst
und bettelnd zurück nach New York zu können
oder in irgendein Frauenkloster.
Ich wollte keinesfalls in diese Schule zurück.
Mein Eltern hörten mir zu
und sagten sie würden mit dem Bischof in New York sprechen,
aber ich müsse jeden Tag hin, damit ich die Anwesenheitspflicht erfülle
und auf Staten Island in die neunte Klasse wechseln kann.
Das war alles noch vor Emails und Handys,
also wurden über die nächsten Wochen
angeblich Briefe verschickt zwischen den Erzdiözesen von Manhattan
und Miami
und dem Vatikan
und jeden Tag ging ich weinend zur Schule und kam weinend nach Hause,
worauf meine Mutter mir Neuigkeiten eines Kardinals oder Bischof brachte,
dass sie "mich in der Schule halten soll, während sie einen Platz für mich finden."
War ich naiv, oder was?
(Lachen)
Nach ein paar Wochen, als ich auf den Schulbus wartete,
traf ich ein Mädchen namens Debbie
und sie stellte mich ihren Freunden vor.
Und sie wurden meine Freunde
und der Papst war aus dem Schneider.
(Lachen)
Ich begann mich zu beruhigen und mich einzuleben.
Die letzten drei Jahrzehnte, in denen ich Angststörungen bei Kindern studiert habe,
kommen teilweise von meiner eigenen Suche nach Selbst-Verständnis.
Und ich habe viel gelernt.
Für junge Leute sind Angststörungen der häufigste psychiatrische Zustand.
Diese Störungen beginnen früh, im Alter von vier Jahren,
und einer von 12 Jugendlichen ist stark in seiner Fähigkeit beeinträchtigt,
zu Hause, in der Schule und mit Gleichaltrigen zu funktionieren.
Diese Kinder sind so verängstigt,
besorgt,
fühlen sich körperlich unwohl, wegen ihrer Angst.
Es ist schwierig für sie, in der Schule aufzupassen,
zu entspannen und Spaß zu haben,
Freunde zu finden
und all die Dinge zu tun, die Kinder tun sollten.
Angst kann Elend für das Kind bringen
und die Eltern sind die ersten Zeugen der Verzweiflung ihres Kindes.
Als ich mehr und mehr Kinder mit Angststörungen traf durch meine Arbeit,
musste ich zu meinen Eltern zurück und ihnen ein paar Fragen stellen.
"Warum habt ihr mich festgehalten,
als ich solche Angst vor Injektionen hatte,
und sie mir aufgezwungen?
Und warum habt ihr mir all diese Märchen erzählt, damit ich in die Schule gehe,
als ich solche Sorge hatte wieder bloßgestellt zu werden?"
Sie sagten: "Unsere Herzen brachen jedes Mal für dich,
aber wir wussten, es waren Dinge, die du tun musstest.
Wir mussten riskieren, dass du dich unwohl fühlst,
während wir warteten, dass du dich an die Situation gewöhnst,
mit der Zeit und mehr Erfahrung.
Du musstest geimpft werden.
Du musstest in die Schule."
Meine Eltern hatten ja keine Ahnung,
aber sie taten mehr als mich gegen die Masern zu impfen.
Sie impften mich gegen ein Leben mit einer Angststörung.
Übermäßige Angst ist wie ein Superbakterium in Kindern.
Es ist ansteckend, es vermehrt sich sogar so sehr,
dass viele der Kinder, die ich sehe,
mit mehr als nur einer Angststörung zur selben Zeit kommen.
Zum Beispiel haben sie eine spezifische Phobie
plus Trennungsangst, plus einer Sozialphobie.
Wenn sie unbehandelt bleiben,
können Angststörungen in der Kindheit zu Depressionen in der Adoleszenz führen.
Sie können auch zu Drogenmissbrauch und Suizid-Risiko führen.
Meine Eltern waren keine Therapeuten.
Sie kannten keine Psychologen.
Sie wussten nur, dass die Situationen für mich unangenehm sein könnten,
aber sie waren nicht schädlich.
Meine übermäßige Angst hätte mich auf Dauer mehr gefährdet,
wenn sie mich diese Situationen hätten vermeiden lassen,
anstatt zu lernen, wie ich den gelegentlichen Kummer tolerieren kann.
Grundsätzlich, hatten Mama und Papa ihre selbstgemachte Version
von Konfrontationstherapie,
welche der zentrale Bestandteil
für kognitive Verhaltenstherapie von Angststörungen ist.
Meine Kollegen und ich haben die größte randomisierte kontrollierte Studie
für Behandlungen von Angststörungen bei Kindern zwischen 7 und 17 durchführt.
Wir fanden heraus, dass kindorientierte kognitive Konfrontationstherapie
oder Medikamente mit einem selektiven Serotonin-Wiederaufnahmehemmer
für 60% der behandelten Jugendlichen effektiv ist.
Kombiniert helfen sie 80% der Kinder innerhalb von drei Monaten.
Das sind alles gute Nachrichten.
Wenn sie die Medikamente weiter nehmen,
oder monatliche Konfrontationstherapien, wie in der Studie, haben,
könnten für mindestens ein Jahr wohlauf sein.
Nach dem Ende der Behandlungsstudie
führten wir allerdings eine Folgestudie mit den Teilnehmern durch
und fanden heraus, dass viele dieser Kinder rückfällig wurden.
Trotz der besten evidenzbasierten Behandlungen,
fanden wir auch heraus, dass etwa 40% der Kinder mit Angststörung
über die Zeit weiterhin krank blieben.
Wir haben viel über diese Ergebnisse nachgedacht.
Was hatten wir übersehen?
Wir hatten die Hypothese, dass wir uns nur
auf Kinder-fokussierte Intervention konzentrierten,
obwohl es vielleicht wichtiger war, die Eltern mit anzusprechen
und sie in die Behandlung einzubeziehen.
Studien aus meinem Labor und von Kollegen weltweit
haben einen einheitlichen Trend gezeigt:
Eltern, die es gut meinen, werden oft ungewollt
Teil des Angst-Zyklus.
Sie geben nach, kommen ihrem Kind entgegen
und lassen ihr Kind den herausfordernden Situationen entkommen.
Stellen Sie sich vor:
Ihr Kind kommt weinend nach Hause, in Tränen aufgelöst.
Es ist 5 oder 6 Jahre alt.
"Niemand in der Schule mag mich! Diese Kinder sind so gemein!
Keiner wollte mit mir spielen."
Wie fühlt es sich an, sein Kind so verletzt zu sehen?
Was tun Sie?
Der natürliche Eltern-Instinkt ist das Kind zu trösten, es zu beruhigen,
es zu beschützen und die Situation zu verbessern.
Einen Lehrer anrufen, damit er eingreift, oder Eltern, um Verabredungen zu planen,
was im Alter von 5 Jahren vielleicht funktioniert.
Aber was tun, wenn das Kind Tag für Tag weinend nach Hause kommt?
Bringen Sie auch alles für es in Ordnung, wenn es 8, 10 oder 14 ist?
Kinder werden während ihres Aufwachsens
unweigerlich immer wieder herausfordernden Situationen begegnen:
Übernachtungen woanders, mündliche Präsentationen,
ein schwieriger Überraschungstest,
Aufnahmeprüfungen für eine Sport-Mannschaft oder das Schultheater,
Konflikte mit Gleichaltrigen ...
All diese Situationen bergen Risiken:
Das Risiko nicht gut genug zu sein, das nicht zu bekommen, was man will,
das Risiko, vielleicht einen Fehler zu machen
oder bloßgestellt zu werden.
Kinder mit Angststörungen,
die keine Risiken eingehen und sich nicht beteiligen,
lernen nicht, wie sie mit diesen Situationen umgehen können.
Nicht wahr?
Denn Fähigkeiten entwickeln sich durch Auseinandersetzung über die Zeit,
sich wiederholende Konfrontation, zu Situationen, die Kinder täglich erleben:
selbstberuhigende Fähigkeiten
oder sich selbst beruhigen zu können, nachdem man in Rage war;
Probleme zu lösen,
genauso die Fähigkeit, Konflikte mit anderen zu lösen;
Belohnungsaufschub,
oder sich weiter zu bemühen,
obwohl man auf das Ergebnis warten muss.
Diese und andere Fähigkeiten entwickeln sich in Kindern,
die Risiken eingehen und teilnehmen.
Und Selbstwirksamkeit nimmt Form an,
der Glaube an sich selbst,
dass man schwierige Situationen bewältigen kann.
Für Kinder mit Angststörungen, die Situationen vermeiden,
und andere Leute dazu bringen, sie für sie zu lösen,
werden mit der Zeit immer ängstlicher
und haben weniger Selbstvertrauen.
Im Gegensatz zu Kindern, die nicht unter Angststörungen leiden,
beginnen sie zu glauben, sie seien nicht fähig solche Situationen zu bewältigen.
Sie denken, sie brauchen jemanden, zum Beispiel ihre Eltern,
der Dinge für sie übernimmt.
Zwar ist der natürliche Instinkt, sein Kind zu trösten und beschützen,
es zu beschwichtigen,
jedoch hat schon in den 1930ern der Psychologe Alfred Adler
Eltern gewarnt,
dass sie ihr Kind so sehr lieben sollen, wie sie wollen,
aber sie dürfen das Kind nicht von sich abhängig machen.
Er gab den Rat, das Kind von Anfang an daran zu gewöhnen,
auf eigenen Beinen zu stehen.
Er warnte auch, dass wenn Kinder den Eindruck bekommen,
dass ihre Eltern nichts besseres zu tun haben, als für sie auf Abruf zu stehen,
würden sie ein falsches Verständnis für Liebe bekommen.
Kinder mit Angststörungen in der heutigen Zeit
rufen ständig ihre Eltern an
oder schreiben Hilferuf-SMS zu jeder Tages- und Nachtzeit.
Lernen Kinder mit Angststörung im jungen Alter keine Bewältigungsmechanismen,
was passiert, wenn sie erwachsen werden?
Ich leite Gruppen für Eltern junger Erwachsener mit Angststörung.
Diese jungen Menschen sind zwischen 18 und 28 Jahren alt.
Sie leben meist zu Hause,
abhängig von ihren Eltern.
Viele waren in der Schule und Universität.
Manche haben Abschlüsse.
Fast alle haben keine Arbeit,
bleiben zu Hause und machen nicht wirklich etwas.
Sie haben keine bedeutungsvollen Beziehungen zu anderen
und sie verlassen sich sehr stark darauf,
dass ihre Eltern alles mögliche für sie machen.
Ihre Eltern vereinbaren Arzttermine für sie.
Sie rufen alte Freunde ihrer Kinder an und betteln, dass sie vorbei kommen.
Sie machen die Wäsche und kochen für sie.
Und sie haben einen großen Konflikt mit ihrem erwachsenen Kind,
weil die Angststörung erblüht ist, aber der Mensch nicht.
Diese Eltern spüren enorme Schuld,
doch dann Groll,
und dann noch mehr Schuld.
Wie wäre es mit ein paar guten Nachrichten?
Wenn Eltern und Schlüsselfiguren im Leben eines Kindes
dem Kind helfen können, mit ihnen ihre Ängste zu konfrontieren
und zu lernen, wie man Probleme löst,
dann ist es wahrscheinlicher, dass die Kinder
ihre eigenen Bewältigungsmechanismen, um mit ihrer Angst umzugehen, lernen.
Wir bringen Eltern bei, in diesen Momenten achtsam zu sein
und über ihre Reaktion auf die Angst ihres Kindes nachzudenken.
Wir bitten sie:
"Sehen Sie sich die Situation an und fragen: "Was ist die Grundsituation?
Wie bedrohlich ist sie für mein Kind?
Und was möchte ich, dass es am Ende daraus lernt?"
Natürlich wollen wir, dass Eltern besonders gut zuhören,
denn wenn das Kind gemobbt wird oder in Gefahr ist,
wollen wir, dass Eltern einschreiten,
auf jeden Fall.
Aber in typischen, alltäglichen angstauslösenden Situationen,
können Eltern ihren Kindern am meisten helfen,
wenn sie ruhig und sachlich und warm bleiben,
wenn sie die Gefühle ihres Kindes anerkennen,
aber ihm dann helfen,
zu planen, wie es selbst mit der Situation umgehen kann.
Und das Wichtigste --
das Kind auch tatsächlich selbst die Situation regeln lassen.
Natürlich ist es herzzerreißend, ein Kind leiden zu sehen,
das haben mir auch meine Eltern Jahre später deutlich gemacht.
Wenn man sein Kind leiden sieht,
aber man denkt man könnte einfach eingreifen und ihnen den Schmerz nehmen,
das wär's, nicht wahr?
Das ist alles, was wir wollen.
Aber egal ob wir alt oder jung sind,
übermäßige Angst bringt uns dazu, Risiken zu überschätzen und es peinigt uns,
während wir unsere Fähigkeit damit klarzukommen unterschätzen.
Wir wissen, dass die Konfrontation mit den Ängsten Angststörungen mildert,
während wir Ressourcen und Widerstandsfähigkeit aufbauen.
Meine Eltern waren da an was dran.
Der heutigen hyper-nervösen Jugend
kann nicht von überfürsorglichen Eltern geholfen werden.
Ruhe und Selbstvertrauen sind nicht nur Gefühle.
Sie sind Bewältigungsmechanismen, die Eltern und Kinder erlernen können.
Danke.
(Applaus)
Όταν ήμουν παιδί είχα πολλές φοβίες.
Φοβόμουν τις αστραπές, τα έντομα,
τους δυνατούς θορύβους και μεταμφιεσμένους χαρακτήρες.
Επίσης, είχα δύο πολύ έντονες φοβίες
των γιατρών και ενέσεων.
Καθώς προσπαθούσα να ξεφύγω από τον οικογενειακό μας γιατρό,
γινόμουν τόσο μαχητική
που μια φορά με χαστούκισε για να με ζαλίσει.
Ήμουν έξι ετών.
Τότε ήταν είτε πάλη είτε φυγή
και η ακινητοποίησή μου για ένα απλό εμβόλιο απαιτούσε 3 ή 4 ενήλικες,
μαζί με τους γονείς μου.
Αργότερα, η οικογένειά μας μετακόμισε απ' τη Νέα Υόρκη στη Φλόριντα
μόλις ξεκινούσα το γυμνάσιο
και ενώ ήμουν η καινούρια στο επαρχιώτικο σχολείο,
δίχως να γνωρίζω κανέναν
και ανησυχώντας για το αν θα ταιριάξω,
την πρώτη κιόλας μέρα του σχολείου,
μια καθηγήτρια παίρνει παρουσίες και φωνάζει «Αν Μαρί Αλμπάνο»,
κι απαντώ [με προφορά από το Στέιτεν Άιλαντ] «Παρούσα!»
Γελάει και λέει «Ω, τι γλυκιά, σήκω.
Πες Σ-Κ-Υ-Λ-Ο-Σ».
Κι απαντώ [με προφορά από το Στέιτεν Άιλαντ] «Σκύλος;»
Η τάξη ξέσπασε σε γέλια μαζί με την καθηγήτρια.
Και έτσι συνεχίστηκε,
γιατί είχε κι άλλες λέξεις για να με εξευτελίσει.
Γύρισα σπίτι κλαίγοντας με αναφιλητά,
απελπισμένη
και ικετεύοντας να γυρίσω στη Νέα Υόρκη
ή σε κάποιο μοναστήρι.
Δεν ήθελα να επιστρέψω σ' αυτό το σχολείο. Με τίποτα.
Οι γονείς μου με άκουσαν
και μου είπαν πως θα το ερευνούσαν με τον μονσινιόρ πίσω στη Νέα Υόρκη
αλλά πως έπρεπε να συνεχίσω να πηγαίνω για να συγκεντρώνω παρουσίες
ώστε να μεταφερθώ στην τρίτη γυμνασίου στο Στέιτεν Άιλαντ.
Αυτό ήταν πριν τα email και τα κινητά,
οπότε τις επόμενες εβδομάδες
υποτίθεται πως αποστέλλονταν γράμματα ανάμεσα στην Αρχιεπισκοπή του Μανχάταν
και του Μαϊάμι
και το Βατικανό,
και κάθε μέρα, πήγαινα στο σχολείο κλαίγοντας - το ίδιο κι όταν γύριζα
ενώ η μητέρα μου με ενημέρωνε πως κάποιος καρδινάλιος ή επίσκοπος
ήθελε να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο μέχρι να μου βρουν μια θέση.
Ήμουν αφελής, έτσι;
(Γέλια)
Λοιπόν, λίγες εβδομάδες μετά, κάποια μέρα ενώ περίμενα το σχολικό,
γνώρισα ένα κορίτσι, την Ντέμπι,
και με σύστησε στους φίλους της.
Έγιναν και δικοί μου φίλοι
κι έτσι ο Πάπας τη γλίτωσε.
(Γέλια)
Άρχισα να ηρεμώ και να συνηθίζω.
Οι προηγούμενες τρεις δεκαετίες έρευνας πάνω στο άγχος των παιδιών
πηγάζουν εν μέρει από προσωπική έρευνα για την κατανόηση του εαυτού.
Και έχω μάθει πολλά.
Για τους νέους, το άγχος είναι η πιο συχνή παιδοψυχολογική πάθηση.
Αυτές οι διαταραχές ξεκινούν νωρίς, στα τέσσερα έτη,
και μέχρι την εφηβεία, ένας στους 12 νέους αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα
στη λειτουργικότητά του στο σπίτι, στο σχολείο και με τους φίλους.
Αυτά τα παιδιά φοβούνται,
ανησυχούν τόσο πολύ,
νιώθουν κυριολεκτικά σωματικά άβολα εξαιτίας του άγχους τους.
Είναι δύσκολο για εκείνα να προσέχουν στο σχολείο,
να χαλαρώσουν και να διασκεδάσουν,
να κάνουν φίλους
και ό,τι άλλο θα έπρεπε να κάνουν ως παιδιά.
Το άγχος μπορεί να κάνει το παιδί δυστυχισμένο
και οι γονείς βιώνουν τη δυσφορία των παιδιών τους από πρώτο χέρι.
Καθώς γνώριζα όλο και περισσότερα παιδιά με άγχος εξαιτίας της δουλειάς μου,
έπρεπε να πάω πίσω στους γονείς μου και να τους ρωτήσω μερικά πράγματα.
Γιατί με κρατούσατε ακίνητη
όταν φοβόμουν τόσο πολύ τις ενέσεις
και με αναγκάζατε να τις κάνω;
Και γιατί μου λέγατε τόσα ψέματα για να πάω στο σχολείο
όταν ανησυχούσα πως θα γινόμουν πάλι ρεζίλι;
Μου είπαν «Η καρδιά μας ράγιζε για σένα κάθε φορά,
αλλά γνωρίζαμε ότι ήταν όλα πράγματα που έπρεπε να κάνεις.
Έπρεπε να ρισκάρουμε ότι θα εκνευριζόσουν
ενώ περιμέναμε να συνηθίσεις την κατάσταση
με τον καιρό και με παραπάνω εμπειρία.
Έπρεπε να εμβολιαστείς.
Έπρεπε να πας στο σχολείο».
Οι γονείς μου δεν ήξεραν
ότι με εμβολίαζαν για κάτι παραπάνω από ιλαρά.
Με εμβολίαζαν επίσης για διαταραχές άγχους μιας ζωής.
Το υπερβολικό άγχος σε νέο παιδί είναι σαν υπερβακτήριο -
και μεταδοτικό και πολλαπλασιάζεται,
τόσο που οι νέοι που βλέπω
έρχονται με παραπάνω από μία διαταραχή άγχους ταυτόχρονα.
Για παράδειγμα, έχουν συγκεκριμένη φοβία
μαζί με άγχος αποχωρισμού αλλά και κοινωνικό άγχος.
Αν δεν θεραπευτεί,
το άγχος στην παιδική ηλικία μπορεί να οδηγήσει σε εφηβική κατάθλιψη.
Μπορεί επίσης να συντελέσει σε χρήση ουσιών και αυτοκτονικές τάσεις.
Οι γονείς μου δεν ήταν ψυχοθεραπευτές.
Δε γνώριζαν κανέναν ψυχολόγο.
Το μόνο που γνώριζαν ήταν πως αυτές οι καταστάσεις ήταν μεν άβολες για μένα
αλλά δεν ήταν επιβλαβείς.
Το υπερβολικό άγχος θα με έβλαπτε περισσότερο μακροχρόνια,
αν μου επέτρεπαν να αποφεύγω αυτές τις καταστάσεις
και να μη μάθω πώς να αντέχω την περιστασιακή δυσφορία.
Οπότε στην ουσία, οι γονείς μου έκαναν τη δική τους, σπιτική εκδοχή
θεραπείας έκθεσης,
που αποτελεί δομικό στοιχείο
της γνωσιακής συμπεριφορικής θεραπείας για το άγχος.
Διενεργήσαμε τη μεγαλύτερη τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη
των θεραπειών του άγχους σε παιδιά επτά έως 17 ετών.
Διαπιστώσαμε πως η παιδοκεντρική γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία έκθεσης
ή η φαρμακευτική αγωγή με εκλεκτικούς αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης,
είναι αποτελεσματικές για το 60% όσων νέων λαμβάνουν θεραπεία
και ο συνδυασμός τους θεραπεύει το 80% των παιδιών εντός τριών μηνών.
Πρόκειται για καλά νέα.
Αν συνεχίσουν τη φαρμακευτική αγωγή
ή κάνουν μηνιαίες θεραπείες έκθεσης όπως κάναμε κατά τη διάρκεια της μελέτης,
θα παραμείνουν καλά για παραπάνω από χρόνο.
Παρόλ' αυτά, μόλις τελείωσε αυτή η μελέτη,
επιστρέψαμε με μια επαναληπτική εξέταση ενός απ' των συμμετεχόντων
και εντοπίσαμε ότι, με τον καιρό, πολλά παιδιά υποτροπίασαν.
Και παρά τις καλύτερες θεραπείες βασισμένες σε μελέτες,
διαπιστώσαμε ακόμα ότι περίπου το 40% των παιδιών με άγχος,
παρέμεινε σε άσχημη κατάσταση καθ' όλη τη διάρκεια.
Έχουμε αναλογιστεί αρκετά τα αποτελέσματα.
Τι μας ξέφευγε;
Έχουμε υποθέσει πως, επειδή επικεντρωνόμασταν
μόνο στην παιδοκεντρική επέμβαση,
ίσως είναι σημαντικό να απευθυνθούμε στους γονείς
και να τους συμπεριλάβουμε στη θεραπεία.
Έρευνες από το εργαστήριό μου και από συναδέλφους απ' όλον τον κόσμο
έδειξαν μια σύμφωνη τάση:
οι καλοπροαίρετοι γονείς συχνά εμπλέκονται ακούσια
στον κύκλο του άγχους.
Υποχωρούν και διευκολύνουν πολύ το παιδί
και επιτρέπουν στα παιδιά να ξεφεύγουν από απαιτητικές καταστάσεις.
Θέλω να το σκεφτείτε ως εξής:
το παιδί σας μπαίνει στο σπίτι κλαίγοντας.
Είναι πέντε ή έξι ετών.
«Κανείς στο σχολείο δε με συμπαθεί! Τα παιδιά είναι κακά.
Κανείς δεν παίζει μαζί μου».
Πώς νιώθετε βλέποντας το παιδί σας τόσο ταραγμένο;
Τι κάνετε;
Το φυσικό γονεϊκό ένστικτο είναι να το παρηγορήσετε,
να το προστατέψετε και να επιλύσετε την κατάσταση.
Καλείτε τον δάσκαλο για να παρέμβει
ή τους γονείς για να συναντηθούν τα παιδιά για παιχνίδι, που είναι καλό μέχρι 5 ετών.
Αλλά τι κάνετε αν το παιδί συνεχίζει να έρχεται κλαίγοντας κάθε μέρα;
Συνεχίζετε να επιλύετε τα πάντα για εκείνα στα 8, 10 ή 14;
Γιατί τα παιδιά, καθώς αναπτύσσονται,
πάντα θα αντιμετωπίζουν απαιτητικές καταστάσεις:
διανυκτερεύσεις σε σπίτι φίλου, προφορικές εργασίες,
ένα δύσκολο ξαφνικό διαγώνισμα,
δοκιμασία για μια αθλητική ομάδα ή μια θέση στη σχολική παράσταση,
διενέξεις με συνομηλίκους...
Όλες οι καταστάσεις εμπεριέχουν ρίσκο:
το ρίσκο της αποτυχίας, του να μην πάρουν αυτό που θέλουν,
ενδεχομένων λαθών
ή του εξευτελισμού.
Τα παιδιά με άγχος
που δεν παίρνουν ρίσκο ούτε εμπλέκονται,
δε μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται τέτοιους τύπους καταστάσεων.
Σωστά;
Γιατί οι δεξιότητες αναπτύσσονται σταδιακά μέσω της έκθεσης
επαναλαμβανόμενης έκθεσης σε καθημερινές καταστάσεις που αντιμετωπίζουν:
δεξιότητες αυτοανακούφισης
ή η δυνατότητα να ηρεμήσουν μόνα τους όταν είναι αναστατωμένα
δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων,
συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας να επιλύσουν διενέξεις με τρίτους,
καθυστέρηση της ευχαρίστησης,
ή η δυνατότητα να συνεχίσουν την προσπάθεια
παρά το γεγονός ότι πρέπει να περιμένουν καιρό για να δουν τι θα συμβεί.
Αυτές και πολλές άλλες δεξιότητες αναπτύσσονται στα παιδιά
που παίρνουν ρίσκα κι εμπλέκονται.
Σχηματίζεται η αυτοαποτελεσματικότητα,
που, με απλά λόγια, αποτελεί την πίστη στον εαυτό σου
ότι μπορείς να υπερνικήσεις απαιτητικές καταστάσεις.
Γιατί τα παιδιά με άγχος που αποφεύγουν τέτοιες καταστάσεις
και βάζουν άλλους να τις αντιμετωπίζουν γι' αυτά,
γίνονται ολοένα και πιο αγχώδη με τον καιρό
ενώ ταυτόχρονα λιγότερο σίγουρα για τον εαυτό τους.
Σε αντίθεση με τους συνομηλίκους τους που δεν έχουν άγχος,
πιστεύουν πως είναι ανίκανα να διαχειριστούν αυτές τις καταστάσεις.
Θεωρούν ότι χρειάζονται κάποιον, παραδείγματος χάριν τους γονείς τους,
για να τις επιλύσουν για εκείνα.
Ενώ το φυσικό γονεϊκό ένστικτο είναι η προστασία, παρηγοριά
κι ο καθησυχασμός των παιδιών,
το 1930, ο ψυχίατρος Άλφρεντ Άντλερ
είχε ήδη προειδοποιήσει τους γονείς
ότι όσο και να αγαπάμε το παιδί
δεν πρέπει να καταλήξει εξαρτώμενο.
Συμβούλεψε τους γονείς να ξεκινήσουν να εκπαιδεύουν τα παιδιά εξαρχής
να στέκονται στα πόδια τους.
Επίσης, προειδοποίησε ότι, αν τα παιδιά δημιουργήσουν την εντύπωση
ότι οι γονείς τους ζουν και αναπνέουν για να είναι πάντα στη διάθεσή τους,
θα αποκτούσαν μια λανθασμένη ιδέα της αγάπης.
Γιατί τα παιδιά με άγχος στη σημερινή εποχή,
συνεχώς καλούν τους γονείς τους
ή στέλνουν μηνύματα κινδύνου όλη την ημέρα, οποιαδήποτε ώρα.
Αν τα μικρά παιδιά με άγχος δεν μάθουν τους σωστούς μηχανισμούς αντιμετώπισης,
τι συμβαίνει όταν μεγαλώσουν;
Δουλεύω με ομάδες γονιών νέων ενηλίκων με αγχώδεις διαταραχές.
Αυτοί οι νέοι είναι από 18 έως 28 ετών.
Οι περισσότεροι ζουν στο σπίτι
και εξαρτώνται από τους γονείς τους.
Πολλοί από αυτούς έχουν πάει στο σχολείο και στο κολέγιο.
Κάποιοι έχουν αποφοιτήσει.
Σχεδόν κανείς τους δε δουλεύει,
απλώς κάθονται σπίτι χωρίς να κάνουν και πολλά πράγματα.
Δεν έχουν ουσιώδεις σχέσεις με άλλους
και περιμένουν από τους γονείς τους
να κάνουν διάφορα πράγματα για εκείνους.
Οι γονείς τους ακόμη κλείνουν τα ραντεβού τους στον γιατρό.
Καλούν τους παλιούς φίλους τους και τους ικετεύουν να τα επισκεφθούν.
Πλένουν για τα παιδιά και τους μαγειρεύουν
και βρίσκονται σε σύγκρουση με τον νέο ενήλικα,
γιατί το άγχος έχει ανθίσει αλλά ο νεαρός όχι.
Αυτοί οι γονείς νιώθουν τεράστια ενοχή,
αλλά έπειτα πικρία
κι ύστερα, περισσότερη ενοχή.
Εντάξει, τι θα λέγατε για τα χαρμόσυνα νέα;
Αν οι γονείς και τα σημαντικά άτομα στη ζωή του παιδιού
μπορούν να το βοηθήσουν να έρθει αντιμέτωπο με τους φόβους του
και να μάθει πώς να επιλύει προβλήματα,
τότε είναι πιθανότερο πως τα παιδιά θα αναπτύξουν
τους δικούς τους εσωτερικούς μηχανισμούς διαχείρισης του άγχους τους.
Διδάσκουμε τους γονείς να έχουν επίγνωση στη στιγμή
και να σκέφτονται την αντίδρασή τους στο άγχος του παιδιού τους.
Τους ζητάμε,
«Κοιτάξτε την κατάσταση και αναρωτηθείτε: "Ποια είναι η επικείμενη κατάσταση;
Πόσο απειλητική είναι για το παιδί μου;
Και τι θέλω να μάθουν απ' αυτήν τελικά;"»
Βέβαια, θέλουμε οι γονείς να ακούνε προσεκτικά,
γιατί αν ένα παιδί υφίσταται εκφοβισμό ή βρίσκεται σε κίνδυνο,
θέλουμε να επεμβαίνουν,
σε κάθε περίπτωση.
Αλλά στις συνηθισμένες καταστάσεις που προκαλούν άγχος,
οι γονείς βοηθούν το παιδί περισσότερο
αν παραμείνουν ήρεμοι και θερμοί,
εάν επιβεβαιώσουν τα συναισθήματά του
αλλά έπειτα βοηθήσουν το παιδί,
το βοηθήσουν στο πώς θα διαχειριστεί την κατάσταση.
Κι έπειτα -- αυτό είναι σημαντικό --
να βάζουν το παιδί να διαχειρίζεται μόνο του την κατάσταση.
Φυσικά, είναι θλιβερό να βλέπεις ένα παιδί να υποφέρει,
όπως μου είπαν οι γονείς μου χρόνια αργότερα.
Όταν βλέπεις το παιδί σου να υποφέρει
αλλά πιστεύεις πως μπορείς να επέμβεις και να το σώσεις από τον πόνο,
είναι τα πάντα, σωστά;
Αυτό θέλουμε να κάνουμε.
Αλλά είτε είμαστε νέοι είτε γέροι,
το υπερβολικό άγχος οδηγεί στην υπερεκτίμηση του ρίσκου και της δυσφορίας
ενώ υποτιμάμε τη δυνατότητά μας να ανταπεξέλθουμε.
Γνωρίζουμε ότι η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε αυτά που φοβόμαστε μειώνει το άγχος,
ενώ παράλληλα χτίζει ικανότητες κι ανθεκτικότητα.
Κάτι ήξεραν οι γονείς μου.
Αυτή την εποχή, οι υπεραγχωμένοι νέοι δεν μπορούν να βοηθηθούν
από υπερπροστατευτικούς γονείς.
Η χαλάρωση κι η αυτοπεποίθηση, πέρα από συναισθήματα.
Είναι και δεξιότητες αντιμετώπισης που γονείς και παιδιά μπορούν να μάθουν.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
De niña, tenía muchos miedos.
Miedo de los relámpagos, insectos,
de ruidos y de personajes disfrazados.
Además, tenía dos fobias importantes:
a los médicos y a las inyecciones.
En mi lucha por escapar del médico de la familia,
me volví tan físicamente combativa
que me tuvo que abofetear para tranquilizarme.
Tenía seis años.
Todo era luchar o huir,
hacían falta cuatro adultos para ponerme una vacuna,
incluidos mis padres.
Luego, nos mudamos de Nueva York a Florida
cuando empezaba la secundaria,
y era la chica nueva de la escuela parroquial,
no conocía a nadie
y me preocupaba por encajar.
En el primer día de clases,
una profesora cogió la lista y dijo: "Anne Marie Albano",
yo contesté (con acento de Staten Island): "¡Aquí!"
Ella rió y dijo: "Oh, preciosa, levántate.
Dí P-E-R-R-O".
Y contesté (con acento de Staten Island): "¿Perro?"
La clase empezó a reírse, incluida la profesora.
Y así fue,
porque ella tenía miles de palabras con las que humillarme.
Volví a casa llorando,
angustiada,
suplicando que me enviaran a Nueva York de vuelta
o a un convento.
No quería volver al colegio. Ni hablar.
Mis padres me escucharon,
me dijeron que, de regreso a Nueva York, lo hablarían con el monseñor,
pero que debía seguir yendo cada día, para poder tener récord de asistencia
y pasar a noveno curso en Staten Island.
Todo esto fue antes de los móviles y el correo electrónico,
así que durante las siguientes semanas,
en teoría, hubo cartas entre la Archidiócesis de Manhattan
y Miami
y con el Vaticano,
cada día iba al colegio llorando y volvía del colegio llorando,
a lo que mi madre me hubiera dicho si respondió el cardenal o el obispo
al "Que siga yendo al colegio mientras le buscamos un espacio".
