When a new pathogen emerges,
our bodies and healthcare systems are left vulnerable.
In times like these, there’s an urgent need for a vaccine
to create widespread immunity with minimal loss of life.
So how quickly can we develop vaccines when we need them most?
Vaccine development can generally be split into three phases.
In exploratory research, scientists experiment with different approaches
to find safe and replicable vaccine designs.
Once these are vetted in the lab, they enter clinical testing,
where vaccines are evaluated for safety, efficacy, and side effects
across a variety of populations.
Finally, there’s manufacturing,
where vaccines are produced and distributed for public use.
Under regular circumstances, this process takes an average of 15 to 20 years.
But during a pandemic, researchers employ numerous strategies
to move through each stage as quickly as possible.
Exploratory research is perhaps the most flexible.
The goal of this stage is to find a safe way
to introduce our immune system to the virus or bacteria.
This gives our body the information it needs to create antibodies
capable of fighting a real infection.
There are many ways to safely trigger this immune response,
but generally, the most effective designs are also the slowest to produce.
Traditional attenuated vaccines create long lasting resilience.
But they rely on weakened viral strains
that must be cultivated in non-human tissue over long periods of time.
Inactivated vaccines take a much faster approach,
directly applying heat, acid, or radiation to weaken the pathogen.
Sub-unit vaccines, that inject harmless fragments of viral proteins,
can also be created quickly.
But these faster techniques produce less robust resilience.
These are just three of many vaccine designs,
each with their own pros and cons.
No single approach is guaranteed to work,
and all of them require time-consuming research.
So the best way to speed things up is for many labs
to work on different models simultaneously.
This race-to-the-finish strategy
produced the first testable Zika vaccine in 7 months,
and the first testable COVID-19 vaccine in just 42 days.
Being testable doesn’t mean these vaccines will be successful.
But models that are deemed safe and easily replicable
can move into clinical testing while other labs continue exploring alternatives.
Whether a testable vaccine is produced in four months or four years,
the next stage is often the longest and most unpredictable stage of development.
Clinical testing consists of three phases, each containing multiple trials.
Phase I trials focus on the intensity of the triggered immune response,
and try to establish that the vaccine is safe and effective.
Phase II trials focus on determining the right dosage and delivery schedule
across a wider population.
And Phase III trials determine safety
across the vaccine’s primary use population,
while also identifying rare side effects and negative reactions.
Given the number of variables and the focus on long-term safety,
it’s incredibly difficult to speed up clinical testing.
In extreme circumstances, researchers run multiple trials
within one phase at the same time.
But they still need to meet strict safety criteria before moving on.
Occasionally, labs can expedite this process by leveraging
previously approved treatments.
In 2009, researchers adapted the seasonal flu vaccine to treat H1N1—
producing a widely available vaccine in just six months.
However, this technique only works when dealing with familiar pathogens
that have well-established vaccine designs.
After a successful Phase III trial, a national regulatory authority
reviews the results and approves safe vaccines for manufacturing.
Every vaccine has a unique blend of biological and chemical components
that require a specialized pipeline to produce.
To start production as soon as the vaccine is approved,
manufacturing plans must be designed in parallel to research and testing.
This requires constant coordination between labs and manufacturers,
as well as the resources to adapt to sudden changes in vaccine design—
even if that means scrapping months of work.
Over time, advances in exploratory research and manufacturing
should make this process faster.
Preliminary studies suggest that future researchers
may be able to swap genetic material from different viruses
into the same vaccine design.
These DNA and mRNA based vaccines could dramatically expedite
all three stages of vaccine production.
But until such breakthroughs arrive,
our best strategy is for labs around the world to cooperate
and work in parallel on different approaches.
By sharing knowledge and resources,
scientists can divide and conquer any pathogen.
عندما يظهر عامل مُمرض جديد،
فإن أجسامنا وأنظمة الرعاية الصحية تصبح مُعرّضة للخطر.
في مثل هذه الأوقات، هناك حاجة مُلحّة لإيجاد لقاح
لخلق مناعة واسعة النطاق والتقليل ما أمكن من الخسائر في الأرواح.
إذاً ما مدى سرعة تطوير اللقاحات عندما نكون في أمسّ الحاجة إليها؟
يمكن تقسيم عملية تطوير اللقاح إلى ثلاث مراحل.
في مرحلة البحوث الاستكشافية، يجرّب العلماء طرقاً مختلفةً
لإيجاد لقاحٍ آمن وقابل للاستنساخ.
بعد أن تُفحص هذه اللقاحات في المختبر تدخل مرحلة الاختبارات السريرية،
حيث تقيم اللقاحات للتحقق من سلامتها وفعاليتها وآثارها الجانبية
في مجموعة متنوعة من الأشخاص.
وأخيراً، تأتي مرحلة التصنيع،
حيث تُنتج اللقاحات وتُوزع للاستخدام العام.
في ظل الظروف الاعتيادية، تستغرق هذه العملية ما بين 15 إلى 20 سنة.
ولكن عند وجود جائحة، يستخدم الباحثون العديد من الخطط
لتجاوز جميع المراحل بأكبر سرعة ممكنة.
قد تكون مرحلة البحث الاستكشافي الأكثر مرونة.
الهدف من هذه المرحلة هو العثور على طريقة آمنة
لتعريض جهازنا المناعي للفيروس أو الجرثوم.
هذا ما يمنح أجسامنا المعلومات اللازمة لصنع أجسامٍ مضادة
قادرة على مقاومة العدوى الفعلية.
هناك العديد من الطرق لإثارة هذه الاستجابة المناعية بأمان،
ولكن عموماً، إن أكثر التراكيب فعاليةً أبطؤها في الإنتاج.
إن اللقاحات التقليدية الحية المُضعَفة تخلق مقاومةً طويلة الأمد.
لكنها تعتمد على سلالات فيروسية ضعيفة
والتي يجب أن تُزرع في أنسجة غير بشرية على مدى فترات طويلة من الزمن.
تملك اللقاحات المُعطّلة سيراً أسرع بكثير،
حيث تُستخدمُ الحرارة أو الأحماض أو الإشعاع لإضعاف العامل المُمرض مباشرة.
أما اللقاحات الجزيئية، التي تُحقن فيها أجزاءٌ غير مؤذية من البروتينات الفيروسية،
فيمكن تصنيعها بسرعة أيضاً.
ولكن هذه التقنيات السريعة تمنح الجسم مقاومةً أقل.
تلك ثلاثة أنواع فقط من بين العديد من أشكال اللقاحات،
لكلٍ منها إيجابيات وسلبيات.
لا يضمن أي نهجٍ معين النجاح،
ويتطلب جميعها أبحاثاً تستغرق وقتاً طويلاً.
لذلك إن أفضل طريقة لتسريع وتيرة الأمور هي تكاتف العديد من المختبرات
للعمل على نماذج مختلفة في آن واحد.
إن هذه الاستراتيجية من التسابق لإنتاج اللقاح
أنتجت أول لقاح قابل للاختبار لفيروس زيكا خلال 7 أشهر،
وأول لقاح قابل للاختبار للكوفيد-19 خلال 42 يوماً فقط.
أن تكون هذه اللقاحات قابلة للاختبار لا يعني أنها تضمن النجاح.
ولكن النماذج التي تعتبر آمنة وسهلةَ الاستنساخ
يمكنها أن تنتقل لمرحلة التجارب السريرية بينما تواصل المخابر الأخرى إيجاد البدائل.
سواءً أُنتج لقاح قابل للاختبار خلال أربعة أشهر أو أربع سنوات،
فغالباً ما تكون المرحلة التالية أطول مراحل التطوير وأكثرها قابليةً للتنبؤ.
تتألف الاختبارات السريرية من ثلاث مراحل، تحتوي كل منها على تجارب متعددة.
تركّز تجارب المرحلة الأولى على شِدّة إثارة الاستجابة المناعية،
وتحاول إثبات أن اللقاح آمن وفعال.
تركّز تجارب المرحلة الثانية على تحديد الجرعة المناسبة ومواعيد الاستخدام
على نطاق أوسع من الأشخاص.
وتُحدّد تجارب المرحلة الثالثة درجة أمان اللقاح
من خلال تجريبه على مجموعة أولية من المتلقّين،
في حين تحدد أيضاً آثاره الجانبية النادرة وارتكاسات الجسم السلبية تجاهه.
نظراً لعدد المتغيرات وبغرض التركيز على السلامة في المدى الطويل،
فإنه من الصعب للغاية تسريع وتيرة الاختبار السريري.
في الظروف الطارئة، يجري الباحثون تجارب متعددة
في مرحلة واحدة بآن واحد.
لكن لا يزال يتعين عليهم استيفاء معايير السلامة الصارمة قبل المضي بالعمل.
في بعض الأحيان، يمكن للمختبرات تسريع هذه العملية من خلال الاستفادة
من العلاجات المعتمدة سابقاً.
في عام 2009، تبنّى الباحثون لقاح الإنفلونزا الموسمية لمعالجة H1N1،
وأنتجوا لقاحاً متاحاً على نطاق واسع خلال ستة أشهر فقط.
بيد أن هذه التقنية لا تعمل إلا عند التعامل مع العوامل الممرضة المعروفة
التي نملك لقاحات مُثبتة لها.
بعد نجاح تجارب المرحلة الثالثة، تقوم هيئة تنظيمية وطنية
باستعراض النتائج والموافقة على اللقاحات المأمونة للتصنيع.
لكل لقاح مزيج فريد من المكونات الحية والكيميائية
والتي تتطلّب خطَّ أنابيب متخصصٍ لإنتاجها.
وللبدء في الإنتاج بمجرد الموافقة على اللقاح،
يجب تصميم خطط التصنيع بالتوازي مع البحث والاختبار.
وهذا يتطلب تنسيقاً دائماً ما بين المختبرات والمُصنّعين،
فضلاً عن الموارد للتكيّف مع التغيرات المفاجئة في تركيب اللقاح،
حتى وإن كان ذلك يعني هدرَ أشهرٍ كاملة من العمل.
من المتوقع أن التطورات في المستقبل في مجال البحث الاستكشافي والتصنيع
ستُسرّع هذه العملية.
تشير الدراسات الأولية إلى أن الباحثين في المستقبل
قد يكونون قادرين على التبديل بين المواد الوراثية بين الفيروسات المختلفة
في شكل اللقاح ذاته.
تُسرّع اللقاحات القائمة على الحمض النووي والحمض النووي الريبي المرسال بشكل كبير
المراحل الثلاث من إنتاج اللقاح.
ولكن إلى أن نحقق مثل هذا التقدّم،
فإن أفضل خطة لدينا هي تعاون المختبرات حول العالم
والعمل بالتوازي على نُهجٍ مختلفة.
بمشاركة المعرفة والموارد،
يمكن للعلماء أن يقسموا ويتغلّبوا على أي عامل مُمرض.
Quan apareix un nou patogen,
els cossos i els sistemes de salut esdevenen vulnerables.
En moments així,
hi ha la necessitat urgent de trobar una vacuna
per crear immunitat global amb el mínim cost de vides.
Amb quina rapidesa podem desenvolupar vacunes quan més les necessitem?
El desenvolupament de vacunes es pot dividir en tres fases.
A la recerca exploratòria,
els científics experimenten amb diversos mètodes
per trobar dissenys de vacunes segurs i repetibles.
Quan s'han investigat al laboratori, comencen els testos clínics,
on se n'avalua la seguretat, l'eficàcia i els efectes secundaris
en mostres diverses de població.
Al final, hi ha la fabricació,
quan les vacunes es produeixen i distribueixen per a ús públic.
En condicions normals, el procés triga de 15 a 20 anys de mitjana.
Però durant una pandèmia, s'utilitzen nombroses estratègies
per travessar cada fase com més ràpid millor.
Potser la més flexible és la de la recerca exploratòria.
L'objectiu d'aquesta fase és trobar una manera segura
de presentar al sistema immunitari el virus o el bacteri.
Això li dona al cos la informació que li cal per crear anticossos
capaços de combatre una infecció real.
Hi ha moltes maneres de desencadenar aquesta resposta immunitària,
però, en general, les més efectives són també les més lentes de produir.
Les vacunes atenuades tradicionals creen resistència de llarga durada,
però es basen en soques víriques afeblides
que s'han de cultivar en teixit no humà durant molt de temps.
Les vacunes inactivades són un mètode molt més ràpid,
que aplica calor, àcid o radiació per afeblir el patogen.
Les vacunes de subunitats, que injecten fragments innocus de proteïnes virals,
també es poden crear ràpidament.
Però aquestes tècniques ràpides produeixen una resistència menys robusta.
Aquests són només tres dels molts dissenys de vacuna,
cada un amb avantatges i inconvenients.
No hi ha un sol mètode amb l'èxit garantit,
i tots ells exigeixen una llarga recerca.
Per tant, la manera d'accelerar-ho és que molts laboratoris
treballin alhora en diferents models.
Aquesta cursa per arribar el primer
va produir en set mesos la primera vacuna pel virus del Zika,
i la primera vacuna verificable per a la COVID-19 en 42 dies.
Que siguin verificables no vol dir que siguin reeixides.
Però els models que es considerin segurs i fàcils de repetir
poden ser testats clínicament mentre d'altres exploren diferents alternatives.
Tant si es produeix la vacuna verificable en quatre mesos o quatre anys,
el pas següent del desenvolupament és el més llarg i més imprevisible.
Els assajos clínics tenen tres fases, i cada una té múltiples proves.
Les proves de la fase 1 se centren
en la intensitat de la resposta immunitària desencadenada,
i intenten establir si la vacuna és segura i efectiva.
Les proves de la fase 2 busquen les dosis i la programació correctes
en una població més ampla.
I les proves de la fase 3 analitzen la seguretat
per a la població que la usarà prioritàriament
i alhora identifiquen efectes secundaris i altres reaccions negatives.
Atesos el nombre de variables i l'èmfasi en la seguretat a la llarga,
és molt difícil accelerar el procés de les proves clíniques.
En casos extrems, els investigadors fan moltes proves alhora
dins d'una mateixa fase.
Però abans d'avançar necessiten complir uns criteris de seguretat.
De vegades, els laboratoris acceleren el procés,
reutilitzant tractaments previs ja aprovats.
El 2009, es va adaptar la vacuna de la grip estacional per tractar la H1N1,
i es va produir, en tan sols sis mesos, una vacuna àmpliament disponible.
Tanmateix, aquesta tècnica només va bé quan s'aplica a patògens coneguts
que tinguin models de vacuna ben establerts.
Després d'una fase 3 reeixida, una autoritat reguladora nacional
revisa els resultats i aprova les vacunes segures perquè es puguin fabricar.
Cada vacuna té una barreja única de components biològics i químics
que requereixen un canal de producció especialitzat.
Per començar la producció tan bon punt s'aprova la vacuna,
cal dissenyar els plans de producció en paral·lel amb la recerca i les proves.
Això requereix una coordinació constant entre laboratoris i fabricants,
i també recursos per adaptar-se a canvis bruscs en el disseny de la vacuna
(fins i tot si això significa abandonar mesos de treball).
Amb el temps, els avenços en la recerca exploratòria i la fabricació
haurien de fer aquest procés més ràpid.
Estudis preliminars suggereixen que en el futur
es podrà intercanviar material genètic de diferents virus
per formar una sola vacuna.
Les vacunes basades en ADN i ARN missatger podrien accelerar molt
les tres fases de producció de vacunes.
Però fins que arribin aquests descobriments
la millor estratègia és que els laboratoris de tot el món cooperin
i treballin en paral·lel amb aproximacions diferents.
Quan comparteixen coneixement i recursos,
els científics poden dividir i vèncer qualsevol patogen.
کاتێک نەخۆشیەکی نوێ دەردەکەوێت،
جەستەمان و سیستەمی چاودێری تەندروستیمان لە مەترسی دایە.
