Πλαστικό.
Μια σπουδαία ανακάλυψη.
Έχει κάνει τις ζωές μας πολύ ευκολότερες:
από την καθημερινή οδοντόβουρτσα
μέχρι το καλαμάκι που φιλτράρει τις τοξίνες στο νερό σας.
Αλλά με τον ρυθμό που το χρησιμοποιούμε δεν θα υπάρχει Γη για να σωθεί.
Χρησιμοποιούμε το πλαστικό καθημερινά.
Αλλά αυτό που δεν κατανοούμε, είναι ότι χρειάζονται 450 χρόνια
ώστε το μέσο πλαστικό μπουκάλι να αποσυντεθεί με φυσικό τρόπο,
και τις περισσότερες φορές, αυτό δεν μπορεί να συμβεί καν.
Αντίθετα, μετατρέπεται σε μικρά κομμάτια πλαστικού, το μικρο-πλαστικό.
Αυτό το μικρο-πλαστικό και άλλα πλαστικά υπολείμματα
συσσωρεύονται στη μέση των ωκεανών
σχηματίζοντας νησιά που ονομάζονται σκουπιδομάζες.
Οι σκουπιδομάζες μπορεί να είναι τρεις με τέσσερις φορές το μέγεθος του Τέξας.
Τώρα, θα ήθελα να κάνουμε μαζί το ταξίδι
ενός κοινού πλαστικού μπουκαλιού.
Ένα μπουκάλι ξεκινά σε ένα εργοστάσιο
όπου έλαια και άλλα ακατέργαστα υλικά αναμιγνύονται
φτιάχνοντας το πρωτογενές υλικό για το πλαστικό μπουκάλι.
Μετά στέλνεται σε ένα άλλο εργοστάσιο
όπου μπαίνει σε καλούπι και σχηματίζει το μπουκάλι.
Μετά, σε άλλο εργοστάσιο
όπου γεμίζει με το ζαχαρώδες ρόφημα στο οποίο είμαστε εθισμένοι.
Μετά, στέλνεται στο κατάστημα,
όπου κάποιος σαν εσάς ή εμένα το αγοράζει,
και το χρησιμοποιούμε για 15 λεπτά.
Αυτό είναι ένα μικροσκοπικό μέρος της ζωής μας και της ζωής του.
Μετά το πετάμε - λες και δεν τρέχει τίποτα σημαντικό.
Με θλίβει και με θυμώνει ότι μερικές φορές εμείς οι άνθρωποι
μπορεί να είμαστε τόσο αδαείς για το πώς αντιμετωπίζουμε το περιβάλλον.
Τέλος πάντων, πίσω στο ταξίδι μας.
Τελικώς καταλήγει στον ποταμό Μισισίπι
και ακολουθεί το ποτάμι έως τον Κόλπο του Μεξικού.
Από εκεί παρασύρεται από το Βόρειο Ατλαντικό ρεύμα.
Φτάνει στη μέση του ωκεανού
και φτάνει στην Σκουπιδομάζα του Βόρειου Ατλαντικού.
Εκεί, εκατοντάδες ζώα πεθαίνουν κάθε ημέρα λόγω του πλαστικού.
Ας πάρουμε μια κοινή θαλάσσια χελώνα για παράδειγμα.
Η θαλάσσια χελώνα θα περάσει την πλαστική σακούλα για μέδουσα
και θα τη φάει ως γεύμα.
Και το πλαστικό ξεγελά τη θαλάσσια χελώνα που νομίζει ότι χόρτασε,
αλλά στην πραγματικότητα, δεν παίρνει τα θρεπτικά στοιχεία που χρειάζεται
και σύντομα θα πεθάνει από ασιτία.
Όταν έμαθα για αυτά, με έκανε πολύ θλιμμένη,
και έκτοτε, ήθελα πάντα να βοηθάω τον πλανήτη μας.
Ξέρω ότι αυτή η ομιλία ακούγεται σα να είναι για το πόσο φρικτοί είμαστε
και πως δεν μπορούμε να σώσουμε τη Γη,
αλλά σας υπόσχομαι ότι δεν είναι πολύ αργά.
Ακόμα και αν επιλέξουμε το αλουμινένιο κουτάκι αντί του πλαστικού μπουκαλιού
ή επιλέγοντας ένα φρούτο αντί για μια σακούλα πατατάκια,
κάθε τι μικρό που κάνετε κάνει τη διαφορά.
Η δική μας γενιά θα σώσει τους ωκεανούς.
Οπότε, ας κάνουμε κάτι για αυτό.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)