¿Era ingenua?
(Risas)
Luego de unas semanas, un día, esperando el bus del colegio,
conocí a una niña llamada Debbie,
que me presentó a sus amigas.
Y se convirtieron en mis amigas,
y, en fin, el Papa pasó a segundo plano.
(Risas)
Empecé a tranquilizarme y a sentirme cómoda.
Mis tres décadas de estudio dedicadas a la ansiedad infantil
surgieron de mi propia necesidad de entenderme a mí misma.
Y he aprendido mucho.
En los niños, la ansiedad es la enfermedad más común durante la infancia.
Estos desórdenes empiezan temprano, a los cuatro años,
y durante la adolescencia, uno de cada 12 es seriamente afectado
en sus habilidades para funcionar en casa, en el colegio y con amigos.
Esos niños están muy asustados,
preocupados,
físicamente incómodos por su ansiedad.
Es difícil para ellos prestar atención en clase,
relajarse y divertirse,
hacer amigos
y hacer cosas que todos los niños deberían hacer.
La ansiedad provoca tristeza en los niños
y los padres ocupan un lugar importante al atestiguar la angustia de sus hijos.
A medida que conozco niños con ansiedad en mi trabajo,
pienso en mi mamá y papá y me gustaría preguntarles algo.
"¿Por qué me sujetaban
cuando tenía miedo de las inyecciones
y me obligaban a hacerlo?".
¿Por qué me contaban esas historias para hacerme ir al colegio
cuando estaba tan preocupada en ser humillada de nuevo?
Dijeron, "Se nos rompía el corazón todas las veces,
pero sabíamos que era algo que tenías que hacer.
Nos arriesgábamos a que te enfadaras
mientras te acostumbrabas a la situación
con tiempo y más experiencia.
Había que vacunarte.
Tenías que ir al colegio".
Mis padres no lo sabían,
pero me vacunaban contra algo más que el sarampión.
Me vacunaron contra una vida llena de desórdenes por ansiedad.
La ansiedad excesiva en un niño es como una superbacteria,
infecciosa y que se multiplica,
de tal manera, que muchos jóvenes que he visto
acudían con más de un trastorno de ansiedad al mismo tiempo.
Por ejemplo, tenían una fobia específica
además de ansiedad por la separación, ansiedad social, todo junto.
Si no se trata,
la ansiedad durante la niñez puede llegar a ser depresión en la adolescencia.
Puede también contribuir al abuso de sustancias y al suicidio.
Mis padres no eran terapeutas.
No sabían nada de psicología.
Solo sabían que esas situaciones podían ser incómodas para mí,
pero no eran dañinas.
Mi exceso de ansiedad podría haberme dañado más a largo plazo
si hubiese huido o evitado esas situaciones
y no me hubiesen dejado aprender a manejar la ansiedad ocasional.
Así que, en esencia, mis padres estaban haciendo una versión casera
de terapia de exposición,
que es el componente central y clave
de la terapia conductista cognitiva para la ansiedad.
Mis compañeros y yo dirigimos el mayor estudio aleatorio y controlado
del tratamiento de la ansiedad en niños de 7 a 17 años.
Hemos descubierto que la terapia de exposición conductista cognitiva,
o medicación con inhibidor selectivo de recaptación de serotonina,
son efectivos para el 60 % de los jóvenes tratados.
Y la combinación de ambas consigue que el 80 % de los niños mejore en tres meses.
Son buenas noticias.
Y si continúan con la medicación
y tratamientos mensuales, como hemos hecho en el estudio
podían estar bien durante más de un año.
Sin embargo, después de que el estudio terminara,
hicimos un seguimiento de los participantes en el estudio,
y vimos que muchos de los niños recaían con el tiempo.
Y, pese a que las evidencias eran buenas,
vimos que el 40 % de los chicos con ansiedad,
seguían enfermos a lo largo del tiempo.
Hemos reflexionado mucho sobre los resultados.
¿Qué no nos dimos cuenta?
Supusimos que como no nos estábamos concentrando
solo en tratar a los niños,
quizás había algo importante en torno a los padres
y debíamos incluirlos también en el tratamiento.
Estudios de mi propio laboratorio y de otros colegas alrededor del mundo
han mostrado una tendencia constante:
los padres bien intencionados se ven a menudo arrastrados
hacia el ciclo de ansiedad.
Se rinden y hacen muchos ajustes para sus hijos,
y les dejan escapar de situaciones complicadas.
Quiero que piensen en esto:
Tu hijo vuelve a casa llorando.
Tiene cinco o seis años.
"¡No le gusto a nadie en el colegio! Esos niños son malos.
Nadie quiere jugar conmigo".
¿Cómo se sentirían viendo a su hijo tan triste?
¿Qué harían?
El instinto paternal natural es consolar al niño y tranquilizarlo,
protegerlo y arreglar la situación.
Llamar a la profesora que intervenga, o a padres para organizar salidas de juegos,
eso quizás funcione a los cinco años.
Pero ¿qué harían si sigue volviendo a casa llorando todos los días?
¿Seguimos interviniendo cuando tienen 8, 10 o 14 años?
Los niños, mientras crecen,
inevitablemente se enfrentan a situaciones que son un reto para ellos:
dormir fuera, informes orales,
un examen sorpresa difícil,
intentar entrar en el equipo o actuar en la obra del colegio,
conflictos con compañeros.
Todas estas situaciones implican un riesgo:
riesgo a no hacerlo bien, a no conseguir lo que quieren,
riesgo a, quizás, cometer errores
o sentirse avergonzados.
Los niños con ansiedad,
que no arriesgan ni se comprometen,
no han aprendido a manejar este tipo de situaciones.
¿Verdad?
Porque el desarrollo de sus habilidades se consigue con el tiempo,
con una exposición continua y diaria a esos desafíos:
habilidad para relajarse,
o la habilidad para calmarse así mismos cuando están enfadados;
habilidad para resolver problemas,
incluso la habilidad para resolver conflictos con otros;
retraso en el reconocimiento,
o la habilidad para continuar esforzándose
a pesar de que hay que esperar para ver resultados.
Estas y otras habilidades se desarrollan en los niños
que se arriesgan y se comprometen.
Y la autoeficacia va tomando forma,
lo que es, simplemente, la fe en uno mismo
lo que hace que sigamos superando situaciones difíciles.
Los niños con ansiedad, que escapan y evitan esas situaciones
y consiguen que otros lo solucionen,
se vuelven más y más nerviosos con el tiempo
y con menos confianza en sí mismos.
Al contrario que sus compañeros que no sufren ansiedad,
acaban creyendo que son incapaces de manejar ciertas situaciones.
Piensan que necesitan que alguien, como sus padres,
hagan las cosas por ellos.
Ahora, cuando el instinto paternal natural es apoyarles y protegerles
y tranquilizarles,
en 1930, el psiquiatra Alfred Adler
advertía a los padres
de que podían querer a sus hijos todo lo que quisieran,
pero que no debían hacerlos niños dependientes.
Aconsejaba a los padres a enseñar a sus hijos desde el principio
a mantenerse en pie por ellos mismos.
Advertía de que si los niños notaban
que los padres no tenían nada mejor que hacer que estar pendientes de ellos
tendrían una idea errónea del amor.
Los niños con ansiedad, en estos días,
llaman constantemente a sus padres
enviando señales de peligro a cualquier hora del día o la noche.
Si los niños con ansiedad no aprenden los mecanismos adecuados en la infancia,
¿qué ocurrirá cuando crezcan?
Trabajo con padres de niños con desórdenes de ansiedad.
Estos jóvenes tienen entre 18 y 28 años.
Muchos de ellos aún viven con sus padres,
dependen de sus padres.
Muchos van al colegio o a institutos de educación superior.
Algunos se han graduado.
Casi ninguno trabaja,
simplemente están en casa haciendo nada.
No tienen relaciones significativas con otros,
y son muy dependientes de sus padres
que hacen todo tipo de cosas para ellos.
Los padres siguen pidiendo cita por ellos.
Llaman a sus viejos amigos y suplican que los visiten.
Les lavan la ropa, les preparan la comida.
Y están en verdadero conflicto con el adulto joven,
porque la ansiedad se ha desarrollado, pero la juventud, no.
Los padres se sienten muy culpables,
pero también resentidos,
y de nuevo, culpables.
¿Hay buenas noticias?
Si los padres y las figuras importantes de la vida de un niño
pueden ayudar al niño, apoyarle a que se enfrente a sus miedos
y enseñarle a solucionar problemas,
así es como los niños desarrollarán
sus capacidades para controlar la ansiedad.
Enseñamos a los padres a ser conscientes de la situación
y a pensar sobre la reacción a la ansiedad de sus hijos.
Les preguntamos:
"Analicen la situación y pregúntense: ¿Cuál es la situación?
¿Cuán amenazante es esto para mi hijo?
¿Qué es lo que quiero que aprendan de esto?".
Ahora, por supuesto, queremos padres que escuchen con atención,
si un niño está siendo acosado o se encuentra en peligro,
queremos que los padres intervengan,
sin dudarlo.
Pero, en las situaciones típicas de ansiedad,
los padres pueden ser de más ayuda para sus hijos
si mantienen la calma, son prácticos y cariñosos,
si le dan importancia a los sentimientos de sus hijos
y luego los ayudan
y apoyan en planear cómo el niño gestionará la situación.
Y luego, y esto es importante,
dejar a los niños a manejar por ellos mismos la situación.
Está claro que es descorazonador ver sufrir a un niño,
como mis padres me dijeron años después.
Cuando ves a tu hijo sufrir
pero sabes que puedes lanzarte y salvarlo del sufrimiento,
eso es todo, ¿verdad?
Eso es lo que queremos que hagan.
Pero, tanto si eres joven o viejo,
la ansiedad excesiva nos hace sobrestimar el riesgo y la angustia
mientras infravaloramos nuestra capacidad de seguir adelante.
Sabemos que la exposición constante a lo que nos asusta debilita la ansiedad,
mientras creamos recursos y nos adaptamos.
Mis padres lo consiguieron.
Hoy en día, los jóvenes con hiperansiedad no son ayudados
por padres sobreprotectores.
La tranquilidad y la confianza no son solo emociones.
Son habilidades para enfrentar problemas que padres e hijos puedan aprender.
Gracias.
(Aplausos)
در کودکی، ترس‌های زیادی داشتم.
از رعد وبرق، حشرات،
صداهای بلند و اشخاص با لباس‌های خاص می‌ترسیدم.
هم‌چنین دو فوبیای خیلی شدید
از دکترها و تزریقات داشتم.
در طی مبارزات من برای فرار کردن از دکتر خانوادگیمان،
به صورت فیزیکی مقابله می‌کردم
به طوری که او به صورت من سیلی می‌زد تا من را متوقف کند.
من شش ساله بودم.
همواره در حال جنگ وگریز بودم،
و نگه داشتن من برای یک واکسن ساده نیاز به سه یا چهار فرد بالغ داشت،
که شامل والدینم می‌شد.
بعد‌ها، خانواده ما از نیویورک به فلوریدا نقل مکان کرد
دقیقا زمانی که تازه دبیرستان را شروع کرده بودم،
و در یک مدرسه ناحیه‌ای دانش آموزجدید بودم،
هیج کس را نمی‌شناختم
و نگران جا افتادن بودم،
در روز اول مدرسه،
معلم حضور و غیاب کرد و صدا زد، « آن ماری آلبانو،»
من پاسخ دادم، «اینجا هستم!» [با لهجه جزیره استاتن]
او خندید و گفت، « اوه، عزیزم، بایست.
بگو س-گ.»
و من پاسخ دادم، «سگ؟» [با لهجه‌ی جزیره استاتن]
همه کلاس همراه با معلم شروع به خندیدن کردند.
و به همین ترتیب پیش رفت،
چون او کلمه‌های زیاد دیگری داشت که با آن من را تحقیر کند.
من هق‌هق کنان به خانه رفتم،
با حال پریشان
و التماس کردم که به نیویورک برگردانده شوم
یا به نزد راهبه‌ها بروم.
دیگر به هیج وجه نمی‌خواستم به آن مدرسه برگردم.
پدر و مادرم گوش کردند
و به من گفتند که آن‌ها با بزرگ کلیسای کاتولیک در نیویورک مشورت می‌کنند،
اما من مجبورم که به هر روز به مدرسه بروم تا سوابق لازم
برای رفتن به پایه نهم در جزیره استاتن را داشته باشم.
همه این‌ها قبل از ایمیل و تلفن‌های همراه بود،
و در طی چند هفته‌ی بعد،
ظاهرا، نامه‌هایی بود که بین کلیسای جامع منهتن
و میامی
و با واتیکان رد و بدل می‌شد،
و هر روز من گریان به مدرسه می‌رفتم و گریان به خانه برمی‌گشتم،
که مادرم حرف جدیدی از کاردینال یا اسقف به من بگوید
که « به فرستادن او به مدرسه ادامه دهید تا ما جایی برای او پیدا کنیم.»
آیا من ساده لوح بودم یا چیزی دیگر؟
(خنده)
خب، بعد از چند هفته، یک روز، در حالیکه منتطر اتوبوس مدرسه بودم،
با دختری به نام دبی ملاقات کردم،
و او مرا به دوستانش معرفی کرد.
و آن‌ها دوست‌های من شدند،
و، خب، پاپ دیگر رها شد.
(خنده)
من شروع به آرام شدن و جا افتادن کردم.
سه دهه اخیر مطالعات من درباره‌ی اضطراب در کودکان
بخشی از جستجوی خود من برای درک خودم است.
و من چیزهای زیادی یاد گرفته‌ام.
برای اشخاص جوان، اضطراب رایج ترین وضعیت روانپزشکی دوران کودکی است.
این اختلالات زود شروع می‌شوند، در سن ۴ سالگی،
و هنگام بلوغ، از هر ۱۲ جوان یک نفر
به شدت در کارکردن در خانه، در مدرسه و با هم‌سالان ناتوان است.
این بچه‌ها به شدت ترسو،
نگران،
و به خاطر اضطرابشان به معنای واقعی کلمه ناراحت هستند.
برای آن‌ها مشکل است که در مدرسه تمرکز داشته باشند،
ریلکس باشند و خوش بگذرانند،
دوست پیدا کنند
و همه کارهایی را بکنند که بچه‌ها باید انجام دهند.
اضطراب می‌تواند برای کودک بدبختی بیافریند،
و والدین در جلو و مرکز مشاهده‌ی پریشانی فرزندشان هستند.
از آنجا که که کودکان مضطرب زیادی در کارم دیدم،
مجبور شدم به نزد پدر و مادرم برگردم و از آن‌ها سوالاتی بپرسم.
«چرا مرا نگه می‌داشتید
در حالی که به شدت از تزریقات می‌ترسیدم و آن‌ها را
به من تحمیل می‌کردید؟
و چرا به من آن داستان‌های دراز را می‌گفتید تا وادارم کنید به مدرسه بروم
وقتی آن همه نگران بودم که دوباره شرمسار بشوم؟»
آن‌ها گفتند، «دلمان هر بار برایت می‌سوخت،
ولی می‌دانستیم که این‌ها چیزهایی بودند که تو باید انجام بدهی.
ما مجبور بودیم که تو را ناراحت کنیم
در حالی که منتظر بودیم به شرایط عادت کنی
در گذر زمان و با تجربه‌ی بیشتر.
تو باید واکسن می‌زدی.
تو باید به مدرسه می‌رفتی.»
پدر و مادرم کم می‌دانستند،
اما آن‌ها چیزی بیش از تلقیح (آبله کوبی) من از سرخک انجام می‌دادند.
آن‌ها هم‌چنین مرا از یک عمر اختلالات اضطرابی ایمن می‌کردند.
اضطراب بیش از حد در کودکی مثل یک حشره عظیم الجثه --
عامل عفونی، یا حتی بدتر از آن است،
همانطور که من بسیاری از جوانان را دیده‌ام
که در آن واحد بیش از یک اضطراب دارند.
برای مثال آن‌ها یک فوبیای خاص دارند
به علاوه اضطراب جدایی و اضطراب اجتماعی، همگی با هم.
اگر بدون درمان رها شود،
اضطراب در اوایل کودکی می‌تواند منجر به افسردگی در نوجوانی شود.
هم‌چنین می‌تواند به مصرف مواد مخدر و خودکشی کمک کند.
والدین من درمانگر نبودند.
هیچ روانشناسی را هم نمی‌شناختند.
هرچه می‌دانستند این بود که این موقعیت‌ها می‌توانند برایم ناراحت کننده باشند،
ولی مضر نبودند.
اضطراب بیش از حد من در دراز مدت بیشتر به من آسیب می‌رساند
اگر به من اجازه می‌دادند از این موقعیت‌ها جلوگیری یا فرار کنم
و به من یاد نمی‌دادند چگونه پریشانی گاه گاهم را تحمل کنم.
بنابراین در اصل، مادر و پدرم نسخه خانگی خود از روش
مواجهه درمانی را انجام می‌دادند،
که جزء مرکزی و کلیدی
رفتار شناختی درمان اضطراب است.
من و همکارانم بزرگترین مطالعات تصادفی کنترل شده را
در مورد درمان اضطراب کودکان بین ۷ تا ۱۷ سال انجام دادیم.
ما فهمیدیم که مواجهه درمانی رفتار شناختی کودک محور
یا داروهایی مهار کننده انتخابی بازجذب سروتونین
برای ۶۰ درصد جوانان تحت درمان موثر است.
و ترکیب آن‌ها ۸۰ درصد کودکان را در طول سه ماه خوب می‌کند.
همه این‌ها خبر‌های خوبی است.
و اگر آن‌ها به مصرف دارو
یا مواجهه درمانی ماهانه به شکلی که ما در طول مطالعه انجام دادیم ادامه دهند،
می‌توانند برای بیشتر از یک سال خوب بمانند.
با این حال، بعد از اینکه این مطالعه درمانی خاتمه یافت،
ما برگشتیم و مطالعه‌ی شرکت کنندگان را پیگیری کردیم،
و ما فهمیدیم که در طول زمان مشکل بسیاری در این بچه‌ها عود کرده است.
و برخلاف بهترین درمان مبتنی بر شواهد،
ما فهمیدیم که حدودا ۴۰ درصد از بچه‌های با اضطراب،
در طول زمان بیمار باقی می‌مانند.
ما درباره این نتایج بسیار فکر کردیم.
ما چه چیزی را فراموش کرده بودیم؟
ما فرض کردیم که چون ما
روی مداخله کودک محور تمرکز کرده بودیم،
ممکن است چیز مهمی وجود داشته باشد که متوجه والدین است
و آن‌ها را نیز، درگیر درمان می‌کند.
مطالعات آزمایشگاه من و مطالعات همکارانم در سراسر دنیا
یک روند مداوم را نشان داده است:
که والدین با نیت خوب، اغلب ناخواسته
به چرخه‌ی اضطراب کشیده می‌شوند.
آن‌ها تسلیم می‌شوند و کمک‌های زیادی به فرزندانشان می‌کنند،
و به فرزندانشان اجازه می‌دهند از موقعیت‌های چالشی فرار کنند.
من می‌خواهم این گونه درباره‌اش بیندیشم:
فرزند شما وارد خانه می‌شود و نزد شما اشک ریزان گریه می‌کند.
آن‌ها ۵ یا ۶ ساله هستند.
« هیچ کس در مدرسه مرا دوست ندارد! این بچه‌ها بدجنس هستند.
هیج کس با من بازی نمی‌کند.»
چه احساسی پیدا می‌کنید وقتی فرزندتان را این گونه ناراحت می‌بینید؟
چه کار می‌کنید؟
غریزه طبیعی والدین برای آسوده کردن آن کودک، آرام کردن آن‌ها،
محافظت از آن‌ها و درست کردن موقعیت است.
تماس گرفتن با معلم برای مداخله یا دیگر والدین برای تنظیم زمان‌های بازی،
ممکن است برای سن ۵ سالگی مناسب باشد.
اما اگر فرزندتان هر روز با اشک به خانه برگردد چه کار می‌کنید؟
آیا هنوز هم وضعیت را درست می‌کنید حتی در سن ۸، ۱۰، ۱۴؟
برای بچه‌ها، همانطور که در حال پیشرفت هستند،
به طور همیشگی با موقعیت‌های چالشی روبرو خواهند شد:
شب را در خانه دیگری گذراندن، گزارش‌های شفاهی،
آزمون‌های دشواری که ظاهر می‌شود،
تلاش برای یک تیم ورزشی یا جایی در نمایش مدرسه،
درگیری با همسالان ...
همه‌ی این موقعیت‌ها شامل خطر است:
خطر خوب انجام ندادن، به دست نیاوردن چیزی که می‌خواهند،
خطر امکان اشتباه کردن،
یا خجالت زده شدن.
بچه‌های با اضطراب
که خطر نمی‌کنند و درگیر نمی‌شوند،
بعدا یاد نخواهند گرفت که چگونه این گونه موقعیت‌ها را مدیریت کنند.
درست است؟
چون مهارت‌ها با در معرض خطر بودن در طول زمان رشد می‌کنند،
در معرض خطر بودن مکرر با موقعیت‌هایی که کودک هر روز با آن‌ها مواجه می‌شود:
مهارت‌های آرامش بخشی
یا توانایی آرام کردن خود وقتی ناراحت می‌شود؛
مهارت‌های حل مسئله،
که شامل توانایی حل کردن درگیری‌ها با دیگران می‌شود؛
لذت آینده نگرانه،
یا توانایی برای ادامه دادن تلاش
برخلاف این حقیقت که تو باید صبر کنی تا ببینی در طول زمان چه پیش می‌آید.
این‌ها و بسیاری از مهارت‌های دیگر در کودکانی که
خطر می‌کنند و درگیر می‌شوند در حال رشد است.
و خودکارآمدی شکل می‌گیرد،
که، به عبارت ساده، خودباوری است
که تو می‌توانی بر شرایط چالش انگیز غلبه کنی.
برای کودکان با اضطرابی که از این شرایط فرار و جلوگیری می‌کنند
و بقیه را به کار می‌گیرند تا آن‌ها را برایشان انجام دهند،
آن‌ها در طول زمان بیشتر و بیشتر مضطرب می‌شوند
در حالی که اعتماد کمتری به خودشان دارند.
بر خلاف هم‌سالانشان که از اضطراب رنج نمی‌برند،
آن‌ها به این باور می‌رسند که در مدیریت این شرایط ناتوان هستند.
آن‌ها فکر می‌کنند که به یک نفر نیاز دارند، کسی مثل والدینشان،
که کارهایشان را انجام دهد.
حالا، در حالی که غریزه طبیعی والدین راحت کردن، حفاظت کردن
و اطمینان دادن به بچه‌هاست،
در ۱۹۳۰، روانپزشک آلفرد آدلر
به والدین هشدار داده بود
که ما می‌توانیم هر چه قدر که می‌خواهیم فرزندمان را دوست بداریم،
ولی نباید آن بچه را وابسته کنیم.
او به والدین توصیه کرد که از همان اول آموزش بچه‌ها را شروع کنند
تا بتوانند روی پاهای خودشان بایستند.
او همچنین هشدار داد که اگر بچه‌ها تصور کنند
که والدینشان هیچ کاری بهتر از پشتیبان آن‌ها بودن برای انجام دادن ندارند،
درک غلطی از عشق پیدا خواهند کرد.
کودکان با اضطراب در این دوره و زمان،
همواره والدینشان را صدا می‌کنند
یا تماس‌های تلفنی پریشانی در تمام ساعات شبانه روز دارند.
پس اگر کودکان مضطرب در جوانی مکانیسم‌های مقابله‌ای مناسب را یاد نگیرند،
بزرگ شوند چه می‌شود؟
من گروه‌هایی برای والدین افراد بالغ با اختلالات اضطرابی اداره می‌کنم.
این جوان‌ها بین سنین ۱۸ تا ۲۸ سال هستند.
آن‌ها اغلب در خانه،
وابسته به پدر و مادرشان زندگی می‌کنند.
بسیاری از آن‌ها ممکن است در مدرسه یا کالج شرکت کنند.
برخی فارغ التحصیل شده‌اند.
تقریبا هیچ کدامشان کار ندارند،
فقط در خانه می‌مانند و هیچ کاری نمی‌کنند.
آن‌ها هیچ رابطه‌ی معناداری با بقیه ندارند،
و آن‌ها بسیار بسیار به والدینشان
برای انجام هر نوع کاری وابسته هستند.
هنوز والدینشان برای آن‌ها نوبت دکتر می‌گیرند.
به دوستان قدیمی بچه‌ها زنگ می‌زنند و التماس می‌کنند که ببینندشان.
لباس‌های بچه ها را می‌شویند و برایشان غذا می‌پزند.
و آن‌ها درگیری‌های زیادی با بزرگسالان جوانشان دارند،
زیرا اضطراب شکوفا شده است ولی جوانی نه.
این والدین احساس گناه زیادی می‌کنند،
اما پس از آن ناراحتی،
و بعدش احساس گناه بیشتر.
خب، خبر خوب چیست؟
اگر والدین و چهره‌های کلیدی زندگی کودک
بتوانند، به آن‌ها برای مقابله با ترس‌هایشان کمک کنند
و چگونگی حل مسئله را بیاموزند،
احتمال بیشتری وجود دارد که آن بچه‌ها
مکانیسم‌های مقابله داخلیشان برای مدیریت اضطرابشان را پیشرفت دهند.
ما الان به والدین می‌آموزیم که در حال حاضر مراقب باشند
و در مورد واکنششان نسبت به اضطراب فرزندشان فکر کنند.
ما از آن‌ها می‌خواهیم،
«به موقعیت نگاه کنند و بپرسند این وضعیت پیش آمده چیست؟
چقدر برای کودک من تهدیدآمیز است؟
و نهایتا از آن‌ها می‌خواهم که چه چیزی از آن بیاموزند؟»
الان البته، از والدین می‌خواهیم که با دقت گوش کنند،
چون اگر کودک جداً مورد آزار و اذیت یا در راه‌های خطرناک باشد،
از والدین می‌خواهیم مداخله کنند،
قطعا.
ولی در موقعیت‌های تنش‌زای معمول روزانه،
والدین می‌توانند بیشترین کمک را به فرزندانشان کنند
اگر آرام، واقع گرا و صمیمی بمانند،
اگر به احساسات فرزندشان بها دهند
ولی بعد به فرزندشان،
در برنامه ریزی اینکه بچه چگونه موقعیت را مدیریت کند کمک کنند.
و بعد -- این کلید است --
اینکه بچه‌ها باید خودشان با این وضعیت کنار بیایند.
البته، تماشای بچه‌ای که رنج می‌کشد نفس گیر است،
همانطور که والدینم سال‌ها بعد به من گفتند.
وقتی می‌بینید فرزندتان رنج می‌برد
فکر می‌کنید می‌توانید سریعاً مداخله کنید و آن‌ها را از درد آن نجات دهید،
این همه چیز است، درست است؟
این چیزی است که می‌خواهیم انجام دهیم.
اما چه شما جوان باشید چه پیر،
اضطراب بیش از حد ما را وادار می‌کند که خطر و پریشانی را بیش از حد تخمین بزنیم
در حالی که توانایی خود در مقابله را دست کم می‌گیریم.
می‌دانیم که مکرراً در معرض چیزی که از آن می‌ترسیم بودن اضطراب را ضعیف می‌کند،
و در عین حال منابع و قدرت تحمل ایجاد می‌کند.
پدر و مادرم به دنبال چیزی بودند.
به جوانان بیش از حد مضطرب امروز
با فرزندپروری بیش از حد محافظت شده کمکی نمی‌شود.
آرامش و اعتماد فقط احساسات نیستند.
آن‌ها مهارت‌های مقابله‌ای هستند که والدین و کودکان می‌توانند بیاموزند.
متشکرم.
(تشویق)
Enfant, j'avais beaucoup de peurs.
J'avais peur de l'orage, des insectes,
des bruits forts, des personnages déguisés.
J'avais aussi deux phobies graves,
les médecins et les piqûres.
Un jour, alors que j'essayais d'échapper au médecin de famille,
je me suis tellement débattue
qu'il a dû me gifler pour me calmer.
J'avais 6 ans.
À l'époque, je n'étais que lutte ou fuite,
et pour un simple vaccin, il fallait trois ou quatre adultes pour me tenir,
y compris mes parents.
Plus tard, notre famille a déménagé de New York à la Floride,
juste au moment où je commençais le lycée.
J'étais la nouvelle, dans une école catholique,
je ne connaissais personne
et j'avais peur de ne pas être à ma place.
Le tout premier jour d'école,
un professeur fait l'appel et lance « Anne Marie Albano »,
et je réponds [avec l'accent new-yorkais] « Here ! »
Elle rit et me dit « Comme c'est mignon, lève-toi.
Prononce : D-O-G [chien]. »
Et je réponds [avec l'accent new-yorkais] « Dog ? »
La classe éclate de rire avec le professeur.
Et ça a continué,
car elle avait plein d'autres mots avec lesquels m'humilier.
Je suis rentrée à la maison en sanglots,
désemparée
et suppliant mes parents de me renvoyer à New York
ou de m'envoyer dans un couvent.
Je ne voulais pas retourner dans cette école, à aucun prix.
Mes parents m'ont écoutée,
ont dit qu'ils essaieraient de voir avec l'archevêque de New York,
mais qu'il fallait que j'aille à l'école tous les jours pour obtenir
la fiche de présence nécessaire à un transfert en troisième à Staten Island.
À l'époque il n'y avait pas encore de courriel ni de téléphones portables,
et pendant les quelques semaines qui ont suivi,
des lettres étaient censées être échangées entre l'archidiocèse de New York,
Miami
et le Vatican.
Et tous les jours, j'allais à l'école en pleurant, et je revenais en pleurant.
Ma mère réagissait en me donnant des nouvelles d'un cardinal ou d'un évêque
« pour continuer de l'envoyer à l'école jusqu'à ce qu'on lui trouve une place ».
J'étais vraiment naïve, non ?
(Rit)
Quelque deux semaines plus tard, alors que j'attendais le bus scolaire,
j'ai rencontré une fille nommée Debbie,
et elle m'a présentée à ses amis.
Et ils sont devenus mes amis,
et... le Pape était tiré d'affaire.
(Rit)
Je me suis apaisée et peu à peu j'ai trouvé ma place.
Mes recherches sur l'anxiété chez les enfants ces 30 dernières années,
résultent en partie du besoin que j'ai eu de me comprendre moi-même.
Et j'ai tellement appris.
Chez les jeunes, l'anxiété est le plus commun des troubles psychiatriques.
Ces troubles peuvent se manifester dès l'âge de 4 ans,
une fois l'adolescence atteinte, un jeune sur 12 voit sa capacité
de fonctionner à la maison, à l'école ou avec ses camarades, gravement diminuée.
Ces enfants sont très effrayés,
tracassés,
et ressentent un réel malaise physique de par leur anxiété.
Il leur est difficile d'être attentifs à l'école,
de se relaxer, de s'amuser,
de se faire des amis
et de faire toutes ces choses propres aux enfants.
L'anxiété peut provoquer une grande souffrance chez l'enfant,
et les parents sont les premiers témoins de cette détresse chez leur enfant.
Comme je rencontrais de plus en plus d'enfants souffrant d'anxiété,
je me suis sentie obligée de questionner mes parents.
« Pourquoi est-ce que vous me teniez de force
alors que j'avais si peur des injections
et qu'on me faisait quand même la piqûre ?
Pourquoi me raconter toutes ces histoires pour me forcer à aller à l'école
alors que j'avais tellement peur d'être à nouveau humiliée ? »
Ils m'ont dit : « On avait le cœur brisé à chaque fois,
mais c'étaient des choses qu'il fallait que tu fasses.
Il fallait prendre le risque de te contrarier
jusqu'à ce que tu t'habitues à la situation,
avec le temps et plus d'expérience.
Il fallait que tu sois vaccinée.
Il fallait que tu ailles à l'école. »
Mes parents étaient loin de savoir
qu'ils ne me vaccinaient pas seulement contre la rougeole,
mais aussi contre toute une vie de troubles anxieux.
Une anxiété excessive chez un jeune enfant agit comme une superbactérie,
elle est infectieuse et se multiplie,
et beaucoup de jeunes qui me consultent
ont plusieurs troubles de l'anxiété en même temps.
Ils auront, par exemple, une phobie spécifique,
et souffriront en même temps d'angoisse de la séparation et d'angoisse sociale.
Non traitée,
une anxiété durant la petite enfance peut mener à une dépression à l'adolescence.
Elle peut aussi contribuer à la toxicomanie et aux tendances suicidaires.
Mes parents n'étaient pas thérapeutes.
Ils ne connaissaient aucun psychologue.
Ils savaient juste que ces situations me mettaient sans doute mal à l'aise,
mais pas en danger,
et que mon anxiété excessive me causerait sans doute plus de tort à long terme
s'ils me permettaient d'éviter ou d'échapper à ces situations,
au lieu d'apprendre à accepter une angoisse occasionnelle.
À leur façon, mes parents ont utilisé leur propre version
de la thérapie d'exposition,
qui est l'élément central et essentiel
dans le traitement cognitif et comportemental de l'anxiété.
Mes collègues et moi avons mené la plus grande étude contrôlée randomisée
des traitements de l'anxiété chez les enfants âgés de 7 à 17 ans.
Une thérapie d'exposition cognitive comportementale axée sur l'enfant
ou la prise d'inhibiteurs sélectifs de la recapture de la sérotonine
sont des traitements efficaces dans 60 % des cas.
Et combinés, ils permettent à 80 % des enfants d'aller mieux endéans trois mois.
Ce sont de bonnes nouvelles.
S'ils continuent à prendre ces médicaments
ou font une thérapie d'exposition une fois par mois comme pendant l'étude,
ils pourraient continuer à se sentir bien pendant au moins un an.