لەم کاتانەدا، پێویستیەکی بەپەلە بۆ پێکوتە هەیە
بۆ دروستکردنی پارێزبەندیەکی بەربڵاو لەگەڵ کەمترین لەدەستدانی ژیان.
کەواتە چۆن دەتوانین بە خێرایی پێکوتەکان پەرە پێ بدەین کاتێک پێویستی زۆرمان پێیانە؟
گەشەکردنی پێکوتەکان بە گشتی دەکرێت دابەشبکرێت بۆ سێ قۆناغ.
لە لێکۆڵینەوەی گەڕاندا، زانایان بە چەند ڕێگەیەکی جیاواز تاقیکردنەوە ئەنجام دەدەن
بۆ دۆزینەوەی شێوازەکانی پێکوتەیەکی سەلامەت و وەڵامدەرەوە .
کاتێک لە تاقیگەدا پشکنینیان بۆ دەکرێت، دەچنە ناو پشکنینی پزیشکیەوە،
کە پێکوتەکان بۆ سەلامەتی، کاریگەری، و کاریگەرییە لاوەکیەکان هەڵدەسەنگێندرێن
لەسەر خەڵکی جۆراوجۆر.
لە کۆتاییدا، قۆناغی بەرهەمهێنانی دێت،
کە پێکوتەکان بەرهەم دەهێنرین و دابەش دەکرێن بۆ بەکارهێنانی گشتی.
لە باردودۆخێکی ئاسایی دا ئەم پرۆسەیە بە تێکڕایی ١٥ بۆ ٢٠ ساڵ دەخایەنێت.
بەڵام کاتێک کە پەتا هەیە، لێکۆڵەران ستراتیژی زۆر بەکاردێنن
تا بە خێراترین کات بە هەموو قۆناغەکاندا بڕوات.
لەوانەیە قۆناغی لێکۆڵینەوەی گەڕانی زۆر نەرم بێت.
ئامانجی ئەم قۆناغە دۆزینەوەی ڕێگایەکی سەلامەتە
بۆ ناساندنی سیستمی بەرگریمان بە ڤایرۆسەکە یان بەکتریاکە.
ئەوە ئەو زانیارە بە جەستەمان دەدات کە پێویستە دژە تەنەکان دروست بکەین
کە توانای بەرگریان لە تووشبوونی ڕاستەقینە هەیە.
زۆر ڕێگا هەیە بۆ گواستنەوەی ئەم وەڵامە بەرگریە بە سەلامەتی،
بەڵام بە گشتی، کاریگەرترین پێکهاتە لە بەرهەمهێنانیدا هێواشترە.
پێکوتەی نەریتی، زیندوو لە میندا بەرگری درێژخایەن دروست دەکات.
بەڵام ئەو پێکوتانە پشت بە ڤایرۆسی لاوازکراو دەبەستن
کە دەبێت لە شانەی نامرۆڤ دا بۆ ماوەیەکی درێژ بچوری.
پێکوتەی لاواز کراو رێگایەکی زۆر خێراتری هەیە،
بە بەکارهێنانی گەرمی، ترش، یان تیشک بۆ ئەوەی ڕاستەوخۆ نەخۆشیەکە لاواز بکا.
کوتانی ژێر یەکەکان، کە تیایدا چەند بەشێکی بێ زیان لە پڕۆتینەکانی ڤایرۆسی لێدەدرێن،
هەروەها دەتوانرێت بە خێرایی دروست بکریت.
بەڵام ئەم تەکنیکە خێراترە کەمتر بەرگریەکی بەهێزتر بەرهەم دەهێنێت.
ئەمانە سێ دانەن لە چەندین شێوازی پێکوتە،
هەر یەکەیان سوود و زیانی خۆی هەیە.
هیچ کام لە ڕێگاکان گەرەنتی کارکردنیان نییە،
و هەمووشیان کاتێکی زۆر دەخایەنن بۆ لێکۆڵینەوە.
بۆیە باشترین ڕێگا بۆ خێراکردنی شتەکان ئەوەیە کە زۆرێک لە تاقیگەکان
هاوکات کار لەسەر مۆدێلی جیاواز بکەن.
ئەم ستراتیژیەتی دژە پێکوتەیە
لە ماوەی ٧ مانگدا یەکەم پێکوتەی تاقیکراوی بۆ پێکوتەی زیکە بەرهەم هێنا،
و یەکەم کوتان بۆ کۆڤید-١٩ لە ماوەی تەنیا ٤٢ ڕۆژ دا تاقیکراوە.
تاقیکردنەوەی پێکوتەکە مانای ئەوە نییە کە پێکوتەکە سەرکەوتووە.
بەڵام کە ئەنجامی مۆدێلەکان بۆپێکوتەکە سەلامەت دەردەچن دەتوانن بۆ تاقیکردنەوەی
کلینیکی بڕۆن لە کاتێکدا تاقیگەکانی دیکە بەردەوام دەبن لە دۆزینەوەی جێگرەوەکان.
ئەگەر پێکوتەی تاقیکراوە لە ماوەی چوار مانگ یان چوار ساڵ بەرهەمم بێت،
زۆرجار قۆناغی داهاتوو درێژترین و پێشبینی نەکراوترین قۆناغی گەشەسەندن دەبێت.
تاقیکردنەوە پزیشکیەکان لە سێ قۆناغ پێکدێن، هەر قۆناغێک چەند تاقیکردنەوەیەکی تێدایە.
قۆناغی یەکەمی تاقیکردنەوەکان جەخت لەسەر توندی وەڵامدانەوەی بەرگری لەش دەکەن،
هەوڵ دەدەن ئەوە بسەپێنن کە پێکوتەکە سەلامت و کاریگەرە. قۆناغی دووەمی
تاقیکردنەوەکان جەخت لەسەر بەکارهێنان و کاتی گونجاوی بەکار‌هێنانی دەکات
بەسەر ژمارەیەکی زۆری دانیشتوان.
قۆناغی سێییەمی تاقیکردنەوەکان سەلامەتی پێکوتەکە دیاری دەکەن
بە تاقیکردنەوی لەسەر کۆمەڵێک وەرگری سەرەتایی،
هاوکات دیاریکردنی کاریگەرییە لاوەکییە دەگمەنەکان و کاردانەوە نەرێنییەکانی لەش.
بەهۆی ژمارەی گۆڕاوەکان و جەخت خستنە سەر سەلامەتی درێژخایەن ،
زۆر قورسە تاقیکردنەوە پزیشکیەکان خێرابکرێن.
لە حاڵەتە کتوپڕەکان، توێژەران چەندین تاقیکردنەوە ئەنجام دەدەن
لە یەک قۆناغ لە هەمان کاتدا.
بەڵام پێش ئەوەی بەردەوام بێت هێشتا دەبێت پێوانەی سەلامەتی توندیان هەبێت .
هەندێک جار تاقیگەکان دەتوانن ئەم پڕۆسەیە خێراتر بکەن
بە سوود وەرگرتن لە چارەسەرە پەسندکراوەکانی پێشتر .
لە ساڵی ٢٠٠٩ دا توێژەران پێکوتەی ئەنفلوەنزای وەرزیان بۆ چارەسەرکردنی H1N1―
گونجاند. تەنها لەماوەی ٦ مانگدا پێکوتەیەکی بەردەست و بەرفراوانیان بەرهەمهێنا.
لەگەڵ ئەوەشدا، ئەم تەکنیکە کاتێک کاردەکات کە مامەڵە لەگەڵ نەخۆشیە ناسراوەکان بکرێت
کە شێوەیەی باشی پێکوتەکەی جێگیرکراوە .
دوای سەرکەوتنی قۆناغی سێی تاقیکردنەوەکان، دەسەڵاتی ڕێکخەری نەتەوەیی
پێداچوونەوە بە ئەنجامەکاندا دەکات و پێکوتە سەلامەتەکان بۆ دروستکردن پەسەند دەکات.
هەر پێکوتەیەک تێکەڵەیەکی بێ هاوتای پێکهاتەکانی بایۆلۆجی و کیمیایی هەیە
کە پێویستی بە ڕێگەیەکی تایبەتمەند هەیە بۆ بەرهەمهێنان.
هەر کە پێکوتەکە پەسەندکرا بۆ دەستپێکردن بە بەرهەم هێنان،
پێویستە پلانی دروست کردن بە هاوتەریبی توێژینەوە و تاقیکردنەوەکان دیزاین بکرێت .
ئەمەش پێویستی بە هەماهەنگییەکی بەردەوام هەیە لە نێوان تاقیگەکان و دروستکەرەکان،
هەروەها سەرچاوەکانیش بۆ خۆگونجاندنیان لەگەڵ گۆڕانکاریە لەناکاوەکان لە شێوازی
دروستکردنی پێکوتەکەدا. تەنانەت ئەگەر بە مانای بەهەدەر دانی چەند مانگێکی کارکردن بێ
بە پێی کات، پێشکەوتن لە لێکۆڵینەوەکان و دروستکردنی پێکوتەکە
دەبێت ئەم پڕۆسەیە خێراتر بکات.
لێکۆڵینەوە سەرەتاییەکان ئاماژە بەوە دەکەن کە
ڕەنگە توێژەران لە داهاتوودا توانای گۆڕینی ماددەی بۆماوەیی نێوان ڤایرۆسە
جیاوازەکانیان هەبێت لە شێوەی خودی پێکوتەدا.
ئەو پێکوتانەی کە لە DNA و mRNA دروستکراون بە شێوەیەکی بەرچاو دەتوانن
هەر سێ قۆناغی بەرهەم هێنانی پێکوتە خێرا بکەن.
بەڵام تا ئەو کاتەی ئەم جۆرە پێشکەوتنە دەگات،
باشترین ستراتیژی ئێمە ئەوەیە کە تاقیگەکانی جیهان هاوکاری
و کاری هاوتەریب لەسەر ڕێگە جیاوازەکان بکەن.
بە هاوبەشی پێکردنی زانیاری و سەرچاوەکان،
زانایان دەتوانن بەسەر هەر نەخۆشیەک دا دابەش بکرێن و زاڵ بن.
Wenn ein neuer Krankheitserreger auftritt,
bleiben unsere Körper und Gesundheitssysteme ungeschützt.
In Zeiten wie diesen besteht ein dringender Bedarf an einem Impfstoff,
der eine weit verbreitete Immunität mit geringen Verlusten von Leben ermöglicht.
Wie schnell können wir also Impfstoffe entwickeln,
wenn wir sie am dringendsten benötigen?
Die Impfstoffentwicklung lässt sich im Allgemeinen in drei Phasen unterteilen.
In der explorativen Forschung,
experimentieren Wissenschaftler mit verschiedenen Ansätzen,
um sichere und reproduzierbare Impfstoffdesigns zu finden.
Sobald diese im Labor überprüft werden, gehen sie in die klinische Erprobung,
wo Impfstoffe auf Sicherheit, Wirksamkeit und Nebenwirkungen
für eine Vielzahl von Bevölkerungsgruppen untersucht werden.
Schließlich erfolgt die Produktion,
wobei Impfstoffe für den öffentlichen Gebrauch
hergestellt und vertrieben werden.
Unter normalen Umständen dauert dieser Prozess durchschnittlich 15 bis 20 Jahre.
Doch während einer Pandemie wenden Forscher zahlreiche Strategien an,
um jede Phase so schnell wie möglich zu durchlaufen.
Die explorative Forschung ist vielleicht die flexibelste.
Ziel dieser Phase ist es, einen sicheren Weg zu finden,
unser Immunsystem mit dem Virus oder den Bakterien in Kontakt zu bringen.
Dadurch erhält unser Körper die Information, die er benötigt,
um Antikörper zu bilden,
die in der Lage sind, eine echte Infektion zu bekämpfen.
Es gibt viele Möglichkeiten, diese Immunantwort sicher auszulösen,
aber im Allgemeinen sind die wirksamsten Designs auch am langsamsten herzustellen.
Herkömmliche Lebendimpfstoffe sorgen für eine lang anhaltende Widerstandsfähigkeit.
Sie sind jedoch auf geschwächte Virusstämme angewiesen,
die über lange Zeiträume
in nicht-menschlichem Gewebe kultiviert werden müssen.
Totimpfstoffe verfolgen einen viel schnelleren Ansatz,
wobei Hitze, Säure oder Strahlung direkt angewendet werden,
um den Erreger zu schwächen.
Auch Untereinheiten-Impfstoffe, die harmlose Fragmente
von Virusproteinen injizieren, können schnell hergestellt werden.
Diese schnelleren Verfahren
führen jedoch zu einer weniger robusten Widerstandsfähigkeit.
Dies sind nur drei von vielen Impfstoffdesigns,
die jeweils ihre eigenen Vor- und Nachteile haben.
Es gibt keine Garantie dafür, dass die einzelnen Ansätze funktionieren,
und alle erfordern zeitaufwändige Forschungen.
Um die Entwicklung zu beschleunigen, ist es also am besten,
wenn viele Labore gleichzeitig an verschiedenen Modellen arbeiten.
Diese "Rennen zum Ziel"-Strategie
führte in 7 Monaten zum ersten testbaren Zika-Impfstoff
und in nur 42 Tagen zum ersten testbaren COVID-19-Impfstoff.
Dass diese Impfstoffe testbar sind,
bedeutet nicht, dass sie erfolgreich sein werden.
Aber Modelle, die als sicher und leicht reproduzierbar eingestuft werden,
können in die klinische Prüfung gehen,
während andere Labore weiterhin Alternativen erforschen.
Unabhängig davon, ob ein testbarer Impfstoff
in vier Monaten oder vier Jahren hergestellt wird,
ist die nächste Entwicklungsphase oft die längste und unvorhersehbarste.
Klinische Tests bestehen aus drei Phasen, die jeweils mehrere Studien umfassen.
Phase I-Studien befassen sich
mit der Intensität der ausgelösten Immunantwort
und sollen nachweisen, dass der Impfstoff sicher und wirksam ist.
Der Schwerpunkt der Phase-II-Studien liegt auf der Bestimmung der richtigen Dosierung
und des Verabreichungsplans für eine breitere Bevölkerung.
Und in Phase III-Studien wird die Sicherheit
in der primären Anwendungspopulation des Impfstoffs ermittelt,
wobei auch seltene Nebenwirkungen und negative Reaktionen identifiziert werden.
Angesichts der Anzahl der Variablen und des Fokus auf die langfristige Sicherheit
ist es unglaublich schwierig, die klinische Prüfung zu beschleunigen.
Unter extremen Umständen führen Forscher mehrere Studien
innerhalb einer Phase gleichzeitig durch.
Aber sie müssen trotzdem strenge Sicherheitskriterien erfüllen,
bevor sie fortfahren können.
Gelegentlich können Labore diesen Prozess beschleunigen,
indem sie bereits zugelassene Behandlungen einsetzen.
Im Jahr 2009 passten Forscher den saisonalen Grippeimpfstoff an,
um H1N1 zu behandeln --
und entwickelten in nur sechs Monaten einen weit verfügbaren Impfstoff.
Diese Methode funktioniert aber nur, wenn es sich um bekannte Krankheitserreger
mit einem gut etablierten Impfstoffdesign handelt.
Nach einer erfolgreichen Phase III-Studie
überprüft eine nationale Regulierungsbehörde die Ergebnisse
und genehmigt die Herstellung sicherer Impfstoffe.
Jeder Impfstoff enthält eine einzigartige Mischung
aus biologischen und chemischen Komponenten,
deren Herstellung eine spezialisierte Pipeline erfordert.
Damit die Produktion sofort nach der Zulassung
des Impfstoffs beginnen kann, müssen die Herstellungspläne
parallel zu den Forschungen und Tests erstellt werden.
Dies erfordert eine ständige Koordination zwischen Laboren und Herstellern,
sowie Ressourcen, um sich an plötzliche Änderungen
des Impfstoffdesign anzupassen --
auch wenn dadurch monatelange Arbeit verschwendet wird.