Néanmoins, après la fin de cette étude sur les traitements,
nous avons fait une étude de suivi des participants,
et avons constaté que bon nombre de ces jeunes avaient fini par rechuter.
Malgré les traitements les plus appropriés et efficaces,
nous avons aussi constaté que près de 40 % des enfants souffrant d'anxiété
n'avaient ressenti aucune amélioration pendant toute cette période.
On a beaucoup réfléchi à ces résultats.
Qu'est-ce qui nous avait échappé ?
On s'est demandé si en se concentrant
sur une intervention uniquement axée sur l'enfant,
on avait peut-être oublié l'importance de considérer aussi les parents
et de les inclure dans le traitement.
Mes propres recherches et celles de mes collègues à travers le monde
ont montré une tendance constante :
des parents bien intentionnés se laissent parfois entraîner sans le vouloir
dans le cycle de l'anxiété.
Ils cèdent, font trop de concessions à leurs enfants,
les laissent fuir certaines situations trop difficiles.
Je vous donne un exemple.
Votre enfant rentre à la maison et court vers vous en pleurs.
Il a 5 ou 6 ans.
« Personne ne m'aime à l'école ! Les enfants sont méchants.
Personne ne veut jouer avec moi. »
Qu'est-ce que vous ressentez en voyant votre enfant en détresse ?
Comment réagissez-vous ?
Votre instinct parental naturel est de le réconforter, de le calmer,
de le protéger et d'arranger les choses.
Appeler l'instit pour qu'il intervienne
ou d'autres parents pour arranger un rendez-vous jeux,
c'est acceptable pour un enfant de 5 ans.
Mais que faire quand votre enfant rentre en pleurs jour après jour ?
Est-ce que vous continuez d'arranger les choses quand il a 8, 10 ou 14 ans ?
En grandissant, les enfants vont continuer à rencontrer des situations difficiles :
les soirées pyjamas, les exposés oraux,
une interro difficile et impromptue,
essayer d'entrer dans une équipe sportive, d'avoir un rôle dans la pièce de théâtre,
les conflits avec les camarades...
Toutes ces situations comportent un risque,
le risque que ça se passe mal, de ne pas obtenir ce qu'on voulait,
le risque de faire des erreurs
ou d'avoir honte.
Les enfants qui souffrent d'anxiété
et qui ne prennent pas de risque ou qui ne s'impliquent pas,
n'apprennent pas à gérer ce genre de situations.
N'est-ce pas ?
Cela s'apprend au fil du temps,
par une exposition répétée aux situations qu'un enfant rencontre chaque jour.
Apprendre à s'apaiser,
à se calmer lui-même quand il est contrarié,
à résoudre les problèmes,
y compris les conflits avec les autres.
Apprendre à être patient,
et à poursuivre ses efforts
tout en sachant qu'il devra attendre avant de savoir si ça en vaut la peine.
Ces apprentissages et bien d'autres se développent chez les enfants
qui prennent des risques et s'impliquent.
Une auto-efficacité se construit,
cela veut dire, savoir en son for intérieur
que l'on peut surmonter des situations difficiles.
Les enfant souffrant d'anxiété qui fuient ou évitent ces situations
et qui demandent à d'autres personnes d'agir pour eux,
deviennent de plus en plus anxieux au fil du temps
et ont de moins en moins confiance en eux.
Contrairement à leurs camarades qui ne souffrent pas d'anxiété,
il finissent par croire qu'ils sont incapables de gérer ces situations.
Ils croient qu'ils ont besoin de quelqu'un, comme leurs parents,
pour les gérer à leur place.
L'instinct naturel des parents est, bien sûr, de consoler, de protéger
et de réconforter les enfants.
Mais en 1930, le psychiatre Alfred Adler
mettait déjà en garde les parents
en disant que l'on peut aimer un enfant aussi fort que l'on veut,
mais qu'il ne faut pas rendre cet enfant dépendant.
Il conseille aux parents d'apprendre aux enfants dès leur plus jeune âge
à voler de leurs propres ailes.
Il avertit aussi que si les enfants ont l'impression
que leurs parents n'ont rien de mieux à faire que d'être à leur service,
ils pourraient se faire une idée fausse de l'amour.
Au jour d'aujourd'hui, les enfants souffrant d'anxiété
appellent tout le temps leurs parents,
ou leur envoient des messages de détresse à toutes les heures du jour et de la nuit.
Si un enfant anxieux n'apprend pas les stratégies d'adaptation,
que se passe-t-il quand il grandit ?
Je dirige des groupes pour parents de jeunes adultes ayant des troubles anxieux.
Ces jeunes ont entre 18 et 28 ans.
Ils vivent en grande partie à la maison
et sont dépendants de leurs parents.
Beaucoup d'entre eux sont allés à l'école ou à l'université.
Certains sont diplômés.
Pratiquement aucun ne travaille,
ils restent à la maison et ne font pas grand chose.
Ils n'ont pas de relations significatives avec les autres,
et ils dépendent énormément de leurs parents
pour faire toutes sortes de choses pour eux.
Leurs parents s'occupent de leurs rendez-vous médicaux.
Ils appellent leurs anciens amis et les supplient de venir les voir.
Ils font leur lessive et préparent leurs repas.
Ils sont en conflit avec leurs jeunes adultes,
parce que l'anxiété s'est épanouie, mais pas leur enfant.
Ces parents ont un immense sentiment de culpabilité,
ils éprouvent ensuite de la rancœur
et puis ont d'autant plus de remords.
Mais il y a de l'espoir.
Si les parents et les personnes clés dans la vie d'un enfant
aident celui-ci à confronter ses peurs,
et à apprendre comment résoudre les problèmes,
il y a de fortes chances que cet enfant commencera à développer
ses propres mécanismes d'adaptation pour gérer son anxiété.
Nous apprenons aux parents à être présents et attentifs
et à réfléchir avant de réagir face à l'anxiété de leur enfant.
On leur dit :
« Analysez la situation et demandez-vous Quelle est la situation ?
Est-ce que mon enfant est en danger ?
Qu'est-ce que j'aimerais qu'il retire de cette situation ? »
Évidemment, nous voulons que les parents soient très attentifs,
car si l'enfant est victime de harcèlement ou s'il est en danger,
les parents doivent intervenir
sans hésiter.
Mais dans les situations génératrices d'angoisse habituelles et typiques,
les parents seront plus utiles
s'ils restent calmes et réconfortants
et valident les sentiments de leur enfant
tout en l'aidant
à trouver lui-même une façon de gérer le problème.
Et ensuite, et ceci est primordial,
font en sorte que l'enfant remédie à cette situation lui-même.
C'est très dur bien sûr de voir son enfant souffrir,
comme me l'ont dit mes parents des années plus tard.
Quand vous voyez votre enfant souffrir,
et que vous pensez pouvoir intervenir et le sauver de sa peine,
il n'y a que ça qui compte, non ?
C'est ce qu'on a envie de faire.
Mais qu'on soit jeune ou vieux,
une anxiété excessive nous pousse à surestimer le risque et la souffrance
tout en sous-estimant notre capacité de gérer les problèmes.
Nous savons qu'une exposition répétée à ce qui nous fait peur réduit l'anxiété,
tout en développant nos ressources et notre résilience.
Mes parents étaient sur la bonne piste.
Cela n'aide pas les jeunes super anxieux d'aujourd'hui
d'avoir des parents qui les surprotègent.
La sérénité et la confiance en soi ne sont pas juste des émotions,
mais des capacités d'adaptation que les parents et les enfants peuvent apprendre.
Merci.
(Applaudissements)
בילדותי, היו לי הרבה פחדים.
פחדתי מברקים, מחרקים,
מרעשים חזקים ומדמויות מחופשות.
סבלתי גם משתי פוביות קשות מאוד
מרופאים ומזריקות.
במהלך מאבקי לברוח מרופא המשפחה שלנו,
נאבקתי בו פיזית עד כדי כך
שהוא סטר לי בפניי כדי להמם אותי.
הייתי בת 6.
תמיד הגבתי בשיטת "הילחם או ברח",
וכדי לקבל חיסון פשוט, 3 או 4 מבוגרים היו צריכים להחזיק בי,
כולל ההורים שלי.
מאוחר יותר משפחתנו עברה מניו יורק לפלורידה
בדיוק כשהתחלתי ללמוד בתיכון,
בהיותי הילדה החדשה בבית הספר הקהילתי,
שלא מכירה אף אחד
ומודאגת כיצד תשתלב,
כבר ביום הראשון ללימודים
מורה מקריאה שמות וצועקת "אן מארי אלבנו,"
ואני מגיבה, [במבטא של סטטן איילנד] "כאן!"
היא צוחקת ואומרת, "הו, יקירה, קומי.
תגידי D-O-G." (כלב באנגלית)
ואני עונה, [במבטא של סטטן איילנד] "Dog?"
הכיתה פרצה בצחוק יחד עם המורה.
וכך זה נמשך,
כי היו לה עוד הרבה מילים להשפיל אותי באמצעותן.
חזרתי הביתה בוכה,
מבולבלת
ומתחננת שישלחו אותי חזרה לניו יורק
או לאיזשהו מנזר.
לא רציתי לחזור לבית הספר ההוא בשום אופן.
ההורים שלי הקשיבו
ואמרו לי שהם יבררו עם המונסניור בניו יורק,
אבל שיהיה עליי להמשיך ללכת כל יום כדי שיהיה לי רישום נוכחות
לעבור לכיתה ט' בסטטן איילנד.
כל זה קרה לפני תקופת הדוא"ל והטלפונים הסלולריים,
כך שלאורך השבועות הבאים,
התקיימה לכאורה, חליפת מכתבים בין האַרְכִיבִּישׁוֹפוּת של מנהטן
ומיאמי,
ועם הוותיקן,
ובכל יום הייתי הולכת לבית הספר בוכה, וחוזרת הביתה בוכה,
כשאמי הייתה מוסרת לי עדכון מאיזה קרדינל או בישוף
כדי "לגרום לה להמשיך ללכת לבית הספר בזמן שאנחנו מוצאים לה מקום".
הייתי נאיבית או מה?
{צחוק}
טוב, לאחר כמה שבועות, יום אחד, כשאני ממתינה לאוטובוס של בית הספר,
פגשתי ילדה בשם דבי,
והיא הציגה אותי בפני חברותיה.
והן הפכו להיות החברות שלי,
ובכן, האפיפיור נחלץ ממצב קשה.
(צחוק)
התחלתי להירגע ולהשתלב.
שלושת העשורים האחרונים שהקדשתי ללימודי הפרעות חרדה אצל ילדים
נובעים בחלקם מהחיפוש שלי להבנה עצמית.
ולמדתי הרבה.
עבור אנשים צעירים, חרדה היא המצב הפסיכיאטרי הנפוץ ביותר.
הפרעות אלו מתחילות מוקדם, בגיל ארבע,
ועד גיל ההתבגרות, אחד מכל 12 נערים סובלים קשות מלקויות
בבית, בבית הספר ועם בני גילם.
הילדים האלה כל כך מפוחדים,
מודאגים,
חשים אי נוחות פיזית אמתית עקב החרדה שלהם.
קשה להם להתרכז בשיעורים,
להירגע וליהנות,
לרכוש חברים,
ולעשות את כל הדברים שילדים אמורים לעשות.
חרדה יכולה לחולל סבל עבור הילד,
וההורים נמצאים בחזית ובמרכז, עדים למצוקת ילדם.
ככל שפגשתי יותר ויותר ילדים עם חרדה במסגרת עבודתי,
הרגשתי צורך לחזור לאימא ולאבא ולשאול אותם כמה שאלות.
"מדוע החזקתם אותי
כשכל כך פחדתי לקבל זריקות
וכפיתם אותן עליי?
ולמה סיפרתם לי סיפורים מופרכים כדי לגרום לי ללכת לבית הספר
כשכל כך פחדתי שיביכו אותי שוב?"
הם אמרו, "ליבנו נשבר בכל פעם,
אבל ידענו שאלה דברים שהיית חייבת לעשות.
היינו צריכים להסתכן בכך שתכעסי
בזמן שחיכינו שתתרגלי למצב
עם הזמן ועם יותר ניסיון.
היה עלייך להתחסן.
היית חייבת ללכת לבית הספר".
הוריי ידעו מעט מאוד,
אבל הם עשו יותר מאשר לחסן אותי נגד חצבת.
הם גם חיסנו אותי נגד חיים שלמים של הפרעות חרדה.
חרדה מוגזמת אצל ילד צעיר היא כמו חיידק על -
ומדבקת, ואפילו מתרבה,
כך שרבים מבני הנוער שאני רואה
מגיעים עם יותר ממצב חרדה אחד בו זמנית.
לדוגמה, יכולה להיות להם פוביה מסוימת,
בתוספת חרדת נטישה, וחרדה חברתית, הכל ביחד.
ללא טיפול,
חרדה בילדות המוקדמת עלולה להוביל לדיכאון בגיל ההתבגרות.
היא עלולה גם להוביל לשימוש בסמים ולהתאבדויות.
הוריי לא היו מטפלים.
הם לא הכירו אף פסיכולוג.
כל מה שהם ידעו זה שהמצבים האלה אולי לא היו נוחים עבורי,
אבל הם לא היו מזיקים.
החרדה המוגזמת שלי הייתה עשויה לפגוע בי יותר בטווח הארוך
אם הם יעזרו לי להימנע ולברוח ממצבים אלה
בלי ללמוד איך להתמודד מדי פעם עם מצוקה.
אז בעצם, אימא ואבא פעלו על פי גרסה ביתית משלהם
של תרפיית חשיפה,
שהיא המפתח והמרכיב המרכזי
של טיפול התנהגותי קוגניטיבי בחרדה.
העמיתים שלי ואני ניהלנו את המחקר הגדול והאקראי המבוקר ביותר
העוסק בטיפולים בהפרעות חרדה של ילדים בגילאי 7 עד 17.
מצאנו כי טיפול בחשיפה התנהגותית קוגניטיבית הממוקד בילדים
או תרופות עם מעכב ספיגה סלקטיבי של סרוטונין
יעילים עבור 60 אחוז מבני הנוער המטופלים.
ושילוב שלהם מצליח להבריא 80 אחוז מהילדים בתוך 3 חודשים.
כל אלו הן חדשות טובות.
ואם הם ממשיכים לקחת את התרופות
או מקבלים טיפולי חשיפה חודשיים, כפי שעשינו לאורך המחקר,
הם יכולים להרגיש טוב במשך למעלה משנה.
עם זאת, לאחר שמחקר זה הסתיים,
חזרנו וביצענו מחקר מעקב של המשתתפים,
ומצאנו שרבים מהילדים האלה הידרדרו חזרה עם הזמן.
ולמרות מיטב הטיפולים מבוססי הראיות,
מצאנו, שבערך 40 אחוז מהילדים עם חרדה,
נשארו חולים בהמשך הדרך לאורך הזמן.
חשבנו רבות על התוצאות הללו.
מה החמצנו?
העלינו את ההשערה הזאת משום שהתמקדנו
אך ורק בהתערבות ממוקדת בילדים,
אולי ישנה חשיבות בעצם הפנייה להורים
והשילוב שלהם במסגרת הטיפול גם כן.
מחקרים מהמעבדה שלי ומעמיתים ברחבי העולם
הראו מגמה עקבית:
הורים בעלי כוונות טובות לעתים קרובות נגררים מבלי להתכוון
אל תוך מעגל החרדה.
הם נכנעים, והם עושים יותר מדי התאמות עבור הילד שלהם,
והם מאפשרים לילדיהם להימלט ממצבים מאתגרים.
אני רוצה שתחשבו על זה כך:
ילדכם נכנס הביתה ממרר בבכי.
הוא בן חמש או שש.
"אף אחד בבית הספר לא אוהב אותי! הילדים האלה רעים.
אף אחד לא רוצה לשחק אתי".
איך אתם מרגישים כשאתם רואים את הילד שלכם כל כך נסער?
מה אתם עושים?
אינסטינקט ההורות הטבעי הוא לנחם את הילד הזה, להרגיע אותו,
להגן עליו ולתקן את המצב.
להתקשר אל המורה כדי שיתערב או אל ההורים האחרים לארגן מפגשי משחק,
שעשוי להיות בסדר בגיל חמש.
אבל מה אתם עושים אם ילדכם ממשיך לחזור הביתה בוכה יום אחר יום?
האם אתם עדיין מסדרים לו את העניינים בגיל 8, 10, 14?
ילדים, ככל שהם מתפתחים,
תמיד ייתקלו במצבים מאתגרים:
מסיבות פיג'מה, מבחנים בעל פה,
מבחן מאתגר שצץ פתאום,
ניסיון להתקבל לקבוצת ספורט או לקבל תפקיד בהצגת בית ספר,
עימותים עם חברים ...
כל המצבים הללו כרוכים בסיכון:
סיכון לא להצליח, לא לקבל את מה שרוצים,
סיכון אולי לעשות טעויות
או להיות מובך.
ילדים עם הפרעת חרדה
שלא לוקחים סיכונים ולא מעורבים,
לא לומדים כיצד להסתדר במצבים מן הסוג הזה.
נכון?
כי כישורים מתפתחים עם חשיפה לאורך זמן,
חשיפה חוזרת ונשנית למצבים יומיומיים שילדים נתקלים בהם:
כישורים להרגעה עצמית
או היכולת להרגיע את עצמם כשהם נסערים;
כישורי פתרון בעיות,
כולל היכולת לפתור סכסוכים עם אחרים;
דחיית סיפוקים,
או היכולת להמשיך ולהתאמץ,
למרות העובדה שיש צורך לחכות לאורך זמן כדי לראות מה קורה.
כישורים אלה ורבים אחרים מתפתחים אצל ילדים
שלוקחים סיכונים ונוטלים חלק במעורבות מאתגרת.
ומסוגלות עצמית מתגבשת,
שבמילים פשוטות היא האמונה של האדם בעצמו
שאתה מסוגל להתגבר על מצבים מאתגרים.
ילדים שסובלים מחרדה הנמלטים ונמנעים ממצבים אלו
וגורמים לאנשים אחרים להתמודד במקומם,
הופכים להיות יותר ויותר חרדתיים עם הזמן,
בעוד שהם נעשים פחות בטוחים בעצמם.
בניגוד לבני גילם שאינם סובלים מחרדה,
הם נוטים להאמין שהם לא מסוגלים לנהל מצבים כאלה.
הם חושבים שהם זקוקים למישהו, מישהו כמו ההורים שלהם,
שיעשו דברים בשבילם.
עכשיו, בעוד שהאינסטינקט ההורי הטבעי הוא לנחם ולהגן
ולהרגיע את הילדים,
כבר ב 1930, הפסיכיאטר אלפרד אדלר
הזהיר את ההורים
שאנו יכולים לאהוב את הילד כמה שאנחנו רוצים,
אך אל לנו להפוך אותו לתלותי.
הוא יעץ להורים להתחיל לאמן ילדים ממש מההתחלה
לעמוד על שתי רגליהם.
הוא גם הזהיר שאם ילדים יקבלו את הרושם
שלהוריהם אין דבר טוב יותר לעשות מאשר לעמוד לשירותם ולפקודתם,
הם יקבלו מושג מוטעה של מה היא אהבה.
כי ילדים עם חרדה בימינו,
תמיד מתקשרים להורים שלהם
או מסמסים שיחות מצוקה בכל שעות היום והלילה
אז אם ילדים שסובלים מחרדה לא לומדים את מנגנוני ההתמודדות הנכונים כשהם צעירים,
מה קורה להם כשהם מתבגרים?
אני מנהלת קבוצות הורים של צעירים שסובלים מהפרעות חרדה.
צעירים אלה הם בגילאים 18 - 28.
הם ברובם גרים בבית,
תלויים בהוריהם.
ייתכן שרבים מהם למדו בבית הספר ובמכללה.
חלק מהם סיימו את לימודיהם.
רובם אינם עובדים,
פשוט נשארים בבית ולא עושים כמעט שום דבר.
אין להם מערכות יחסים משמעותיות עם אחרים,
והם מאוד, מאוד תלויים בהוריהם
שיעשו עבורם כל מיני דברים.
ההורים שלהם עדיין קובעים עבורם תורים לרופאים.
הם מתקשרים לחברים הוותיקים של ילדיהם ומתחננים שיבואו לבקר.
הם מכבסים ומבשלים בשבילם.
והם נמצאים בקונפליקט רציני עם הבוגר הצעיר שלהם,
מפני שהחרדה שגשגה, אבל הצעיר לא.
הורים אלה חשים אשמה עצומה,
אבל לאחר מכן תרעומת,
ואז עוד אשמה.
טוב, מה עם קצת חדשות טובות?
אם הורים ודמויות מפתח בחיי הילד
יכולים לעזור, לסייע לילד להתעמת עם הפחדים שלו
וללמוד כיצד לפתור בעיות,
אז סביר יותר שהילדים האלה יפתחו
מנגנוני התמודדות פנימיים לניהול החרדה שלהם.
אנחנו מלמדים את ההורים עכשיו להיות מודעים בעת הצורך
ולחשוב על התגובה שלהם לחרדה של ילדם.
אנו מבקשים מהם,
"הסתכלו על המצב ושאלו, 'מהו המצב שלפנינו?
עד כמה הוא מאיים על הילד שלי?
ומה, בסופו של דבר אני רוצה שהוא ילמד מזה?"
עכשיו, אנו כמובן רוצים שהורים יקשיבו בתשומת לב רבה
כי אם מתעמרים בילד ברצינות או גורמים לו נזק בדרך כלשהי,
אנחנו רוצים שהורים יתערבו,
בהחלט.
אבל במצבים מיצרי חרדה טיפוסיים, יומיומיים,
הורים יכולים להיות מאוד מועילים עבור ילדם
אם הם נשארים רגועים, ענייניים ולבביים,
אם הם נותנים תוקף לרגשותיו של הילד
ואז עוזרים לילד,
מסייעים לילד לתכנן כיצד הוא הולך לנהל את המצב.
ואז - וזה המפתח -
למעשה לגרום לילד להתמודד עם המצב בעצמו.
כמובן שזה קורע לב לראות ילד סובל,
כפי שהוריי סיפרו לי שנים אחר כך.
כשאתם רואים את ילדכם סובל
אבל אתם חושבים שתוכלו להסתער ולהציל אותו מכאב זה
זה הכול, נכון?
זה מה שאנחנו רוצים לעשות.
אבל בין אם אנחנו צעירים או זקנים,
חרדה מוגזמת מובילה אותנו להפריז בהערכת סיכון ומצוקה
בעוד שאנחנו ממעיטים בהערכת יכולתנו להתמודד.
אנו יודעים כי חשיפה חוזרת ונשנית לאותו דבר שממנו אנו חוששים מחליש את החרדה,
תוך בניית משאבים וחוסן.
ההורים שלי עלו על משהו.
הנוער ההיפר-חרדתי של ימינו אינו מקבל עזרה
על ידי הורות מגוננת יתר על המידה.
שלווה וביטחון אינם רק רגשות.
הם כישורי התמודדות שהורים וילדים יכולים ללמוד.
תודה.
(מחיאות כפיים)
एक बच्चे के रूप में, मुझे कई डर थे।
मैं बिजली, कीड़ों,
तेज़ शोर की आवाजों और वेशभूषा वाले पात्रों से डरती थी
मुझे दो बहुत गंभीर फोबिया (भय) भी थे
डॉक्टरों और इंजेक्शन के |
हमारे परिवार के डॉक्टर से दूर भागने के लिए मेरे संघर्ष के दौरान,
मैं शारीरिक रूप से इतनी जुझारु ( लड़ाकू) बन गयी
कि उन्होंने मुझे बेहोश करने के लिए वास्तव में मेरे थप्पड़ मारा |
मैं छह साल की थी |
उस वक़्त मैं फाइट और फ्लाइट प्रकार वाली थी,
और मुझे एक साधारण-सा टीका लगाने के लिए तीन से चार बड़ों को शामिल होना पड़ता था,
जिनमें मेरे माता - पिता भी शामिल होते थे |
बाद में, हमारा परिवार न्यू यॉर्क से फ़्लोरिडा शिफ्ट हो गया
जिस वक़्त मैं हाई स्कूल में पहुंची ही थी,
और धर्म संस्थाश्रित स्कूल में एक नयी बच्ची होने,
जो किसी को नहीं जानती
और उस परिवेश में घुल पाने के बारे में चिन्तित है,
स्कूल के पहले ही दिन,
एक शिक्षिका रोल्स ले रही थीं और उन्होंने आवाज लगाई " ऐनी मैरी अल्बानो, "
मैंने जवाब दिया (स्टेटन द्वीपीय लहज़े में ) "यहाँ हूँ (हियर ) !"
वह हसीं और कहा, " ओह, खड़ी होना |
कहो D-O-G|"
और मैंने उत्तर दिया, (स्टेटन द्वीपीय लहज़े में ) "डॉग? "
पूरी कक्षा शिक्षिका के साथ में बहुत ज़ोर से हसने लगी |
और यह ऐसा ही चलता रहा,
क्यूंकि उनके पास मेरा मज़ाक बनाने के लिए बहुत से शब्द थे |
मैं घर रोती हुई पहुंची |
परेशान
और न्यू यॉर्क वापिस जाने की भीख मांगती हुई
या फिर किसी आश्रम |
मैं इस स्कूल में वापिस नहीं जाना चाहती थी, कभी भी नहीं |
मेरे माता -पिता ने मुझे सुना
और मुझे कहा कि वे फिर से न्यू यॉर्क में मोन्सिन्योर ( सम्मानित शब्द ) ढूंढेंगे,
पर मुझे हर रोज़ वहां ( स्कूल ) जाना पड़ेगा ताकि मेरे पास अटेंडेंस का रिकॉर्ड हो
जिससे मुझे स्टेटन आईलैंड के लिए नवीं कक्षा में ट्रांसफर मिल सके |
यह सब कुछ ईमेल और सेल फ़ोन के आने से पहले था,
तो कुछ हफ्तों बाद,
अनुमानित रूप से, मॅन हटन मियामी के प्रधान पादरी और
और व्हे0 कन के भी
के बीच पत्र भेजे गए,
और हर दिन, मुझे स्कूल रोते हुए जाना पड़ता और फिर घर भी रोते हुए आती
जिसके बाद मेरी मम्मी मुझे यह अपडेट देती
कि " जब तक कि हम कोई जगह नहीं ढूंढ लेते तब तक स्कूल जाती रहो |"
क्या मैं बुद्धू थी या क्या?
( हसीं )
खैर, कुछ हफ्तों के बाद, एक दिन, स्कूल बस का इंतजार करते वक़्त,
मुझे एक debbie नाम की लड़की मिली
और उसने मुझे अपने दोस्तों से मिलाया |
और वो मेरे दोस्त बन गए,
और, खैर, पोप से छुटकारा मिला
(हसीं )
मैंने ढलने की शुरआत कर दी |
मेरे पिछले तीन दशकों में बच्चों की चिंता (anxiety) को अध्ययन की शुरआत
मेरी आत्म-समझ की ख़ोज से शुरू होती है
और मैने काफी कुछ सीखा है |
युवा लोगों के लिए, चिंता बचपन की सबसे ज्यादा कॉमन मानसिक स्थिति होती है |
ये विकार (disorders ) चार साल की उम्र से शुरू होते हैं,
और किशोरावस्था में, 12 युवाओं में से एक घर पर
स्कूल में और साथियों के साथ कार्य करने की उनकी क्षमता में,
इससे बुरी तरह से प्रभावित होता है |
ये बच्चे बहुत डरते हैं
चिन्तित होते हैं,
सच में, उनकी चिंता के कारण शारीरिक रूप से असहज होते हैं |
उनके लिए स्कूल में ध्यान दे पाना,
आराम करना और मज़े करना,
दोस्त बना पाना और वो काम करना जो बच्चों को करना चाहिए ,
बहुत ही मुश्किल होता है |
चिंता बच्चे के लिए दुख पैदा कर सकती है,
और माता -पिता अपने बच्चे के संकट की साक्षी (witness ) होते हैं |
जैसे -जैसे मैं अपने काम के माध्यम से अधिक से अधिक चिंता वाले बच्चों से मिली,
मुझे अपने मम्मी -पापा के पास वापिस जाकर उनसे कुछ सवाल पूछने पड़े|
" आपने मुझे पकड़कर क्यों रखा
जब मैं इंजेक्शन लगने से इतनी डरी हुई थी
और मुझे जबरदस्ती उन्हें क्यों लगाया?
और मुझे बताइये कि आपने मुझे स्कूल भेजनें के लिए वो लम्बी कहानियाँ क्यों बनायीं
जब मैं दुबारा बेइज्जती करे जाने के बारे में इतनी परेशान थी? "
उन्होंने कहा, " हमारा दिल तुम्हारे लिए हर बार टूटता था,
पर हम जानते थे कि ये वो चीजें हैं जो तुम्हे करनी ही पड़ेंगी
हमें तुम्हे उदास होने के इस खतरे में डालना पड़ा
जब तक हमने ये इंतजार किया कि तुम समय और अनुभवों के साथ
इस स्थिति की आदी हो जाओ
तुम्हे टीका लगवाना जरुरी था |
तुम्हारा स्कूल जाना जरुरी था |"
मेरे माता -पिता नहीं जानते थे,
पर वो मुझे खसरे का टीका लगवाने से ज्यादा कुछ कर रहे थे |
वे मुझे जीवनभर के चिंता विकारों का भी टीका लगा रहे थे |
बच्चे में बहुत ज्यादा चिंता एक सुपरबग की तरह है -
और संक्रामक, बल्कि दोगुना होने वाले |
इस तरह कि बहुत से बच्चे जिन्हे मैं देखती हूँ
एक ही समय पर एक से ज्यादा चिंतामय स्थिति के साथ आते हैं |
उदाहरण के लिए, उन्हें एक विशिष्ट फोबिया होगा
साथ में अलगाव की चिंता साथ में सामाजिक चिंता सब कुछ एक साथ |
जो कि अनुपचारित रह जाता है,
बचपन की चिंता युवावस्था में डिप्रेशन का रूप ले सकती है |
यह मादक द्रव्यों के सेवन और आत्महत्या के लिए योगदान दे सकता है |
मेरे माता-पिता चिकित्सक नहीं थे।
वे केवल इतना जानते थे कि ये स्थितियां मेरे लिए असहज हो सकती हैं,
परन्तु वे ख़तरनाक नहीं हैं |
अगर उन्होंने मुझे इन स्थितियों को नज़रअंदाज़ करने दिया और इनसे बचने दिया
और यदि मैंने यह नहीं सीखा कि प्रासंगिक संकट को कैसे सहें तो
मेरी अत्यधिक चिंता मुझे लंबी अवधि में अधिक नुकसान पहुँचाएगी |
तो संक्षेप में, माँ और पिताजी घर पर ही अपनी तरह की
एक्सपोज़र थेरेपी कर रहे थे
जो कि चिंता के cognitive behavioural treatment का
केंद्रीय और प्रमुख घटक है
मेरे सहयोगियों और मैंने, 7 से 17 साल के बच्चों के चिंता (anxiety ) के इलाजों का
सबसे बड़ा यादृच्छिक (randomized ) अध्ययन किया |
हमने पाया कि बच्चे पर आधारित cognitive behavioural एक्सपोज़र थेरेपी
या फिर एक चुनिंदा serotonin reuptake inhibitor के साथ दवाई
60 प्रतिशत उपचारित युवाओं के लिए प्रभावी हैं |
और दोनों का मेल 80 प्रतिशत बच्चों को 3 महीनों में ठीक कर देता है |
यह सारी अच्छी खबरें हैं |
और अगर वे दवाईंयां लेते रहते हैं
या मासिक एक्सपोज़र ट्रीटमेंट करते हैं जैसा कि हमने अध्ययन के दौरान करा,
वे आगे के सालों के लिए भी बिलकुल ठीक रह सकते हैं |
हालांकि, इस ट्रीटमेंट के बाद अध्ययन खत्म हो गया था,
पर हम वापिस गए और पार्टिसिपेंट्स के साथ एक follow-up स्टडी करी,
और हमने पाया कि इनमें से बहुत से बच्चे समय के साथ दुबारा वैसे ही हो गए
और, बेस्ट सबूतों पर आधारित ट्रीटमेंट के बावजूद भी,
हमने यह भी पाया कि 40 प्रतिशत चिंता वाले बच्चे,
वे उस पूरे समय के दौरान भी इस से ग्रसित रहे |
हमने इन नतीजों के बारे मैं बहुत सोचा |
हम कहाँ चूक रहे थे?
हमने इसके कारण की परिकल्पना करी कि क्यूंकि हम
सिर्फ बच्चे पर केंद्रित हस्तक्षेप पर ध्यान केंद्रित कर रहे थे,
शायद वहाँ कुछ महत्वपूर्ण है माता-पिता को संबोधित करने के बारे में
और उन्हें भी उपचार में शामिल करने के बारे में |
मेरी अपनी लैब और दुनिया भर के सहयोगियों के अध्ययन
ने एक सुसंगत प्रवृत्ति दिखायी है:
अभिभावक अक्सर अनजाने में तैयार हो जाते हैं
इस चिंता के चक्र में |
वे देते हैं, और वे अपने बच्चे के लिए बहुत से बदलाव करते हैं,
और वे अपने बच्चों को इन चुनौतीपूर्ण स्थितियों से बचने देते हैं
मैं चाहती हूं कि आप इसके बारे में इस तरह सोचें:
आपका बच्चा घर में आँसुओं से रोता हुआ आता है
वे पाँच या छह साल की उम्र का है |
"मुझे स्कूल में कोई भी पसंद नहीं करता ! ये बच्चे मतलबी हैं |
कोई भी मेरे साथ नही खेलेगा |"
आप अपने बच्चे को उदास देख कर कैसा महसूस करते हैं?
आप क्या करते हैं?
प्राकृतिक पेरेंटिंग वृत्ति है कि उस बच्चे को सांत्वना देना, उन्हें शांत करना,
उनकी रक्षा करना और स्थिति को ठीक करना |
बीच-बचाव करने के लिए शिक्षक को बुलाना या अन्य माता-पिता को
खेल की व्यवस्था करने के लिए, यह शायद पाँच वर्ष की उम्र में तो ठीक है |
लेकिन अगर आपका बच्चा आंसुओं में दिन रात घर आता रहता है तब आप क्या करेंगे ?
क्या आप 8, 10, 14 वर्ष की उम्र में भी उनके लिए सब कुछ ठीक करते हैं?
बच्चों के लिए, जैसे जैसे वे विकसित हो रहे होते हैं
वे हमेशा ही चुनौतीपूर्ण परिस्थितियों का सामना करने जा रहे हैं :
नींद, मौखिक रिपोर्ट,
एक चुनौतीपूर्ण परीक्षा जो एक दम से आती है,
एक खेल टीम के लिए प्रयास करना या स्कूल के खेल में एक जगह,
साथियों से टकराव ...
इन सभी स्थितियों में जोखिम शामिल है:
अच्छा नहीं करने का, वे जो चाहते हैं, वह नहीं मिलने का जोखिम,
गलतियां करने का जोखिम
शर्मिंदगी का जोखिम |
चिंता वाले बच्चे
जो जोखिम नहीं लेते और शामिल नहीं होते हैं,
फिर वे यह नहीं सीख पाते कि इस प्रकार की स्थितियों का सामना कैसे करें |
सही कहा ना?
क्योंकि कौशल समय के साथ विकसित होता है,
बच्चों के सामने रोज़ दोहराकर आने वाली परिस्थितियों से :
आत्म-सुखदायक कौशल
या उदास होने पर अपने आप को शांत करने की क्षमता;
समस्या को सुलझाने के कौशल,
दूसरों के साथ संघर्ष को हल करने की क्षमता के साथ;
संतुष्टि की देरी,
या अपने प्रयासों को जारी रखने की क्षमता
इस तथ्य के बावजूद कि आपको परिणाम देखने के लिए समय का इंतजार करना पड़ेगा |
ये और कई अन्य कौशल बच्चों में विकसित होते हैं
जो जोखिम लेते हैं और शामिल होते हैं |
और सेल्फ - एफ्फिकेसी आकार लेती है,
जो, सीधे शब्दों में कहें तो, अपने आप में विश्वास है
कि आप चुनौतीपूर्ण स्थितियों से निपट सकते हैं |
चिंता से ग्रस्त बच्चों के लिए जो इन स्थितियों से बचते हैं और दूर भागते हैं
और अन्य लोगों से उनके लिए करवाते हैं
वे समय के साथ और अधिक चिन्तित हो जाते हैं
साथ ही, खुद पर कम भरोसा रखने वाले भी |
अपने साथियों के विपरीत जो चिंता से ग्रस्त नहीं हैं,
वे मान लेते हैं कि वे इन स्थितियों का प्रबंधन करने में असमर्थ हैं |
उन्हें लगता है कि उन्हें किसी की ज़रूरत है,कोई अपने माता-पिता की तरह,
जो उनके लिए उनका काम कर दे |
अब, जबकि प्राकृतिक पेरेंटिंग वृत्ति ही यह है कि बच्चे को आराम तथा सुरक्षा और
आश्वासन दें,
1930 में, मनोचिकित्सक Alfred Adler ने
पहले ही माता -पिता को चेताया था
कि हम एक बच्चे को जितना प्यार करना चाहें उतना कर सकते हैं,
पर हमें इस बच्चे को कभी भी (हम पर ) निर्भर नहीं बनाया चाहिए |
उन्होंने माता -पिता को सुझाया कि उन्हें बच्चों को शुरुआत से ही train करना
शुरू कर देना चाहिए कि वे खुद के पैरों पर खड़े रहें |
उन्होंने यह भी चेताया कि अगर बच्चों को आभास हो जाए
कि उनके माता -पिता के पास उन्हें गोदी लेने और बुलाने पर आने की
तुलना में कोई बेहतर काम नहीं है वे प्यार का एक गलत विचार हासिल करेंगे।
इन दिनों और वक़्त में चिंता वाले बच्चे,
वे हमेशा अपने माता -पिता को बुला रहे होते हैं
या उन्हें पूरे दिन और रात संकट की कॉल देते रहते हैं |
तो अगर चिंता वाले बच्चे छोटे से ही प्रॉपर झूझने के तरीकों को नहीं सीखते हैं
फिर उनके बड़े होने पर उनके साथ क्या होता है?
मैं चिंता विकारों के साथ युवा वयस्कों के माता -पिता के लिए समूह चलाती हूँ |
इन युवाओं की उम्र 18 से 28 के बीच है |
वे ज्यादातर घर पर रहते हैं,
अपने माता - पिता पर निर्भर |
उनमें से बहुत, संभव है कि स्कूल और कॉलेज गए हों |
कुछ ग्रेजुएटड भी हैं |
ज्यादातर सब ही काम नहीं कर रहे हैं,
केवल घर पर ही रहते हैं और ज्यादा कुछ नहीं करते |
उनके दूसरों के साथ अर्थपूर्ण (meaningful ) सम्बन्ध नहीं हैं,
और वे बहुत ज्यादा अपने माता -पिता पर आधारित हैं
जो उनके लिए उनके सारे काम करते हैं |
उनके माता -पिता अभी तक उनके लिए उनके डॉक्टर के अपॉइंटमेंट करवाते हैं |
वे बच्चों के पुराने दोस्तों को कॉल करते हैं और उनसे मिलने आने की विनती करते हैं |
वे बच्चों की लॉन्ड्री करते हैं और उनके लिए खाना बनाते हैं |
और वे अपने युवा वयस्क के साथ बहुत द्वंद में हैं,
क्यूंकि चिंता विकसित हो चुकी है परन्तु युवा नहीं |
इन माता-पिता को भारी अपराधबोध महसूस होता है,
लेकिन फिर आक्रोश,
और फिर अधिक अपराध बोध।
अच्छा, कुछ अच्छी खबर के बारे में क्या ख्याल है?
अगर बच्चे के माता -पिता और उसके जीवन के मुख्य लोग
उनके डर का सामना करने के लिए, समस्या सुलझाना सीखने में
बच्चे की मदद कर सकते हैं, उनकी सहायता कर सकते हैं|
फिर ये ऐसा है कि बच्चों की चिंता का प्रबंध करने के लिए उनके आंतरिक कोपिंग तंत्र
का वे विकास करने जा रहे हैं |
हम अब माता-पिता को हर पल सावधान रहना सिखाते हैं
और अपने बच्चे की चिंता के लिए उनकी प्रतिक्रिया को सोचने को कहते हैं |
हम उनसे पूछते हैं,
"स्थिति को देखो और पूछो, 'यह स्थिति क्या है?
मेरे बच्चे के लिए यह कितना खतरनाक है?
और आखिरकार मैं इससे उन्हें क्या सिखाना चाहता हूँ? "
अब, निश्चित रूप से, हम चाहते हैं कि माता -पिता ध्यान से सुनें |
अगर एक बच्चे को गंभीर रूप से धमकाया जा रहा है या नुकसान में डाला जा रहा है,
हम चाहते हैं कि माता-पिता हस्तक्षेप करें,
पूर्ण रूप से |
परन्तु आम तौर पर, हर रोज़ चिंता पैदा करने वाली परिस्थितियों में,
माता -पिता उनके बच्चे के लिए सबसे अधिक उपयोगी हो सकते हैं
अगर वे शांत रहें और matter-of-fact and warm बने रहें,
यदि वे बच्चे की भावनाओं को मान्य करते हैं
लेकिन फिर बच्चे की मदद करें,
बच्चे की योजना बनाने में उनकी सहायता करें कि कैसे वे स्थिति का प्रबंधन करें
और फिर -- यही यह कुंजी है -
जिससे बच्चा वास्तव में खुद स्थिति से निपट सके |
बेशक, यह दिल तोड़ने वाला है एक बच्चे को इस प्रकार परेशान होते हुए देखना,
जैसा कि मेरे माता-पिता ने मुझे वर्षों बाद बताया,
जब आप अपने बच्चे को पीड़ा में देखते हैं
लेकिन आपको लगता है कि आप बीच में आ सकते हैं और उन्हें इसके दर्द से बचा सकते हैं,
यही सब कुछ है, ठीक ?
यही हम करना चाहते हैं।
पर चाहें हम छोटे हों या बड़े,
अत्यधिक चिंता हमें जोखिम और संकट को बड़ा मनवाती है
और सामना करने की हमारी क्षमता को कम |
हम जानते हैं कि जिससे हम डरते हैं उसको बार -बार दोहराने से चिंता कम होती है,
और संसाधन और लचीलापन बढ़ता है|
मेरे माता -पिता ऐसा ही कुछ कर रहे थे
आज के हाइपर-चिंताशील युवाओं की अत्यधिक सुरक्षात्मक पेरेंटिंग द्वारा
मदद नहीं की जा रही है|
शांति और आत्मविश्वास सिर्फ भावनाएं नहीं हैं।
वे सामना कर पाने के कौशल हैं जिन्हे माता -पिता और बच्चे सीख सकते हैं |
धन्यवाद
(तालियाँ)
Sok mindentől féltem gyerekkoromban.
Féltem a villámlástól, rovaroktól,
a ricsajtól és maskarás alakoktól.
Iszonyatos
doktor- és tűfóbiám volt.
Hogy a családorvosunktól szabaduljak,
annyira harcoltam,
hogy a doki pofonnal billentett helyre.
Hatéves voltam.
Üss vagy fuss reakció működött bennem,
és egy oltás beadásához három-négy felnőtt kellett lefogjon,
köztük a szüleim.
Később családunk New Yorkból Floridába költözött,
pont mikor gimnáziumba kerültem,
és így én lettem az új gyerek az egyházi iskolában.
Nem ismertem senkit,
és drukkoltam, hogy megfeleljek.
Már az első iskolanapon
az egyik tanárnő felszólított: "Anne Marie Albano",
mire én azt válaszoltam (ízes tájszólással): "Jelen."
A tanárnő elnevette magát: "Rendben. Állj fel.
Mondd, hogy kutya."
S én mondtam (ízes tájszólással): "Kutya?".
Az osztály s a tanárnő nevetésben tört ki.
Így folytatódott még egy darabig,
mert a tanárnő sok szót ismert, melyekkel megalázhatott.
Zokogva mentem haza,
zaklatott voltam,
és kértem, küldjenek vissza New Yorkba,
vagy esetleg zárdába vonulnék.
Semmi esetre sem akartam visszamenni abba az iskolába.
A szüleim meghallgattak,
felajánlották, hogy beszélnek a New York-i főtisztelendő-igazgatóval,
de addig is folyamatosan járjak iskolába, hogy ne legyen hiányzásom,
és kilencedikben kezdhessek majd Staten Islanden.
Mindez az e-mail és mobiltelefon előtti világban történt,
ezért a következő hetekben
mialatt feltehetőleg zajlott a levélváltás
Manhattan és Miami érsekségei között,
kis kitérővel a Vatikánban,
én naponta sírva mentem és sírva értem haza az iskolából,
anyám pedig biztatott, hogy épp valamelyik bíboros vagy püspök szerint
tartsunk ki, míg találnak nekem helyet.
Túl naiv voltam?
(Nevetés)
Pár hét után, mikor a megállóban vártam az iskolabuszt,
megismerkedtem Debbie-vel,
aki bemutatott a barátainak.
Összebarátkoztunk,
és lám, a Pápa kikerült a képből.
(Nevetés)
Megnyugodtam és beilleszkedtem.
Az elmúlt 30 évben gyerekek szorongását tanulmányoztam,
melyet részben önismereti vágyam fűtött.
Sokat tanultam belőle.
A szorongás a legelterjedtebb gyerekkori beteges elmeállapot.
Korai jelei már négyévesen megjelennek.
Kamaszkorára minden 12. gyerek súlyosan károsult
az otthoni, iskolai vagy személyes és társas kapcsolatainak kialakításában.
Ezek a gyerekek annyira rémültek,
idegesek,
hogy szó szerint fizikális rosszullétet éreznek a szorongástól.
Nehezükre esik figyelni az iskolában,
ellazulni és szórakozni,
barátkozni,
és egyéb gyermeki tevékenységeket folytatni.
A szorongástól gyötrődnek,
és a szülők tehetetlenül figyelik gyerekük szenvedését.
Ahogy egyre több szorongó gyerekkel találkoztam munkám során
vissza kellett menjek szüleimhez, és feltegyek pár kérdést:
"Miért fogtatok le,
mikor rettegtem az oltástól,
és miért erőltettétek rám?
Miért találtatok ki meséket, hogy járjak iskolába,
mikor annyira rettegtem, hogy ismét megszégyenítenek?"
"Mindig megszakadt a szívünk érted,
de tudtuk, hogy ezek javadra vannak.
Megkockáztattuk, hogy dühös leszel,
míg vártuk, hogy megszokod a helyzetet,
ahogy telik az idő, és tapasztaltabb leszel.
Az oltást be kellett adni.
Iskolába is kellett járj."
Kevés ismeretük volt a szüleimnek,
de nem csak kanyaró ellen oltottak be.
Megmentettek az egész életre szóló szorongásos betegségtől is.
A gyerekek túlzott szorongása olyan, mint egy gócpont.
Elfertőződhet, terjedhet,
ezért a hozzám kerülő fiatalok
halmozottan szorongásosak.
Pl. különleges fóbiáik vannak,
szeparációs és szociális fóbiával tetézve.
Ha nem kezelik,
a kisgyermekkori szorongás kamaszkori depresszióba válthat át.
Hozzájárulhat a drogozáshoz és az öngyilkossági hajlamhoz.
A szüleim nem voltak terapeuták.
Nem ismertek pszichológusokat.
Csak azzal voltak tisztában, hogy ezek a helyzetek ugyan kellemetlenek nekem,
de semmi esetre sem károsak.
A túlzott szorongásom többet árt hosszú távon,
ha engedik, hogy elkerüljem e helyzeteket,
mintha megtanulom kezelni a distresszt.
Lényegében a szüleim
az élményszintű terápia otthoni változatát alkalmazták.
Ez a központi eleme
a szorongás elleni kognitív viselkedési terápiának.
Kollégámmal a legnagyobb randomizált kutatást végeztük
hét-tizenhét éves gyerekek szorongáskezeléséről.
Rájöttünk, hogy a gyerekközpontú kognitív viselkedési élményterápia
vagy szelektív szerotonin visszavétel-gátlók
az ifjak 60%-nál eredményesek.
A kombinált kezelés eredményt ér el a gyerekek 80%-nál három hónapon belül.
Ez jó hír.
Ha folytatják a kezelést,
vagy mint a kutatás során, havonta élménykezeléseken vesznek részt,
akkor egész évben jól lehetnek.
A tanulmány befejezése után
még utánkövetéses vizsgálatot végeztünk,
és kiderült, hogy sok gyerek idővel visszaesett.
A szorongásos gyerekek 40%-a
a legjobb tényalapú kezelések ellenére
mindvégig beteg maradt.
Elgondolkoztunk az eredményen.
Mit nem vettünk észre?
Feltételezésünk abból indult ki,
hogy csak a gyerekre koncentráltunk,
talán lehet valami szülőkkel kapcsolatos fontos dolog,
és őket is bele kell vonni a kezelésbe.
A laboromban és a világ többi részén folytatott tanulmányok
kirajzolták az irányt:
a jót akaró szülők akaratlanul is belekeverednek
a szorongási körforgásba.
Túlságosan egyengetik gyerekük útját,
aki így megmenekül nehéz helyzetektől.
Kérem, így képzeljék el:
A gyerekük zokogva érkezik haza.
Öt- vagy hatéves forma.
"Senki nem szeret az iskolában! A gyerekek gonoszak.
Senki nem akar játszani velem!"
Hogy érzik magukat, mikor látják a zaklatott gyereket?
Mit tesznek?
A szülői ösztönnek engedve nyugtatják, dédelgetik a gyereket,
védelmezik és helyrehozzák a helyzetet.
Felhívják a tanárt, hogy lépjen közbe, vagy a másik szülőt, hogy egyeztessenek,
ami jó lehet ötéves korban.
De mit tesznek, ha gyerekük nap mint nap zokogva jön haza?
Továbbra is megoldják a helyzetet nyolc, tíz vagy 14 éves koráig?
A gyerekek fejlődnek,
állandóan új helyzetek elé kerülnek:
ottalvós buli, szóbeli beszámoló,
embert próbáló feladatsor is beesik,
sportcsapat felvételi vagy iskolai színjátékszerep,
összekülönbözés a kortársakkal...
Ezeknek mind megvan a kockázata:
hogy elszúrják, nem érik el, amit szeretnének,
esetleg tévednek
vagy kínos helyzetbe kerülnek.
A szorongásos gyerekek,
akik nem vállalnak kockázatot és felelősséget,
az ilyen esetek kezelését nem tanulják meg.
Igaz?
Mivel technikájuk idővel és tapasztalattal fejlődik,
a mindennap átélt helyzetek számítanak,
önnyugtató készség alakul ki bennük,
vagy megtanulnak uralkodni magukon a bosszantó helyzetben.
Képesek lesznek megoldani a felmerülő feladatokat,
többek között a nézeteltéréseket,
elodázni a elégtételt,
vagy képesek lesznek kitartani,
annak ellenére, hogy csak idővel derül ki az eredmény.
Ezek és más képességek gyerekkorban fejlődnek ki
a bevállalós és tettre kész gyerekekben.
Kialakul az eredményességük,
ami egyszerűen önbizalmat ad,
hogy képesek helytállni komolyabb helyzetben.
A szorongásos gyerekekben, akik megússzák és elkerülik e helyzeteket,
és másokkal oldatják meg őket,
idővel szorongás alakul ki,
és kevésbé lesznek magabiztosak.
Nem szorongó társaikkal ellentétben azt hiszik,
hogy képtelenek úrrá lenni e helyzeteken.
Szerintük kell valaki, pl. a szüleik,
hogy ezt megtegyék helyettük.
A természetes szülői ösztön arra biztat,
hogy kényeztessük, védjük és bátorítsuk a gyerekeket,
de 1930-ban Alfred Adler pszichiáter
figyelmeztette a szülőket,
hogy imádhatjuk a gyereket, amennyire csak akarjuk,
de nem szabad függő helyzetbe hozzuk.
Azt tanácsolta, hogy legkisebb korától
tanítsuk meg a gyereket saját lábára állni.
Arra is felhívta a figyelmet, hogy ha azt a látszatot keltjük a gyerekben,
hogy nincs jobb dolgunk, mint lesni a parancsait és ugrani,
akkor téves képet kap a szeretetről.
Napjainkban a szorongó gyerekek
folyamatosan hívogatják a szüleiket,
vagy éjjel-nappal distresszes üzeneteket küldözgetnek.
Ha a szorongó gyerekek kiskorukban nem sajátítják el a megoldási folyamatot,
akkor mi történik velük felnőtt korukban?
Vezetek csoportokat szorongó fiatal felnőttek szülei számára.
18–28 éves fiatalokról van szó.
Általában otthon élnek,
függnek a szüleiktől.
Sokan egyetemre is jártak,
páran el is végezték.
Majdnem egyikük sem dolgozik,
csak otthon ülnek tétlenül.
Nincsenek tartalmas kapcsolataik.
Nagyon függnek a szüleiktől,
akik mindent megtesznek értük.
Még mindig a szülők kérnek időpontot orvosi vizsgálatokra.
Hívogatják a régi barátaikat, hogy nézzenek be hozzájuk.
Mosnak és főznek rájuk.
Nagy konfliktus van szülők és ifjak között,
mert csak a szorongásuk fejlődik, a gyerekük nem.
A szülőknek lelkiismeretfurdalásuk van,
majd neheztelnek rájuk,
s ettől még inkább hibásnak érzik magukat.
Rendben, jöhet pár jó hír is?
Ha a gyerek életének főszereplői és a szülők
tudnak segíteni a gyereknek legyőzni a félelmét,
és megtanulni a feladatmegoldást,
akkor valószínűbb, hogy a gyerekben kialakul
a szorongáskezelés belső mechanizmusa.
A szülőket tudatos jelenlétre tanítjuk,
hogy gondolják át, hogyan reagálnak a gyerekük szorongására.
A következőt kell átgondolni:
"Nézzük meg a helyzetet, és tegyük fel a kérdést: mi ez?
Mennyire fenyegető a gyerekemnek?
És mit szeretnék, hogy megtanuljon belőle?"
Nagyon oda kell figyelni,
mert ha mások komolyan zaklatják a gyereket, vagy bármiképp ártanak neki,
akkor határozottan
közbe kell avatkozzanak.
De a napi szorongást okozó helyzetekben
jobban teszik a szülők,
ha nyugodtak és a tényeknél maradnak, támogatók,
ha értékelik a gyerek érzéseit,
de csak abban segítenek a gyereknek, hogy megtervezze,
hogyan oldja meg saját maga a helyzetet.
Utána – ez a lényeg –
hagyjuk a gyereket önállóan megbirkózni a helyzettel.
Persze, szívszorító látni a vergődését,
ahogy utólag a szüleim is elmesélték.
Mikor látjuk, hogy szenved,
és úgy érezzük, hogy odacsapnánk, hogy kimentsük a kínlódásból,
akkor az nem semmi, igaz?
Ezt tennénk legszívesebben.
Akár fiatalon, akár idősen
a túlzott aggodalom felnagyítja a veszélyt és a distresszt a szemünkben,
miközben alábecsüljük az együttműködési készségünk.
Ismert, hogy a félelmünkkel való ismétlődő szembesülés csökkenti a szorongást,
közben megerősödünk és megedződünk.
A szüleim tudtak valamit.
A mai krónikusan aggódó fiataloknak
nem segít a túlzottan óvó szülői nevelés.
A nyugalom és a bizalom nem egyszerűen érzelmek.
Ezek gyerekek és szülők közötti együttműködési készségek.
Köszönöm.
(Taps)
子供の頃 怖いものが色々ありました
雷の光や虫が怖かったですし
大きい音や着ぐるみのキャラクターも
それに深刻な恐怖症が２つありました
医者と注射に対してです
かかりつけの医師から逃れようと 苦戦しているうちに
体を使って攻撃するようになり
医師は私にショックを与えるために 平手打ちをしました
私は６歳でした
当時の私は 闘争・逃走反応しか知らず
簡単な予防接種で体を押さえるにも 大人３～４人が必要でした
両親を含めてです
その後 私が高校に入ると同時に うちの家族はニューヨークから
フロリダに引っ越しました
教会が母体の学校で転入生となり
知り合いもいなくて
うまく馴染めるか心配しながら
登校した初日
先生が出席を取る際に 「アン・マリー・アルバーノ」と呼びました
私が（ニューヨークのスタテン島訛りで） 「はい」と答えると
先生は笑って「まあ かわいい 立ち上がって
『い・ぬ』と言ってみて」と 言いました
私は（スタテン島訛りで） 「犬？」と答えました
教室中が爆笑し 先生も笑っていました
それだけで終わりませんでした
先生は私を笑い者にする言葉を 他にもたくさん知っていたのです
私は泣きながら家に帰り
取り乱して
「ニューヨークに帰らせて」と懇願しました
修道院でもいいからと
何が何でも もうあの学校には 戻りたくなかったのです
両親は私の願いを聞き入れ
「ニューヨークのモンシニョール（聖職者）と 相談してみるけれど
スタテン島で高校１年生に編入する時 出席日数が足りるよう
学校には休まず行きなさい」と言いました
すべてはメールや携帯電話が 普及する前の出来事ですから
そこから数週間にわたり
おそらく手紙のやり取りが マンハッタンの大司教区と
マイアミと
バチカンの間で行われたんでしょう
その間 私は毎日泣きながら登校し 泣きながら家に帰り
枢機卿や司教から届いたという 最新メッセージで言い含められていました
「こっちに空きが出るまで通学を続けて」 というものです
当時の私 純真でしょ？
（笑）
数週間後のある日 スクールバスを待っていると
デビーという女の子に出会いました
彼女が自分の友達に紹介してくれて
その子たちとも友達になりました
こうしてローマ教皇は 難を逃れたわけですね
（笑）
私の心は落ち着き 馴染めるようになっていきました
私が過去30年で行なった 子供の不安についての研究は
私自身の自己理解を求める思いに 端を発した部分があります
実際 たくさん解明できました
若者の精神疾患の中でも一番多く 見られるのが不安症です
こうした精神疾患は４歳までという 幼いうちに 症状が出始め
思春期までには12人に１人が 家庭や学校、仲間との関係において
役割を果たせなくなるほど 重度の障害を抱えてしまいます
この子供たちは ひどく怯えていて
心配事が多く
実際 不安のせいで 身体に不調をきたしています
彼らには学校で集中することや
リラックスして楽しむこと
友達を作ることなど
子供ならやって当然の事が困難なのです
不安は子供にとって苦痛をもたらし
親は我が子の苦悩を直に しょっちゅう目の当たりにします
仕事を通じて 不安を持つ子供たちに会ううちに
私は自分の父と母に尋ねたいことが いくつか出てきました
「私が注射を怖がっていると知りながら
どうして私の体を押さえて
無理やり打たせたの？
それから なぜ学校に行かせるために デマカセなんか言ったの？
また皆にバカにされることが すごく心配だったのに」
答えはこうでした 「いつも胸がつぶれそうだったけど
避けては通れないことだというのも わかっていたの
あなたが怒るというリスクを伴ったとしても
あなたが時間をかけて経験を積むことで
あの状況に慣れてくれるまで待っていたの
予防接種は受けなければいけなかったし
登校も しなきゃいけなかった」
両親は知る由もなかったのですが
予防接種で彼らが私にしてくれたのは 麻疹に対してだけではなく
生涯にわたる不安症に対しての 予防でもあったのです
幼児期に感じる過度の不安は 強力な細菌のようなもので
感染力が強く どんどん増殖していきます
これは私が診る子供たちもそうで
複数の不安症状を 同時に持っていることが多いです
例えば特定の恐怖症に
分離不安症と社交不安症を あわせて患っています
治療せずに放っておくと
幼少期の不安は思春期までに うつ病につながることがあります
これらは薬物乱用や自殺念慮に 関係することもあります
私の両親は心理療法士ではなかったですし
心理学者の知り合いもいませんでした
両親が知っていたのは ああいう状況が 私には不快ではあるが
有害ではないということだけです
私がああいう状況を避けて逃げるのを もし両親が許していたら
そして時々出くわす苦痛に 耐える方法を学べていなかったら
私の過度の不安感はもっと長期間 私に害をもたらしていたでしょう
要するに うちの親が行なったのは 自家製バージョンの
暴露療法だったのです
暴露療法は不安に対する認知行動療法の
鍵となる中心的な治療法です
私は仲間と ７歳から17歳までの子供の 不安の治療法について
最大規模のランダム化比較試験を行いました
研究の結果 子供向けの認知行動療法の暴露療法や
選択的セロトニン再取り込み阻害薬による 投薬治療が
60％の子供に効果的だとわかりました
２つの治療法を併用すると 80％の子供が３ヶ月以内に良くなります
すべて朗報です
そしてもし投薬治療を続ければ
もしくは研究に参加していた期間と同様 毎月 暴露療法を続ければ
１年以上 良い状態を保つ可能性があります
しかし この治療法の研究が終わった後
参加者の追跡調査を行なったところ
時間の経過とともに再発する子供が 多いことがわかりました
また科学的根拠に基づく 最良の治療法であるにも関わらず
不安症の子供のうち約40％に
調査期間中ずっと症状が見られることも わかりました
私たちは この結果について 考察を重ねました
何が足りないのでしょうか
私たちが力を入れていたのは
子供だけに焦点を当てた介入だったけれど
ひょっとしたら ご両親にも呼びかけて 治療に参加してもらうことが
大切なのではないか という仮説を立てました
私自身の研究所や 世界中の仲間たちが行なった研究は
一貫した傾向を示しています
それは善意のある親たちが うっかり不安の連鎖に
引き込まれてしまうことです
子供に対し 親のほうが折れて 融通をきかせ過ぎてしまい
子供を困難の伴う状況から 逃れさせてしまいます
考えてみてください
あなたの子供が涙を流しながら 家に帰ってきました
その子は５歳か６歳
「学校でみんなに嫌われてるの あの子たちは意地悪
誰も遊んでくれないの」
我が子がこんなに取り乱していたら どう感じますか？
何をしますか？
親としての自然本能的な反応は 子を慰め 落ち着かせ
その子を守り 状況を改善することです
先生にも関わってもらうよう呼びかけたり 親同士で子供たちの遊びの約束をするのは
５歳だったらそれで良いかもしれないです
でも もしあなたの子供が毎日毎日 涙を流しながら家に帰ってきたらどうしますか
８歳、10歳、14歳になっても 子供のために状況を改善してあげますか
子供というのは成長する中で
例外なく困難な状況に遭遇するものです
例えば お泊まり会や発表の場
難しい試験に出くわしたり
スポーツチームへの加入や 学芸会の役に挑戦したり
友達との いさかいなど
こうした場面はすべてリスクを伴います
良い結果を残せないリスクに 望みどおりに行かないリスク
ミスを犯すかもしれないリスクや
恥をかくリスクです
不安症を持ち
リスクを取らず 物事に深く関わろうとしない子供は
そういう場面をうまく対処する方法を 学ぶことができません
そうでしょう？
なぜならスキルというのは 時間をかけて
子供たちが日常の中で遭遇する場面に 何度も身をさらしながら育むものだからです
例えば「セルフ・スージング」という
気が立った時に自分で自分を 落ち着かせるスキルや
対人トラブルの解決能力を含む 「問題解決スキル」
そして「満足遅延耐性」
これは 結果がわかるまで時間がかかり
待たされるとしても 努力を続けられる能力のことです
これらを含む多くのスキルの発達は リスクを取り
物事に深く関わるタイプの子供に見られます
そうして「自己効力感」が形成されますが
これは簡単に言うと 困難な状況でも
自分は乗り越えられると信じる力です
不安症を持つ子供がこうした状況で 逃げたり避けたりして
他者に代わりに対応してもらっていると
時間が経つにつれて ますます不安が募り
同時に自分に対する自信が薄れていきます
不安に苦しんでいない子供たちとは対照的に
自分にはこうした状況を自分で切り抜ける 能力がないと信じてしまうようになります
このような子供は 親など自分以外の人に
対応してもらわなければと考えます
さて 親の本能として 子供を慰め 守り
安心させる事は自然ですが
1930年に精神科医の アルフレッド・アドラーは
すでに親たちに対して こう忠告しています
「子供をいくらでも愛しても良いが
その子を依存させてはならない」
彼が親たちに助言したのは 子供たちに最初から自分の足で
立つ練習をさせることです
またアドラーは もし子供が
「自分の親は自分の言いなりになる以外 することがない」という印象を受けると
愛情に対して誤ったイメージを持ってしまう と指摘しました
現代の不安を持つ子供たちは
絶えず親に電話をしたり
昼夜を問わずメッセージで 助けを求めたりしています
もし不安症の子供が幼い頃に 正しい対処メカニズムを学ばなかったら
大人になった彼らは どうなるのでしょう
私は不安症の若者を子に持つ 親たちのグループを運営しています
子供たちは18歳から28歳です
ほとんどの子たちが実家で
親に頼って暮らしています
その多くは学校や大学に 行った経験があるでしょう
何人かは卒業もしています
ほとんど全員が職に就いておらず
大したこともせず ただ家で過ごしています
誰とも有意義な関係を持たず
親に完全に依存していて 自分のために
何もかも やってもらっています
親たちは未だに子供の病院の予約を とってあげます
子供の幼なじみに頼み込んで 家へ遊びに来てもらいます
子供のために洗濯もするし ご飯も作ります
そして親たちは我が子と 激しく衝突しています
なぜなら不安感だけが勢いよく成長し 子供自身は成長できていないからです
こうした親たちは莫大な罪悪感を抱き
時に憤りを感じ
そしてまた罪悪感を増幅させます
それでは朗報に移りましょう
もし親なり 子供の人生において重要な人物なりが
手を貸し その子が 自分の恐怖心に立ち向かえるよう支援して
問題の解決法を学ばせることができれば
その子は自分の不安を乗り越える 内的な対処メカニズムを
自ら育む可能性が高まります
私たちは現在 親御さんを対象に 一瞬一瞬に気を配ることを教え
子供の不安感に対する自分の反応について 考えるよう指導しています
こうお願いしています
「状況を見て自問してください 目の前にあるのは どんな状況なのか
子供の身をどれほど脅かすのか
そして最終的に この状況から 子供に何を学んでほしいか」
もちろん親たちには 耳を澄ませて聞くようにしてほしいです
もし子供が深刻ないじめや 危ない目に遭っているのなら
親に介入してほしいからです
絶対にです
けれど典型的な日常の中で 不安を招くような状況では
親は子供にとって一番の助けになり得ます
ただし親が落ち着いて 淡々としつつも温かい態度をとり
子供の気持ちの妥当性を認めながら
一方で子供が その状況をどう対処するか
自分で計画できるよう手助けし 支援すればの話です
そして ここが重要なのですが
実際に子供自身にその状況の 対応をさせることです
もちろん 子供が苦しむ姿を見るのは 心が痛みます
私の両親が後に打ち明けてくれたとおりです
子供が苦しんでいるのを目撃し
自分がサッと舞い降りて 我が子を痛みから救い出せそうなら
それに越したことはないですよね
そうしてあげたいのです
しかし若くても歳をとっていても
過剰な不安によって私たちは リスクや苦痛を過大に見積もってしまい
その一方で自分の対処能力を 過小に見積もってしまうのです
自分が恐れる対象を何度も経験すると 不安が小さくなると同時に
精神力と立ち直る力が養われることが わかっています
私の両親は心得ていたんでしょう
こんにちの過剰に不安な若者たちが
過保護な子育てで 良くなることはありません
落ち着きや自信はただの感情ではなく
親も子供も学ぶことのできる 対処能力なのです
ありがとうございました
（拍手）
저는 어릴 때 무서워하는 게 참 많았습니다.