Im Laufe der Zeit dürften Fortschritte
in der explorativen Forschung und Herstellung diesen Prozess beschleunigen.
Vorläufige Studien deuten darauf hin, dass zukünftige Forscher
das genetische Material von verschiedenen Viren
in dasselbe Impfstoffdesign eintauschen könnten.
Diese DNA- und mRNA-basierten Impfstoffe könnten alle drei Stufen
der Impfstoffproduktion dramatisch beschleunigen.
Aber bis solche Durchbrüche eintreten,
besteht unsere beste Strategie darin, dass Labore weltweit zusammenarbeiten
und parallel an verschiedenen Ansätzen arbeiten.
Durch den Austausch von Wissen und Ressourcen
können Wissenschaftler jegliche Krankheitserreger besiegen.
Cuando surge un nuevo patógeno
nuestro cuerpo y el sistema de salud quedan indefensos.
En estos momentos, urge la fabricación de una vacuna
para crear inmunidad generalizada con el mínimo de pérdidas humanas.
Pero ¿cuánto se tarda en crear las vacunas cuando más las necesitamos?
El desarrollo de una vacuna en general consta de tres etapas.
En la investigación exploratoria los científicos prueban diversos métodos
para elaborar diseños de una vacuna seguros y duplicables.
Tras ser examinados en el laboratorio, pasan a las pruebas clínicas
donde se evalúa su seguridad, su eficacia y sus efectos secundarios
en distintos tipos de personas.
Al final, tenemos la producción,
donde las vacunas se fabrican y distribuyen para su uso público.
En circunstancias normales, este proceso conlleva una media de 15 a 20 años.
Pero durante una pandemia, los científicos recurren a múltiples estrategias
para completar cada etapa lo más rápido posible.
La investigación exploratoria es quizás la más adaptable.
El objetivo de esta etapa es encontrar una forma segura
de implantar el virus o bacteria en nuestro sistema inmunológico.
Así, nuestro cuerpo recibe la información necesaria para crear anticuerpos
capaces de combatir una infección real.
Existen diversos modos de inducir esta respuesta inmunitaria de forma segura,
pero los diseños más efectivos son los que más tardan en producirse.
Las vacunas atenuadas tradicionales generan una resistencia más duradera.
Pero dependen de cepas virales debilitadas
que deben ser cultivadas en tejido no humano durante largos periodos.
Las vacunas inactivadas siguen un método más rápido,
al aplicar calor, ácido o radiación directamente para debilitar el patógeno.
Las vacunas de subunidades, que inyectan fragmentos inocuos de proteínas virales,
también son rápidas de elaborar.
Pero estas técnicas más rápidas generan una resistencia menor.
Estos son solo tres de los muchos diseños de vacunas existentes,
cada uno con sus ventajas y desventajas.
Ningún método garantiza el éxito,
y todos requieren investigación que lleva tiempo.
La mejor forma de acelerar las cosas, es que diversos laboratorios
trabajen en diferentes modelos de manera simultánea.
Esta estrategia dinámica
produjo la primera vacuna testable para el virus Zika en 7 meses,
y la primera vacuna testable para el COVID-19 en apenas 42 días.
Que sean testables no significa que estas vacunas tengan éxito.
Pero los modelos considerados seguros y de fácil duplicación
prosiguen hacia las pruebas clínicas, mientras otros laboratorios investigan.
Si se fabrica una vacuna testable en cuatro meses o cuatro años,
la siguiente etapa del desarrollo suele ser la más larga e impredecible.
Las pruebas clínicas tienen tres fases, cada una con múltiples ensayos.
Los ensayos de la Fase 1 se centran en la intensidad de la inmunorespuesta inducida,
e intentan determinar que la vacuna sea segura y efectiva.
Los ensayos de la Fase 2 se centran en fijar la dosis correcta
y el plan de entrega a una mayor cantidad de personas.
Y los ensayos de la Fase 3 fijan la seguridad
entre la población de uso primario de la vacuna,
mientras identifican efectos secundarios extraños y reacciones negativas.
Dada la cantidad de variables y el foco en la seguridad a largo plazo,
resulta muy difícil acelerar las pruebas clínicas.
En circunstancias extremas, los científicos realizan diversos ensayos
en la misma fase simultáneamente.
Pero necesitan cumplir con criterios estrictos de seguridad antes de proseguir.
Algunas veces, los laboratorios agilizan el proceso
aprovechando tratamientos ya aprobados.
En 2009, se adaptó la vacuna de la gripe estacional para tratar el virus H1N1;
los científicos produjeron una vacuna disponible a nivel mundial en seis meses.
Pero esta técnica solo funciona al tratar patógenos conocidos
que ya posean diseños de vacunas establecidos.
Después de un ensayo de Fase 3 exitoso, el organismo regulador nacional
analiza los resultados y aprueba las vacunas seguras para su fabricación.
Cada vacuna tiene su propia combinación de componentes químicos y biológicos
que requieren una línea de producción especializada.
Para comenzar con la producción en cuanto se apruebe la vacuna,
es necesario planificar la fabricación en paralelo a la investigación y las pruebas.
Esto requiere una coordinación constante entre laboratorios y fabricantes,
así como los recursos para adaptarse a los cambios bruscos durante el diseño,
incluso si ello significa tirar meses de trabajo a la basura.
Con el tiempo, los avances en investigación exploratoria
y en fabricación deberían poder agilizar este proceso.
Recientes estudios señalan que los próximos científicos
serán capaces de intercambiar material genético de diferentes virus
para el mismo diseño de vacuna.
Estas vacunas basadas en el ADN y ARNm agilizarían considerablemente
las tres etapas de la producción de vacunas.
Pero hasta que tales avances lleguen,
nuestra mejor carta es que los laboratorios a nivel mundial colaboren
y trabajen en paralelo en diferentes métodos.
Al compartir la información y los recursos
los científicos podrán dividir y vencer a cualquier patógeno.
Quand un agent pathogène apparaît
nos corps et systèmes de santé deviennent vulnérables.
Dans des moments comme celui-ci, il est urgent de disposer d'un vaccin
pour créer une immunité généralisée et limiter les pertes humaines.
À quelle vitesse peut-on créer des vaccins quand on en a le plus besoin ?
Le développement d'un vaccin comprend généralement trois phases.
Dans la recherche, les scientifiques expérimentent différentes approches
afin de trouver des modèles de vaccin sûrs et reproductibles.
Une fois vérifiés en laboratoire, ils font l'objet d'essais cliniques
où sont testés la sécurité, l'efficacité et les effets secondaires des vaccins
sur différentes populations.
Enfin, il y a la fabrication,
lors de laquelle les vaccins sont produits et distribués au public.
Normalement, cela prend en moyenne entre 15 et 20 ans.
Mais pendant une pandémie, les chercheurs recourent à de nombreuses stratégies
pour passer d'une étape à l'autre le plus rapidement possible.
La recherche est certainement l'étape la plus souple.
Le but de cette étape est de trouver un moyen sûr
d'exposer notre système immunitaire au virus ou à la bactérie.
Cela donne à notre corps les informations nécessaires
pour créer des anticorps capables de lutter contre une infection
On peut déclencher en toute sécurité cette réponse immunitaire de nombreuses façons,
mais les modèles les plus efficaces sont souvent les plus longs à produire.
Les vaccins traditionnels atténués créent une résistance de longue durée.
Mais ils reposent sur des souches virales affaiblies
qui doivent être longtemps cultivées dans des tissus non-humains.
Les vaccins inactivés sont beaucoup plus rapides
car la chaleur, l'acide ou les radiations agissent vite contre l'agent pathogène.
Les vaccins de sous-unités, qui injectent des fragments inoffensifs
de protéines virales, peuvent aussi être rapidement créés.
Mais ces techniques plus rapides diminuent leur résistance.
Ce ne sont là que trois des nombreux modèles de vaccins,
chacun ayant avantages et inconvénients.
Aucune approche unique n'est garantie de fonctionner
et toutes nécessitent de très longues recherches.
La meilleure façon d'accélérer les choses pour de nombreux laboratoires
est donc de travailler sur différents modèles à la fois.
Ce genre de stratégie a permis de produire
le premier vaccin testable contre Zika en 7 mois
et le premier vaccin testable contre le COVID-19 en 42 jours.
Être testable ne signifie pas que ces vaccins fonctionneront.
Mais des modèles qui sont jugés sûrs et facilement reproductibles
peuvent passer aux essais cliniques, tandis que d'autres laboratoires
continuent à explorer des alternatives.
Quand bien même un vaccin testable est produit en 4 mois ou en 4 ans,
l'étape d'après est souvent la plus longue et imprévisible du développement.
Les essais cliniques comportent trois phases avec de nombreux tests.
Les tests de la phase 1 se concentrent sur l'intensité de la réponse immunitaire
et tentent de vérifier que le vaccin est sûr et efficace.
Ceux de la phase 2 précisent le dosage et l'échéance de la distribution du vaccin
à travers une population plus large.
Enfin, ceux de la phase 3 déterminent
l'innocuité du vaccin au sein de la population l'ayant testé
et identifient les rares effets secondaires et réactions négatives.
Étant donné le nombre de variables et l'accent mis sur la sécurité à long-terme,
il est très difficile d'accélérer les essais cliniques.
Dans des circonstances extrêmes, les chercheurs peuvent mener
de nombreux tests dans une seule phase à la fois.
Mais ils doivent répondre à des critères de sécurité stricts avant de continuer.
Parfois, les laboratoires peuvent accélérer le processus
en s'aidant de traitements déjà approuvés.
En 2009, des chercheurs ont adapté le vaccin contre la grippe saisonnière
afin de traiter la grippe H1N1,
produisant un vaccin largement disponible en seulement six mois.
Pourtant, cette technique ne marche que pour traiter des agents pathogènes connus
ayant des modèles de vaccins bien établis.
Si les essais de phase 3 sont concluants, une autorité réglementaire nationale
examine les résultats et approuve la fabrication des vaccins.
Chaque vaccin possède un mélange unique de composants biologiques et chimiques
qui nécessite une pipeline spécialisée pour pouvoir être produit.
Afin de commencer la production dès la validation du vaccin,
les plans de fabrication sont conçus parallèlement à la recherche et aux tests.
Cela nécessite une coordination constante entre les laboratoires et les fabricants,
ainsi que des ressources pour s'adapter aux changements soudains de conception,
même si cela implique l'anéantissement de mois de travail.
Avec le temps, les progrès de la recherche et de la fabrication
devraient permettre de réaliser le processus plus vite.
Des études préliminaires suggèrent que les chercheurs futurs
devraient être capables d'échanger le matériel génétique de différents virus
dans le même modèle de vaccin.
Ces vaccins à base d'ADN et d'ARNm pourraient considérablement accélérer
les trois étapes de la production d'un vaccin.
Mais avant l'arrivée de tels changements,
notre meilleure stratégie est que les laboratoires du monde entier coopèrent
et travaillent conjointement sur des approches différentes.
En partageant leurs connaissances et leurs ressources,
les scientifiques peuvent venir à bout de n'importe quel agent pathogène.
כאשר מופיע מחולל מחלה חדשה,
גופנו ומערכות הבריאות נותרים פגיעים.
בזמנים כאלה, יש צורך דחוף בחיסון
כדי ליצור חסינות רחבה עם אבדן חיים מינימלי.
אז באיזו מהירות אפשר לפתח חיסונים כשאנו זקוקים להם הכי הרבה?
פיתוח חיסונים בדרך כלל מתחלק לשלושה שלבים.
במחקר גישוש, מדענים עורכים ניסויים בגישות שונות
כדי למצוא תרכיבים לחיסונים בטוחים אשר ניתנים לשכפול.
ברגע שאלה נבדקים במעבדה, הם נכנסים לשלב הבדיקה הקלינית,
שם נבדקים החיסונים מבחינת בטיחות, יעילות ותופעות לוואי
בקרב מגוון אוכלוסיות.
בסופו של דבר מגיע שלב הייצור,
במסגרתו חיסונים מיוצרים ומופצים לשימוש ציבורי.
בנסיבות רגילות, תהליך זה נמשך בממוצע בין 15 עד 20 שנה.
אבל במהלך מגיפה עולמית, החוקרים משתמשים באסטרטגיות מרובות
על מנת לעבור כל שלב מהר ככל האפשר.
ייתכן ששלב מחקר הגישוש הוא הגמיש ביותר.
מטרת השלב הזה היא למצוא דרך בטוחה
להציג את המערכת החיסונית שלנו בפני הנגיף או החיידק.
זה מספק לגופנו את המידע שהוא זקוק לו כדי לייצר נוגדנים
המסוגלים להילחם בזיהום אמיתי.
ישנן דרכים רבות לגרות את התגובה החיסונית הזו באופן בטוח,
אבל באופן כללי, התרכיבים היעילים ביותר הם גם האטיים ביותר לייצור.
באופן מסורתי, חיסונים המכילים פתוגנים מוחלשים יוצרים חוסן לאורך זמן ממושך.
אך הם מסתמכים על זנים של נגיפים מוחלשים
שיש לטפח אותם על פני רקמה שאינה אנושית לאורך תקופות זמן ארוכות.
בחיסונים שאינם פעילים נוקטים גישה מהירה בהרבה,
ומשתמשים ישירות בחום, בחומצה או בקרינה כדי להחליש את הפתוגן.
תת-יחידות של חיסונים אשר מחדירים חלקיקים בלתי מזיקים של חלבונים נגיפיים,
גם אותם ניתן לייצר במהירות.
אבל טכניקות אלה, המהירות יותר, מייצרות חוסן פחות חזק.
אלה רק שלושה תרכיבי חיסונים מבין רבים הקיימים,
ולכל אחד מהם היתרונות והחסרונות שלו.
אין גישה אחת שמובטח כי תעבוד,
וכל אחת מהגישות דורשת עריכת מחקר, שנמשכת זמן רב.
לכן הדרך הטובה ביותר להאיץ עניינים היא על ידי כך שמעבדות רבות
יעבדו על מודלים שונים בו זמנית.
האסטרטגיה הזו בסגנון "מירוץ עד לקו הגמר"
יצרה חיסון ראשון נגד הנגיף זיקה, שהיה ראוי לשימוש, תוך 7 חודשים,
ואת החיסון הראשון נגד COVID-19 תוך 42 יום בלבד.
ב"ראוי לשימוש" אין זה אומר שחיסונים אלה יצליחו.
אבל מודלים המוערכים כבטוחים והניתנים לשכפול בקלות.
יכולים לעבור לשלב הבדיקה הקלינית, בעוד ששאר המעבדות ממשיכות לבחון חלופות.
גם אם חיסון ראוי לשימוש מיוצר במשך 4 חודשים או 4 שנים,
השלב הבא הוא לרוב השלב הכי ארוך ובלתי צפוי מבין כל שלבי הפיתוח.
בדיקה קלינית מורכבת משלושה שלבים, וכל אחד מכיל ניסויים מרובים.
ניסויים בשלב 1 מתמקדים בעצימות של התגובה החיסונית המופעלת,
ומנסים לקבוע שהחיסון בטוח ויעיל.
ניסויים בשלב 2 מתמקדים בקביעת המינון הנכון ואת לוח הזמנים למתן החיסון
בקרב אוכלוסייה רחבה יותר.
וניסויים בשלב 3 קובעים את הבטיחות
בקרב ראשוני המשתמשים בחיסון בקרב האוכלוסייה,
תוך זיהוי תופעות לוואי נדירות ותגובות שליליות.
אם לוקחים בחשבון את מספר המשתנים, ומתמקדים בבטיחות לטווח הארוך,
קשה מאוד להאיץ בדיקות קליניות.
בנסיבות קיצוניות, החוקרים מבצעים ניסויים מרובים
במסגרת שלב אחד בו זמנית.