번개와 곤충이 무서웠고
큰 소리나 인형 탈들도 무서워했어요.
그리고 심각한 공포증이 두 가지 있었는데
의사와 주사에 대한 공포증이었습니다.
주치의로부터 도망가려고 애쓸 때
신체적 저항이 너무 심해서
의사 선생님이 절 놀래 주려고 제 뺨을 때린 적도 있어요.
여섯 살 때였죠.
그때는 싸우든 도망가든 할 때여서
간단한 백신 주사 하나를 맞는데도
저희 부모님을 포함한 어른 서너 명이 저를 붙들고 있어야 했습니다.
나중에 저희 가족은 뉴욕에서 플로리다 주로 이사했습니다.
제가 막 고등학생이 됐을 때였죠.
교구 부속학교에 처음 전학 와서
아무도 모르는데 어떻게 어울릴지 걱정하며
처음 등교한 날,
선생님께서 출석체크를 하시며 "앤 마리 알바노"라고 부르셨고
저는 [스태튼 아일랜드 억양으로] "네!"라고 대답했죠.
선생님께서 웃으며 말씀하셨습니다. "오 얘야, 일어나 보렴.
D-O-G라고 한번 말해볼래?"
전 [스태튼 아일랜드 억양으로] "Dog?"라고 답했어요.
선생님을 포함한 교실 전체가 웃음바다가 됐죠.
그리고 한동안 계속됐습니다.
선생님이 저를 망신 주려고 몇 개의 단어를 더 말하게 했거든요.
저는 훌쩍거리며 집으로 갔습니다.
너무 상심해서
저를 뉴욕으로 돌려보내 주던지
수녀원에라도 보내달라고 애원했습니다.
다시는 그 학교에 절대로 가고 싶지 않았어요.
저희 부모님께서 제 말을 듣고는
뉴욕의 주교님과 상의해보겠다고 하셨습니다.
하지만 출석 기록 때문에 매일 학교에 나가야 했어요.
스태튼 아일랜드로 다시 전학 가려면 기록이 필요했고,
이메일, 휴대폰도 없던 시절이었죠.
그 이후 몇 주간 부모님 말씀으로는
맨해튼 교구와 마이애미 교구, 바티칸 교구 간에
서신이 오고 갔다 하더군요.
매일 저는 울면서 학교에 갔다 울면서 다시 집에 왔지만
몇몇 추기경과 주교들께선 "전학 갈 곳을 찾을 때까지
아이를 학교에 보내라"라는 말씀을 하셨다고 엄마가 그러셨죠.
정말 순진했었죠?
(웃음)
그리고 몇 주 후 어느 날 통학 버스를 기다리다가
데비라는 여자아이를 만났습니다.
데비는 제게 자기 친구들을 소개해 줬고
저희는 친구가 되었습니다.
뭐, 교황님을 더 이상 괴롭힐 필요가 없게 된 거죠.
(웃음)
그 이후론 불안을 덜 느끼고 서서히 자리 잡아갔습니다.
제가 지난 30년간 소아불안장애를 연구해온 이유의 일부는
제 자신을 이해하려 했던 경험에서 나왔다고 할 수 있습니다.
그리고 정말 많이 배웠죠.
불안장애는 아이들에게 흔히 나타나는 소아정신질환입니다.
이른 시기인 네 살 때 시작되는데
사춘기가 되면 열두 아이 중 한 명은
가정 및 학교생활, 또래관계를 매우 어려워합니다.
불안장애 아동들은 너무 불안해하고
걱정하는 나머지
신체적 불편함을 느낍니다.
학교에서 집중을 하거나
느긋하게 즐거움을 누리거나
친구를 사귀거나 하는
아이라면 마땅히 누려야 할 것들을 힘들어합니다.
불안감은 아이를 불행하게 만들고
부모는 바로 가까이서 아이의 고통을 목격하게 되는 거죠.
이 일을 하면서 불안장애 아동들을 많이 만나던 가운데
저희 부모님께 몇 가지 질문을 했어요.
"제가 주사 맞는 걸 그렇게 무서워했는데도
왜 저를 붙잡고 강제로 맞게 하신 거예요?"
또 왜 제가 계속 학교에 가도록 그런 이야기를 꾸며 내신 건가요?
전 창피 당할까 봐 너무 걱정했는데 말이에요."
부모님께서 말씀하시길, "매번 우리의 가슴이 아팠지만
네가 꼭 해야 할 일이었기 때문이란다.
너의 감정이 상하는 걸 감수해야 했지.
시간과 경험을 통해 상황에 적응하기를
기다리면서 말이야.
백신 주사는 꼭 맞아야 하잖니.
학교도 꼭 가야 하고."
부모님은 모르셨겠지만
부모님께서 하신 일은 홍역 예방 주사를 맞히게 하는 일 이상이었습니다.
평생의 불안장애로부터 저를 예방해 주신 거였어요.
아이의 극심한 불안감은 슈퍼버그 같습니다.
전염성이 강하고 심지어 개체 수가 늘기도 하죠.
제가 봐온 아이들 중 다수에게
1개 이상의 불안 증상이 동반합니다.
예를 들자면 특정 공포증이 있는데
거기에 분리불안장애, 사회불안장애까지 있는 거예요.
치료하지 않고 방치하면,
유아기의 불안장애가 사춘기 때의 우울증이 될 수 있습니다.
약물 남용 및 자살의 원인이 될 수도 있고요.
저희 부모님은 심리치료사가 아니셨습니다.
아는 심리상담사가 있던 것도 아니고요.
단지 이런 상황들이 저를 불편하게 할지언정
제게 해가 되지 않는다는 걸 아셨을 뿐입니다.
장기적으로 보면 오히려 극심한 불안감이 저를 해쳤을 겁니다.
어려운 상황들을 회피하게 두고
그걸 스스로 감당하는 방법을 배울 수 없게 하셨다면 말이죠.
부모님께선 직관적으로 그들만의 노출 요법을 쓰셨던 건데
이는 불안장애 인지행동치료의 중심이 되는 핵심 치료이기도 합니다.
저희 연구진은 7세에서 17세 사이의 소아청소년들을 대상으로
불안 치료와 관련해 대규모 무작위 통제실험을 했습니다.
아동 중심의 인지행동노출치료와
선택적 세로토닌 재흡수 억제제를 이용한 약물이
참가자 60%에게 효과를 보였고
이를 결합할 시, 80%의 참가자가 3개월 내 호전을 보였습니다.
정말 좋은 소식이죠.
또한 꾸준한 약치료나
실험 때와 같은 노출 치료를 받으면
1년 이상은 별문제 없이 지낼 수 있습니다.
그러나 실험 종료 이후,
참가자들에 대한 후속 실험에 들어갔는데
그중 많은 아이들이 시간이 경과하면서 재발했고,
최상의 근거에 기반한 치료임에도
불안장애 아동 중 약 40%는
실험기간 내내 유병 상태였습니다.
이 결과를 놓고 숙고했습니다.
우리가 놓친 게 뭘까?
저희가 아동중심개입에만 초점을 맞췄기 때문에
부모들과 소통하고 그들도 치료에 참여하는 게
중요할 거라는 가설을 세웠습니다.
저희 연구진 뿐만 아니라 전 세계의 연구진들의 실험에서
일관되게 나타나는 경향이 있는데,
부모의 좋은 의도가 오히려 부모를 계속 불안하게 만든다는 겁니다.
아이들에게 항복하고, 너무 맞춰주고
아이들이 어려운 상황을 회피하게끔 내버려 둡니다.
이렇게 생각해보세요.
아이가 엉엉 울며 집에 들어옵니다.
아이는 대여섯 살쯤 됐고요.
"학교에서 아무도 날 안 좋아해! 다들 너무 못됐어요.
아무도 나랑 안 놀아줘요."
아이가 속상해하는데 기분이 어떤가요?
어떻게 할 건가요?
아이를 달래고, 진정시키고, 보호하고 상황을 해결하려 드는 게
자연스러운 부모의 본능일 겁니다.
선생님께 중재를 부탁하고, 애들 노는 약속을 부모끼리 잡고
다섯 살 땐 괜찮을지 모르죠.
하지만 아이가 허구한 날 울면서 집에 오면 어떡할 건가요?
여덟 살, 열 살, 열네 살 때도 나서서 해결해 줄 건가요?
성장과정에서 아이는
어렵고 힘든 상황들을 늘 맞닥뜨리기 마련입니다.
잠옷 파티나 발표,
갑작스럽게 시험을 볼 수도 있고
교내 스포츠팀 선발이나 연극 오디션에 도전한다든가
친구들과 다툴 수도 있어요.
이 모든 일들엔 위험이 따르죠.
잘 해내지 못할 수도 있고 원하는 결과를 못 낼 수도 있고
실수를 할 수도 있고
창피를 당할 수도 있어요.
위험을 회피하고 참여하지 않는
불안장애 아동들은
결국 힘든 상황을 헤쳐가는 법을 배우지 못하게 됩니다.
그렇죠?
왜냐면 능력은 지속적으로 그런 상황에 노출되고
일상에서 반복적으로 부딪쳐봐야 발전하거든요.
스스로를 다독이고
화가 나면 진정할 줄도 알고
타인과의 갈등 해결 같은 문제 해결 능력을 지니며
참을 줄도 알고
단번에 결과가 안 나오더라도
꾸준히 노력할 수 있어야 합니다.
위험을 감수하고 참여하는 아이들은
이를 비롯한 많은 능력들을 키워갑니다.
또한 자기 효능감이 생기죠.
쉽게 말해 자신에 대한 믿음을 가지면서
어려운 상황을 극복할 수 있게 됩니다.
불안장애 아동들은
어렵고 힘든 상황은 피하고 누군가 이를 대신 해결하게 하는데
시간이 지나면서 점점 더 불안해하고
자신감을 잃게 됩니다.
일반 또래들과 달리 불안장애 아동들은
자신에겐 이런 상황을 감당할 능력이 없기 때문에
부모님 같이 모든 일을 해결해 주는 존재가
반드시 있어야 한다고 생각합니다.
아이를 달래고, 보호하고,
안심시키고 싶은 게 부모의 본능이겠지만
1930년에 심리학자인 알프레드 아들러는
다음과 같은 충고를 부모들에게 남겼어요.
아이에게 원 없이 사랑을 주되,
의존적 아이로 키워선 안된다고 말이죠.
자주적인 아이로 자랄 수 있도록
일찌감치 훈련을 시작하라고 했습니다.
또한 아들러는 아이가 봤을 때 부모가
항상 대기조로 본인의 응석을 다 받아주면
그 아이는 그릇된 사랑을 배울 수 있다고 했습니다.
오늘날의 불안장애 아동들은
시도 때도 없이 밤낮을 가리지 않고
부모에게 문자와 전화로 도와달라고 합니다.
이런 아이들이 어릴 때 대처법을 제대로 배우지 못하고 어른이 된다면
과연 어떻게 될까요?
저는 불안장애를 가진 청년 자녀를 둔 부모들의 모임을 운영하고 있습니다.
18살에서 28살까지의 자녀를 둔 부모들이죠.
이들 자녀들은 대부분 독립하지 않은 상태로
부모님에게 의존하며 살고 있어요.
대다수가 고등교육을 받았고
대졸자인 경우도 있죠.
그런데도 일자리를 갖지 않고
집에만 머물면서 별다른 일을 하지 않습니다.
타인과의 의미 있는 관계도 맺지 못하고
무슨 일이든 지나치게 부모에게 의존합니다.
아직도 부모가 병원 예약을 대신해 주고,
부모가 자녀의 친구에게 전화해 한 번 놀러 오라고 부탁합니다.
빨래도 밥도 부모가 다 해 주죠.
그러면서 부모는 자녀와 큰 갈등을 겪는데,
자녀가 청년으로 성장하기는커녕 불안감만 커지기 때문이죠.
부모는 큰 죄책감에 시달리다가도
원망을 하고
또다시 죄책감을 느낍니다.
이젠 희망적인 얘기를 드리죠.
부모 또는 자녀의 인생에서 중요한 이들이
두려움에 맞서 문제를 해결하는 법을 아이가 배우게끔 도와준다면
불안감을 다스릴 자신만의 적응기제를 키울 가능성이 높아집니다.
저희는 부모에게 현재의 상황에 집중하고
자녀의 불안에 대응하는 그들의 방식을 생각해 보라고 이릅니다.
가령 이렇게 말씀드리죠.
"상황을 들여다보고 자문하세요. 현재 어떤 상황이지?
우리 아이를 얼마나 두렵게 할까?
이를 통해 결과적으로 아이가 무엇을 배우면 좋을까?" 라고요.
부모가 세심하게 자녀의 말을 들어줘야 함은 물론이고요.
만약 아이가 심한 따돌림을 받거나 위험에 처한다면
부모가 개입하는 건
당연한 일입니다.
하지만 불안감을 유발하는 일들이 일상다반사인 상황에서
부모가 자녀를 돕는 가장 좋은 방법은
침착하고 절제있게 그러면서도 따뜻하게
아이의 감정을 존중해주며
동시에 아이가 상황에 대처할 수 있게 계획을 세우도록 도와주는 겁니다.
그리고 이게 핵심인데요,
아이가 상황을 직접 해결하게 하는 겁니다.
물론 아이가 힘들어하는 걸 보면 마음이 아프죠.
저희 부모님께서 수년이 지나서야 제게 말씀하셨던 것처럼요.
아이가 힘들어하는 걸 보고
내가 개입해서 아이의 고통을 덜 수만 있다면
당연히 그렇게 하겠죠?
그렇게 하고 싶을 테고요.
하지만 아이든 어른이든
극심한 불안은 위험요소를 과대평가하고
우리의 대처 능력을 과소평가하게 만듭니다.
하지만 우리가 두려워하는 걸 반복적으로 마주하다 보면
불안감은 줄어들고 문제 해결력과 회복탄력성이 길러집니다.
저희 부모님이 뭘 좀 아셨던 거죠.
불안장애가 심한 요즘 아이들에게
부모의 과잉보호는 도움이 되지 않습니다.
침착함과 자신감은 단순한 감정이 아니라
부모와 자녀가 함께 터득할 수 있는 대처 능력입니다.
감사합니다.
(박수)
بە منداڵی، چەندین ترسم هەبوو.
ئەترسام لە هەورەتریشقە، مێرووەکان،
دەنگی بەرز و کۆستمی کەسایەتییە تەلەفزیۆنییەکان.
هەروەها دوو فۆبیای زۆر قورسم هەبوو
لە پزیشکەکان و لە دەرزی.
لەکاتی پەلەقاژێما بۆ دەرچوون لەدەستی پزیشکی خێزانەکەمان،
ئەوەنە لەڕووی جەستەییەوە ململانێم ئەکرد
ئەبوو زلەیەکم پیاکێشێت بۆ ئەوەی بموەستێنێت.
شەش ساڵ بووم.
ئەوکاتە بەس شەڕکردن یان ڕاکردن بووم، و
گرتنم بۆ لێدانی یەک کوتان سێ بۆ چوار کەسی گەورەی ئەویست،
بە دایک و باوکمەوە.
دواتر، خێزانەکەمان لە نیو یۆرکەوە گواستییەوە بۆ فلۆریدا
ئەوکاتەی تازە دەستم ئەکرد بە خوێندنی ئامادەیی، و
بوونم وەک مناڵێکی تازە لە قوتابخانە کڵێسەییەکە،
کەسم نەئەناسی و
ئەترسام لەوەی بگونجێم لەوێ،
لە یەکەم ڕۆژی قوتابخانەما،
مامۆستایەک هات و وتی "ئانی ماری ئالبانۆ،"
منیش وەڵامم یایەوە، "لێرەم!"
پێکەنی و وتی، "ئاه خۆشەویستم، هەستە.
بڵێ دی ئۆ جۆ."
منیش وەڵامم یایەوە، "دۆگ؟"
هەموو پۆلەکە لەگەڵ مامۆستاکەیا کەوتنە پێکەنین.
ئاوا بەرەوام بوو،
چونکە چەندین وشەی تری هەبوو شەرمەزارم بکات پێی.
بە گریانەوە چوومەوە ماڵەوە،
شڵەژابووم و
ئەپاڕامەوە بمنێرنەوە نیو یۆرک
یان خانەی ڕەبەنەکان.
نەمئەویست جارێکی تر بگەڕێمەوە ئەو قوتابخانەیە. مەحاڵ بوو.
دایک و باوکم گوێیان گرت و
پێیان وتم کە لەگەڵ مۆنسیگنۆرەکەی نیو یۆرک لێی ئەکۆڵنەوە،
بەڵام ئەبێت هەموو ڕۆژێک بڕۆم بۆ ئەوەی تۆماری ئامادەبوونەکەم هەبێت
بۆ گواستنەوە بۆ پۆلی نۆ لەسەر دوورگەی ستاتین.
هەموو ئەمە پێش هاتنی ئیمەیڵ و مۆبایل بوو،
بۆیە بەدرێژایی چەند هەفتەی دواتر،
گوایە کە ئاڵوگۆڕی نامە ئەکرا لەنێوان کڵێسای شارەکانی مانهاتن و
میامی و
لەگەڵ ڤاتیکان، و
منیش هەموو ڕۆژێک بە گریانەوە ئەڕۆشتم بۆ قوتابخانە و بە گریانەوە ئەهاتمەوە،
دایکیشم ئەهات و هەواڵی نوێی کاردیناڵێک یان سەرۆک قەشەیەکی ئەیامێ
بۆ ئەوەی "بەردەوام بم لە ڕۆشتن بۆ قوتابخانە هەتا شوێنێکی بۆ ئەدۆزینەوە."
ساویلکە بووم یان چی؟
(پێکەنین)
دوای دوو هەفتە، ڕۆژێک، ئەوکاتەی چاوەڕێم ئەکرد بۆ پاسی قوتابخانە،
چاوم بە کچێک کەوت بەناوی دێبی، و
بە هاوڕێکانی خۆی ناساندم. و
بوون بە هاوڕێم، و
ئیتر پاپا هەر باسیش نەما.
(پێکەنین)
ئیتر هێمن بوومەوە و جێگیر بووم.
خوێندنی سی ساڵی ڕابردووم لەبارەی دڵەڕاوکێ لە منداڵاندا
بەشێکی لە گەڕانمەوە بۆ تێگەشتن لە خود سەرچاوەی گرتووە.
زۆر شتیش فێربووم.
بۆ زۆربەی گەنجەکان، دڵەڕاوکێی باوترین گرفتی دەروونی منداڵییە.
ئەم گرفتانە زوو دەستپێئەکەن، لە چوار ساڵییەوە، و
هەتا هەرزەکاری، لە دوانزە کەس یەکێکیان گرفتەکەی زۆر قورسە
بەجۆرێک ژیانیان پەک ئەخات لە ماڵەوە، لە قوتابخانە و لەگەڵ هاوڕێکانیان.
ئەم منداڵانە زۆر ئەترسن،
نیگەرانن،
لەڕووی جەستەییەوە نائاسوودەن بەهۆی دڵەڕاوکێیانەوە.
قورسە بۆیان سەرنج بەن لە قوتابخانەیا،
پشوو بەن و خۆشی ببینن،
هاوڕێ پێکبێنن و
هەموو ئەو شتانە ببینن کە منداڵان پێویستە بیکەن.
دڵەڕاوکێ ئەکرێت خەمباری دروستکات بۆ منداڵان، و
دایکان و باوکان لە هێڵی پێشەوەن بۆ هەستکردن بە نائاسوودەیی منداڵەکەیان.
لەگەڵ ئەوەی چاوم بە منداڵی زیاتر و زیاتر کەوت لە کارەکەما کە دڵەڕاوکێیان هەبوو،
ئەبوو بگەڕێمەوە لای دایکم و باوکم و دوو پرسیاری تریشیان لێبکەم.
"بۆچی بەزۆر گرتبووتانم
کاتێک ئەوەنە ئەترسام لەوەی دەرزیم لێبدرێت و
بەزۆر لێتان ئەیام؟ و
بۆچی ئەم هەموو چیرۆکە گەورەیەتان بۆ ئەگێڕامەوە هەتا بچم بۆ قوتابخانە
لەکاتێکا ئەوەنە ئەترسام لەوەی جارێکی تر تەریق بکرێمەوە؟"
وتیان، "هەموو جارێک بەو کارانە دڵی خۆمان ئەشکا،
بەڵام ئەمانزانی ئەمانە ئەو شتانە بوون کە پێویست بوو بیانکەیت.
ئەبوو بکەوینە بەر مەترسی ئەوەی کە بێزار بیت
لەکاتێکا چاوەڕێت بکەین بگونجێیت لەگەڵ بارودۆخەکە
بە کات و ئەزموونی زیاتر.
ئەبوو کووتانت بۆ بکرێت.
ئەبوو بچیت بۆ قوتابخانە."
دایک و باوکم درکیان پێنەئەکرد،
بەڵام ئەوەی ئەیانکرد زیاتر بوو لەوەی بمکوتن دژی سورێژە.
بەڵکو ئەشیانکوتام دژی ژیانێک دژی گرفتەکانی دڵەڕاوکێ.
دڵەڕاوکێی زۆر لە منداڵاندا وەک ڤایرۆسی نەگریس وایە --
زۆر درمە، تەنانەت زیاش ئەکات،
بەجۆرێک زۆرێک لەوانەی ئەیانبینم
زیاتر لە یەک گرفتی دڵەڕاوکێیان هەیە لە یەک کاتدا هەیانە.
بۆ نموونە، فۆبیای دیاریکراویان هەیە
لەگەڵ دڵەڕاوکێ لەترسی جیابوونەوە هەروەها دڵەڕاوکێی کۆمەڵایەتی.
ئەگەر چارەسەر نەکرێت،
دڵەڕاوکێ لە سەرەتای منداڵیدا دەبێتە هۆی خەمۆکی لە هەرزەکارییا.
ئەکرێ ڕۆڵیش بگێڕێت لە بەکارهێنانی ماددەی هۆشبەر و هەوڵی خۆکووشتن.
دایک و باوکم چارەسەرکاری دەروونی نەبوون.
هیچ دەروونناسێکیان نەئەناسی.
تەنیا ئەوەیان ئەزانی کە ئەم بارودۆخانە لەوانەیە ناخۆش بووبێتن بۆم،
بەڵام زیانبەخش نەبوون.
دڵەڕاوکێ زیاد لەپێویستەکەم بەشێوەیەکی درێژخایەن زیاتر ئازاری ئەیام
ئەگەر بیانهێشتایە خۆم لەم بارودۆخانە بەدوور بگرم و ڕابکەم لێی و
فێری ئەوە نەبم چۆن جار جار بەرگەی ناخۆشی بگرم.
کەواتە لە کرۆکدا، دایکم و باوکم شێوازە کۆنەباوەکەی خۆیان ئەنجام ئەیا
لە چارەسەری بەرکەوتن،
کە پێکهاتەی سەرەکی و ناوەندییە
لە چارەسەری هۆشیاربوون بۆ ڕەفتار بۆ دڵەڕاوکێ.
خۆم و هاوپیشەکانم گەورەترین توێژینەوەی هەڕەمەکی کۆنترۆڵکراومان کرد
لەسەر چارەسەرەکانی دڵەڕاوکێ لە منداڵانی نێوان تەمەنی ٧ بۆ ١٧.
بۆمان دەرکەوت کە چارەسەری هۆشیاربوون بۆ ڕەفتاری بەرکەوتنی تایبەت بە منداڵ
یان چارەسەر بە دەرمانی ڕێگری هەڵگرتنەوەی سیرۆتۆنین
لە چارەسەرکردنی لەسەدا ٦٠ی گەنجەکاندا سەرکەوتووە.
ئەگەر پێکیشەوە بەکاربێن لە ماوەی سێ مانگدا لەسەدا ٨٠یان چاک دەکاتەوە.
ئەمە هەمووی هەواڵی باشە.
ئەگەر لەسەر دەرمانیش بمێننەوە
یان چارەسەری مانگانەی بەرکەوتن بکەن وەک چۆن بەدرێژایی توێژینەوەکەمان کردمان،
ئەکرێت بۆ ماوەی ساڵێکیش باشبن.
بەڵام، دوای تەواوبوونی ئەم توێژینەوەی چارەسەرە،
گەڕاینەوە بۆ توێژینەوەی بەدواداچوون لەسەر بەشداربووەکان، و
بۆمان دەرکەوت زۆرێک لەم مناڵانە بەتێپەڕبوونی کات وەک خۆیان لێیەتەوە.
سەرەڕای باشترین چارەسەرەکانی پشت بە بەڵگە بەستراو،
ئەوەشمان بۆ دەرکەوت کە بۆ نزیکەی لەسەدا ٤٠ی منداڵەکانی دڵەڕاوکێیانە،
بەدرێژایی ئەو کاتە بە نەخۆشی ماونەتەوە.
زۆرمان بیر لەم ئەنجامانە کردەوە.
چی هەبوو درکی پێنەکەین؟
گریمانەی ئەوەمان دانا لەبەر ئەوەی تەنیا تیشکمان خستۆتە سەر
چارەسەرکردنی منداڵەکە،
لەوانەیە شتێکی گرنگ هەبێت لەبارەی بەدەمەوەچوونی دایک و باوکەکەش و
بەشداریپێکردنی ئەوانیش لە چارەسەرەکەیا.
توێژینەوەکانی تاقیگەکەی خۆم و هاوپیشەکانم لە سەرانسەری جیهاندا
شتێکی باوی نیشانداوە:
دایک و باوکە نەرمەکان زیاتر بێ ئەوەی مەبەستیان بێت ئەکەونە ناو
سوڕی دڵەڕاوکێکەوە.
خۆیان ئەیەن بەدەستەوە، و چەندین جۆری ئاسانکاری بۆ مناڵەکانیان ئەکەن، و
ڕێگە ئەیەن مناڵەکانیان بێنە دەرەوە لە بارودۆخەکانی ململانێی تیایە.
ئەمەوێ بەم شێوەیە بیری لێکەنەوە:
مناڵەکەت بە گریانەوە یەتەوە ماڵەوە.
تەمەنی پێنج یان شەش ساڵ ئەبێت.
"کەس لە قوتابخانە خۆشی ناوێم! ئەم مناڵانە زۆر خراپن.
کەس یاریم لەگەڵ ناکات."
هەست بەچی ئەکەیت ئەگەر مناڵەکەت ئاوا بە بێتاقەتی ببینیت؟
چی ئەکەیت؟
غەریزە سرووشتییەکە ئەوە ئەبێت دڵنەوایی بەیتەوە، ئارامیان کەیتەوە،
بیانپارێزیت و دۆخەکە چاکەیتەوە.
قسەکردن لەگەڵ مامۆستاکە بۆ ئەوەی شتێک بکات یان دایک و باوکەکانی تر یاری ڕێ:خەن
ئەوە لە تەمەنی پێنج ساڵییا باشە.
بەڵام چی ئەکەیت ئەگەر هەموو ڕۆژێک مناڵەکەت بە گریانەوە بێتەوە؟
هێشتا لە تەمەنی هەشت، دە، چواردە ساڵیدا شتیان بۆ چاک ئەکەیتەوە؟
بۆ منداڵان، کاتێک پەرەئەستێنن،
بەردەوام ڕووبەڕووی بارودۆخی پڕ ململانێ ئەبنەوە:
زۆر خەوتن، ڕاپۆرتی دەمی،
تاقیکردنەوەیەکی قورس کە یەتە پێشەوە،
هەوڵدان بۆ تیمە وەرزشییەکان یان شوێنێک لە شانۆیی قوتابخانە،
پێکدادان لەگەڵ هاوپۆلەکان ...
هەموو ئەم بارودۆخانە مەترسی لەخۆ ئەگرێت:
مەترسی ئەوەی باش نەبیت، ئەوەیان دەستنەکەوێ کە ئەیانەوێت،
مەترسی ئەوەی هەڵە بکەن
یان تەریق بکرێنەوە.
بۆ مناڵەکانی دڵەڕاوکێیان هەیە
کە خۆیان ناخەنە بەر مەترسی
نازانن چۆن مامەڵە لەگەڵ ئەم جۆرە بارودۆخانەیا بکەن.
وانییە؟
چونکە شارەزایی بە بەرکەوتن بەدرێژایی کات پەرە ئەستێنێت،
بەرکەوتنی دووبارەبوو بۆ بارودۆخە ڕۆژانەکانی کە منداڵان تووشی ئەبنەوە:
شارەزایی خۆژیرکەرەوە
یان توانای ئارامکردنەوەی خود کاتێک بێتاقەت ئەبیت؛
شارەزایی چارەسەرکردنی کێشە،
بە شارەزاییشەوە بۆ چارەسەرکردنی پێکدادان لەگەڵ کەسانی تر؛
دواکەوتنی دڵخۆشبوون،
یان توانای بەردەوامیدان بە هەوڵەکان
سەرەڕای ئەو ڕاستیەی کە ئەبێت چاوەڕێکەیت بزانیت چی ڕووئەیات.
ئەمانە و چەندین جۆر شارەزایی تر پەرە ئەستێنن لە منداڵاندا
کە خۆیان ئەخەنە مەترسییەوە و ڕاناکەن.
خوود-کاریگەری شێوە وەرئەگرێت،
کە بە سادەیی بیڵێین، باوەڕکردنە بەخۆت
کە بتوانیت زاڵبیت بەسەر بارودۆخی پڕ ململانێدا.
بۆ منداڵەکانی دڵەڕاوکێیان هەیە کە خۆیان لەم بارودۆخانە بەدوور ئەگرن و
خەڵکی تر ئەهێنن کارەکانیان بۆ بکەن،
بەتێپەڕبوونی کات زیاتر و زیاتر ئەکەونە دڵەڕاوکێوە
لەکاتێکا کەمتر متمانە بەخۆیان ئەکەن.
جیاواز لە هاوتەمەنەکانیان کە بەدەست دڵەڕاوکێوە ناناڵێنن،
ئەگەنە ئەو باوەڕەی کە ناتوانن بەرگەی ئەم بارودۆخانە بگرن.
وا ئەزانن کە پێویستیان بە کەسێکە، کەسێکی وەک دایک و باوکیان،
بۆ ئەوەی کارەکانیان بۆ بکەن.
ئێستا، لەکاتێکا غەریزەی سرووشتی باوانی دڵنەواییدانەوە و پاراستن و
دڵنیاکردنەوەی منداڵەکانە،
ساڵی ١٩٣٠، نەخۆشی دەروونیناس ئەلفرێد ئادلەر
دایکان و باوکانی ئاگادارکردۆتەوە لەوەی
ئەتوانین چەندێکمان بوێت منداڵەکەمان خۆشبوێت،
بەڵام نابێت وا لەو مناڵە بکەین پشت بەخۆی نەبەستێ.
ئامۆژگاری کردووە دایکان و باوکان هەر لە سەرەتاوە ڕاهێنان بە مناڵەکانیان بکەن
بۆ ئەوەی بەسەر پێی خۆیانەوە بووەستن.
هەروەها ئاگاداریشی یاونەتێ ئەگەر منداڵان وا بیر بکەنەوە
کە باوانیان هیچ شتێکی باشتریان نییە بیکەن جگە لەوەی لە خزمەتی ئەوانا بن،
بیرۆکەیەکی هەڵە لەسەر خۆشەویستی وەرئەگرن.
بۆ منداڵەکانی دڵەڕاوکێیان هەیە لەم کات و تەمەنەیا،
هەمووکات دایک و باوکیان بانگ ئەکەن
یان نامەی داواکردنی بەدەمەوەچوون ئەنێرن لە هەموو کاتەکانی شەو و ڕۆژا.
کەواتە ئەگەر منداڵان کاتێک گەنجن فێری میکانیزمی خۆگونجاندنی گونجاو نەبن،
چی ڕووئەیات کاتێک گەورە ئەبن؟
چەن کۆمەڵێک باوانی گەنجەکانم لەلایە کە گرفتی دڵەڕاوکێیان هەیە.
ئەم گەنجانە تەمەنیان لەنێوان ١٨ بۆ ٢٨ ساڵدایە.
بەزۆری لە ماڵەوە ئەژین،
پشت بە دایک و باوکیان ئەبەستن.
لەوانەیە زۆرێکیان چووبێتن بۆ قوتابخانە و کۆلێژیش.
هەندێکیان تەواویان کردبێت.
زۆربەی زۆریان کار ناکەن،
تەنیا لە ماڵەوە ئەمێننەوە و هیچ شتێکی وا ناکەن.
هیچ پەیوەندییەکی واتادارییان نییە لەگەڵ کەسانی تردا، و
زۆر زۆر پشتبەستوون بە دایک و باوکیان
بۆ ئەوەی هەموو شتێکیان بۆ بکەن.
هێشتا دایک و باوکیان کاتی بینینی پزیشکەکانیشیان بۆ دائەنێن.
تەلەفون بۆ هاوڕێ کۆنەکانی منداڵەکانیان ئەکەن و لێیان ئەپاڕێنەوە سەردانیان بکەن.
جل بۆ مناڵەکانیان ئەشۆن و خواردنیان بۆ دروست ئەکەن.
لە پێکدادانێکی زۆریشان لەگەڵ گەنجە پێگەشتووەکانیان،
چونکە دڵەڕاوکێکەیان پێگەشتووە بەڵام گەنجەکەیان نەخێر.