אבל הם עדיין צריכים לעמוד בקריטריוני בטיחות קפדניים לפני שעוברים לשלב הבא.
לפעמים מעבדות יכולות לזרז את התהליך הזה על ידי מינוף
טיפולים שאושרו בעבר.
בשנת 2009 חוקרים התאימו את החיסון העונתי נגד שפעת לטיפול ב-H1N1,
וכך יצרו חיסונים זמינים בהיקף נרחב תוך חצי שנה בלבד.
עם זאת, טכניקה זו עובדת רק כאשר מתמודדים עם פתוגנים מוכרים
שכבר קיימים עבורם תרכיבי חיסון.
לאחר שניסויי שלב 3 מצליחים, רשות רגולטורית לאומית
בודקת את התוצאות ומאשרת ייצור חיסונים בטוחים.
בכל חיסון יש תערובת ייחודית של רכיבים ביולוגיים וכימיים
הדורשים מערכת צינורות ייעודית לתהליך הייצור.
על מנת להתחיל לייצר מייד עם קבלת האישור לחיסון,
יש לתכנן תכניות ייצור במקביל למחקר ולניסויים.
הדבר תובע תיאום קבוע בין המעבדות לבין היצרנים,
כמו גם את הסתגלות המשאבים לשינויים פתאומיים בתרכיב החיסונים -
אפילו אם המשמעות היא בזבוז של חודשי עבודה.
עם הזמן, ההתקדמות בחקר ובייצור
תהפוך את התהליך הזה למהיר יותר.
מחקרים ראשוניים מרמזים כי חוקרים בעתיד
יהיו מסוגלים להחליף חומר גנטי של וירוסים שונים
בתוך אותו תרכיב חיסון.
חיסונים מבוססי DNA ו-mRNA אלה יוכלו לזרז באופן דרמטי
את כל שלושת שלבי הייצור של חיסון.
אבל עד שפריצות דרך כאלה יגיעו,
האסטרטגיה הטובה ביותר שלנו היא שמעבדות ברחבי העולם ישתפו פעולה
ויעבדו במקביל על פי גישות שונות.
כשהן חולקות ידע ומשאבים,
מדענים יכולים להפריד ולמשול על כל פתוגן.
Amikor egy új kórokozó bukkan fel,
az emberi szervezet és az egészségügyi rendszer is sebezhetővé válik.
Ilyenkor sürgősen szükség van oltásra az immunitás széleskörű kialakításához,
a halálos áldozatok számának minimalizálása mellett.
Vajon milyen gyorsan tudunk oltóanyagot kifejleszteni akkor,
amikor leginkább szükségünk van rá?
Az oltóanyag-fejlesztés lényegében három szakaszra osztható.
A preklinikai fázisban különféle módszerekkel próbálnak
biztonságos és sokszorosítható oltóanyagot találni.
A laboratóriumi vizsgálatok után
a klinikai vizsgálatok szakasza következik,
melyben az oltóanyagokat különböző populációkon
biztonságosság, hatásosság és mellékhatások tekintetében értékelik.
Végül következik a gyártás, az oltóanyagok előállítása
és elérhetővé tétele a lakosság számára.
Normál körülmények között ez a folyamat átlagosan 15-20 évig tart.
Azonban egy világjárvány idején a kutatók számos stratégiát bevetnek,
hogy az egyes lépéseken a lehető leggyorsabban túljussanak.
Az első szakasz talán a legrugalmasabb.
Ennek a szakasznak a célja, hogy az immunrendszer
biztonságosan felismerje a vírust vagy a baktériumot.
Ez biztosítja szervezetünknek a szükséges információt
az ellenanyag előállítására,
mellyel majd képes lesz egy valódi fertőzés leküzdésére.
Többféle biztonságos módja van az immunválasz kiváltásának,
de jellemzően a leghatékonyabb módszerek egyben a leglassabbak is.
A hagyományos élő, legyengített vakcinák tartós védettséget biztosítanak.
Azonban ezek legyengített vírustörzseket tartalmaznak,
melyek előállítása nem emberi szövetekben történik, és hosszú időt igényel.
Az inaktivált oltóanyagok előállítása gyorsabb,
mely során közvetlenül hővel, savval vagy sugárzással gyengítik a kórokozót.
Az alegység vakcina, mely ártalmatlan vírusfehérje-részleteket tartalmaz,
szintén gyorsan előállítható.
Azonban ezek a gyorsabb módszerek kevésbé erős védelmet biztosítanak.
Ez csak három a sokfajta oltóanyag közül,
és mindegyiknek megvannak az előnyei és a hátrányai.
Egyik módszer hatékonysága sem garantált teljes mértékben,
és mindegyik esetén időigényes a kutatás.
Tehát a vakcinafejlesztés felgyorsításának legjobb módja,
ha egyidejűleg sok laboratóriumban különböző vakcinamodelleken dolgoznak.
Ennek a versenyhelyzetnek köszönhetően
a Zika-vírus elleni kísérleti vakcinát hét hónapon belül,
az első COVID-19 kísérleti vakcinát pedig mindössze 42 nap alatt fejlesztették ki.
A kísérleti vakcina kifejlesztése azonban nem azt jelenti,
hogy ezek az oltások sikeresek lesznek.
De a könnyen és biztonságosan sokszorosítható vakcinákkal
elkezdődhetnek a klinikai vizsgálatok,
míg más laboratóriumokban folytathatják az alternatívák kutatását.
Függetlenül attól, hogy a kísérleti vakcinát
négy hónap vagy négy év alatt fejlesztik ki, a következő szakasz
gyakran a fejlesztés leghosszabb és legkiszámíthatatlanabb része.
A klinikai vizsgálat három fázisból áll, és mindegyik több vizsgálatot tartalmaz.
A "Fázis 1" vizsgálatok a kiváltott immunválasz erősségére összpontosítanak,
valamint a vakcina biztonságosságának és hatásosságának megállapítása a cél.
A "Fázis 2" vizsgálatokban a megfelelő dózist és az oltási ütemtervet
határozzák meg szélesebb populáción.
A "Fázis 3" vizsgálatokban pedig a vakcina biztonságosságát
bizonyítják az elsődleges célcsoportban,
miközben a ritka mellékhatásokat és negatív reakciókat is meghatározzák.
Figyelembe véve a változók számát és a hosszú távú biztonságot,
hihetetlenül nehéz felgyorsítani a klinikai vizsgálatokat.
Szélsőséges körülmények esetén a kutatók
egyidejűleg több vizsgálatot is végeznek ugyanabban a fázisban.
Azonban ugyanúgy
szigorú biztonsági követelményeket kell teljesíteni a továbblépéshez.
Alkalmanként a laboratóriumok felgyorsíthatják a folyamatot
korábban elfogadott kezelések eredményei alapján.
2009-ben a kutatók a szezonális influenza vakcináját dolgozták át a H1N1 kezelésére,
és mindössze hat hónap alatt széles körben elérhető vakcinát állítottak elő.
Azonban ez a módszer csak akkor működik, amikor a kórokozó hasonló egy olyanhoz,
amely esetén már létezik jól bevált oltási séma.
A sikeres "Fázis 3" vizsgálatok után a nemzeti szabályozó hatóság
ellenőrzi az eredményeket és engedélyezi a biztonságos vakcina gyártását.
Minden oltóanyag biológiai és kémiai összetevők egyedi keveréke,
amelynek előállításához speciális gyártósorra van szükség.
Azért, hogy az engedélyezés után
az oltóanyagot minél gyorsabban elkezdhessék gyártani,
a gyártási terveket
a kutatással és vizsgálatokkal párhuzamosan kell kidolgozni.
Ez folyamatos együttműködést igényel a laboratóriumok és a gyártók között,
csakúgy, ahogy az erőforrásokat is
a vakcinafejlesztés hirtelen változásaihoz kell igazítani –
akkor is, ha ez hónapok munkájába kerül.
Idővel a kutatások és a termelés fejlődése felgyorsítja majd a folyamatot.
Előzetes vizsgálatok alapján a jövő kutatói képesek lehetnek
egy adott oltásban a különböző vírusok genetikai anyagát kicserélni.
Ezek a DNS és mRNS alapú vakcinák drámaian felgyorsítanák
az oltóanyag-fejlesztés mindhárom szakaszát.
Azonban amíg egy ilyen áttörést el nem érünk,
a legjobb stratégia a laboratóriumok együttműködése a világ minden tájáról
és a különböző módszerekkel párhuzamosan végzett munka.
A tudás és az erőforrások megosztásával
a tudósok bármilyen kórokozót legyőzhetnek.
Ketika muncul sebuah patogen baru,
tubuh dan sistem kesehatan kita menjadi rentan.
Di saat seperti ini, ada kebutuhan mendesak akan vaksin
guna menyebarluaskan kekebalan dengan korban jiwa yang minimal.
Jadi seberapa cepat kita dapat mengembangkan vaksin saat terdesak?
Pengembangan vaksin secara umum dapat dibagi menjadi tiga fase.
Dalam penelitian percobaan, para ilmuwan bereksperimen dengan berbagai pendekatan
untuk menemukan desain vaksin yang aman dan dapat direplika.
Setelah diperiksa di laboratorium, mereka memasuki pengujian klinis,
di mana vaksin dievaluasi untuk keamanan, kemanjuran, dan efek samping
di berbagai populasi.
Terakhir, kegiatan manufaktur,
tempat di mana vaksin diproduksi dan didistribusikan untuk keperluan umum.
Dalam kondisi normal, proses ini rata-rata membutuhkan waktu 15 hingga 20 tahun.
Namun saat pandemi, peneliti menggunakan banyak strategi
untuk bergerak melalui setiap tahap secepat mungkin.
Penelitian eksploratif mungkin metode yang paling fleksibel.
Tujuan dari tahap ini adalah untuk menemukan cara yang aman
untuk memperkenalkan sistem kekebalan tubuh kita pada virus atau bakteri,
memberikan tubuh kita informasi yang dibutuhkan untuk membuat antibodi
mampu melawan infeksi yang sebenarnya.
Ada banyak cara untuk memicu respon kekebalan ini dengan aman,
tetapi desain yang paling efektif biasanya juga paling lambat diproduksi.
Vaksin tradisional yang dilemahkan membuat daya tahan jangka panjang.
Namun mereka bergantung pada jenis virus yang melemah
yang harus dibudidayakan dalam jaringan nonmanusia dalam jangka waktu yang lama.
Vaksin yang tidak diaktifkan memiliki pendekatan yang jauh lebih cepat,
langsung menerapkan panas, asam, atau radiasi untuk melemahkan patogennya.
Vaksin sub-unit, yang menyuntikkan fragmen protein virus yang tak berbahaya,
juga bisa dibuat dengan cepat.
Tetapi teknik yang lebih cepat ini menghasilkan ketahanan yang kurang kuat.
Ini baru tiga dari banyak desain vaksin,
masing-masing dengan pro dan kontra mereka sendiri.
Tidak ada pendekatan yang dijamin berhasil,
dan semuanya membutuhkan penelitian yang memakan waktu.
Jadi cara terbaik untuk mempercepat proses adalah melalui berbagai lab
yang mengerjakan model berbeda secara simultan.
Strategi lomba habis-habisan ini
menghasilkan vaksin Zika pertama yang dapat diuji setelah 7 bulan,
dan vaksin COVID-19 pertama yang dapat diuji hanya setelah 42 hari.
Dapat diuji bukan berarti vaksin ini akan berhasil.
Namun model yang dianggap aman dan mudah direplika
dapat pindah ke pengujian klinis ketika lab lain terus mengeksplorasi alternatif.
Terlepas dari vaksin diuji akan diproduksi dalam empat bulan atau empat tahun,
tahap selanjutnya sering kali menjadi tahap yang terlama dan paling tak terduga.
Pengujian klinis terdiri dari tiga fase, masing-masing terdiri dari banyak uji coba
Uji coba fase I berfokus pada intensitas dari respons imun yang dipicu,
dan mencoba memastikan bahwa vaksinnya aman dan efektif.
Percobaan fase II fokus pada penentuan dosis dan jadwal pengiriman yang tepat
ke populasi yang lebih luas.
Dan uji coba Tahap III menentukan keamanan
di seluruh populasi yang pertama kali menggunakan vaksin,
sambil mengidentifikasi efek samping yang jarang terjadi dan reaksi negatif.
Mengingat banyaknya variabel dan berfokus pada keamanan jangka panjang,
sangat sulit untuk mempercepat uji klinis.
Dalam keadaan ekstrim, peneliti menjalankan banyak percobaan
dalam satu fase pada saat yang sama.
Namun mereka harus memenuhi kriteria keamanan yang ketat sebelum melanjutkan.
Terkadang, laboratorium bisa mempercepat proses ini dengan memanfaatkan
laporan yang telah disetujui sebelumnya.
Tahun 2009, para peneliti mengadaptasi vaksin flu musiman untuk mengobati H1N1—
memproduksi vaksin yang tersedia secara luas hanya dalam enam bulan.
Tapi teknik ini hanya berfungsi ketika bertemu patogen yang sudah dikenal
yang mempunyai desain vaksin yang sudah mapan.
Setelah percobaan Fase III sukses, otoritas regulasi nasional
meninjau hasilnya dan menyetujui vaksin yang aman untuk diproduksi.
Setiap vaksin memiliki campuran komponen biologi dan kimia unik
yang membutuhkan jalur khusus untuk bisa diproduksi.
Untuk memulai produksi segera setelah vaksin disetujui,
rencana produksi harus dirancang bersamaan dengan penelitian dan pengujian.
Ini membutuhkan koordinasi yang konstan antara laboratorium dan produsen,
serta kemampuan untuk beradaptasi pada perubahan mendadak dalam desain vaksin—
bahkan jika itu berarti membuang hasil kerja berbulan-bulan.
Seiring waktu, kemajuan dalam penelitian eksploratif dan manufaktur
akan membuat proses ini lebih cepat.
Studi terdahulu menunjukkan bahwa peneliti masa depan
mungkin bisa menukar materi genetik dari berbagai virus
ke dalam desain vaksin yang sama.
Vaksin berbasis DNA dan mRNA ini bisa secara dramatis mempercepat
ketiga tahap produksi vaksin.
Namun sebelum terobosan itu terjadi,
strategi terbaik kita adalah bagi lab di seluruh dunia untuk bekerja sama
dan bekerja bersamaan dengan pendekatan yang berbeda.
Dengan berbagi pengetahuan dan sumber daya,
ilmuwan dapat mengklasifikasikan dan menaklukkan patogen apa pun.
Quando compare un nuovo patogeno,
il nostro corpo e i nostri sistemi sanitari diventano vulnerabili.
In tempi come questi, c'è urgente bisogno di un vaccino
per creare un'immunità diffusa con la minor perdita di vite possibile.
Quindi, quanto velocemente possiamo sviluppare un vaccino
quando ne abbiamo più bisogno?
In generale lo sviluppo di un vaccino si divide in tre fasi.
Nella ricerca esplorativa, gli scienziati sperimentano approcci differenti
per trovare progetti di vaccino sicuri e replicabili.
Una volta vagliati in laboratorio, sono sottoposti a sperimentazione clinica,
con cui si valutano sicurezza, efficacia ed effetti collaterali del vaccino
su varie fette di popolazione.
Infine, c'è la produzione,
in cui i vaccini vengono prodotti e distribuiti per l'uso pubblico.
Normalmente questo processo richiede dai 15 ai 20 anni.
Ma durante una pandemia, i ricercatori impiegano numerose strategie
per terminare ogni fase il più presto possibile.
La ricerca esplorativa è probabilmente la più flessibile.
L'obiettivo di questa fase è di trovare un modo sicuro
per introdurre il virus o il batterio nel nostro sistema immunitario.
Ciò dà al nostro corpo l'informazione necessaria per creare anticorpi
capaci di lottare contro un'infezione reale.