ئەم دایکان و باوکانە هەستێکی زۆری خۆبەتاوانبارکردنیان هەیە،
بەڵام ئینجا ڕق لێبوونەوەش، و
دواتریش خۆتاوانبارکردنی زیاتر.
باشە، کەمێک هەواڵی خۆشیشتان پێچۆنە؟
ئەگەر دایکان و باوکان یان کەسە گرنگەکانی ژیانی مناڵەکە
بتوانن یارمەتی مناڵەکە بەن، هاوکاریان بکەن ڕووبەڕووی ترسەکانیان ببنەوە و
فێربن چۆن کێشەکان چارەسەر بکەن،
ئەوا ئەگەری زیاترە کە منداڵەکان پەرەبستێنن
بە میکانیزمی خۆگونجانی ناوەکی خۆیان بۆ مامەڵەکردن لەگەڵ دڵەڕاوکێکە.
ئێستا دایکان و باوکان فێر ئەکەین لەو ساتەیا ئاگادار بن و
بیر لە کاردانەوەی خۆیان بکەنەوە بۆ دڵەڕاوکێی مناڵەکەیان.
داوایان لێئەکەین،
"سەیری دۆخەکە بکە و بپرسە، ئەم بارودۆخە چییە؟
چەندێک مەترسی هەیە لەسەر مناڵەکەم؟
ئەمەوێ لە کۆتاییا چی لێوە فێربن؟"
ئێستا بێگومان ئەمانەوێ دایکان و باوکان زۆر باش گوێبگرن،
چونکە ئەگەر مناڵێک بەخراپی شەڕی پێبفرۆشرێت یان بکەوێتە بەر مەترسی،
پێویستە کاردانەوەیان هەبێت،
بەدڵنیاییەوە.
بەڵام لە بارودۆخە ڕۆژانەکانی ئەبنە هۆی دڵەڕاوکێ،
دایکان و باوکان ئەتوانن زۆر یارمەتیدەر بن بۆ مناڵەکانیان
ئەگەر بە هێمنی بمێننەوە و بە بایەخەوە سەیری بابەتەکە بکەن
وەک ئەوەی یارمەتی مناڵەکە بەن،
بەڵام یارمەتی منداڵەکەش بەن،
هاوکاریان بکەن لە پلاندانان بۆ ئەوەی چۆن ڕووبەڕووی دۆخەکە ببنەوە.
ئینجا -- ئەمە کلیلەکەیە --
ڕێگە بەیت منداڵەکە بۆ خۆی ڕووبەڕووی ئەو بارودۆخە ببێتەوە.
بێگومان، ئەوە جەرگ بڕە ببینیت مناڵێک بناڵێنێت،
وەک چۆن دایک و باوکم دوای چەندین ساڵ پێیان وتم.
کاتێک ئەبینی مناڵی خۆت ئەناڵێنێت
بەڵام بیر ئەکەیتەوە کە ئەتوانی بچیت و لە ئازارەکە ڕزگاریان بکەیت،
ئەوە هەموو شتێکە وانییە؟
خۆمان ئەمانەوێ ئەوە بکەین.
بەڵام ئەگەر گەنج بین یان پیر،
دڵەڕاوکێی زۆر ئەمانباتە سەر ئەوەی مەترسی و نائاسوودەیی بەرز بخەمڵێنین
لەکاتێکا بە کەم سەیری توانای خۆمان بکەین بۆ بەدەمەوەچوون.
ئەزانین کە بەرکەوتنی دووبارەوەبوو بۆ ئەوەی کە لێی ئەترسین دڵەڕاوکێ لاواز ئەکات،
لەکاتێکا تواناکان و خۆڕاگری بنیات ئەنێت.
دایک و باوکی من بەنیازی شتێک بوون.
گەنجەکانی ئەمڕۆ کە دڵەڕاوکێیەکی ئێجگار زۆریان هەیە یارمەتی نادرێن
لەلایەن دایکان و باوکانەکەی زیاد لەپێویست ئەیانپارێزن.
هێمنی و متمانەبەخۆبوون تەنیا هەست نین.
شارەزایی خۆگونجاندنن کە دایکان و باوکان و منداڵەکان ئەتوانن فێریبن.
زۆر سوپاس.
(چەپڵەلێدان)
Quando eu era criança, tinha muitos medos.
Tinha medo de relâmpagos, de insetos,
de ruídos fortes e de personagens mascaradas.
Também tinha duas fobias graves
a médicos e a injeções.
Quando me debatia para tentar fugir ao médico de família,
oferecia tanta resistência física
que ele tinha de me dar uma bofetada para me atordoar.
Eu tinha seis anos.
Eu estava preparada para resistir ou fugir nessa altura,
e para apanhar uma vacina eram precisos três ou quatro adultos
incluindo os meus pais.
Mais tarde, a minha família mudou-se de Nova Iorque para a Florida
mesmo quando eu iniciava o secundário.
Eu era a miúda nova numa escola paroquial,
não conhecia ninguém
e preocupava-me com a integração.
No primeiro dia de aulas,
uma professora fez a chamada e disse: "Anne Marie Albano"
ao que respondi: "Aqui!" (com o sotaque de State Island).
Ela riu-se e disse: "Ó, querida, levanta-te.
"Diz C-Ã-O."
E eu respondi: "Cão?" (com o sotaque de Staten Island)
A turma desatou a rir com a professora.
E assim continuou,
porque ela tinha mais palavras com que me humilhar.
Fui para casa lavada em lágrimas,
desolada
e a implorar para voltar para Nova Iorque
ou para uma escola de freiras.
Eu não queria voltar para aquela escola. Nem pensar.
Os meus pais ouviram
e disseram-me que iam falar com o monsenhor em Nova Iorque,
mas que eu tinha de ir às aulas para não perder a assiduidade
e poder ser transferida para o nono ano em Staten Island.
Tudo isto antes do "e-mail" e dos telemóveis.
Portanto, durante as semanas seguintes,
supostamente, andavam a circular cartas entre a Arquidiocese de Manhattan
e Miami
e o Vaticano.
E, todos os dias, eu ia para a escola a chorar
e voltava da escola a chorar
e a minha mãe informava-me do que o cardeal ou o bispo tinham dito:
"Mantenham-na na escola, até encontrarmos uma vaga."
Eu era ingénua ou quê?
(Risos)
Um dia, ao fim de duas semanas, enquanto esperava pelo autocarro,
conheci uma rapariga chamada Debbie,
que me apresentou aos seus amigos.
E eles tornaram-se meus amigos.
O Papa foi dispensado.
(Risos)
Comecei a acalmar e a instalar-me.
Os três últimos 30 anos que passei a estudar a ansiedade em crianças
são o resultado da minha investigação sobre auto-compreensão.
E aprendi muito.
A ansiedade é o problema psiquiátrico infantil mais frequente nos jovens.
Este transtorno começa logo aos quatro anos,
e na adolescência, 1 em 12 jovens tem graves dificuldades
em funcionar em casa, na escola e com os colegas.
Estas crianças estão assustadas,
preocupadas,
e literalmente desconfortáveis fisicamente devido à sua ansiedade.
É difícil para elas prestarem atenção na escola,
relaxarem e divertirem-se,
fazerem amigos,
e todas as coisas que as crianças devem fazer.
A ansiedade pode tornar a criança infeliz,
e os pais são os primeiros a testemunhar a angústia dos seus filhos.
Após contactar com um número cada vez maior de crianças com ansiedade,
tive de contactar os meus pais e fazer-lhes uma série de perguntas.
"Porque é que me agarravam
quando eu tinha medo de levar injeções
"e me forçavam a apanhá-las?"
"Porquê inventar aquelas histórias para me obrigar a ir à escola
"apesar de eu ter medo de ser humilhada novamente?"
Eles disseram: "Os nossos corações sofriam sempre contigo,
"mas nós sabíamos que eram coisas que tu tinhas de fazer.
"Tínhamos de arriscar que ficasses transtornada
"enquanto esperávamos que te adaptasses à situação
"com o tempo e com mais experiência.
"Tinhas de ser vacinada.
"Tinhas de ir à escola."
O que os meus pais não sabiam
era que estavam a fazer mais do que vacinar-me contra o sarampo.
Estavam a vacinar-me contra uma vida com distúrbios de ansiedade.
A ansiedade excessiva numa criança é como uma superbactéria:
é infecciosa, até mesmo multiplicadora,
de tal forma, que muitos dos jovens que vêm ter comigo
têm mais do que um problema de ansiedade ao mesmo tempo.
Por exemplo, têm um fobia específica,
mais ansiedade de separação, mais ansiedade social, tudo junto.
Sem tratamento,
a ansiedade na infância pode levar a depressão na adolescência.
Também pode contribuir para o suicídio ou para o abuso de substâncias.
Os meus pais não eram psicólogos.
Não conheciam nenhum psicólogo.
Só sabiam que estas situações podiam ser desconfortáveis para mim,
mas não eram prejudiciais.
A minha ansiedade extrema seria mais prejudicial no futuro
se eles me ajudassem a fugir a estas situações
e não aprendesse a tolerar um desconforto pontual.
Portanto, de certa forma, os meus pais criaram a sua versão
de terapia por exposição,
que é a componente central e essencial
do tratamento cognitivo-comportamental para a ansiedade.
Os meus colegas e eu realizámos o maior estudo aleatório controlado
sobre o tratamento da ansiedade em crianças dos 7 aos 17 anos.
Descobrimos que a terapia de exposição cognitivo-comportamental focada na criança
ou a medicação com inibidores seletivos de recaptação de serotonina
são eficazes em 60% dos jovens tratados.
E, com as duas coisas em conjunto, 80% das crianças melhoram em três meses.
Isto são boas notícias.
E se continuarem com a medicação,
ou fizerem tratamentos de exposição, como fizemos ao longo do estudo,
continuariam bem, durante mais de um ano.
Porém, após terminar os tratamentos,
realizámos um acompanhamento com os participantes do estudo
e reparámos que muitas das crianças tinham uma recaída com o passar do tempo.
Apesar das práticas terapêuticas comprovadas,
descobrimos que cerca de 40% das crianças com ansiedade,
continuavam doentes ao longo desse tempo.
Refletimos muito sobre estes resultados.
O que é que estava a faltar?
Pusemos a hipótese de nos estarmos a focar
apenas em intervenções em crianças.
Talvez fosse importante abordar os pais
e envolvê-los também no tratamento.
Estudos realizados no meu laboratório e por outros colegas de todo o mundo
demonstram uma tendência homogénea:
os pais bem-intencionados são atraídos involuntariamente
para o ciclo de ansiedade.
Cedem e resolvem em demasia os problemas dos seus filhos
e deixam que os filhos fujam a estas situações difíceis.
Quero que pensem comigo:
O vosso filho chega a casa a chorar.
Tem cinco ou seis anos.
"Ninguém gosta de mim na escola! As outras crianças são más.
"Ninguém brinca comigo."
Como é que se sentem ao ver o vosso filho tão transtornado?
O que é que fazem?
O instinto paternal mais comum é consolar a criança, tranquilizá-la,
protegê-la e resolver a situação.
Pedir ao professor que intervenha
ou com os outros pais para marcar encontros com outras crianças
pode ser bom aos cinco anos.
Mas o que fazem se o vosso filho continuar a chegar a casa todos os dias a chorar?
Resolvem a situação por eles aos 8, 10, 14 anos?
À medida que se desenvolvem,
as crianças, inevitavelmente, passam por situações difíceis:
festas de pijama, testes orais,
um teste difícil inesperado,
uma prova para uma equipa desportiva ou um papel na peça de teatro da escola,
conflitos com os colegas...
Todas estas situações têm riscos:
o risco de não terem êxito, de não conseguirem o que querem,
o risco de fazerem erros
ou risco de constrangimentos.
As crianças com ansiedade
que não arriscam, nem se envolvem,
não aprendem a gerir este tipo de situações.
Certo?
Porque as capacidades desenvolvem-se através de exposição ao longo do tempo,
à exposição repetida a situações diárias que as crianças enfrentam:
capacidades de relaxamento
ou a capacidade de se acalmarem quando angustiadas;
capacidade de resolver problemas,
incluindo a capacidade de resolveres conflitos com outros;
uma gratificação não imediata,
ou a capacidade de fazer esforços
mesmo tendo de esperar para saber os resultados.
Essas capacidades e muitas outras desenvolvem-se em crianças
que arriscam e se envolvem.
E isto forma a auto-eficácia,
ou seja, a crença na confiança
de que conseguimos enfrentar situações problemáticas.
As crianças com ansiedade que fogem e evitam estas situações
e têm pessoas que as resolvem por elas,
tornam-se mais ansiosas com o tempo
e menos confiantes nelas mesmas.
Ao contrário dos colegas, que não sofrem de ansiedade,
começam a acreditar que são incapazes de lidar com essas situações.
Acham que precisam de alguém, como os seus pais,
que lhes façam as coisas.
Embora o instinto paternal seja reconfortar e proteger
e tranquilizar as crianças,
em 1930, o psiquiatra Alfred Adler
já havia advertido os pais
de que podemos amar os nossos filhos quanto quisermos,
mas não devemos tornar as crianças dependentes.
Aconselhou os pais a treinar os filhos desde o início
a terem autonomia.
Também alertou que, se a criança ficar com a ideia
de que os pais não têm mais nada que fazer senão estarem sempre à sua disposição,
ficará com uma ideia errada do amor.
Hoje em dia, as crianças com ansiedade
estão sempre a ligar aos pais
ou a mandar mensagens de socorro a qualquer hora do dia.
Portanto, se as crianças com ansiedade
não aprenderem mecanismos de sobrevivência, enquanto jovens,
o que lhes acontece quando crescerem?
Tenho um grupo para pais de jovens com distúrbios de ansiedade.
Estes jovens têm entre 18 e 28 anos.
A maioria vive em casa,
dependentes dos pais.
Muitos deles frequentaram escolas e faculdades.
Alguns têm licenciatura.
A grande maioria não está a trabalhar,
ficam em casa e não fazem quase nada.
Não têm relações profundas com outras pessoas
e estão muito, muito dependentes dos pais
para qualquer tipo de atividade.
São os pais que lhes marcam as consultas.
Ligam para amigos antigos dos seus filhos e pedem-lhes que os venham visitar.
Tratam-lhes da roupa e cozinham para eles.
Estão em constante conflito com os seus filhos,
porque a ansiedade evoluiu, mas a maturidade não.
Estes pais sentem imensa culpa,
mas depois sentem ressentimento
e depois mais culpa.
OK, e então as boas notícias?
Se os pais e as pessoais importantes na vida da criança
puderem ajudar a criança a enfrentar os seus medos
e a aprender a resolver problemas,
é mais provável que a criança comece a desenvolver
os mecanismos de sobrevivência para lidar com a ansiedade.
Ensinamos os pais a terem consciência do momento
e pensarem na sua reação à ansiedade da criança.
Dizemos-lhes:
"Olhem para a situação e pensem: 'De que se trata esta situação?
" 'Quão ameaçadora é para o meu filho?
" 'O que é que quero que ele aprenda com isto?'"
Claro que queremos que os pais ouçam com atenção
porque, se a criança é vítima de "bullying" grave
ou estiver em perigo,
queremos que os pais intervenham, sem dúvida alguma.
Mas em situação típicas, que produzam ansiedade,
os pais podem ajudar imenso os filhos,
se se mantiverem calmos, objetivos e afetuosos,
se legitimarem os sentimentos da criança,
mas a ajudarem
a planear a forma como a criança lidará com a situação.
E, depois, é fundamental
fazer com que a criança lide sozinha com a situação.
Claro que é penoso ver uma criança sofrer,
como os meus pais assistiram e me contaram anos mais tarde.
Quando vemos os nossos filhos sofrer
"e achamos que podemos poupá-los à dor
"isso é importante para nós, não é?
É isso que gostaríamos de fazer.
Mas quer sejamos jovens ou velhos,
a ansiedade extrema pode levar à sobrestimação do risco e do desespero
e à subestimação da nossa capacidade de lidar com a situação.
Sabemos que a exposição repetida àquilo que tememos
enfraquece a ansiedade e desenvolve recursos e resiliência.
Os meu pais já o sabiam.
Os jovens super ansiosos de hoje não estão a ser ajudados
pelos pais super protetores.
A tranquilidade e a confiança não são apenas emoções.
São mecanismos de sobrevivência que os pais e as crianças têm de adquirir.
Obrigada.
(Aplausos)
Quando criança, eu tinha muitos medos.
Tinha medo de raio, insetos,
barulho alto e personagens fantasiados.
Eu também tinha duas fobias muito severas:
de médico e de injeção.
Na minha luta para escapar do nosso médico da família,
eu ficava tão agressiva fisicamente
que ele me dava um tapa no rosto para me atordoar.
Eu tinha seis anos.
Na época eu estava sempre no modo "lutar ou fugir".
Me segurar para tomar uma simples vacina demandava de três a quatro adultos,
incluindo meus pais.
Mais tarde, nossa família se mudou de Nova Iorque para a Flórida,
bem quando eu estava começando o ensino médio.
Como aluna nova na escola paroquial,
sem conhecer ninguém
e preocupada se iria me encaixar,
logo no primeiro dia de aula,
a professora chama: "Anne Marie Albano".
E eu respondo: "Aqui!" (com sotaque de Staten Island)
Ela ri e diz: "Ah, querida, levante-se.
Diga C-Ã-O".
E eu respondo: "Cão?" (com o mesmo sotaque)
A turma desatou a rir juntamente com a professora.
E assim se seguiu,
porque ela tinha muitas outras palavras com as quais podia me humilhar.
Voltei para casa chorando,
perturbada,
implorando para ser levada de volta a Nova Iorque
ou para algum convento.
Não queria mais voltar àquela escola.
De jeito nenhum!
Meus pais me ouviram
e disseram que falariam com o monsenhor de Nova Iorque,
mas eu tinha que continuar indo para ter a presença contabilizada
e poder me transferir para o nono ano em Staten Island.
Tudo isso foi antes de existirem o e-mail e o telefone celular,
então nas semanas seguintes,
supostamente, cartas estavam sendo trocadas entre a Arquidiocese de Manhattan
e de Miami
e o Vaticano.
E todo dia eu ia para a escola e voltava para casa chorando.
Minha mãe me atualizava com as orientações de algum cardeal ou bispo dizendo:
"Mantenha-na indo à escola enquanto encontramos um lugar para ela".
Eu era ingênua ou o quê?
(Risos)
Depois de algumas semanas, enquanto esperava o ônibus escolar,
conheci uma menina chamada Debbie
e ela me apresentou aos seus amigos.
Eles se tornaram meus amigos
e, assim, o papa se livrou dessa.
(Risos)
Eu comecei a me acalmar e me ajustar.
Minhas três últimas décadas estudando ansiedade infantil
vêm parcialmente da minha busca por autocompreensão.
E tenho aprendido muito.
A ansiedade é a condição psiquiátrica mais comum da infância.
Esses transtornos começam cedo,
aos quatro anos.
Na adolescência, 1 em cada 12 jovens são prejudicados severamente
em suas habilidades funcionais em casa, na escola e com os colegas.
Essas crianças ficam muito assustadas,
preocupadas
e fisicamente desconfortáveis devido à ansiedade.
É difícil para elas prestar atenção na escola,
relaxar e se divertir,
fazer amigos
e fazer tudo que crianças deveriam fazer.
A ansiedade pode trazer sofrimento para as crianças
e os pais são as principais testemunhas da angústia que elas sentem.
Conforme encontrava, no meu trabalho, cada vez mais crianças ansiosas,
tive que fazer algumas perguntas aos meus pais:
"Por que vocês me seguravam
quando eu sentia tanto medo de injeção
e me forçavam a tomar?
E por que me contavam aquelas mentiras para me fazer ir para a escola
quando eu estava tão preocupada se ia passar vergonha de novo?"
Eles disseram: "Sempre partia nosso coração,
mas sabíamos que eram coisas que você tinha que fazer.
Tínhamos que arriscar chateá-la
enquanto esperávamos você se acostumar com a situação,
com mais tempo e experiência.
Você precisava ser vacinada.
Você precisava ir à escola".
Mal sabiam eles que estavam fazendo mais do que me imunizando contra o sarampo.
Estavam também me imunizando contra uma vida inteira de transtornos de ansiedade.
Ansiedade excessiva em crianças pequenas é como uma superbactéria.
Infecciona, multiplica-se,
de tal forma que muitos jovens que atendo
possuem mais de uma condição de ansiedade ocorrendo ao mesmo tempo.
Por exemplo, eles têm uma fobia específica,
mais a ansiedade de separação, mais a fobia social, tudo junto.
Se não for tratada,
a ansiedade na primeira infância pode levar à depressão na adolescência.
Pode também contribuir com o uso de drogas e com a tendência ao suicídio.
Meus pais não eram terapeutas.
Eles não conheciam nenhum psicólogo.
Tudo o que sabiam era que essas situações podiam ser desconfortáveis para mim,
mas não eram prejudiciais.
Minha ansiedade excessiva teria me causado mais dano a longo prazo
se tivessem me deixado evitar essas situações, escapar delas
e não aprender a tolerar um sofrimento eventual.
Então, na essência, minha mãe e meu pai estavam fazendo a versão caseira
da terapia de exposição,
que é o componente mais importante do tratamento cognitivo-comportamental
para ansiedade.
Meus colegas e eu conduzimos o maior estudo randomizado controlado
do tratamento para ansiedade em crianças de 7 a 17 anos.
Descobrimos que a terapia infantil de exposição cognitiva-comportamental
ou o uso de um inibidor seletivo de recaptação de serotonina
é eficaz com 60% dos jovens tratados.
E a combinação de ambos ajuda 80% das crianças em no máximo 3 meses.
São boas notícias.
E se elas continuarem se medicando
ou usarem tratamento de exposição mensalmente como fizemos durante o estudo,
podem permanecer bem por mais de um ano.
Entretanto, depois que o estudo do tratamento acabou,
fizemos um estudo continuado dos participantes
e descobrimos que muitas das crianças tinham tido recaídas com o tempo.
E, apesar dos melhores tratamentos baseados em evidência,
também descobrimos que 40% das crianças com ansiedade
permaneceram doentes durante todo o tempo.
Pensamos muito sobre esses resultados.
Onde estávamos errando?
Chegamos à hipótese de que estávamos concentrados
somente em intervenções infantis
e talvez houvesse algo importante para direcionar aos pais,
envolvê-los no tratamento também.
Estudos do meu laboratório e de colegas no mundo todo
mostraram uma tendência consistente:
pais bem-intencionados, frequentemente, são tragados inadvertidamente
para o ciclo de ansiedade.
Eles cedem,
fazem muitas concessões para seus filhos
e deixam-nos escapar de situações desafiadoras.
Quero que pensem sobre isso, assim:
seu filho vem para casa chorando, aos prantos.
Ele tem cinco ou seis anos de idade.
"Ninguém na escola gosta de mim! As crianças são malvadas.
Ninguém quer brincar comigo."
Como vocês se sentem vendo seu filho tão chateado?
O que vocês fazem?
O instinto natural dos pais é confortar a criança, acalmá-la,
protegê-la e consertar a situação.
Pedir ajuda ao professor ou combinar com os pais de outra criança
para que ela brinque com seu filho
são opções se a criança tem cinco anos.
Mas o que fazer se seu filho continua vindo para casa chorando todos os dias?
Você continua buscando soluções até os 8, 10, 14 anos?
As crianças, conforme se desenvolvem,
invariavelmente encontram situações desafiadoras:
dormir na casa do amiguinho, chamada oral,
uma prova desafiadora que surge,
testes para entrar num time de esportes ou participar da peça teatral da escola,
conflitos com os colegas...
Todas essas situações envolvem risco:
risco de não ir bem, não conseguir o que deseja,
risco de talvez cometer erros ou de passar vergonha.
Crianças com ansiedade,
que não se arriscam nem se envolvem,
não aprendem a lidar com esse tipo de situação.
Certo?
Porque as habilidades se desenvolvem ao longo do tempo,
com exposição repetida às situações que as crianças encontram no dia a dia.
Ter habilidades de autocontrole
ou de se acalmar quando está chateado;
resolução de problemas,
incluindo a habilidade de resolver conflitos com os outros,
de aguardar uma gratificação,
ou a habilidade de perseverar
apesar de, às vezes, ter de esperar para ver o que vai acontecer.
Essas e muitas outras habilidades são desenvolvidas por crianças
que se arriscam.
E a autoeficácia toma forma,
o que, de modo simples, é a crença na sua capacidade
de superar situações desafiadoras.
Crianças com ansiedade que evitam essas situações, escapam delas
e que conseguem outras pessoas para resolvê-las por elas,
tornam-se mais e mais ansiosas com o tempo
e cada vez menos autoconfiantes.
Diferentemente dos colegas que não sofrem de ansiedade,
elas acreditam que são incapazes de lidar com essas situações.
Acham que precisam de alguém,
como os pais delas,
para fazer as coisas por elas.
Enquanto o instinto natural dos pais é confortar, proteger
e tranquilizar as crianças,
em 1930, o psiquiatra Alfred Adler
já tinha alertado os pais
que podemos amar um filho tanto quanto quisermos,
mas não podemos torná-lo dependente.
Ele aconselhou os pais a começarem a treinar as crianças desde cedo
para serem autônomas.
Ele também alertou que se as crianças têm a impressão
que seus pais não têm nada melhor a fazer a não ser ficar à disposição delas,
elas estão recebendo uma falsa ideia do que é o amor.
Crianças com ansiedade, hoje em dia,
estão sempre ligando para seus pais
ou enviando mensagens com suas angústias, em qualquer momento do dia.
Se crianças com ansiedade não aprenderem a lidar com as situações quando jovens,
o que acontecerá quando elas crescerem?
Eu coordeno grupos de pais de jovens adultos com transtornos de ansiedade.
Esses jovens têm entre 18 e 28 anos.
A maioria deles vive com seus pais
e depende deles.
Muitos frequentaram a escola e a faculdade.
Alguns se formaram.
A maioria deles não trabalha,
só fica em casa e não faz muita coisa.
Não têm relacionamentos significativos
e são muito dependentes de seus pais para fazerem tudo para eles.
Os pais ainda marcam as consultas médicas para eles,
ligam para os amigos de infância e imploram que venham fazer uma visita,
lavam as roupas e cozinham para eles.
E os pais estão num conflito enorme com seu jovem adulto,
porque a ansiedade dele floresceu, mas a juventude não.
Esses pais sentem uma enorme culpa,
mas depois sentem ressentimento
e depois mais culpa.
Muito bem! Que tal uma boa notícia?
Se os pais e outras pessoas importantes na vida de uma criança
ajudam-na a enfrentar seus medos
e a aprender a resolver problemas,
então é mais provável que ela desenvolva
seus próprios mecanismos para lidar com sua ansiedade.
Nós ensinamos os pais a permanecerem atentos ao momento
e a pensarem sobre suas reações à ansiedade de seus filhos.
Nós pedimos a eles que observem as situações e se perguntem:
"Que situação é essa?
Ela é ameaçadora para meu filho?
O que eu gostaria que ele aprendesse com ela?"
Mas é claro que queremos que os pais escutem com cuidado,
pois se uma criança está sofrendo bullying seriamente ou se machucando,
queremos que os pais intervenham,
sem dúvida.
Mas nas situações cotidianas, típicas, que produzem ansiedade,
os pais podem ajudar mais
se permanecerem calmos, práticos e acolhedores,
validando os sentimentos da criança
mas ajudando-a, depois, a planejar como administrar a situação.
E então, o ponto chave,
que é realmente deixar a criança lidar com a situação sozinha.
Claro que é de partir o coração ver uma criança sofrer,
como meus pais me disseram anos depois.
Quando vocês veem seu filho sofrer,
desejam interferir e poupá-lo da dor,
não é verdade?
É o que desejamos fazer.
Mas seja você jovem ou não,
a ansiedade excessiva nos leva a superestimar o risco e o sofrimento
enquanto subestimamos nossa habilidade de lidar com as situações.
Sabemos que a exposição repetida ao que temos medo enfraquece a ansiedade,
enquanto nos fortalecemos e desenvolvemos resiliência.
Meus pais estavam no caminho certo.
A juventude hiperansiosa de hoje não está sendo ajudada
pelos pais superprotetores.
Calma e confiança não são só emoções.
São habilidades que pais e filhos podem aprender.
Obrigada.
(Aplausos)
Când eram mică aveam multe temeri.
Mi-era teamă de fulgere, insecte,
zgomote puternice și personaje costumate.
Am avut și două fobii severe:
de doctori și de injecții.
În încercarea mea de a scăpa de doctorul de familie,
deveneam atât de agresivă
încât doctorul m-a și plesnit o dată peste față ca să mă potolesc.
Aveam șase ani.
Eram în instinctul de supraviețuire,
iar ca să fiu imobilizată pentru un vaccin era nevoie de trei sau patru adulți,
pe lângă părinții mei.
Mai târziu, familia noastră s-a mutat din New York în Florida,
urma să încep liceul.
Fiind nou-venită la școala parohială,
fără să cunosc pe nimeni,
făcându-mi griji despre cum o să mă integrez,
în prima zi de școală
un profesor face prezența: „Anne Marie Albano”,
la care răspund: [Cu accent Staten Island] „Aici!”
Ea râde și zice: „O, scumpo, ridică-te!
Spune D-O-G”.
Iar eu am răspuns: [Cu accent Staten Island] „Dog?”
Toată clasa a bufnit în râs, odată cu profesorul.
Așa a continuat,
pentru că mai avea multe cuvinte cu care să mă umilească.
Am plecat acasă plângând,
supărată,
cerându-le părinților să merg înapoi în New York,
sau la vreo mănăstire.
Nu voiam să mă întorc la școala aceea. Sub nicio formă.
Părinții m-au ascultat
și mi-au zis că vor vorbi despre asta cu monseniorul din New York,
dar că trebuia să merg la școală zilnic, ca să fac prezența
pentru a mă transfera în clasa a noua în Staten Island.
Toate acestea se întâmplau înainte să existe email și telefoane mobile,
în următoarele câteva săptămâni,
se presupune că se trimiteau scrisori între Arhiepiscopia din Manhattan
și cea din Miami,
și cu Vaticanul,
în fiecare zi mergeam la școală plângând și mă întorceam plângând,
la care mama îmi oferea înștiințări de la vreun cardinal sau episcop:
„Să continue să meargă la școală până îi găsim un loc”.
Eram cumva naivă?
(Râsete)
Într-o zi, câteva săptămâni mai târziu, așteptând autobuzul spre școală,
am întâlnit-o pe Debbie,
ce mi-a făcut cunoștință cu prietenii săi.
Iar ei mi-au devenit prieteni,
iar Papa a răsuflat ușurat.
(Râsete)
Am început să mă calmez și să mă integrez.
Ultimele trei decenii în care am studiat anxietatea la copii
sunt datorate, în parte, incursiunii mele în autocunoaștere.
Am învățat multe.
Pentru tineri, anxietatea e cea mai comună afecțiune psihiatrică
din copilărie.
Aceste tulburări încep timpuriu, de la patru ani,
iar în adolescență, unul din 12 tineri e afectat în mod sever
în abilitățile de a funcționa acasă, la școală și cu prietenii.
Acești copii sunt atât de înspăimântați,
îngrijorați,
incomozi fizic din cauza anxietății.
Nu se pot concentra la școală,
nu se pot relaxa, distra,
nu-și pot face prieteni
și restul lucrurilor pe care le fac copiii.
Anxietatea creează suferință copiilor,
iar părinții sunt martori ai acestei suferințe.
Întâlnind tot mai mulți copii care suferă de anxietate în profesia mea,
a trebuit să mă duc la mama și tata și să le pun câteva întrebări.
„De ce m-ați imobilizat
când mi-era frică de injecții,
și m-ați forțat să le fac?
Și de ce mi-ați spus poveștile acelea ca să merg la școală,
când îmi făceam atâtea griji că voi fi ridiculizată din nou?”
Ei mi-au răspuns: „Ni se frângeau inimile de fiecare dată,
dar știam că acelea erau lucruri pe care trebuia să le faci.
A trebuit să ne asumăm riscul că te vei supăra
așteptând să te obișnuiești cu situația,
odată cu trecerea timpului și acumulării experienței.
Trebuia să fii vaccinată.
Trebuia să mergi la școală”.
Dar părinții mei nu știau
că făceau mai mult decât să mă vaccineze de pojar.
Ei mă imunizau împotriva unei vieți cu tulburări de anxietate.
Anxietatea excesivă într-un copil mic e ca o superbacterie —
infecțios, care se multiplică —
încât mulți dintre tinerii pe care îi consult
au mai multe tulburări anxioase simultan.
De exemplu, au o fobie anume,
plus anxietate de separare, plus anxietate socială, la un loc.
Lăsată netratată,
anxietatea în copilăria timpurie poate duce la depresie în adolescență.
Poate să contribuie și la abuzul de substanțe și suicid.
Părinții mei nu erau terapeuți.
Nu cunoșteau psihologi.
Știau doar că aceste situații erau incomode pentru mine,
dar nu erau dăunătoare.
Anxietatea mea excesivă mi-ar fi dăunat mai mult pe termen lung
dacă m-ar fi lăsat să evit și să scap de situațiile acestea,
fără să învăț cum să tolerez stresul ocazional.
În esență, mama și tata făceau propria lor versiune
de terapie prin expunere,
care este componenta centrală
în terapia cognitiv comportamentală pentru anxietate.
Colegii mei și cu mine am realizat unul dintre cele mai mari studii
asupra tratamentelor pentru anxietate la copii cu vârste între 7 și 17 ani.
Am descoperit că terapia cognitiv comportamentală
de expunere, centrată pe copil,
sau medicamentele cu un inhibitor selectiv de recaptare a serotoninei
sunt eficiente pentru 60% din tinerii tratați.
Iar combinația lor tratează 80% dintre copii în trei luni.
Asta e de bine.
Iar dacă tratamentul continuă,
sau se fac tratamente de expune lunare, cum am făcut pe parcursul studiului,
pot rămâne sănătoși mai mult de un an.
Totuși, după ce s-a încheiat acest studiu,
ne-am întors și am făcut un studiu de urmărire asupra pacienților
și am descoperit că starea multor copii s-a înrăutățit cu timpul.
În ciuda tratamentelor bazate pe dovezi,
am descoperit că aproximativ 40% dintre copii
au rămas bolnavi.
Ne-am gândit mult la rezultatele acestea.
Ce ne scăpa?
Am teoretizat că datorită concentrării
asupra intervențiilor centrate pe copil,
poate că trebuie abordați și părinții,
și implicați și ei în tratament.
Studii din laboratorul meu și ale colegilor de pe glob,
arată o tendință constantă:
părinți bine-intenționați sunt adesea trași din neatenție
în ciclul anxietății.
Cedează, și îi acomodează prea mult pe copiii lor,
și își lasă copiii să evite situațiile dificile.
Vreau să vă gândiți astfel:
Copilul vostru intră în casă plângând.
Are 5–6 ani.
„Nimănui de la școală nu îi place de mine! Copiii sunt răi!
Nimeni nu vrea să se joace cu mine!”
Cum vă simțiți când vă vedeți copilul atât de supărat?
Ce faceți?
Instinctul natural de părinte este să reconforteze copilul,
să îl protejeze și să repare situația.
Să îl suni pe învățător să intervină,
sau pe ceilalți părinți ca să organizați întâlniri de joacă
este normal la vârsta de cinci ani.
Dar ce faceți dacă copilul vostru vine în fiecare zi de la școală plângând?
Le mai rezolvi problemele la 8, 10, 14 ani?
Copiii, pe măsură ce se dezvoltă,
vor întâlni inevitabil situații dificile:
dormitul la prieteni, rapoarte orale,
teste dificile,
intrarea într-o echipă de sport, sau un rol într-o piesă de teatru,
conflicte cu colegii...
Toate aceste situații implică riscuri:
riscul de a nu se descurca, de a nu primi ce își doresc,
riscul de a greși
sau de a fi umilit.
Copiii cu anxietate,
care nu își asumă riscuri, care nu se implică,
nu învață cum să controleze astfel de situații.
Corect?
Pentru că abilitățile se dezvoltă prin expunere pe o perioadă de timp,
expunere repetată la situații zilnice pe care le întâlnesc copiii:
abilități de auto-liniștire,
sau abilitatea de a te calma când ești frustrat,
abilități de rezolvare a problemelor,
inclusiv abilitatea de a rezolva conflictele cu alții,
amânarea satisfacției,
sau abilitatea de a depune un efor constant,
chiar dacă trebuie să aștepți pentru a vedea ce ai realizat.
Acestea, și multe alte abilități se dezvoltă în copii
care își asumă riscuri și se implică.
Și auto-eficacitatea apare,
care înseamnă credința în forțele proprii
și că poți depăși situațiile dificile.
Copiii cu anxietate care evită aceste situații
și îi fac pe alții să le facă în locul lor,
devin din ce în ce mai anxioși cu timpul,
și mai neîncrezători în ei înșiși.
În contrast cu colegii lor care nu suferă de anxietate,
ei încep să creadă că sunt incapabili să controleze aceste situații.
Ei cred că au nevoie de cineva, cineva precum părinții lor
să facă lucruri în locul lor.
Chiar dacă instinctul natural al părinților e să protejeze copiii,
și să îi reconforteze,
în 1930, psihiatrul Alfred Adler
îi avertizase deja pe părinți
că putem să iubim un copil cât de mult ne dorim,
dar nu avem voie să îl facem pe copil dependent.
I-a sfătuit pe părinți să își antreneze copiii, încă de la început,
să stea pe picioarele lor.
De asemenea a avertizat că, dacă copiii capătă impresia
că părinții nu au nimic mai bun de făcut decât să le stea la dispoziție,
atunci vor avea o idee greșită asupra dragostei.
Copiii anxioși din zilele noastre
își sună mereu părinții,
sau le trimit mesaje la orice oră din zi sau din noapte.
Dacă copiii anxioși nu învață mecanisme de adaptare cât sunt tineri,
ce se întâmplă cu ei când cresc?
Conduc un grup pentru părinți de tineri cu tulburări de anxietate.
Tinerii au între 18 și 28 de ani.
Cei mai mulți trăiesc cu părinții,
dependenți de ei.
Mulți dintre ei au fost la școală sau facultate.
Unii au absolvit.
Aproape niciunul nu lucrează,
stau doar acasă fără să facă mare lucru.
Nu au relații însemnate cu ceilalți,
și sunt foarte, foarte dependenți de părinții lor,
ca să facă lucruri în locul lor.
Părinții le fac încă programările la doctor în locul lor.
Le sună vechii prieteni și imploră să îi viziteze.
Spală hainele copiilor, gătesc pentru ei.
Și se află într-un mare conflict cu tânărul adult,
pentru că anxietatea s-a dezvoltat, dar nu și tânărul.
Acești părinți se simt foarte vinovați,
după care mâniați,
după care și mai vinovați.
Bine, ce ziceți de niște vești bune?
Dacă părinții și figurile semnificative din viața copilului
îl pot ajuta să își confrunte temerile
și să își rezolve problemele,
atunci șansele sunt mai mari ca acel copil să-și dezvolte
propriile mecanisme interne de adaptare pentru a controla anxietatea.
Îi învățăm pe părinți să fie prezenți
și să se gândească la reacțiile lor la anxietatea copilului.
Le cerem:
„Observați situația în cauză.
Cât de amenințătoare este situația pentru copilul meu?
Și ce vreau în final să învețe din ea?”
Bineînțeles, vrem ca părinții să asculte cu mare atenție,
dacă un copil e agresat, sau se află în pericol,
vrem ca părinții să intervină,
absolut!
Dar în situațiile zilnice producătoare de anxietate,
părinții își pot ajuta copilul cel mai mult
dacă rămân calmi, raționali,
dacă validează sentimentele copilului,
dar îl ajută,
îl asistă planificând modul în care copilul va administra situația.
Iar atunci — asta e esențial —
copilul să rezolve problema de unul singur.
Bineînțeles, ți se frânge inima să te uiți cum suferă un copil,
după cum mi-au spus părinții după mulți ani.
Când îți vezi copilul suferind,
te gândești că poți interveni, să îl scapi de suferință,
asta e tot ce contează, nu?
Asta vrem să facem.
Indiferent dacă suntem tineri sau bătrâni,
anxietatea excesivă ne face să supraestimăm riscul și stresul,
și să subestimăm abilitatea de a face față.
Știm că expunerea repetată la ceea ce ne sperie reduce anxietatea,
în timp ce construiește resurse și rezistență.
Știau părinții mei ceva.
Tineretul hiper-anxios din ziua de azi nu este ajutat
de protejarea excesivă.
Calmul și siguranța de sine nu sunt doar emoții.
Sunt mecanisme de adaptare pe care părinții și copiii le pot învăța.
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
Когда я была ребёнком, у меня было много страхов.
Я боялась молний, насекомых,
громких звуков и костюмированных персонажей.
У меня также было две очень сильных фобии —
доктора и уколы.
Во время моей попытки сбежать от нашего семейного доктора,
я стала настолько физически агрессивной,
что он буквально дал мне пощёчину, чтобы остудить мой пыл.
Мне было шесть лет.
Я была всегда в боевой готовности,
и чтобы удержать меня для обычной прививки требовалось трое-четверо взрослых,
включая моих родителей.
Позже наша семья переехала из Нью-Йорка во Флориду
как раз к началу моей старшей школы,
я была новой ученицей в приходской школе,
не знала никого
и беспокоилась о том, чтобы вписаться.
В самый первый день школы
учитель берёт список и называет моё имя Анна Мария Альбано,
на что я ответила, (с акцентом Стейтен-Айленд) «Здесь!»
Она засмеялась и сказала: «О, милая, поднимись.
Скажи С-О-Б-А-К-А!»
Я переспросила (с акцентом Стейтен-Айленд): «Собака?»
Весь класс взорвался от смеха вместе с учителем.
И так продолжалось дальше,
потому что у неё было множество слов для того, чтобы унизить меня.
Я ушла домой рыдая,
растерянная
и умоляла, чтобы меня отправили обратно в Нью-Йорк
или в какой-нибудь монастырь.
Я не хотела снова возвращаться в эту школу. Ни за что на свете.
Мои родители слушали
и говорили мне, что они разберутся с монсеньором в Нью-Йорке,
но я должна была продолжать ходить в школу каждый день ради хорошей посещаемости,
чтобы перевестись в девятый класс на Стейтен-Айленд.
Тогда ещё не было электронной почты и мобильных телефонов,
так что в течение следующих нескольких недель,
вероятно, были письма между Архиепархией Манхеттена
и Маями
и Ватиканом,
и каждый день я шла в школу в слезах, и приходила домой в слезах,
на что моя мама передавала мне послание от какого-то кардинала или епископа:
«Продолжайте водить её в школу, пока мы не найдём ей другое место».
Думаете, я была дурочкой?
(Смех)
Итак, прошло несколько недель, и однажды, когда я ждала школьный автобус,
я встретила девочку, которую звали Дэбби,
и она представила меня своим друзьям.
И они стали моими друзьями,
и, ну, Папа был свободен.
(Смех)
Я начала успокаиваться и осваиваться.
Мои последние тридцать лет изучения тревожности у детей
частично исходят из моего личного пути к самопознанию.
И я многому научилась.
Тревожность — это самое распространённое психическое состояние у детей.
Психические расстройства начинаются рано, к четырём годам,
и в подростковом возрасте у каждого 12-ого ребёнка серьёзно нарушены
способности к взаимодействию с семьёй, в школе и со сверстниками.
Эти дети так напуганы,
обеспокоены,
буквально испытывают физический дискомфорт из-за своей тревожности.
Им трудно сосредотачиваться на занятиях,
отдыхать и веселиться,
заводить друзей
и делать все те вещи, которые должны делать дети.
Тревожность может делать несчастным и ребёнка,
и родителей, которые видят, как страдает их ребёнок.
Поскольку я встречала всё больше детей с тревожностью в связи с моей работой,
я должна была вернуться к маме и папе и задать им несколько вопросов.
«Почему вы держали меня силой,
когда я так боялась делать уколы,
и заставляли меня?
И зачем рассказывали все эти сказки, чтобы заставить меня пойти в школу,
когда я так боялась снова опозориться?»
Они сказали: «Наши сердца каждый раз просто кровью обливались,
но мы знали, что другого пути нет.
Нам приходилось рисковать тем, что ты расстроишься,
ради того, чтобы со временем ты свыклась с ситуацией
и набралась опыта.
Тебе нужно было делать прививки.
Тебе нужно было ходить в школу».
Не зная того, мои родители
делали мне больше, чем просто прививку от кори.
Они также делали мне прививку от тревожных расстройств.
Избыточная тревожность для детей — это как вирус
и инфекция, даже хуже,
учитывая, что многие молодые люди, которых я вижу,
имеют по несколько тревожных расстройств, которые проявляются одновременно.
Например, у них помимо определённой фобии
может быть расстройство, вызванное страхом сепарации, и социофобия.
При отсутствии лечения
тревожность в раннем детстве может привести к депрессии в юности.
Это также может способствовать развитию наркомании и суицидальных наклонностей.
Мои родители не были терапевтами.
Они не знали никаких психологов.
Всё, что они знали, — это что такие ситуации вызывали у меня дискомфорт,
но не причиняли мне вреда.
Моя избыточная тревожность навредила бы мне больше спустя время,
если бы они позволили мне избежать этих ситуаций,
а не научиться справляться с встречающимися трудностями.
По сути, мама и папа применяли свою домашнюю версию
экспозиционной терапии,
которая является главной составляющей
когнитивно-поведенческого лечения тревожности.
Мы с коллегами провели крупнейшее рандомизированное контролируемое
исследование лечения тревожности у детей в возрасте от 7 до 17 лет.
Мы узнали, что ориентированная на детей когнитивно-поведенческая терапия
или лечение препаратами с селективным ингибитором обратного захвата серотонина
эффективны для 60 процентов молодёжи, подверженной лечению.
А их совмещение помогает вылечиться 80 процентам детей в течение трёх месяцев.
Это всё хорошие новости.
И если дети остаются на лечении
или проходят ежемесячное лечение, как мы делали в течение исследования,
они могут оставаться в порядке в течение года.
Тем не менее, после окончания исследований этого лечения
мы вернулись и провели дополнительное исследование участников,
и мы обнаружили, что у многих из этих детей произошёл рецидив.
И, несмотря на лучшее научно обоснованное лечение,
мы также обнаружили, что около 40 процентов детей с тревожностью
оставались больными в течение всего этого времени.
Мы много размышляли об этих результатах.
Что мы упускаем?
Мы предположили, это из-за того, что мы сосредоточились
только на помощи детям,
что, возможно, мы упускаем что-то важное в отношении родителей
и их вовлечения в лечение.
Исследования моей лаборатории и коллег по всему миру
продемонстрировали неизменную тенденцию:
благонамеренные родители часто непреднамеренно вовлекаются
в цикл тревожности.
Они сдаются и чрезмерно потакают своему ребёнку,
позволяют ему избегать проблемных ситуаций.
Я хочу, чтобы вы подумали об этом так:
ваш ребёнок приходит домой в слезах.
Возраст пять-шесть лет.
«Никто в школе меня не любит! Эти дети злые.
Никто не хочет со мной играть».
Каково вам видеть своего ребёнка в таком состоянии?
Что вы будете делать?
Естественный родительский инстинкт — это успокоить ребёнка,
защитить его и решить ситуацию.
Попросить учителя вмешаться или других родителей устроить праздник
может быть нормально в возрасте пяти.
Но что вы будете делать, если ваш ребёнок будет и дальше приходить домой в слезах?
Вы всё так же решите за него ситуацию в возрасте 8, 10, 14 лет?
Поскольку дети развиваются,
они неизбежно будут сталкиваться с проблемными ситуациями:
ночёвки в гостях, устные доклады,
внезапное трудное испытание,
пробы в спортивную команду или роль в школьной пьесе,
конфликты с ровесниками...
Все эти ситуации включают риск:
риск плохого самочувствия, не получить желаемого,
возможно, риск совершить ошибку
или опозориться.
Дети с тревожностью,
которые не рискуют и не взаимодействуют,
не учатся тому, как решать ситуации разного плана.
Верно?
Потому что навыки развиваются со временем,
многократное воздействие на повседневные ситуации, с которыми сталкиваются дети,
развивает навык самостоятельно успокоиться
или умение самому справиться со своим расстройством;
навык решения проблем,
включая способность разрешения конфликтов с другими;
умение отложить удовольствие
или возможность не сбавлять усилия,
несмотря на то, что нужно больше времени, чтобы увидеть результат.
Эти и многие другие навыки развиваются у детей,
которые рискуют и взаимодействуют.
И вырисовывается самоэффективность,
которая является, попросту говоря, верой в себя,
в то, что ты можешь преодолеть сложные ситуации.
Дети с тревожностью, которые избегали таких ситуаций
и заставляли других людей делать это вместо себя,
приобрели больше тревожности со временем
и меньше веры в себя.
В отличие от их ровесников, которые не страдали от тревожности,
они начинают верить, что неспособны справиться с такими ситуациями.
Они думают, что им нужен кто-то, например родители,
чтобы сделать вещи за них.
Поскольку это естественный родительский инстинкт — утешать, защищать
и успокаивать детей,
в 1930 году психиатр Альфред Адлер
уже предупреждал родителей,
что мы можем любить ребёнка так сильно, как мы хотим,
но мы не должны делать этого ребёнка зависимым.
Он советовал родителям начинать тренировать детей с самого начала
учиться твёрдо стоять на ногах.
Он также предупреждал, что если у ребёнка будет впечатление,
что родителям больше нечего делать, кроме как быть на побегушках,
они получат ошибочное представление о любви.
Что касается детей с тревожностью в наши дни,
они всё время звонят своим родителям
или посылают сигнал бедствия в любое время дня и ночи.
Итак, если не научить детей с тревожностью надлежащему механизму решения проблем,
что случится, когда они вырастут?
Я веду группы для родителей молодых людей с тревожными расстройствами.
Это молодые люди в возрасте от 18 до 28 лет.
Они, в основном, живут дома,
завися от своих родителей.
Многие из них — ученики школы и колледжа.
Некоторые закончили.
Практически все не работают,
просто проводят время дома и особо ничего не делают.
У них нет как таковых отношений с другими,
и они очень, очень зависят от родителей,
которые многое для них делают.
Их родители до сих пор записывают их на приём к врачу.
Они называют детей старыми друзьями и умоляют, чтобы их навестили.
Они стирают за детей и готовят для них.
И они в грандиозном конфликте со своими молодыми взрослыми,
посхольку тревожность расцвела, а молодость нет.
Эти родители чувствуют огромную вину,
потом обиду,
и потом больше вины.
Хорошо, а как насчёт хороших новостей?
Если родители и ключевые личности в жизни ребёнка
могут помочь ему противостоять своим страхам
и научить его решать проблемы,
тогда, скорее всего, ребёнок будет развиваться
собственными внутренними механизмами преодоления их тревожности.
Мы учим родителей сейчас осознавать свои действия
и думать о том, как это сказывается на тревожности их детей.
Мы просим их:
«Взгляните на ситуацию и спросите: "Что это за ситуация?
Насколько это опасно для моего ребёнка?
И что я хочу, чтобы он из этого извлёк?"»
Конечно, мы хотим, чтобы родители слушали очень внимательно,
потому если над ребёнком серьёзно издеваются или вредят, мы хотим,
чтобы родители вмешались,
безусловно.
Но в типичных, ежедневных ситуациях возникновения тревожности
родители могут быть полезными своему ребёнку,
если будут сохранять спокойствие, холодный разум и тепло,
если будут следить за чувствами ребёнка,
но потом помогать ребёнку,
содействовать в планировании ребёнком решения ситуации.
И потом — и это главное —
чтобы ребёнок действительно решал ситуацию самостоятельно.
Конечно же, это душераздирающе видеть, как ребёнок страдает,
в чём мои родители признались мне много лет спустя.
Если мы видим, что ребёнок страдает,
мы думаем, что можем броситься и уберечь его от боли,
мы так и делаем, правда?
Это наше единственное желание.
Но неважно, молоды мы или стары,
чрезмерная тревожность заставляет нас переоценивать риск и страдание,
недооценивая нашу возможность справляться.
Многократное столкновение с тем, чего мы боимся, снижает тревожность,
развивая внутренние ресурсы и устойчивость.
Мои родители это интуитивно чувствовали.
Сегодня гипертревожной молодёжи не помогает
чрезмерное попечительство родителями.
Спокойствие и уверенность в себе — это не просто эмоции.
Это навыки справляться с трудностями, которым родители и дети могут научиться.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Kao dete sam imala mnogo strahova.
Bojala sam se munje, insekata,
buke i kostimiranih likova.
Takođe sam imala dve vrlo ozbiljne fobije,
od doktora i injekcija.
Dok bih se borila da pobegnem od porodičnog lekara,
toliko bih postala fizički borbena
da me je ošamario da bi me ošamutio.
Imala sam šest godina.
Tada je sve za mene bilo „bori se ili beži”,
i trebalo je da me drže tri ili četiri odrasle osobe samo da bih primila vakcinu,
uključujući moje roditelje.
Kasnije se naša porodica preselila iz Njujorka u Floridu
baš kada sam krenula u srednju školu,
i kao novo dete u parohijalnoj školi,
koje nikog nije znalo
i brinulo se da li će se uklopiti,
već prvog dana škole,
profesorka kreće po spisku i prozove „En Mari Albano”,
na šta sam odgovorila: [naglaskom sa Staten Ajlanda] „Ovde!”
Nasmejala se i rekla: „O, draga, ustani.
Kaži P-A-S.”
A ja odgovaram: [naglaskom sa Staten Ajlanda] „Pas?”
Odeljenje je prasnulo u smeh zajedno sa profesorkom.
I tako se to nastavilo,
jer je imala još mnogo reči kojima me je ponižavala.
Otišla sam kući jecajući,
izbezumljena
i molila da me vrate u Njujork
ili u neki ženski manastir.
Nisam htela da se više vraćam u tu školu. Nema šanse.
Roditelji su me saslušali
i rekli su mi da će se raspitati kod monsinjora u Njujorku,
ali da moram da nastavim da idem da bih imala podatke o pohađanju
da se prebacim u prvi srednje na Staten Ajlandu.
Sve to je bilo pre imejlova i mobilnih telefona,
tako da su se narednih nekoliko nedelja,
navodno, pisma kretala na relaciji između Njujorške nadbiskupije,
Majamija
i Vatikana,
i svakog dana bih išla u školu uplakana i dolazila kući uplakana,
na šta bi me majka izvestila da je neki kardinal ili biskup rekao:
„Neka i dalje ide u školu dok ne nađemo mesto za nju.”
Zar nisam bila naivna?
(Smeh)
Pa, nakon par nedelja, jednog dana, dok sam čekala školski autobus,
upoznala sam devojčicu po imenu Debi,
i ona me je predstavila svom društvu.
I to je postalo moje društvo,
i, pa, papa je bio oslobođen obaveze.
(Smeh)
Počela sam da se smirujem i privikavam.
Moje izučavanje anksioznosti kod dece u poslednje tri decenije
delimično proističe iz lične potrage za razumevanjem same sebe.
Naučila sam mnogo toga.
Kod mladih ljudi, anksioznost je najčešći psihijatrijski poremećaj.
Ti poremećaji rano nastaju, do četvrte godine,
a do adolescencije, jedan od 12 mladih ima ozbiljnih poteškoća
vezanih za sposobnost funkcionisanja kod kuće, u školi i sa vršnjacima.
Ta deca su toliko prestravljena,
zabrinuta,
bukvalno imaju fizičke neprijatnosti usled anksioznosti.
Teško im je da prate nastavu u školi,
da se opuste i zabavljaju,
da stiču drugare
i rade sve stvari koje deca treba da rade.
Anksioznost može stvoriti veliku patnju kod deteta,
i roditelji su glavni svedoci detetove tuge.
Kako sam u svom radu sretala sve više dece sa anksioznošću,
vratila sam se mami i tati i postavila im par pitanja.
„Zašto ste me držali
kada sam se toliko plašila injekcija,
i primorali me da mi ih daju?
I zašto ste izmišljali one priče i terali me da idem u školu
kada sam toliko brinula da ću se opet osramotiti?”
Rekli su: „Srce bi nam se slomilo zbog tebe svaki put,
ali znali smo da su to stvari koje moraš da uradiš.
Morali smo da rizikujemo da ćeš se uznemiriti
dok smo čekali da se navikneš na situaciju
vremenom i kroz iskustvo.
Morala si da primiš vakcinu.
Morala si da ideš u školu.”
Moji roditelji nisu bili svesni
da me nisu pelcovali samo protiv malih boginja.
Takođe su me pelcovali protiv čitavog života sa anksioznošću.
Prekomerna anksioznost kod deteta je poput superotporne bakterije -
zarazna je, čak se i širi,
tako da mnogi mladi sa kojima se sastajem
dođu sa više anksioznih poremećaja koji se dešavaju istovremeno.
Na primer, imaju specifičnu fobiju,
plus separacionu anksioznost, plus socijalnu anksioznost, sve zajedno.
Ukoliko se ne leči,
anksioznost u ranom detinjstvu može do adolescencije dovesti do depresije.
Može imati udela u zloupotrebi supstanci i suicidnom ponašanju.
Moji roditelji nisu bili terapeuti.
Nisu znali nijednog psihologa.
Jedino što su znali da te situacije možda jesu neprijatne za mene,
ali nisu štetne.
Moja prekomerna anksioznost bi mi dugoročno više naštetila
da su me pustili da ih izbegnem te situacije i pobegnem iz njih,
umesto da naučim kako da tolerišem povremenu neprijatnost.
Dakle, u suštini, mama i tata su primenjivali svoju domaću verziju
terapije izlaganja,
koja je centralna i ključna komponenta
kognitivno bihevioralnog tretmana anksioznosti.
Kolege i ja sproveli smo najveću randomiziranu kontrolisanu studiju
tretmana anksioznosti kod dece uzrasta od sedam do 17 godina.
Otkrili smo da su terapija kognitivno bihevioralnog izlaganja usmerena na dete
ili lekovi sa selektivnim inhibitorom preuzimanja serotonina
delotvorni kod 60 posto lečenih mladih ljudi.
Njihova kombinacija izleči 80 posto dece u roku od tri meseca.
To su sve dobre vesti.
A ako ostanu na lekovima
ili mesečno primenjuju tretmane izlaganja kao što smo mi činili tokom studije,
mogu da ostanu u dobrom stanju više od godinu dana.
Međutim, nakon što se završila ova studija tretmana,
vratili smo se unazad i sproveli naknadnu studiju sa učesnicima,
pri čemu smo otkrili da je kod mnogo dece vremenom došlo do recidiva.
I, uprkos najboljim tretmanima zasnovanim na naučnim dokazima,
takođe smo otkrili da kod oko 40 odsto dece sa anksioznošću
oboljenje ostane celog života.
Dosta smo razmišljali o ovim rezultatima.
Šta nam je promaklo?
Pretpostavili smo da je to u pitanju jer smo bili usredsređeni
samo na intervencije usmerene na dete,
a možda postoji još nešto važno vezano za bavljenje roditeljima
i njihovo uključivanje u tretman.
Istraživanja iz moje laboratorije i kod kolega širom sveta
pokazala su doslednu tendenciju:
dobronamerni roditelji se često nehotice uvuku
u ciklus anksioznosti.
Popuštaju, prave previše ustupaka detetu,
i puštaju da deca izbegnu nezgodne situacije.
Razmislite ovako:
dete vam dolazi kući uplakano, u suzama.
Ima pet ili šest godina.
„Niko u školi me ne voli! Ona deca su grozna.
Niko neće da se igra sa mnom.”
Kako se osećate kada vidite da je vaše dete toliko uznemireno?
Šta radite?
Prirodni roditeljski instinkt je da utešite to dete, umirite ga,
zaštitite ga i rešite situaciju.
Ako pozovete učiteljicu da interveniše ili druge roditelje da ugovorite druženja,
to je možda u redu na uzrastu od pet godina.
Ali šta ako vaše dete nastavi da svakog dana dolazi kući u suzama?
Da li ćete i dalje da im sređujete stvari kada budu imali osam, 10, 14 godina?
Deca će se, dok se razvijaju,
stalno susretati sa problemskim situacijama:
prespavaće kod prijatelja, imaće usmena izlaganja,
težak kontrolni će iskrsnuti,
oprobaće se u sportskom timu ili pokušati da dobiju ulogu u predstavi,
ulaziće u sukobe sa vršnjacima...
Sve te situaciju podrazumevaju rizik:
rizik da neće biti dobri u nečemu, da neće dobiti ono što su hteli,
rizik da će možda pogrešiti
ili se osramotiti.
Ako deca sa anksioznošću
ne preduzimaju rizike i ne aktiviraju se,
onda ne nauče kako da se izbore sa takvim situacijama.
Zar ne?
Jer veštine se razvijaju vremenom kroz izlaganje,
ponovljeno izlaganje svakodnevnim situacijama sa kojima se deca susreću:
veštine samoumirivanja
ili sposobnost da smirimo sami sebe kada smo uznemireni,
veštine rešavanja problema,
uključujući sposobnost rešavanja sukoba sa drugima,
odlaganje zadovoljenja potreba,
ili sposobnost da nastavite da radite
uprkos tome što morate da čekate da vidite šta će se desiti vremenom.
Te i mnoge druge veštine se razvijaju kod dece
koja rizikuju i uključuju se.
Tako se oblikuje samoefikasnost,
a to je, jednostavno rečeno, verovanje koje osoba ima u sebe
da može prevazići problemske situacije.
Deca sa anksioznošću koja pobegnu i izbegnu te situacije
i navedu druge da obave stvari umesto njih,
vremenom postaju sve više anksiozna
i manje veruju u sebe.
Za razliku od njihovih vršnjaka koji ne pate od anksioznosti,
ona steknu uverenje da nisu u stanju da se izbore sa tim situacijama.
Misle da im je potreban neko, neko kao što su njihovi roditelji,
da odrade stvari umesto njih.
Mada je prirodan roditeljski instinkt
da se deca umire, zaštite i uteše,
psihijatar Alfred Adler je 1930.
već upozoravao roditelje
da možemo da volimo dete koliko god hoćemo,
ali da ga ne smemo učiniti zavisnim.
Savetovao je roditelje da počnu da uče decu od samog početka
da čvrsto stoje na svojim nogama.
Takođe je upozoravao da će deca, ako steknu utisak
da roditelji nemaju pametnija posla nego da im uvek budu na raspolaganju,
steći pogrešnu predstavu o ljubavi.
Današnja deca sa anksioznošću
stalno zovu roditelje
ili im šalju poruke, danonoćno upućuju zabrinute pozive.
Pa, ako deca sa anksioznošću ne nauče dobre mehanizme prevladavanja kao mala,
šta im se desi kada odrastu?
Vodim grupe za roditelje mladih odraslih osoba sa anksioznim poremećajima.
Ti mladi su starosti od 18 do 28.
Uglavnom žive kod kuće,
zavise od svojih roditelja.
Mnogi su pohađali školu i fakultet.
Neki su diplomirali.
Gotovo niko od njih ne radi,
samo borave kod kuće i ne rade ništa naročito.
Nemaju značajne odnose sa drugima
i vrlo, vrlo su zavisni od roditelja
koji svašta čine umesto njih.
Roditelji i dalje zakazuju preglede kod lekara umesto njih.
Zovu stare prijatelje njihove dece i mole ih da dođu u posetu.
Peru im veš i kuvaju za njih.
I u velikom su konfliktu sa tom mladom odraslom osobom,
jer je anksioznost napredovala, a ta osoba nije.
Ti roditelji osećaju ogromnu krivicu,
a onda ogorčenost,
pa onda još krivice.
U redu, hajde sad malo dobrih vesti.
Ako roditelji i ključne figure u životu deteta
mogu da pomognu detetu da se suoči sa strahovima
i nauči kako da rešava probleme,
verovatnije je da će deca razviti
svoje unutrašnje mehanizme prevladavanja za izlaženje na kraj sa anksioznošću.
Danas učimo roditelje kako da budu prisutni u trenutku
i razmisle o svojoj reakciji na detetovu anksioznost.
Pitamo ih:
„Sagledajte situaciju i zapitajte se: 'Kakva je ova situacija?
Koliko predstavlja pretnju za moje dete?
I šta naposletku želim da nauči iz nje?'”
Naravno, želimo da roditelji vrlo pažljivo saslušaju,
jer ako dete neko maltretira ili se našlo u opasnosti,
želimo da roditelji intervenišu,
bez sumnje.
Ali u tipičnim, svakodnevnim situacijama koje stvaraju anksioznost,
roditelji mogu najviše pomoći detetu
ako ostanu mirni, staloženi i topli,
ako uvaže detetova osećanja
ali mu zatim pomognu,
podrže ga u planiranju kako će se izboriti sa situacijom.
A zatim - ovo je ključno -
zaista pustiti dete da se samo pozabavi situacijom.
Naravno, bolno je posmatrati kako dete pati,
kao što su mi roditelji rekli godinama kasnije.
Kada vidite kako vaše dete pati
ali mislite da možete da uletite i spasite ih te patnje,
to je to, zar ne?
To je ono što bismo da uradimo.
Ali bilo da smo mladi ili stari,
prekomerna anksioznost dovodi to toga da precenjujemo rizik i nevolju,
a potcenjujemo sposobnost da se izborimo.
Znamo da ponavljano izlaganje onome čega se bojimo slabi anksioznost,
dok gradi snalažljivost i otpornost.
Moji roditelji su bili na tragu nečemu.
Današnjoj hiperanksioznoj omladini nije od pomoći
previše zaštitničko roditeljstvo.
Smirenost i samopouzdanje nisu samo emocije.
To su veštine prevladavanja koje roditelji i deca mogu da nauče.
Hvala.
(Aplauz)
Çocukken pek çok korkum vardı.
Şimşeklerden, böceklerden,
gürültüden ve kostümlü karakterlerden korkardım.
Ayrıca doktorlar ve iğneler
çok büyük fobilerimdi.
Aile doktorumuzdan kaçma çabalarım esnasında
o kadar çok hırçınlaşmıştım ki
doktor beni sakinleştirmek için yüzüme tokat atmıştı.
Altı yaşındaydım.
O zamanlar savaş ya da kaç modundaydım
ve basit bir aşı için bile beni ailem dahil
üç-dört yetişkinin tutması gerekiyordu.
Sonrasında, ailem tam liseye başlayacağım sırada
New York'tan Florida'ya taşındı
ve kilise okulundaki yeni çocuktum,
kimseyi tanımıyordum.
Okulun ilk gününden
ortama alışma konusunda endişeleniyordum ki,
bir öğretmen yoklama alırken "Anne Marie Albano" ismini söyledi
ve [Staten Adası aksanıyla] "Burada!" diye cevapladım.
Öğretmen güldü ve "Ayağa kalk canım." dedi.
"K-Ö-P-E-K de bakalım."
[Staten Adası aksanıyla] "Köpek?" dedim.
Öğretmenle birlikte tüm sınıf kahkahaya boğuldu.
Sonra bu böyle devam etti,
beni küçümsemek için daha ne sözcükler biliyordu.
Hıçkırıklarla eve gittim,
kendimden geçmiştim
ve New York'a veya bir rahibe manastırına
gönderilmek için yalvarıyordum.
O okula bir daha asla dönmek istemiyordum.