Ci sono molti modi per scatenare una risposta immunitaria in sicurezza,
ma, in generale, i metodi più efficaci sono anche i più lenti da produrre.
Il tradizionale vaccino attenuato crea una resistenza a lungo termine
ma si basa su ceppi virali indeboliti
che devono essere coltivati in tessuti non umani per lunghi periodi di tempo.
I vaccini inattivati prevedono un approccio più veloce,
con l'applicazione diretta di calore, acido o radiazioni,
per indebolire il patogeno.
Anche i vaccini a subunità,
che iniettano frammenti innocui di proteine virali,
possono essere creati velocemente.
Ma queste tecniche più veloci producono una resistenza meno robusta.
Questi sono solo tre dei numerosi tipi di vaccino,
ognuno con dei pro e dei contro.
Per nessun approccio è garantita l’efficacia
e necessitano tutti di lunghe ricerche.
Quindi il modo migliore per velocizzare le cose
è che tanti laboratori lavorino su più progetti contemporaneamente.
Questa strategia nello stile di una corsa al traguardo
ha prodotto il primo vaccino testabile contro Zika in sette mesi
e il primo vaccino testabile contro il COVID-19 in soli 42 giorni.
Il fatto che il vaccino sia testabile non significa che sarà efficace.
Ma i modelli reputati sicuri e facili da replicare
possono passare alla sperimentazione clinica
mentre altri laboratori continuano a valutare le alternative.
Che un vaccino testabile sia prodotto in quattro mesi o quattro anni,
il passo successivo è spesso lo stadio di sviluppo più lungo e imprevedibile.
La sperimantazione clinica consiste di tre fasi,
ognuna con diversi test.
La fase I si focalizza sull'intensità della risposta immunitaria innescata
e mira a determinare la sicurezza e l'efficacia del vaccino.
Gli studi della fase II si concentrano sullo stabilire il giusto dosaggio
e la tabella di somministrazione su una popolazione più ampia.
La fase III è volta a verificare la sicurezza
nella popolazione che maggiormente userà il vaccino,
individuando anche i rari effetti indesiderati e le reazioni negative.
Dato il numero di variabili e l'attenzione alla sicurezza a lungo termine,
è incredibilmente difficile accelerare la sperimentazione clinica.
In circostanze estreme,
i ricercatori eseguono molti test contemporaneamente, dentro un'unica fase.
Ma devono comunque rispettare rigorosi criteri di sicurezza prima di procedere.
Ogni tanto i laboratori possono velocizzare il processo
sfruttando trattamenti precedentemente approvati.
Nel 2009, dei ricercatori hanno adattato il vaccino influenzale per trattare l'H1N1
producendo in soli sei mesi un vaccino ad ampia disponibilità.
Tuttavia, questa tecnica funziona solo se si ha a che fare con patogeni familiari
per cui ci sono progetti di vaccini consolidati.
Dopo aver superato gli studi della fase III,
l'autorità nazionale di regolamentazione riesamina i risultati
e approva i vaccini sicuri per la produzione.
Ogni vaccino ha una miscela unica di componenti biologiche e chimiche
che richiede stabilimenti specializzati per la produzione.
Per dare il via alla produzione subito dopo l'approvazione,
i piani di produzione devono essere fatti in parallelo alla ricerca e ai test.
Ciò richiede una costante coordinazione tra i laboratori e i produttori,
così come risorse per gestire modifiche improvvise del progetto,
anche se ciò dovesse significare la vanificazione di mesi di lavoro.
I progressi nella ricerca esplorativa e nella produzione, col tempo,
dovrebbero rendere il processo più veloce.
Studi preliminari sostengono che i futuri ricercatori
potrebbero riuscire a combinare il materiale genetico di virus differenti
in uno stesso progetto di vaccino.
Questi vaccini basati sul DNA e sull'mRNA possono velocizzare drasticamente
tutte le fasi di produzione del vaccino.
Ma fin quando non ci sarà una svolta,
la migliore strategia è che i laboratori collaborino
e lavorino in parallelo su approcci differenti.
Condividendo conoscenze e risorse,
gli scienziati possono "dividere e conquistare" qualsiasi patogeno.
新たな病原体が出現すると
人体と医療体制は 無防備な状態に さらされます
このような時 免疫を普及させ 犠牲を最小限に抑えるため
ワクチンの開発が急務となります
では ワクチンが最も必要とされる時 どれ程 早く開発され得るのでしょう
ワクチン開発は 一般的に３段階に分けられます
まず科学者は 様々なアプローチで 探索的研究を行い
安全 かつ再現性のある ワクチン設計を探ります
研究室で設計を精査した後 次は臨床試験に入ります
そこでは 多様な被験者を用いて 安全性 効果 副作用に関する
評価が行われます
最後に製造です
一般利用に向け ワクチンが製造 流通されます
通常 こうした工程に 平均15年から20年かかります
しかしパンデミック（世界的大流行）下では できる限り早く各工程を進めるため
研究者はいろいろな「戦略」を用います
探索的研究は 恐らく最も柔軟性がある工程です
この工程の目的は 人間の免疫系に
ウイルスや細菌などの抗原を導入する 安全な方法を見つけることです
抗原により 抗体を作るのに必要な情報が 生体に与えられ
実際の感染と対抗できるようになります
免疫応答を安全に誘導する方法は 多くありますが
最も効果的なワクチンは 概して 製造に至るまで最も時間がかかります
従来の弱毒ワクチンは 免疫持続期間は長いものの
毒性を弱めたウイルス株に依拠しており
人間以外の組織で長期間 培養されなければなりません
他方 不活性化ワクチンでは より速いアプローチがとられ
熱や酸 放射線を直接的に当て 病原体を弱らせることで作られます
また ウイルスタンパク質の無害な断片を 投与するサブユニットワクチンも
短時間で製造され得ます
しかし短時間でできる技術を用いたワクチンの 免疫効果は大きくありません
これらは多数あるうちの ３つのワクチン設計方法に過ぎず
それぞれに長所と短所があります
効果が保証されたアプローチは １つとしてなく
どの方法も時間のかかる研究を 避けては通れません
そのため 能率を上げる最善策は
多くの研究機関が 異なるモデルに同時に取り組むことです
ワクチン開発を競争することにより
試験可能な最初のワクチンが ジカウイルスでは７か月で
COVID-19では わずか42日で 作られました
「試験可能」は ワクチンの 完成を意味していません
しかし 安全で簡単に再現できると 判断されたワクチンのモデルは
他の研究機関が代替を探る中 臨床試験に進むことができるのです
試験可能なワクチンを作るまで ４ヶ月かかろうと４年かかとうと
最も時間を要し 全く予測できないのは 次の臨床試験です
臨床試験は３相（フェーズ）に分けられ 各工程で複数回の試験が実施されます
第I相試験では 誘導された免疫応答の 強さに焦点が置かれ
ワクチンの安全性および有効性の 立証を試みます
第II相試験では より幅広い被験者における ワクチンの適切な接種量と
接種スケジュールを明確にします
第III相試験では
主要なワクチン接種対象者に対して 安全性を検証する一方
稀に起こる副作用や 抗体が産生されない事例についても調べます
検討する条件の数や 長期的な安全性に 重点が置かれていることを考えると
臨床試験を早めるのは 困難を極めます
極限状態では 研究者たちは１つの工程で
同時に複数の試験を行います
しかし 次の工程に進むには 厳格な安全基準を満たす必要があります
時に 既に承認されている治療方法を 活用することで
工程が早められることもあります
2009年 季節性インフルエンザワクチンを H1N1型インフルエンザに応用し
わずか半年で 広く普及可能な ワクチンを製造しました
しかし この技術は 確立したワクチン設計をもつ ー
よく知られた病原体を扱う時のみ有効です
第III相試験を通過後 規制当局が結果を審査し
安全なワクチンの製造を認可します
どのワクチンも生物学的 化学的に 独自の構成成分をもつため
特殊な製造工程が必要です
そのため ワクチンが承認された後 すぐに製造を開始するには
研究や試験と並行して 製造計画も練らなければなりません
計画では ワクチン設計の 突然の変更に対応するため
研究室とメーカーの密な連絡や 資源確保が必要です
変更のために数か月分の仕事が無駄になっても やむを得ません
探索的研究や製造工程における技術が 時とともに進歩することで
ワクチン開発のプロセスは早まるでしょう
予備研究により次のことが 示唆されています
異なるウイルスの遺伝物質を １つの同じワクチン設計へ
組み入れることが可能になるかもしれません
DNAとmRNAを基にしたワクチンにより ワクチン開発の３工程 全てが
劇的に早くなる可能性があります
しかし そのような突破口が開けるまで
最善の戦略は 世界の研究室が協力し
異なるアプローチで 並行して研究することです
知識とワクチンの資源を 共有することで
科学者はあらゆる病原体を 分断し征服できるのです
새로운 병원균이 생겨났을 때,
우리의 신체와 의료체계는 취약한 상태에 놓이게 되죠.
요즘과 같은 때에는, 최소한의 인명손실로
광범위한 면역력을 기르기 위한 백신이 절실히 필요합니다.
가장 필요성이 큰 이 시기에 얼마나 빨리 백신을 개발할 수 있을까요?
백신 개발은 일반적으로 세 단계로 나누어집니다.
탐구 분석 단계에서는, 과학자들이 안전하고 반복가능한
백신 설계를 하기 위해 다양한 접근법으로 실험합니다.
이 방법이 연구소에서 점검되고 나면 임상 실험에 들어가게 되죠.
거기서 다양한 모집단에 걸쳐 백신의 안전성과 효능,
그리고 부작용 등을 평가합니다.
마지막으로, 제조 단계입니다.
여기서는 백신이 생산되고 시중에 유통됩니다.
일반적인 상황에서는, 이 과정은 평균적으로 15~20년 정도 걸립니다.
하지만 전염병 상황에서는, 연구원들이 수많은 전략을 사용해
각각의 단계를 가능한 빠르게 넘어갈 수 있도록 합니다.
탐구 분석이 아마 가장 유연한 단계일 겁니다.
이 단계의 목표는 바이러스와 세균에게
우리의 면역 체계를 소개하기 위한 안전한 방법을 찾는 겁니다.
이것은 우리 몸에게 실제 감염과 맞서 싸울 수 있는
항체를 생성하기 위해 필요한 정보를 제공합니다.
이러한 면역 반응을 안전하게 불러 일으킬 수 있는 많은 방법이 있지만
일반적으로 가장 효과적인 설계는 생산하는데 가장 오래 걸립니다.
전통적인 약독백신은 오래 지속되는 회복력을 생성합니다.
하지만 오랜 시간에 걸쳐
비인간 조직 내에서 생성되어야만 하는 약화된 바이러스 변종에 의존하죠.
불활성화 백신은 훨씬 빠른 접근방법입니다.
병원체를 약화시키기 위해 직접적으로 열, 산, 방사선을 쓰죠.
아단위 백신은 무해한 바이러스의 단백질 파편을 주입하는 방법인데,
이것도 빠르게 만들어질 수 있습니다.
하지만 이런 빠른 기술들로는 회복력이 약해지게 됩니다.
이 방법들은 많은 백신 설계들 중에서 세 가지일 뿐입니다만,
각각 장단점이 있습니다.
어떠한 방법도 성공하리란 보장은 없고
모두 시간이 많이 걸리는 방법입니다.
따라서 속도를 높이기 위한 최고의 방법은 바로
모든 실험실에서 서로 다른 방법들을 동시에 연구하는 것 입니다.
이러한 경주 형식의 전략은
7개월 만에 최초로 검증 가능한 지카 바이러스 백신과
단 42일 만에 최초 검증 가능한 코로나 바이러스 백신을 만들었습니다.
검증 가능하다는 것은 이 백신들이 성공적이란 것은 아닙니다.
하지만 안전하다고 판단되고 반복이 용이한 방법들은
다른 연구소에서 대안을 찾는 동안 임상 시험으로 넘어갈 수 있습니다.
검증 가능한 백신이 생산되는데 4달 혹은 4년이 걸리든 간에
다음 단계는 개발 단계 중에서 가장 오래 걸리고 예측이 불가능합니다.
임상 시험은 세 단계로 구성되는데 각 단계에 여러 번의 실험이 있습니다.
1단계 실험은 촉발 면역 반응의 강도에 초점을 맞추어
그 백신이 안전하고 효과적이란 사실을 입증하고자 합니다.
2단계 실험은 적정 투여량과 더 다양한 모집단을 대상으로
배급 일정을 결정하는 것에 초점을 둡니다.
3단계 실험은 백신의
최초 사용 집단을 대상으로 안전성을 결정합니다.
동시에 희귀 부작용이나 거부 반응도 함께 파악합니다.
변수의 개수와 장기적 안전성을 고려했을 때,
임상 시험의 속도를 빠르게 하는 건 굉장히 어려운 일입니다.
심각한 상황에서는 연구원들이 동시에
여러 개의 실험을 한 단계 내에 합니다.
그러나 임상시험을 하기 위해선 여전히 엄격한 안전기준을 충족해야 합니다.
가끔 연구소에서는 사전 승인을 받은 치료법을 강화함으로써
이 과정을 신속하게 처리하기도 합니다.
2009년 연구원들은 신종 인플루엔자를 치료하기 위해 독감 백신을 활용했고
널리 이용가능한 백신을 단 6개월만에 만들어냈죠.
그러나, 이러한 기법은 안정된 백신 설계를 가지고 있는
익숙한 병원균을 다룰 경우에만 효과가 있습니다.
3단계 실험이 성공적으로 끝나면 국가 규제 당국에서
결과를 검토하고 제조 단계를 위해 안전한 백신을 승인하게 됩니다.
모든 백신은 독특한 생물학적, 화학적 요소를 혼합했기 때문에
생산을 하기 위해서는 전문적인 상품 유통 경로가 요구됩니다.
백신이 승인되자마자 생산을 시작하기 위해서는
반드시 연구 및 실험과 병행하여 제조 계획 설계가 이루어져야 합니다.
이를 위해선 연구소와 제조업자 간에 끊임없이 조정해야 할 뿐만 아니라
갑작스러운 백신 설계 변경에 맞출 수 있는 자원도 필요합니다.
그게 비록 몇 달간의 연구가 물거품이 되더라도 말이죠.
오랜 시간에 걸쳐 탐구분석과 제조 단계의 발전을 통해
이 과정을 더 빠르게 만들어야 합니다.
기초 연구 결과는 미래의 연구원들이
다른 바이러스의 유전 물질을 같은 백신 설계로
교체할 수 있을지도 모른다고 말합니다.
이런 DNA와 mRNA 기반의 백신은 백신 생산의 세 단계 모두를
극적으로 빠르게 만듭니다.
그러나 이러한 돌파구가 찾아오기까지
우리가 취할 수 있는 최선의 방법은 전세계의 연구소들이 협조하고
다양한 접근법에 대해 동시에 일하는 것입니다.
지식과 자원을 공유함으로써
과학자들은 어떤 병원균이든 분할 정복할 수 있을 겁니다.
ရောဂါပိုးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ
ခန္ဓာကိုယ်တွေ၊ ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှု စနစ်တွေဟာ ခုခံစွမ်းမဲ့နေတတ်ကြတယ်။
ဒီလိုမျိုး အချိန်တွေမှာ သေပျောက်မှု အနည်းဆုံးနဲ့
လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲ ခုခံစွမ်း ကျယ်ပြန့် ဖန်တိုးဖို့ ကာကွယ်ဆေး အရေးတကြီး လိုအပ်တယ်။
ဒီတော့ အလိုအပ်ဆုံးအချိန်မှာ ကာကွယ်ဆေးတွေ ဘယ်လို အမြန် တီထွင်ထုတ်လုပ်နိုင်မလဲ။
ကာကွယ်ဆေး တီထွင်ထုတ်လုပ်မှုကို ယေဘုယျ သုံးဆင့်ခွဲနိင်တယ်။
စူးစမ်းမှု သုသေသနမှာ သိပ္ပံပညာရှင်တွေဟာ ဘေးကင်းပြီး ပုံတူပွားနိုင်တဲ့
ကာကွယ်ဆေး ပုံစံတွေ ရှာတွေ့ဖို့ မတူတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ စမ်းသပ်တယ်။
ဒါတွေကို လက်တွေ့ခန်းမှာ စိစစ်ပြီးတာနဲ့ ကုသရေး စမ်းသပ်မှုဆီ ဝင်သွားတယ်။
အဲဒီမှာ လူမျိုးအသီးသီးအတွက် ဘေးကင်းမှု၊ ထိရောက်မှုနဲ့၊ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအတွက်
ကာကွယ်ဆေးတွေကို အကဲဖြတ်တယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ထုတ်လုပ်ခြင်းပါ။
ကာကွယ်ဆေးတွေကို ထုတ်လုပ်ပြီး အများပြည့်သူ သုံးဖို့ ဖြန့်ချီပါတယ်။
သာမန် အခြေအနေတွေမှာ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က ပျမ်းမျှ ၁၅ နှစ်ကနေ အနှစ် ၂၀ ကြာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကပ်ရောဂါ ကာလတွင်းမှာတော့ အဆင့်တိုင်းကနေ တတ်နိုင်သမျှ
အမြန်ရွေ့ဖို့ သုတေသီတွေဟာ ဗျူဟာ များစွာကို အသုံးချကြတယ်။
လေ့လာမှု သုတေသနဟာ ပြင်လွယ် ပြောင်းလွယ် အရှိဆုံး ဖြစ်လောက်တယ်။
ဒီအဆင့်ရဲ့ ပန်းတိုင်က ဗိုင်းရပ်စ် (သို့) ဘက်တီးရီးယား
ခုခံအား စနစ်နဲ့ မိတ်ဆက်ဖို့ ဘေးကင်းတဲ့ နည်လမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့ဖို့ပါ။
ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ့် ကူးစက်ရောဂါ တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့
ပဋိပစ္စည်းတွေ ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တဲ့ သတင်းအချက်ကိုပေးတယ်။
ဒီခုခံအား တုံ့ပြန်မှုကို ဘေးကင်းစွာ အစပျိုးပေးဖို့ နည်းလမ်းများစွာရှိပေမဲ့
ယေဘုယျအနေနဲ့ အထိရောက်ဆုံး ပုံစံတွေက ထုတ်လုပ်ဖို့ အနှေးဆုံးတွေလည်း ဖြစ်နေတာပါ။
အစဉ်အလာ လျော့ပါးစေတဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေက ရေရှည်ခံတဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုကို ဖန်တီးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အချိန်ကြာကြာ လူသားမဟုတ်တဲ့
တစ်ရှူးထဲမှာ ပျိုးထောင်ရမယ့် အားလျော့တဲ့ ဗိုင်းရပ်စရိုက်အပေါ် မူတည်တယ်။
လုပ်ဆောင်မှုမရှိတဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေက အတော် ပိုမြန်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလိုတယ်၊
ရောဂါဖြစ်ပစ္စည်းကို အားနည်းဖို့ အပူ၊အက်ဆစ် (သို့)ဓာတ်ရောင်ခြည်ကို တိုက်ရိုက်သုံးတာပါ။
ဗိုင်းရပ် ပရိုတင်းရဲ့ ဘေးကင်းတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ထိုးသွင်းတဲ့ စံနှုန်းခွဲ
ကာကွယ်ဆေးတွေကို အလျင်အမြန်လည်း ဖန်တီးလို့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပိုမြန်တဲ့နည်းစနစ်တွေက ကြံခိုင်မှု နည်းတဲ့ ခံနိုင်ရည်ကို ထုတ်ပေးတယ်။
ဒါတွေက ကာကွယ်ဆေး ပုံစံများစွာရဲ့ သုံးခုပဲ ရှိသေးတာပါ။
တစ်ခုစီမှာ ကိုယ်ပိုင် အကောင်း၊အဆိုးရှိတယ်။
နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းက အလုပ်ဖြစ်ဖို့ အာမမခံဘဲ
အားလုံးဟာ အချိန်ကုန်ခံရတဲ့ သုတေသန လိုအပ်တယ်။
ဒီတော့ အရာတွေကို အရှိန်မြှင့်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက
ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဖို့ပါ။
ဒီအဆုံးထိ ပြေးတဲ့ နည်းဗျူဟာက
၇ လအတွင်း ပထမဆုံး စမ်းသပ်နိုင်တဲ့ Zika ကာကွယ်ဆေးနဲ့
ပထမဆုံး စမ်းသပ်နိုင်တဲ့ COVID-19 ကာကွယ်ဆေးကို ထုတ်လုပ်ပေးခဲ့တယ်။
စမ်းသပ်နိုင်တယ်ဆိုတာက ဒီဆေးတွေ အောင်မြင်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘေးကင်ပြီး အလွယ်တကူ ပွားနိုင်တဲ့ ဒီပုံစံတွေက
အခြား လက်တွေ့ခန်းတွေက အခြားနည်းတွေ ဆက်လက် စူးစမ်းစဉ် စမ်းသပ်မှုတွေထဲ ရွေ့နိုင်တယ်။
စမ်းသပ်နိုင်တဲ့ ကာကွယ်ဆေးကို လေးလ(သို့) လေးနှစ်အတွင်း ထုတ်တာဖြစ်ဖြစ်
နောက်တစ်ဆင့်က မကြာခဏတော့ တီထွင်မှုရဲ အရှည်ဆုံးနဲ့ မခန့်မှန်းနိုင်ဆုံး အဆင့်ပါ။
ကုသမှု စမ်းသပ်ခြင်းမှာ အဆင့်သုံးဆင့် ပါဝင်တယ်။တစ်ခုစီမှာ စမ်းသပ်မှုအစုံပါတယ်။
Phase I စမ်းသပ်မှုတွေဟာ အစပျိုးပေးတဲ့ ခုခံအား တုံပြန်မှု ပြင်းအားကို စူးစိုက်ကာ
ကာကွယ်ဆေးဟာ ဘေးကင်းပြီး ထိရောက်မှုရှိ တာကို သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားတယ်။
Phase II စမ်းသပ်မှုတွေက ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ လူတွေမှာ မှန်ကန်တဲ့ ဆေးပမာဏနဲ့
ပို့ဆောင်မှုအစီအစဉ်ကို သတ်မှတ်ရာမှာစူးစိုက်တယ်။
Phase III စမ်းသပ်မှုတွေကတော့
ကာကွယ်ဆေးရဲ့ ဦးစားပေး အသုံးပြုမှု လူထုအသီးသီးကို ဆုံးဖြတ်ပေးစဉ်မှာ
ရှားပါးတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုကျိုးတွေနဲ့ မကောင်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကိုပါ ရှာဖွေတယ်။
ကိန်းရှင်တွေရဲ့ အရေအတွက်နဲ့ ရေရှည်ဘေး ကင်းမှုကို အာရုံစိုက်မှုကို ထောက်ဆရင်
ကုသရေး စမ်းသပ်မှုကို အရှိန်မြှင့်ဖို့က မယုံနိုင်အောင် ခက်ခဲပါတယ်။
ပြင်းထန်တဲ့ အခြေအနေတွေမှာ သုတေသီတွေဟာ စမ်းသပ်မှုပေါင်းစုံကို
တစ်ချိန်တည်းမှာ တစ်ဆင့်အတွင်း စမ်းသပ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ၎င်းတို့ ရှေ့မဆက်ခင် တင်းကျပ်တဲ့ ဘေးကင်းမှု စံတွေနဲ့ ကိုက်ညီဖို့လိုအပ်ဆဲပါ။
တစ်ခါတစ်ရံ လက်တွေ့ခန်းတွေက အရင်က အတည်ပြုထားတဲ့ ကုသမှုတွေကို
အသုံးချခြင်းက ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို သွက်လက်စေနိုင်တယ်။
၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ သုတေသီတွေဟာ ခြောက်လအတွင်း ကျယ်ပြန်စွာရရှိနိုင်တဲ့ ကာကွယ်ဆေး ထုတ်ရင်း
H1N1 ကိုကုသဖို့ ရာသီ တုပ်ကွေး ကာကွယ်ဆေးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။
သို့ပေမည့် ဒီနည်းစနစ်က ကောင်'မွန်စွာ အခြေကျပြီးဖြစ်တဲ့ ပုံစံတွေရှိတဲ့
ရင်းနှီးနေတဲ့ ရောဂါဖြစ် ပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်တွယ်ရာမှာသာ အလုပ်ဖြစ်တာပါ။
အောင်မြင်တဲ Phase III စမ်းသပ်မှုနောက်မှာ အမျိုးသား ထိန်းသိမ်ရေး အာဏာပိုင်တစ်ခုက
ရလဒ်တွေကို သုံးသပ်ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအတွက် ဘေးကင်းတဲ့ ဆေးတွေကို အတည်ပြုတယ်။
ကာကွယ်ဆေးတိုင်းမှာ ထုတ်လုပ်ဖို့ အထူးပြု အစဉ်အတန်းတစ်ခု လိုအပ်တဲ့ ဇီဝဗေဒနဲ့
ဓာတုဗေဒ ပါဝင်မှုတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရောတစ်ခုရှိတယ်။
ကာကွယ်ဆေးကို အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ ထုပ်လုပ်ရေး စတင်ဖို့
ထုတ်လုပ်ရေး အစီအစဉ်တွေဟာ သုတေသနနဲ့ စမ်းသပ်ရေးတွေ အပြိုင် ပုံစံထုတ်ရမှာပါ။
ဒါက လက်တွေ့ခန်းတွေနဲ့ ထုတ်လုပ်သူတွေကြားမှာ အစဉ်မပြတ် ညှိနှိုင်းမှု လိုအပ်တာတင်မက
ကာကွယ်ဆေး ပုံစံ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှု တွေကို ပြုပြင်ဖို့ ရင်းမြစ်တွေရောပါ။
အလုပ်ရဲ့ နားလိုက် လုပ်လိုက် လတွေ ရှိတယ်ဆိုတာတောင်ပါ။
အချိန်ကြာလာရင် လေ့လာမှု သုတေသနနဲ ထုတ်လုပ်ရေး တိုးတက်မှုတွဟာ
ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို ပိုမြန်စေလိမ့်မယ်။
အနာဂတ် သုတေသီတွေဟာ မတူတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်တွကနေ
ဗီဇဆိုင်ရာ ပစ္စည်းကို အလားတူ ကာကွယ်ဆေး ပုံစံအဖြစ် ဖလှယ်ပေးနိုင်လောက်မယ်လို့
ပဏာမ လေ့လာမှုတွေက ညွှန်းတယ်။
DNA နဲ့ mRNA အခြေခံတဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေဟာ ကာကွယ်ဆေး ထုတ်လုပ်မှု သုံးဆင့်စလုံးကို
သိသာစွာ အလုပ်တွင်စေနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကျော်လွှားမှုတွေမတိုင်ခင်တော့
ကမ္ဘာတစ်လွှားက လက်တွေ့ခန်းတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ဗျူဟာက ခြားနားတဲ့
နည်းလမ်းတွေမှာ အတူပူးပေါင်းပြီး အပြိုင် လုပ်ကိုင်ကြဖို့ပါ။
အသိပညာနဲ့ ရင်းမြစ်တွေကို မျှဝေခြင်းကနေ
သိပ္ပံပညာရှင်တွေဟာ ရောဂါပိုးဟူသမျှကို ခွဲထုတ်ပြီး အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်။
Kiedy pojawia się nowy patogen,
ludzki organizm i system opieki zdrowotnej stają się bezsilne.
W takich sytuacjach pojawia się pilna potrzeba szczepionki,
która zapewni powszechną odporność przy minimalnej utracie życia.
Ile czasu zajmuje opracowanie szczepionki, kiedy jest nam najbardziej potrzebna?
Proces opracowywania szczepionki można podzielić na trzy etapy.
W trakcie badań wstępnych naukowcy eksperymentują,
tak by znaleźć bezpieczny i powtarzalny model szczepionki.
Po sprawdzeniu go w laboratorium poddawany jest testom klinicznym,
gdzie ocenia się jego bezpieczeństwo, skuteczność i skutki uboczne stosowania
u różnych populacji ludzi.
Wreszcie następuje proces produkcji,
w którym szczepionki są wytwarzane i udostępniane do sprzedaży.
Normalnie taki proces zajmuje średnio od 15 do 20 lat.
Jednakże w trakcie pandemii naukowcy stosują liczne strategie,
aby każdy etap trwał możliwie jak najkrócej.
Badania wstępne to chyba najbardziej elastyczna faza.
Celem tego etapu jest znalezienie bezpiecznego sposobu
wprowadzenia wirusa lub bakterii do naszego systemu odpornościowego.
W wyniku tego nasz organizm dostaje wzór do wytwarzania przeciwciał
zdolnych do zwalczania prawdziwej infekcji.
Jest wiele sposobów, by bezpiecznie wywołać reakcję układu odpornościowego,
ale najbardziej wydajne z nich opracowuje się najdłużej.
Tradycyjne żywe szczepionki zapewniają długotrwałą odporność.
Bazują one na osłabionych szczepach wirusa,
które muszą być długo hodowane na tkankach niepochodzących od człowieka.
Szczepionki inaktywowane tworzy się o wiele szybciej,
bezpośrednio stosując ciepło, kwas lub promieniowanie, by osłabić patogeny.
Szczepionki podjednostkowe, zawierające nieszkodliwe białka wirusa,
także można szybko opracować.
Jednakże szybsze sposoby produkcji wiążą się ze słabszą odpornością.
To zaledwie trzy z wielu projektów szczepionek,
przy czym każdy z nich ma swoje wady i zalety .
Żaden nie ma gwarancji skuteczności,
a wszystkie wymagają czasochłonnych badań.
Dlatego też najlepszym sposobem na przyspieszenie całego procesu
jest równoczesna praca nad różnymi modelami szczepionek.
Dzięki takiej strategii "wyścigu",
testy szczepionki na wirusa Zika były gotowe po siedmiu miesiącach,
a szczepionki na COVID-19 już po 42 dniach.
Testy nie oznaczają, że szczepionki będą skuteczne.
Jednakże modele, które zdają się być bezpieczne i łatwe do powielania,
mogą przejść do fazy testów klinicznych, a inne laboratoria szukają alternatyw.
Bez względu na to, ile potrwa opracowanie szczepionki testowej,
kolejny etap jest często najdłuższy i najbardziej nieprzewidywalny.
Na testy kliniczne składają się trzy fazy, a na każdą z nich przypada wiele badań.
Testy fazy I koncentrują się na nasileniu reakcji systemu immunologicznego
oraz uzyskaniu szczepionki, która jest bezpieczna i skuteczna.
Faza II skupia się na określeniu stosownej dawki i planu dystrybucji
większej populacji.
Faza III określa bezpieczeństwo szczepionki
wśród pierwszej grupy pacjentów,
jednocześnie identyfikując rzadkie skutki uboczne i powikłania.
Zważając na liczne zmienne i długoterminowe bezpieczeństwo,
jest niezwykle trudno przyspieszyć testy kliniczne.
W ekstremalnych okolicznościach, naukowcy prowadzą kilka badań na raz
w ramach jednej fazy.
Jednak wciąż trzeba spełnić surowe kryteria bezpieczeństwa.
Czasami laboratoria mogą przyspieszyć ten proces
wykorzystując uprzednie, zatwierdzone już leczenia.
W 2009 roku naukowcy przystosowali szczepionkę na grypę do leczenia H1N1,
produkując powszechnie dostępną szczepionkę w zaledwie sześć miesięcy.