Ailem beni dinledikten sonra
New York'taki rahip ile bu konuyu görüşeceğini
ama dokuzuncu sınıfta Staten Adası'na transfer olabilmek için
katılım bilgilerim gerektiğinden her gün okula devam etmem gerektiğini söylediler.
Tüm bunlar e-posta ve telefonlardan önceydi.
Sonraki birkaç hafta boyunca
sözde Manhattan Piskoposu, Miami ve Vatikan arasında
mektuplar gidip geliyordu.
Her gün okula ağlayarak gider, eve ağlayarak dönerdim
ki bu sayede din adamları anneme "Ona bir yer bulana kadar
her gün okula gitmesini sağla." diyecek ve bana bir yer verecekti.
Saf mıydım neydim?
(Gülüşmeler)
Birkaç hafta sonra, bir gün okul otobüsünü beklerken
Debbie adında bir kızla tanıştım
ve beni kendi arkadaşlarıyla tanıştırdı.
Böylece benim arkadaşım oldular.
Papa benden kurtulmuş gibiydi.
(Gülüşmeler)
Sakinleşmeye ve oraya yerleşmeye başladım.
Çocuklarda kaygı üzerine çalıştığım otuz senem, bir bakıma
kendini anlama adına yaptığım çalışmalarımdan kaynaklanıyor.
Çok şey öğrendim.
Gençler için kaygı, en yaygın çocukluk psikolojisi.
Bu bozuklukluklar dört yaş gibi erken bir yaşta başlar
ve yetişkinliğe kadar devam eder. Her 12 gençten biri
ev ve okulda yaşıtlarıyla olan aktivitelerinde ciddi güçlük çekiyor.
Bu çocuklar çok korkuyor, endişeleniyor
tam anlamıyla kaygılarından dolayı fiziksel olarak rahatsızlık hissediyorlar.
Okulda dikkatlerini toplamak, rahat olmak,
eğlenmek, arkadaş edinmek
ve çocukların yapması gereken
her türlü şeyi yapmak onlar için zor.
Kaygı, çocuklarda mutsuzluğa yol açabilir
ve ebeveynler, çocuklarının üzüntüsüne tanık olmakta ön safhadalar.
İşim dolayısıyla kaygılı çocuklarla tanıştıkça
annem ve babama gidip bazı sorular sormak zorunda kalıyordum.
"Ben iğneden o kadar korkarken
neden bana zorla baskı yaptınız?
Tekrar rezil olmaktan o denli endişelenirken
neden okula gitmem için bana o uzun hikayeleri anlattınız?"
Bana dedikleri: "Her seferinde senin için kalbimiz kırılıyordu,
fakat bunlar senin yapman gereken şeylerdi.
Senin zamanla ve daha çok tecrübeyle
bu duruma alışmanı beklerken
üzülmeyi göze aldık.
Aşı olman gerekiyordu.
Okula gitmen gerekiyordu." dediler.
Ailemin bildikleri belki azdı
ama yaptıkları, beni kızamıktan korumaktan çok daha fazlasıydı.
Ayrıca beni hayat boyu kaygı bozukluğu ile yaşamaktan koruyorlardı.
Küçük çocuklarda aşırı kaygı, bulaşıcı, hatta çoğalan
dirençli bir bakteri gibi.
Öyle ki, gördüğüm birçok genç
birden fazla kaygı durumunu bir arada yaşıyor.
Örneğin belirli bir fobileri var,
bunun üzerine ayrılık kaygısı ve sosyal kaygı da yükleniyor.
Tedavi edilmediği takdirde
çocukluk döneminde kaygı, yetişkinliğe kadar süren depresyona yol açabilir.
Ayrıca madde kullanımı ve intihar eğilimine de sebep olabilir.
Benim ailem terapist değildi.
Hiç psikolog da tanımıyorlardı.
Tek bildikleri, bu durum benim için rahatsız edici olabilirdi
ama zararlı da değildi.
Ailem bu durumlardan kaçmama izin verseydi eğer, aşırı kaygım
uzun dönemde bana daha çok zarar verirdi
ve ara sıra olan sıkıntılarımla nasıl başa çıkacağımı öğrenemezdim.
Esas itibarıyla, annem ve babam bana kendilerinin de yetiştikleri
maruz kalma terapisini uyguluyorlardı,
ki bu da kaygının bilişsel davranışsal tedavisinin merkezi
ve anahtar bileşeni.
Meslektaşlarım ve ben yedi ile 17 yaş arası çocuklardaki kaygının tedavisi
üzerine en kapsamlı rastgele seçilen kontrollü araştırmayı yaptık.
Çocuk merkezli bilişsel davranışsal maruz kalma terapisinin
veya serotonin geri alım tesirini önleyen ilaçların
tedavi edilen gençlerde yüzde 60 oranında etkili olduğunu gördük.
Ayrıca bunların toplamı, çocukların yüzde 80'ini üç ayda iyileştiriyor.
Bunlar iyi haberler.
İlaçlara devam ederler
veya çalışma süresince yaptığımız gibi aylık maruz kalma terapilerini
tamamlarlarsa, bir yıl boyunca sağlıklı kalabilirler.
Fakat bu çalışma bittikten sonra
geri dönüp bunu takip eden bir katılımcı çalışması yaptık
ve bu çocukların birçoğunun durumunun zamanla daha kötüye gittiğini gördük.
Ayrıca kanıta dayalı en iyi tedavilere rağmen,
kaygılı çocukların yaklaşık yüzde 40'ının
geçen zaman süresince hasta olduklarını öğrendik.
Bu sonuçlar hakkında çok düşündük.
Neyi kaçırıyorduk?
Böyle bir hipotez kurduk
çünkü yalnızca çocuk merkezli müdahale üzerine odaklanmıştık,
belki ailelere de hitap edip onları tedaviye dahil etmek
önemli olabilirdi.
Kendi laboratuvarımdan ve tüm dünyadaki meslektaşlarımdan çalışmalar
tutarlı bir eğilim gösterdi:
İyi niyetli aileler genelde kasıtsız olarak
kaygı döngüsüne sürükleniyorlar.
Pes ediyorlar ve çocuklarına çok fazla konfor sunuyorlar,
böylece çocuklarının zorlu koşullardan kaçmasına izin vermiş oluyorlar.
Bunu şu şekilde düşünmenizi istiyorum:
Çocuğunuz eve ağlayarak gözyaşları içinde geliyor.
Beş altı yaşındalar.
"Okulda kimse beni sevmiyor! Bu çocuklar acımasız.
Kimse benimle oynamaz."
Çocuğunuzu bu denli üzgün görünce ne hissedersiniz?
Ne yaparsınız?
Doğal olarak ebeveyn içgüdüsü çocuğu rahatlatmak, yatıştırmak, korumak
ve durumu düzeltmek ister.
Öğretmeni arayıp duruma müdahale etmek veya oyun buluşması için aileleri aramak
beş yaşında işe yarayabilir.
Peki ya çocuğunuz her gün eve gözyaşları içinde gelmeye devam ederse?
Sekiz, 10, 14 yaşlarında hala onlar için durumu düzeltmeye mi çalışacaksınız?
Çocuklar gelişirken
devamlı zor durumlarla karşılaşacaklar:
yatıya kalmalar, sözlü bildiriler,
pat diye gelen zor bir sınav,
okuldaki bir spor takımı veya sahne için hazırlanmak,
arkadaşlarla çatışma...
Tüm bu durumlar risk barındırır:
iyi yapamama, onların istediklerini elde edememe riski,
belki hata yapma
veya utanma riski.
Risk almayan ve birbirleriyle kaynaşmayan
kaygılı çocuklar
daha sonra bu tür durumları nasıl halledeceğini öğrenmiyorlar.
Çünkü beceriler zaman içinde baskıyla gelişir,
çocukların her gün maruz kaldığı durumlar:
kendi kendini yatıştırma becerileri
ya da üzgünken kendini sakinleştirme yeteneği;
problem çözme becerileri,
başkalarıyla olan çatışmaları çözme yeteneği de buna dahil;
ertelenmiş tatmini
veya çabalarınızı devam ettirme yeteneği,
üstelik sonucu görmek için çok fazla beklemek zorunda olmanıza rağmen.
Bunlar ve diğer birçok beceri,
risk alan çoğu çocukta gelişmekte.
Öz yeterlilik biçimlenir,
basitçe söylemek gerekirse
bu zorlu şartlarla başa çıkabileceğine inanmak.
Bu tür durumlardan kaçan
ve başkalarının yardımını bekleyen kaygılı çocuklar
zamanla daha da kaygılı hale gelirler,
üstelik kendilerine olan güvenleri de azalır.
Kaygı sorunu yaşamayan akranlarına kıyasla
bu durumların içinden çıkamayacaklarına inanırlar.
Bunların üstesinden gelmek için başkalarına, aileleri gibi birilerine
ihtiyaçları olduğunu düşünürler.
Doğal ebeveyn içgüdüsü çocuğu rahatlatmak, onu korumak
güvende hissettirmek
fakat 1930'da psikiyatrist Alfred Adler
ebeveynleri şu şekilde uyarmış:
Bir çocuğu istediğimiz kadar sevebiliriz
ama o çocuğu bağımlı hale getirmemeliyiz.
Çocukları eğitmeye çok erken; kendi başlarına yürümeye başladıklarında
başlamamız gerektiğini tavsiye etmiş.
Ayrıca şuna da dikkat çekmiş: Çocuklar, anne babalarının
çocuklarına kul köle olmaktan daha önemli işleri olmadığı izlenimini edinirlerse
sevgiyi yanlış anlayacaklar.
Bu zamanda kaygılı çocuklar
daima ailelerini arıyor
ya da günün her saatinde yardım çağrıları atıyorlar.
Peki ya kaygılı çocuklar küçükken savunma mekanizmalarını geliştiremezse,
büyüdüklerinde onları ne bekler?
Kaygı bozukluğu yaşayan genç yetişkinlerin ailelerinden oluşan bir grubu yönetiyorum.
Bu gençler 18 ile 28 yaşları arasında.
Çoğunlukla evlerinde,
ailelerine bağımlı bir şekilde yaşıyorlar.
Birçoğu okula ve üniversiteye gitmiş.
Bazıları mezun oldu.
Neredeyse hiçbiri çalışmıyor,
yalnızca evde kalıyor ve hiçbir şey yapmıyorlar.
Başkalarıyla anlamlı ilişkileri yok,
ailelerine her türlü işlerini yapmaları açısından
çok ama çok bağımlılar.
Hala doktor randevularını aileleri alıyor.
Çocukların eski arkadaşlarını arayıp ziyarete gelmeleri için yalvarıyorlar.
Çamaşırlarını yıkayıp yemeklerini yapıyorlar.
Üstelik çocuklarıyla müthiş bir çatışma içerisindeler
çünkü kaygıları gelişip artıyor fakat çocuklar hiç gelişmiyor.
Bu aileler çok büyük suçluluk hissediyor,
daha sonra kırgınlık,
sonra daha büyük bir suçluluk...
Peki ya iyi haberler neler?
Eğer çocuğun ailesi ve hayatındaki anahtar figürler
ona yardım edebilir, onu korkularıyla yüzleştirirse
ve çocuk, sorunları çözmeyi öğrenebilirse
o zaman kaygıları ile başa çıkmak için kendi savunma mekanizmasını
geliştirmesi daha büyük bir olasılık.
Ailelere, o an anlayışlı olmalarını
ve çocuklarının kaygılarına karşı tavırlarını düşünmelerini öğretiyoruz.
Onlara şu soruları soruyoruz:
"Nedir bu durum?
Çocuğum için ne kadar endişe verici?
Son olarak çocuklarımın bu durumdan ne öğrenmelerini istiyorum?"
Ebeveynlerin çok dikkatli dinlemesini istiyoruz tabii ki
çünkü çocuklar ciddi bir şekilde zorbalığa veya tehlikeye maruz kaldığında
mutlaka ailelerin mudahale etmelerini istiyoruz.
Ama tipik olarak, her gün kaygı veren durumlarda
aileler sakin kalıp
gerçekçi ve ılımlı olurlar,
çocuğun duygularını desteklerlerse
sonrasında çocuğa yardım edip
durumu yönetmesini sağlarlarsa daha çok destek olurlar.
Asıl önemli nokta
bu durumlarla çocuğun başa çıkmasını sağlamak.
Çocuğun sıkıntı çektiğini görmek tabii ki de büyük acı verecek,
tıpkı ailemin bana yıllar sonra söylediği gibi.
Çocuğunuzu o halde görünce
olaya müdahale edip onu o acıdan kurtarabilirsiniz,
hepsi bu kadar, değil mi?
Yapmak istediğimiz şey bu.
Ama genç ya da yaşlı olalım,
aşırı kaygı, durumun üstesinden gelebilme yeteneğimizi hafife almamıza,
riski ve sıkıntıyı ise gözümüzde büyütmemize neden olur.
Korktuğumuz şeye devamlı maruz kalmanın kuvveti ve direnci arttırırken
kaygıyı zayıflattığını biliyoruz.
Ailemin bildiği bir şeyler vardı.
Günümüzün aşırı kaygılı gençlerine fazla muhafazakar ailelerin
bir yardımı dokunmuyor.
Sakinlik ve güven yalnızca duygu değil.
Ailelerin ve çocukların öğrenebileceği baş etme becerileri.
Teşekkürler.
(Alkışlar)
我从小就是个胆小的人。
我怕闪电、昆虫、
大的声音和装扮成卡通人物的人。
我最怕两件事：
看医生和打针。
为了抗拒看家庭医生，
我会拼命的挣扎，
以致医生要打我耳光 才能让我镇定下来。
当时我才六岁。
那时候我精神紧绷，
打个疫苗都需要三四个成年人拉住我，
包括我的父母在内。
后来，在我准备升入高中的时候，
我们举家从纽约搬到了佛罗里达。
作为一名进入了 一所教区学校的新生，
我不认识任何同学，
很担心融入不了这里。
开学第一天，
有个老师点名时叫了 “安妮·玛丽·阿尔巴诺”，
我回答： （纽约斯塔滕岛的口音）“到！”
她笑着说：“亲爱的，站起来。
说 D-O-G（狗）。”
我回答： （纽约斯塔滕岛的口音） “狗？”
包括老师在内，全班一起哄堂大笑。
从此以后，
老师一直换着法儿的羞辱我。
我哭着回家，
非常难过，
求着父母送我回纽约，
或者去修女院，
我不想再回到那所学校了。
父母听了我的哭诉，
告诉我他们会与在纽约的教父商量，
但在此期间， 我还是得每天去学校报到，
因为有了良好的出勤记录， 我才能转回纽约上初三。
这些都发生在有手机和电邮之前，
所以在接下来的几周，
据说一直有一些信件 往返于曼哈顿教区、
迈阿密
和梵蒂岡，
而在此期间，我每天都会 哭着去上课，哭着回家，
我妈妈也会安慰我说，某些主教希望
“让她继续在这里上课， 等到我们有空位给她。”
我当时是不是太单纯？
（笑）
过了几周，某天，在等校车的时候，
我遇到了一位叫 Debbie 的女孩，
她把我介绍给了她的朋友。
然后我跟他们都成了朋友，
接着就把教主的事抛在脑后了。
（笑）
我渐渐开始融入了这个环境。
我花了 30 年研究孩童焦虑，
一部分原因是出于我想了解我自己。
我学到了很多。
焦虑是最常见的孩童精神疾病。
从四岁发病，
直到青春期，1/12 的儿童
在家里、学校和 与同伴相处上都面临困难。
焦虑导致他们感到恐惧、
担心，
甚至是生理上的不适。
他们在学校里无法专心、
放松、玩耍、
交朋友，
以及做他们的年龄该做的事。
焦虑让孩子感到痛苦，
而家长在近距离目睹着孩子的忧虑。
因为工作的缘故， 我接触了越来越多的孩子，
而我也不得不回去 问我父母一些问题。
“我那么害怕打针，
可当初你们为什么
逼我打针？
我那么担心自己会被嘲笑，
可你们却编了 那么多的故事骗我去上课？”
他们回答：“我们每次看到都很心痛，
但我们知道那是你必须要做的事。
我们冒着让你难过的风险，
希望等你慢慢习惯后，
能够逐渐适应这些状况。
你必须打疫苗，
你也必须去上学。”
他们当时并不知道，
他们不只是给我 打了麻疹的预防针，
还为我打了 避免终身焦虑的预防针。
过度焦虑对孩子来说 是一种超强病毒——
传染力强，甚至会“繁殖”，
导致我所见到的青少年中，
很多人都同时患有多种焦虑症。
比如，他们对某个事物 有极大的恐惧症，
还伴有分离焦虑症 和社交焦虑症。
如果不及时进行治疗，
童年的焦虑症就会导致 青春期的抑郁症，
甚至吸毒成瘾和自杀。
我的父母并不是咨询师，
也不认识任何心理医生。
他们只知道这些情况让我不自在，
但并不会对我造成伤害。
如果他们允许我逃避这些情况，
而不学会怎么去面对这些负面的刺激，
长期下来，焦虑症 只会对我造成更大的伤害。
所以，我父母只是在实行家庭版的
暴露疗法，
这是在认知行为疗法里 治疗焦虑症
最关键的部分。
我和同事们通过 一项最大规模的随机对照试验
研究了 7 至 17 岁儿童的焦虑疗法。
我们发现，针对儿童的 认知行为暴露疗法，
或者服用选择性血清素再摄取抑制剂，
只对 60 % 的青少年患者有效。
如果两种措施同时使用， 80 % 的患者可以在 3 个月里康复。
这是好消息。
如果他们持续服用药物，
或是每个月接受暴露疗法， 就像我们在实验中采用的那样，
他们在 1 年内都不会复发。
但是，在这个疗法实验结束后，
我们对之前的患者 进行跟踪研究，
发现过了一段时间， 有很多患者会复发。
即便在治疗效果最好的那一批患者中，
也有 40 % 的焦虑症儿童
持续表现出了焦虑的病状。
我们仔细思考了这些结果。
我们遗漏了什么吗？
据推断，这是因为我们只专注于
针对孩童的治疗，
却忽略了父母对他们造成的影响，
所以家长们也应该参与治疗。
我的研究组和 其他国家的心理学研究组
都揭示了共同的趋势：
具有良好初衷的父母 常常会不可避免地
卷入焦虑的恶性循环。
面对孩子的焦虑，他们会让步， 迁就他们的孩子，
允许自己的孩子逃避那些困难的情况。
假设：
你的孩子哭着跑回家。
他们才 5 岁或 6 岁。
“学校的小朋友都不喜欢我！ 他们很坏。
他们都不跟我玩。”
看到他们难过，你会有什么样的感受？
你会做什么？
父母会本能地安慰孩子、哄他们、
保护他们，并解决这个问题。
他们或许会打电话叫老师进行调解， 约别的父母带孩子一起玩，
这些都是对付 5 岁小孩的办法。
但如果你的孩子持续 每天都哭着回家呢？
你还要继续替他们解决， 直到 8 岁、10 岁、14 岁吗？
在孩子成长的过程中，
一定会面临各种难题：
去别人家过夜、课堂演讲、
突击测验、
加入校体育队、 或是在校园戏剧里试镜角色，
与同学发生矛盾，等等。
这些情况都包含冒险的因素：
表现不好的风险、 达不到预期目标的风险、
犯错的风险、
或者让他们难堪的风险。
对于焦虑的孩子来说，
如果他们不主动迎接风险，
他们就无法学会如何应对这些状况。
对吗？
因为这是随着时间累积的能力，
在反复面对这些日常状况时， 孩子才能逐渐培养出这些能力：
自我安慰，
或控制情绪；
解决问题，
包括解决于同学之间的矛盾；
延迟满足，
就是在等待的时候
还能坚持的毅力。
只有通过冒险和直面这些状况，
孩子才能拥有这些能力。
他们也会慢慢获得自我效能，
简单来说，就是相信自己
可以克服这些难题。
患有焦虑症的孩子 如果总是逃避这些状况
或找他人替他们解决问题，
他们只会越来越焦虑，
同时失去自信。
相比没有焦虑症的孩子，
他们会认为自己无法应对这些状况。
他们会认为他们需要别人，例如父母，
来替他们做这些事。
虽然父母的本能就是安慰、保护
和安抚孩子，
但在 1930 年，精神科医师 阿尔弗雷德·阿德勒（Alfred Adler）
就劝诫过父母，
可以尽所能的爱自己的孩子，
但不要让他们过度依赖别人。
他建议父母
尽早锻炼孩子的独立能力。
他也提醒道，如果孩子
觉得自己的父母可以随叫随到，
他们对爱的认知就会有偏差。
如今，患有焦虑症的孩子
总是习惯经常打电话给他们的父母，
或发短信求救。
如果患有焦虑症的孩子 不在儿时学会正确的应对方式，
他们长大后怎么办？
我为患有焦虑症的青少年的家长 成立了一些互助小组。
他们的孩子 都处于 18 - 28 岁的年龄段，
大部分与父母同住，
依赖于他们的父母。
很多人上过初中、高中和大学，
有些毕业了。
但几乎所有人都没有工作，
只是呆在家里，整天无所事事。
他们没有密切的社交圈，
而且非常依赖父母
去帮他们完成所有的事。
父母至今还帮他们预约看病，
打电话叫他们的朋友来家里玩，
帮他们洗衣做饭，
却也经常与他们发生矛盾，
因为他们的焦虑症变严重了， 但心智却没有成长。
这些父母感到极度愧疚 ，
之后是懊悔，
这种懊悔又导致了更多的愧疚。
那么，好消息是什么呢？
如果家长，以及 孩子成长过程中的一些关键人物
一同帮助孩子克服他们的恐惧，
并且学习如何解决问题，
那这些孩子就更有可能
发展出一套内部应对机制 来管理自己的焦虑。
现在，我们教导父母用心来思考
自己面对孩子焦虑时的反应。
我们问他们，
“面对这种情况时问自己： ‘现在的情况是什么？
对我的孩子会造成多大的危险？
我到底要他们从中学到什么？’ ”
当然，家长们也要明白，
如果一个孩子被霸凌或受伤，
我们肯定会要求父母介入，
毋庸置疑。
但在日常会导致焦虑的状况中，
父母能给孩子最大的帮助
就是保持冷静、理智、态度温和，
不去否定他们的感受，
但同时帮助孩子
思考如何应对这种情况。
然后——这是最关键的——
要让孩子自己去面对这些情况。
当然，看到孩子难过，自己也会心疼，
我的父母也是在很多年后才告诉我的。
当你看到你的孩子难过，
但你觉得可以马上 让他们摆脱痛苦，
这是最重要的，对吧？
我们都想这么做。
但不论我们年长还是年少，
过度焦虑都会让我们 放大风险和焦虑，
同时低估了我们的适应能力。
不断接触自己所恐惧的事物 会降低我们的焦虑，
同时增加我们处理问题的 资源和抗压能力。
我的父母发现了其中的奥秘。
在现在的社会里， 过度保护的教育方式
并不会改善过度焦虑的问题。
冷静与自信不只是某种情感，
还是父母与孩子 可以一同学习的应对方式。
谢谢。
（鼓掌）
小時候，我有許多恐懼，
我怕閃電、昆蟲、
巨大噪音，以及穿人偶裝的人。
我有兩項非常嚴重的恐懼症：
醫生和打針。
當我掙扎著要逃離 我們的家庭醫生時，
我會真的變得非常好鬥，
到了他必須要賞我一巴掌 才能打醒我的程度。
我那時六歲。
那時，我總是在「戰或逃」，
要三或四個成人聯手， 包括我父母在內，
才能壓制我讓我接種疫苗。
後來，我們家從紐約 搬到佛羅里達，
我才剛開始讀高中，
我是教會學校中新來的孩子，
不認識任何人，很擔心無法融入，
上學的第一天，
老師點名叫到 「安妮·瑪麗·奧爾巴諾」，
我【用史泰登島口音】 回應：「有！」
她笑了，說： 「喔，寶貝，請起立。
說 D-O-G。」
我【用史泰登島口音】回應： 「狗（dog）嗎？」
全班跟老師一起大笑出來。
就是這麼回事，
她還有許多詞可以用來羞辱我。
我哭著回家，
心煩意亂，
求家人送我回紐約，
或到女修道院。
我不要再回到那間學校。絕不。
我父母傾聽我，並告訴我，
他們會和紐約的 神職人員研究看看，
但我得要每天去上學， 因為我必須要有出席記錄，
才能轉學回史泰登島讀九年級。
此時電子郵件和手機還沒出現，
所以在接下來幾個星期，
應該有信件來回曼哈頓
和邁阿密的教區，以及梵蒂岡，
而我每天都哭著上學，哭著回家，
對此，我母親會提供我 來自某位主教的最新資訊，
說「在我們幫她找到地方之前， 先讓她繼續上學。」
我太天真了還是怎樣？
（笑聲）
幾個星期後，有一天在等校車時，
我遇到了一個女孩，黛比，
她把我介紹給她的朋友認識。
他們變成了我的朋友，
教皇就解脫了。（笑聲）
我開始冷靜下來，安頓下來。
我過去三十年在研究兒童的焦慮，
有部分是因為我自己的 尋求自我了解之旅。
我學到了很多。
對年輕人來說，
焦慮是最常見的童年精神疾病。
這些病症早在四歲就開始了，
青春期時，
十二名年輕人中就有一名 有嚴重的障礙，
以致於無法在家、在校、 在同儕間正常運作。
這些孩子很害怕、
很擔心、
真的因為焦慮而感到身體不適。
他們在學校很難專注、
放鬆、玩樂、交朋友，
以及做孩子應該要做的事。
焦慮可能會使孩子悲楚，
而父母則清楚目擊孩子的苦惱。
隨著我在工作上碰到越來越多 有焦慮問題的孩子，
我得要去找我的爸媽， 問他們幾個問題。
「為什麼在我那麼怕打針的時候，
你們要壓制我，強迫我接受打針？
為什麼在我那麼擔心 再次丟臉的時候，
你們要告訴我那些 荒誕的故事讓我去上學？」
他們說：「每次我們 都為你感到心碎，
但我們知道這些是 你必須要做的事。」
我們要冒著你會 變得很沮喪的風險，
同時我們也在等待你隨著時間
和更多經歷而漸漸習慣那種情況。
你必須要接種疫苗。
你必須要上學。」
我父母並不知道，
但他們所做的不只是 讓我接種麻疹疫苗。
他們也讓我接種了預防一生 要與焦慮疾病共存的疫苗。
對孩子而言，過多的焦慮 就像是超級病菌——
會感染，且會加乘，
以致於我看過的許多年輕人
來找我時都有不只一種 焦慮疾病同時發作。
比如，他們會有某種恐懼症，
再加上分離焦慮症， 再加上社交焦慮症，全加在一起。
若沒有治療，
童年初期的焦慮有可能 會造成青春期的憂鬱症，
也可能導致物質濫用及自殺傾向。
我父母並不是治療師。
他們不認識任何心理學家。
他們只知道我可能會 對這些情況感到很不舒服，
但它們不會傷害我。
長期來看，我的過度焦慮 對我的傷害還比較大，
如果他們讓我避開、 逃離這些情況，
不去學習如何承受偶爾 發生的煩惱，對我反而更不好。
所以，基本上，我爸媽是在
用他們的方式對我進行暴露療法，
針對焦慮所做的認知行為治療
正是以這種療法為核心。
針對七到十七歲的孩子 接受的焦慮治療，
我和我同事進行了 最大規模的隨機控制研究。
我們發現，以孩子為 中心的認知行為暴露療法
或者用特異性血清素 再吸收抑制劑做藥物治療
對於接受治療的六成孩子都有效。
把兩種療法結合，能在 三個月內讓八成的孩子變好。
這些都是好消息。
如果他們持續用藥，
或者像在我們的研究期間那樣 每月接受暴露療法，
他們能夠維持良好狀況一年以上。
然而，在這項治療研究結束後，
我們再回來針對這些受試者 進行後續追蹤研究，
我們發現這些孩子當中 有許多都隨著時間再度復發。
儘管選用了以證據為基礎的最佳治療，
我們還發現大約四成的焦慮症孩子
在整個過程當中都一直 處於生病的狀態。
我們對這些結果做了很多思考。
我們漏了什麼？
我們假設
因為我們把焦點放在
以孩子為中心的干預方式，
也許跟父母談以及讓父母參與治療
也有其重要性。
我自己的實驗室以及全世界同行
所做的研究都發現了 很有一致性的趨勢：
好意的父母通常會不經意
就被捲入了焦慮的循環中。
他們會讓步，為孩子做太多妥協，
讓他們的孩子能夠 逃離具挑戰性的情況。
我希望各位這樣想看看：
你的孩子哭著回家找你，淚流滿面。
孩子只有五或六歲大。
「學校裡沒有人喜歡我！ 其他孩子都很壞。
沒有人要跟我玩。」
看到你的孩子這麼難過， 你會有什麼感覺？
你會怎麼做？
在教養上很自然的直覺就是 去安慰孩子，哄哄他，
保護他，並把情況搞定。
打電話給老師，插手這件事， 或打給其他家長安排遊玩日，
在五歲時也許還可行。
但，如果你的孩子日復一日 總是哭著回家呢？
孩子到了八歲、十歲、十四歲時， 你仍然會幫他把事情搞定嗎？
孩子在發展過程中
一定會遇到有挑戰性的情況：
在別人家過夜、口頭報告、
有挑戰性的測驗突然出現、
加入運動隊伍的面試 或應徵學校表演角色的試鏡、
和同儕的衝突……
所有這些情況都會有風險：
做不好，得不到期望結果的風險、
也許會犯錯的風險，
或者被羞辱的風險。
對於有焦慮症的孩子來說，
他們若不冒風險去參與，
他們就不會學到 如何處理這類情況。
對吧？
因為技能要有進展， 就要隨著時間不斷暴露，
讓孩子重覆暴露在 會遇到的各種日常情況中：
自我安慰技能
或者在難過時能讓自己 冷靜下來的能力；
解決問題的技能，
包括化解和他人 產生的衝突的能力；
延遲滿足，
或者儘管必須要等時間過去 才能知道後續發展
也能夠持續努力的能力。
能冒風險去參與的孩子，能發展出
這些技能及許多其他技能。
自我效能便會產生，
簡單來說，自我效能就是
相信自己能夠克服具挑戰性的情況。
有焦慮症的孩子
若避開這些情況
並讓其他人為他們處理，
那麼他們便會隨時間 變得更加焦慮，
且對自己的信心更低。
他們的狀況和沒有 焦慮症的同儕相反，
他們會漸漸相信他們 無能處理這些情況。
他們會認為他們需要某人， 比如他們的父母，
來幫他們處理。
雖然在教養子女時 很自然的直覺就是要
安慰、保護孩子，讓孩子放心，
但在 1930 年，精神病學家 阿爾弗雷德·阿德勒
就已經警告過父母，
我們想多愛孩子就可以多愛孩子，
但我們萬萬不能讓孩子有依賴心。
他建議父母，要打從最初
就開始訓練孩子靠自己獨立。
他也警告，如果孩子產生的印象是
他們的父母除了聽候差遣之外 沒有別的事好做，
他們對於愛也產生錯誤的看法。
在這個時代，有焦慮症的孩子
只要一煩心就會不分日夜
隨時打電話或發訊息找他們的父母。
所以，如果有焦慮症的孩子沒有 在年輕時就學會妥當的因應機制，
他們長大之後會如何？
我經營協助團體 幫助患有焦慮症年輕人的父母。
這些年輕人的年齡 在十八到二十八歲間。
他們多半住在家中，
依賴他們的父母。
當中許多人可能讀過中學和大學。
有些有讀到畢業。
幾乎全部都沒有在工作，
只是無所事事在家裡蹲。
他們沒有和他人建立 有意義的關係，
且他們非常非常依賴他們的父母
幫他們做各式各樣的事。
他們的父母仍會幫他們預約看診。
這些父母會打電話給 他們的老朋友求他們來拜訪。
這些父母會幫他們洗衣服、作菜。
這些父母和年輕的成年孩子 產生很大的衝突，
因為焦慮成長茁壯了， 但年輕人卻沒有。
這些父母有巨大的罪惡感，
接著是憤怒，
接著是更多罪惡感。
好了，來聽點好消息如何？
如果父母和孩子生命中的關鍵人物
能幫助、協助孩子 去正面迎擊他們的恐懼，
並學習如何解決問題，
那麼孩子就很有可能可以發展出
他們自己的內在因應機制 來處理自己的焦慮。
我們現在會教導父母 在當下要留心，
並想想他們對孩子的焦慮 要做出什麼樣的反應。
我們請他們這樣做：
「看看面臨的情況， 並問『眼前的狀況是什麼？
對我的孩子有多大的威脅？
最終我希望孩子能 從中學到什麼？』」
當然，我們希望父母 能非常仔細傾聽，
因為如果孩子受到 嚴重霸凌或傷害，
我們絕對會希望父母插手。
但在一般日常中 會造成焦慮的情況下，
父母能給孩子最大的幫助
就是保持冷靜、就事論事、溫暖，
確認了孩子的感受之後，
接著出手幫孩子，
協助孩子規劃孩子自己 該如何處理狀況。
接著——這是關鍵——
真正讓孩子自己去處理。
當然，如同我父母 多年後跟我說的，
看到孩子受苦讓人心碎。
當你看到你的孩子受苦，
但你認為你能夠跳進去 將孩子從痛苦中拯救出來，
那是最重要的，對吧？
我們會想要那麼做。
但，不論年齡，
過度的焦慮都會讓我們 高估風險和煩惱，
同時低估我們的處理能力。
我們知道，重覆暴露在恐懼之下
能削弱焦慮，
同時能建立應變能力和恢復力。
我父母知道這種重要性。
過度保護的教養方式無法協助
現今高度焦慮的年輕人。
冷靜和信心不只是情緒。
它們是父母和孩子 都能學習的因應技能，
謝謝。
（掌聲）