Niestety ten sposób działa jedynie w przypadku znanych nam patogenów,
których modele szczepionek już mamy.
Po udanych badaniach fazy III, odpowiednie organy narodowe
oceniają wyniki i zatwierdzają bezpieczną szczepionkę do produkcji.
Każda szczepionka ma unikalną mieszankę biologicznych i chemicznych składników,
które wymagają dedykowanych linii produkcyjnych.
W celu rozpoczęcia produkcji zaraz po zatwierdzeniu szczepionki,
plany produkcyjne muszą być projektowane równolegle z badaniami i testami.
To wymaga ciągłej koordynacji prac między laboratoriami i producentami,
jak i również dostosowywania zasobów do nagłych zmian w modelach szczepionki,
nawet jeśli oznacza to zaprzepaszczenie miesięcy pracy.
Z czasem postępy w badaniach wstępnych i produkcji
powinny przyspieszyć cały proces.
Badania wstępne sugerują, że przyszli naukowcy
mogą być w stanie przenosić kody genetyczne różnych wirusów
do jednego, tego samego modelu szczepionki.
Szczepionki oparte na kodach DNA i mRNA mogą znacząco usprawnić
wszystkie trzy etapy opracowywania szczepionki.
Chociaż nim nastąpi ten przełom,
naszą najlepszą strategią jest współpraca laboratoriów na całym świecie
i równoległa praca nad różnymi modelami.
Poprzez dzielenie się wiedzą i zasobami,
naukowcy mogą zwalczyć i okiełznać każdy patogen.
Quando surge um novo patógeno,
o nosso corpo e os sistemas de saúde ficam vulneráveis.
Nessa altura, necessita-se de uma vacina com urgência
para criar uma imunidade generalizada com uma perda mínima de vidas.
Então, com que rapidez podemos criar vacinas quando mais precisamos delas?
O desenvolvimento de vacinas geralmente pode dividir-se em três fases.
Na investigação experimental, os cientistas testam métodos diferentes
para encontrar conceções de vacinas seguras e replicáveis.
Após serem aprovadas em laboratório, passa-se aos testes clínicos
onde se avalia a sua segurança, eficácia e efeitos colaterais
em vários tipos de populações.
Por fim, passa-se à produção,
ou seja, o fabrico e a distribuição para uso público
Em circunstâncias normais, este processo leva em média 15 a 20 anos.
Mas, durante uma pandemia, os cientistas empregam diversas estratégias
para completar cada etapa o mais depressa possível.
A investigação experimental talvez seja a mais flexível.
O objetivo desta etapa é encontrar uma forma segura
de apresentar o vírus ou a bactéria ao nosso sistema imunológico.
Assim, o nosso corpo recebe a informação necessária para criar anticorpos
capazes de combater uma infeção real.
Há diversos modos de induzir essa resposta imunitária de forma segura,
mas os mais eficazes são os que levam mais tempo a produzir.
As vacinas atenuadas tradicionais geram uma resistência mais duradoura.
Mas dependem de estirpes virais enfraquecidas
que devem ser cultivadas em tecido não humano
durante longos períodos de tempo.
As vacinas inativadas seguem um método muito mais rápido,
ao aplicar calor, ácido, ou radiações diretamente para enfraquecer o patógeno.
As vacinas de subunidades, que injetam fragmentos inofensivos de proteínas virais
também são rápidas de elaborar.
Mas essas técnicas mais rápidas geram uma resistência menos robusta.
Estes são apenas três dos muitos tipos de vacinas existentes,
cada um com as suas vantagens e desvantagens.
Nenhum método garante o sucesso,
e todos requerem uma investigação demorada.
A melhor forma de acelerar as coisas é que diversos laboratórios
trabalhem em diferentes modelos simultaneamente.
Esta estratégia dinâmica
produziu a primeira vacina testável para o vírus Zika em sete meses,
e a primeira vacina testável para a COVID-19, em apenas 42 dias.
Ser testável não significa que a vacina terá sucesso.
Mas os modelos considerados seguros e de fácil duplicação
seguem para os testes clínicos, enquanto outros laboratórios exploram alternativas.
Mesmo quando uma vacina testável é produzida em 4 meses ou 4 anos,
a etapa seguinte é geralmente a mais longa e imprevisível no seu desenvolvimento.
Os testes clínicos têm três fases, cada uma delas com múltiplos ensaios.
Os ensaios da Fase I focam-se na intensidade da resposta imunitária gerada,
e tentam avaliar se a vacina é segura e eficaz.
Os ensaios de Fase II estabelecem a dosagem e o plano de administração
para uma população mais ampla.
E os ensaios da Fase III determinam a segurança
na população de uso primário da vacina,
enquanto também identificam efeitos colaterais raros e reações negativas.
Dado o número de variáveis e o foco na segurança a longo prazo,
é extremamente difícil acelerar os testes clínicos.
Em circunstâncias extremas, os investigadores realizam vários ensaios
na mesma fase ao mesmo tempo.
Mas ainda precisam de cumprir critérios rigorosos de segurança antes de continuar.
Às vezes, os laboratórios podem acelerar o processo
utilizando tratamentos já aprovados.
Em 2009, os investigadores adaptaram a vacina anual da gripe para tratar o H1N1
produzindo uma vacina disponível em larga escala em apenas seis meses.
No entanto, esta técnica só funciona quando lidamos com patógenos conhecidos
que tenham conceitos de vacina bem estabelecidos.
Após obter sucesso na Fase III, um órgão regulador nacional
revê os resultados e aprova as vacinas seguras para produção.
Cada vacina tem uma mistura única de componentes químicos e biológicos
que requerem uma linha de produção especializada.
Para começar a produção assim que a vacina é aprovada,
têm de ser feitos planos de fabrico
em paralelo com as experiências e os testes
Isso requer uma coordenação constante entre laboratórios e fabricantes,
assim como recursos para se adaptarem a mudanças abruptas na conceção da vacina,
mesmo que isso signifique deitar fora meses de trabalho.
Com o tempo, os avanços na investigação experimental e produção
devem tornar o processo mais rápido.
Estudos preliminares sugerem que os futuros investigadores
talvez possam trocar material genético de diferentes vírus
no mesmo modelo de vacina.
Essas vacinas baseadas em ADN e ARNm podem acelerar drasticamente
todos os três estágios da produção de vacinas.
Mas enquanto tais avanços não acontecem,
a nossa melhor estratégia é que os laboratórios de todo o mundo cooperem
e trabalhem paralelamente em métodos diferentes.
Dividindo conhecimentos e recursos,
os cientistas podem dividir e vencer qualquer patógeno.
Quando surge um novo patógeno,
nosso corpo e os sistemas de saúde ficam vulneráveis.
Em momentos assim,
há a necessidade urgente de desenvolver uma vacina
para criar imunidade generalizada com perda mínima de vidas.
Quanto tempo leva para desenvolver uma vacina
quando mais precisamos dela?
O desenvolvimento de vacinas costuma ser dividido em três fases.
Na pesquisa exploratória, cientistas testam métodos diferentes
para encontrar modelos de vacina seguros e replicáveis.
Depois de examinados em laboratório,
eles passam por testes clínicos
em que são avaliados segurança, eficácia e efeitos colaterais das vacinas
em vários tipos de populações.
Por fim, vem a fabricação,
quando as vacinas são produzidas e distribuídas para uso público.
Em circunstâncias normais, esse processo leva, em média, de 15 a 20 anos.
Mas, durante uma pandemia, pesquisadores empregam diversas estratégias
para completar cada etapa o mais depressa possível.
A pesquisa exploratória talvez seja a mais flexível.
O objetivo dessa etapa é encontrar uma forma segura
de apresentar nosso sistema imunológico ao vírus ou à bactéria.
Assim, nosso corpo recebe a informação necessária
para criar anticorpos capazes de combater uma infecção real.
Há muitos modos de ativar uma reação imunológica com segurança,
mas os modelos mais eficazes também são os que demoram mais para serem produzidos.
Vacinas atenuadas tradicionais geram resistência mais duradoura,
mas dependem de estirpes virais enfraquecidas
que devem ser cultivadas em tecido não humano
durante longos períodos de tempo.
Vacinas inativadas seguem um método muito mais rápido,
com aplicação direta de calor, ácido ou radiação para enfraquecer o patógeno.
Vacinas de subunidades,
que injetam fragmentos inofensivos de proteínas virais,
também podem ser criadas rapidamente.
Mas essas técnicas mais rápidas geram resistência menos robusta.
Esses são apenas três dos muitos modelos de vacinas,
cada um com suas vantagens e desvantagens.
Nenhum método garante o sucesso,
e todos requerem pesquisa demorada.
A melhor forma de acelerar as coisas
é que diversos laboratórios trabalhem em modelos diferentes
ao mesmo tempo.
Essa estratégia dinâmica
produziu a primeira vacina testável para o vírus Zika em 7 meses
e a primeira vacina testável para a COVID-19 em apenas 42 dias.
Ser testável não significa que a vacina terá sucesso.
Mas modelos considerados seguros e facilmente replicáveis
seguem para testes clínicos,
enquanto outros laboratórios continuam a explorar alternativas.
Mesmo quando uma vacina testável
é produzida em quatro meses ou quatro anos,
a etapa seguinte é geralmente a mais longa e imprevisível do desenvolvimento.
Os testes clínicos têm três fases, cada uma delas com vários ensaios.
Os ensaios da fase um focam a intensidade da reação imunológica ativada
e tentam avaliar a segurança e a eficácia da vacina.
Os ensaios da fase dois estabelecem a dosagem e o plano de administração
para uma população mais ampla.
E os ensaios da fase três determinam a segurança
na população de uso principal da vacina,
enquanto também identificam efeitos colaterais raros e reações negativas.
Com a quantidade de variáveis e o foco na segurança a longo prazo,
é extremamente difícil acelerar os testes clínicos.
Em circunstâncias extremas, pesquisadores realizam vários ensaios
na mesma fase ao mesmo tempo,
mas ainda precisam cumprir rigorosos critérios de segurança antes de continuar.
Às vezes, os laboratórios podem acelerar o processo
utilizando tratamentos já aprovados.
Em 2009, pesquisadores adaptaram a vacina anual da gripe para tratar H1N1,
produzindo uma vacina disponível em larga escala em apenas seis meses.
No entanto, essa técnica só funciona quando lidamos com patógenos conhecidos
que tenham modelos de vacina bem estabelecidos.
Após o sucesso nos ensaios da fase três,
um órgão regulador nacional revê os resultados
e aprova vacinas seguras para produção.
Cada vacina tem uma mistura única de componentes químicos e biológicos
que requerem uma linha especializada de produção.
Para começar a produção, assim que a vacina é aprovada,
devem ser feitos planos de fabricação em paralelo com experiências e testes.
Isso requer coordenação constante entre laboratórios e fabricantes,
assim como recursos para se adaptarem a mudanças repentinas no modelo da vacina,
mesmo que isso signifique descartar meses de trabalho.
Com o tempo, avanços na pesquisa exploratória e na produção
devem tornar o processo mais rápido.
Estudos preliminares sugerem que futuros pesquisadores
talvez possam trocar material genético de diferentes vírus
no mesmo modelo de vacina.
Essas vacinas baseadas em DNA e RNAm podem acelerar drasticamente
todos os três estágios de produção de vacinas.
Mas, enquanto tais avanços não acontecem,
nossa melhor estratégia é que laboratórios de todo o mundo
cooperem e trabalhem paralelamente em métodos diferentes.
Ao compartilhar conhecimentos e recursos,
os cientistas podem dividir e vencer qualquer patógeno.
Când un nou patogen apare,
corpurile și sistemele noastre de sănătate devin vulnerabile.
În timpuri ca acestea, este nevoie urgentă de un vaccin
care să ofere imunitate generală cu pierderi minime de vieți.
Așadar, cât de rapid putem crea vaccinuri când avem nevoie de ele cel mai mult?
Crearea unui vaccin poate fi împărțită în trei faze.
În perioada de experimentare, oamenii de știință caută diferite modalități
pentru a găsi un design sigur și care poate fi replicat.
Odată ce acestea sunt testate în laborator poate începe testarea clinică,
unde vaccinurile sunt evaluate pentru siguranță, eficacitate și efecte secundare
pe o populație variată.
În final, are loc procesul de fabricație,
în care vaccinurile sunt produse și distribuite pentru a fi folosite.
În mod normal, tot acest proces poate dura de la 15 la 20 de ani.
Dar în timpul unei pandemii, cercetătorii adoptă diferite strategii
pentru a efectua fiecare etapă cât mai rapid posibil.
Cercetarea exploratorie este probabil cea mai flexibilă.
Scopul acestei etape este de a găsi o modalitate sigură
de a prezenta virusul sau bacteria sistemului nostru imunitar.
Acest lucru oferă corpului informațiile necesare pentru a produce anticorpi
capabili să lupte cu infecția reală.
Există multe modalități de a declanșa acest răspuns al sistemului imunitar,
dar în general, cel mai eficient design este și cel mai greu de realizat.
Vaccinurile atenuate tradiționale creează rezistență de lungă durată.
Dar se bazează pe tulpini virale slabe
care trebuie crescute în țesuturi non-umane perioade îndelungate de timp.
Vaccinurile inactive se bazează pe un proces mult mai rapid,
aplicând în mod direct căldură, acizi, sau radiații pentru a slăbi patogenul.
Vaccinurile în subunități, care injectează fragmente din proteinele virale
pot fi și ele create rapid.
Dar aceste metode mai rapide oferă o rezistență mai mică împotriva virusului.
Și acestea sunt doar trei dintre posibilele variante de design,
fiecare având avantaje și dezavantaje.
Nu e garantat că o variantă va funcționa
și toate necesită o cercetare îndelungată.
Cel mai bun mod prin care am putea accelera procesul
e ca mai multe laboratoare să lucreze simultan la mai multe variante.
Această strategie denumită „goana după linia de final”,
a produs primul vaccin testabil Zika în șapte luni,
și primul vaccin testabil COVID-19 în doar 42 de zile.
Chiar dacă sunt testabile, nu înseamnă că vor avea neapărat succes.
Dar modelele care sunt sigure și ușor de replicat
pot intra în testarea clinică în timp ce alte laboratoare continuă să exploreze.
Chiar dacă un vaccin testabil e produs în patru luni sau în patru ani,
următoarea etapă este de obicei cea mai lungă și neprevăzută.
Testarea clinică are trei etape, fiecare având mai multe părți.
Faza I se concentrează pe intensitatea răspunsului imun declanșat
și încearcă să evalueze dacă vaccinul e sigur și eficient.
Faza II urmărește alegerea unui dozaj și program de administrare corect
pentru o populație mai largă.
Și faza III determină siguranța vaccinului
pentru a fi administrat unei populații generale
și identifică efecte secundare rare și reacțiile negative.
Dat fiind numărul de variabile și accentul pus pe siguranța pe termen lung,
e foarte dificil ca testarea clinică să fie accelerată.
În circumstanțe extreme, cercetătorii efectuează mai multe teste
simultan în cadrul aceleiași etape.
Dar înainte de a continua,
trebuie să respecte criteriile stricte de siguranță.
Ocazional, laboratoarele pot accelera acest proces îmbunătățind
și folosind tratamente aprobate în trecut.
În 2009, cercetătorii au adaptat vaccinul pentru gripă pentru a trata H1N1,
producând un vaccin disponibil unui public larg în doar șase luni.
Cu toate acestea, această tehnică e posibilă doar când patogenii sunt similari
și au moduri de vaccinare bine stabilite.
După ce faza III se încheie cu succes, autoritatea națională de reglementare
analizează rezultatele și aprobă pentru producție vaccinurile sigure.
Fiecare vaccin conține un amestec unic de componente biologice și chimice
care necesită moduri de producție specializate.
Pentru a începe producția imediat după aprobarea vaccinului,
planurile de producție trebuie făcute în paralel cu cercetarea și testarea.
Asta necesită o coordonare constantă între laboratoare și producători,
cât și resursele pentru efectuarea unor eventuale schimbări,
chiar dacă asta ar putea însemna pierderea a luni de muncă.
De-a lungul timpului, progresele în cercetarea exploratorie și în producție
ar putea accelera acest proces.
Studiile sugerează că viitorii cercetători
ar putea folosi același design
pentru materialul genetic al mai multor tipuri de virusuri.
Aceste vaccinuri bazate pe ADN și mARN ar putea accelera
toate cele trei etape ale producției.
Dar până când vor apărea aceste noi metode,
strategia cea mai bună ar fi ca laboratoarele din toată lumea să coopereze
și să lucreze în paralel la mai multe variante de vaccin.
Împărtășind cunoștințe și resurse,
oamenii de știință pot diviza și cuceri orice patogen.
Когда появляется новый патоген,
беззащитны не только наши организмы, но и системы здравоохранения.
Для выработки коллективного иммунитета с минимальными жертвами
в подобных ситуациях возникает острая потребность в вакцине.
Насколько быстро может быть разработана вакцина, когда она так необходима?
Разработку вакцин обычно можно разбить на три этапа.
В ходе базовых исследований учёные экспериментируют с различными подходами
в попытке найти безопасный и воспроизводимый состав.
После проверки вакцины в лабораторных условиях начинаются клинические испытания,
в ходе которых вакцину тестируют на безопасность, эффективность
и побочные эффекты в различных целевых группах.
Затем начинается производство и распространение вакцины.
В обычных условиях весь этот процесс занимает в среднем от 15 до 20 лет.
Но во время пандемии исследователи используют различные стратегии,
чтобы максимально ускорить прохождение каждого из этих этапов.
Этап базовых исследований, пожалуй, является наиболее гибким в этом смысле.
Цель этого этапа — найти безопасный способ
познакомить нашу иммунную систему с вирусом или бактерией,
благодаря чему организм получит нужную информацию для создания антител,
способных победить настоящее заболевание.
Существуют различные безопасные способы, чтобы вызвать такую иммунную реакцию,
но обычно подбор самого эффективного состава
занимает наибольшее количество времени.
Традиционные аттенуированные, или ослабленные, вакцины
создают устойчивый иммунитет, но они содержат ослабленные штаммы вирусов,
в течение длительного времени культивируемые в тканях,
не являющихся человеческими.
При создании инактивированных, или убитых, вакцин
применяется более быстрый метод —
патогены ослабляются термической обработкой, излучением или кислотой.
Субъединичные вакцины, содержащие безвредные элементы вирусных белков,
также можно создать быстро.
Но эти быстрые методы не способствуют выработке надёжной сопротивляемости.
Это всего лишь три из многих способов разработки вакцин,
у каждого из которых есть свои достоинства и недостатки.
Ни один из подходов не даёт стопроцентных гарантий,
и каждый из них требует длительных исследований.
Поэтому самый оптимальный способ ускорить работу —
это дать разным лабораториям возможность одновременно испытывать разные модели.
Эта стратегия, ориентированная на быстрый результат,
за 7 месяцев дала нам первую пригодную для тестирования вакцину от вируса Зика
и первую пригодную для тестирования вакцину от COVID-19 всего за 42 дня.
Хотя пригодность к тестированию ещё не говорит об эффективности вакцины,
модели, признанные безопасными и воспроизводимыми, можно переводить
на этап клинических испытаний, пока другие лаборатории работают над альтернативами.
Требуются ли на создание пригодной к тестированию вакцины месяцы или годы,
следующий этап зачастую является самым долгим и непредсказуемым.
Клинические испытания включают три фазы с различными тестами.
Испытания первой фазы связаны с интенсивностью иммунного ответа
и направлены на подтверждение безопасности и эффективности вакцины.
В ходе испытаний второй фазы определяются необходимая доза и частота введения
для широких слоёв населения.
Испытания третьей фазы определяют безопасность вакцины
для основной популяции,
а также идентифицируют редкие побочные эффекты и непереносимость.
Принимая во внимание количество переменных и долгосрочную безопасность,
ускорить клинические испытания невероятно сложно.
В чрезвычайных ситуациях исследователи одновременно проводят
несколько испытаний за одну фазу.
Но для перехода на новый этап по-прежнему нужно соблюдать стандарты безопасности.
Иногда лабораториям удаётся ускорить этот процесс,
используя ранее утверждённые препараты.
В 2009 году исследователи видоизменили вакцину против сезонного гриппа
для профилактики H1N1,
предоставив общедоступную вакцину всего за шесть месяцев.
Однако использовать такой метод можно только с уже известными патогенами,
вакцины для которых уже давно разработаны.
Если испытания третьей фазы проходят успешно, национальный регулирующий орган
рассматривает результаты и утверждает производство безопасных вакцин.
Основу каждой вакцины составляет уникальная смесь
биологических и химических компонентов,
для каждого из которых необходим определённый производственный процесс.
Чтобы запустить выпуск сразу после утверждения вакцины,
параллельно с тестированиями необходимо разрабатывать производственные планы.
Это требует согласованности действий
между лабораториями и производителями,
а также ресурсов, чтобы подстраиваться к внезапным изменениям в составе вакцины,
даже если это перечеркнёт результаты работ, длившихся многие месяцы.
В будущем достижения в сфере поисковых исследований и производства
должны ускорить этот процесс.
Согласно предварительным исследованиям, учёные смогут вставлять
генетический материал разных вирусов в единую формулу вакцины.
Такие вакцины на основе ДНК и мРНК могут значительно ускорить
все три этапа производства.
Но до разработки новых технологий
наилучшая стратегия — это сотрудничество лабораторий по всему миру
и параллельная работа с разными подходами.
Делясь знаниями и ресурсами,
учёные смогут одолеть любые патогены.
เมื่อใดก็ตามที่เชื้อก่อโรคใหม่อุบัติขึ้น
ร่างกายและภูมิคุ้มกันของเรา ก็จะตกอยู่ในอันตราย
เราจึงต้องการวัคซีนอย่างเร่งด่วน ในเวลาคับขันเช่นนี้
เพื่อที่จะสร้างภูมิคุ้มกันให้ทั่วถึง และลดจำนวนผู้เสียชีวิตให้น้อยที่สุด
แล้วเราพัฒนาวัคซีนได้เร็วแค่ไหน ในเวลาที่เราต้องการมันมากที่สุด
โดยทั่วไปแล้ว การพัฒนาวัคซีน สามารถแบ่งออกได้เป็นสามระยะ
ในการค้นคว้าวิจัย นักวิทยาศาสตร์ได้ทดลองวิธีการต่าง ๆ
เพื่อที่จะค้นหารูปแบบวัคซีน ที่ทั้งปลอดภัยและสามารถทำซ้ำได้
เมื่อวัคซีนถูกนำมาทดสอบภายในห้องปฎิบัติการ มันได้ผ่านสู่ขั้นการทดสอบทางคลินิก
ซึ่งวัคซีนจะถูกประเมินในด้านความปลอดภัย, ประสิทธิภาพ, และผลข้างเคียง
ในกลุ่มประชากรต่าง ๆ
ขั้นตอนสุดท้าย วัคซีนจะถูกนำเข้าสู่กระบวนการผลิต
ซึ่งวัคซีนจะถูกผลิต และกระจายออกสู่ท้องตลาด
ตามปกติแล้ว กระบวนการดังกล่าว ใช้เวลาโดยเฉลี่ย 15 - 20 ปี
แต่ในช่วงที่มีการระบาด นักวิจัยจะงัดสารพัดยุทธวิธีออกมาใช้
เพื่อย่นระยะเวลา ในแต่ละขั้นตอนให้สั้นที่สุด
บางที การขั้นตอนการวิจัย อาจจะเป็นขั้นตอนที่ยืดหยุ่นที่สุด
เป้าหมายของระยะนี้ คือการเฟ้นหาวิธีที่ปลอดภัย
ในการก่อภูมิคุ้มกันของเรา ด้วยไวรัสและแบคทีเรีย
วิธีนี้เป็นการป้อนข้อมูล ที่สำคัญต่อการสร้างแอนติบอดี
เพื่อที่ร่างกายของเรา สามารถต่อสู้กับการติดเชิ้อจริงได้
การกระตุ้นการตอบสนองของภูมิคุ้มกัน ที่ปลอดภัยมีอยู่หลากหลายวิธีด้วยกัน
แต่โดยทั่วไป การออกแบบที่ดีที่สุด ก็ใช้เวลาในการผลิตนานมาก
วัคซีนที่ทำจากเชื้ออ่อนฤทธิ์ สามารถก่อภูมิที่คงทนอยู่ได้นาน
แต่เราต้องสร้างมัน จากเชื้อสายพันธุ์ที่อ่อนฤทธิ์
ที่ต้องเลี้ยงเป็นเวลานาน ในเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตที่มิใช่มนุษย์
วัคซีนที่ทำจากเชื้อที่ตายแล้ว ใช้เวลาสั้นกว่าในการผลิต
โดยใช้ด้วยความร้อน, กรด, หรือรังสี เพื่อทำให้เชื้อโรคอ่อนแรงลง
วัคซีนจากบางส่วนของเชื้อ ซึ่งทำจาก ส่วนโปรตีนที่ไม่เป็นอันตรายของไวรัส
ก็สามารถถูกทำขึ้นได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน
ทว่า เทคนิคที่รวดเร็วกว่าเหล่านี้ ให้วัคซีนที่มีประสิทธิภาพคงทนต่ำกว่า
นี่เป็นการออกแบบวัคซีนเพียงสามชนิด ในบรรดาการออกแบบวัคซีนมากมาย
ซึ่งแต่ละแบบก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย
ไม่มีวิธีการใดที่จะสามารถยืนยันได้ว่า มันจะได้ผล
และไม่ว่าจะวัคซีนแบบใด ก็ต้องการการวิจัยที่ใช้เวลายาวนาน
ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดในการเร่งกระบวนการ ก็คือต้องให้สถาบันวิจัยต่าง ๆ
วิจัยพัฒนาวัคซีน ในรูปแบบที่แตกต่างกันไปพร้อมกัน
ยุทธศาสตร์แข่งขันชิงชัยนี้
ได้ผลิตวัคซีนซิกาที่สามารถทดสอบได้ เป็นครั้งแรก ภายในเวลา 7 เดือน
และวัคซีนโควิด 19 ที่สามารถ ทดสอบได้เป็นครั้งแรก ในเวลาเพียง 42 วัน
วัคซีนที่จำไปทดสอบได้ ไม่ได้หมายถึงวัคซีนนั้นจะใช้ได้จริง
แต่รูปแบบที่ได้รับการพิจารณาแล้วว่าปลอดภัย และง่ายต่อการทำซ้ำ
สามารถถูกเข้าสู่ขั้นตอนการทดสอบทางคลินิก ในขณะที่การวิจัยอื่น ๆ ถูกทำคู่ขนานกันไป
ไม่ว่าวัคซีนที่สามารถทดสอบได้ จะถูกผลิตออกมาในเวลาสี่เดือนหรือสี่ปี
ขั้นถัดไปมักจะเป็นขั้นตอนที่ยาวนานที่สุด และคาดการณ์ไม่ได้ที่สุดในการพัฒนา
การทดสอบทางคลินิกมีสามระยะ แต่ละระยะมีหลายการทดสอบ
ระยะที่หนึ่ง มุ่งเน้นไปที่ระดับการตอบสนอง ของภูมิคุ้มกันที่ถูกกระตุ้น
และพยายามจะพิสูจน์ว่า วัคซีนนั้นปลอดภัยและมีประสิทธิภาพ
ระยะที่สอง เน้นการพิจารณาปริมาณ และตารางเวลาให้ยาที่เหมาะสม
กับกลุ่มประชากรในวงกว้างขึ้น
และระยะที่สาม ประเมินความปลอดภัย
ในกลุ่มประชากรชุดแรกที่ใช้วัคซีน
ขณะที่ทำการระบุผลข้างเคียง และผลตอบสนองที่เป็นลบที่หายากไปด้วย
ด้วยจำนวนตัวแปร และเป้าหมายที่ต้องการความปลอดภัยระยะยาว
มันยากมากที่จะเร่ง กระบวนการทดสอบทางคลินิก
ในสถานการณ์ขั้นวิกฤติ นักวิจัยจะทำการทดสอบหลายอย่าง
พร้อมกันในการทดสอบระยะเดียวกัน
แต่พวกเขายังต้องปฏิบัติตามเกณฑ์ความปลอดภัย ที่เข้มงวดก่อนที่จะดำเนินการต่อไปได้
บางครั้ง สถาบันวิจัยอาจเร่งกระบวนการนี้ ด้วยการใช้ประโยชน์
จากการรักษาที่ได้รับการรับรองมาก่อนหน้านี้
ในปี ค.ศ. 2009 นักวิจัยได้ปรับใช้ วัคซีนไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลมาใช้รักษา H1N1
ทำให้สามารถผลิตวัคซีนที่เข้าถึงได้ทั่วไป ในเวลาเพียงหกเดือน
อย่างไรก็ตาม เทคนิคนี้จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อ เรากำลังเผชิญหน้ากับเชื้อก่อโรคที่คุ้นเคย
ที่มีการออกแบบวัคซีนมาเป็นอย่างดีแล้ว
หลังจากความสำเร็จในการทดสอบระยะที่สาม หน่วยงานควบคุมกำกับของรัฐ
จะตรวจสอบและอนุมัติ วัคซีนที่ปลอดภัยสำหรับการผลิต
ส่วนประกอบทางชีววิทยาและทางเคมี ของวัคซีนแต่ละตัวมีความจำเพาะ
ที่จำต้องมีวิธีการผลิตที่จำเพาะ
เพื่อที่จะเริ่มการผลิตให้เร็วที่สุด ทันทีที่วัคซีนได้รับการอนุมัติ
แผนการผลิตต้องถูกออกแบบคู่ขนาน มากับการทำวิจัยและทดสอบ
สิ่งนี้ต้องอาศัยการประสานงานต่อเนื่อง ระหว่างสถาบันวิจัยและผู้ผลิต
รวมถึงทรัพยากรที่จะนำมาปรับใช้ เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของวัคซีนกระทันหัน
แม้ว่านั่นจะหมายถึงการเสียเวลา ทำงานไปเป็นแรมเดือน
เมื่อเวลาผ่านไป ความก้าวหน้า ในงานในระดับวิจัยเชิงสำรวจและการผลิต
ควรจะทำให้กระบวนการนี้รวดเร็วขึ้น
การศึกษาเบื้องต้นระบุว่านักวิจัยในอนาคต
อาจสามารถสับเปลี่ยนสารพันธุกรรม จากเชื้อไวรัสที่แตกต่างกัน
มาออกแบบให้อยู่ในวัคซีนตัวเดียวกันก็ได้
วัคซีนชนิด DNA และ mRNA นี้ อาจเร่งการผลิตวัคซีน
ทั้งสามระยะของการผลิตวัคซีนได้อย่างรวดเร็ว
แต่จนกว่าจุดเปลี่ยนนั้นจะมาถึง
ยุทธศาสตร์ที่ดีที่สุดคือ การให้สถาบันวิจัยทั่วโลกร่วมมือกัน
และทำงานแบบคู่ขนาน ด้วยวิธีการวิจัยที่ต่างกัน
ด้วยการแบ่งปันความรู้และทรัพยากร
นักวิทยาศาสตร์ก็จะสามารถ มีชัยเหนือเชื้อร้ายได้ทุกชนิด
Bir patojen ortaya çıktığında
vücutlarımız ile sağlık sistemleri savunmasız kalır.
Bu gibi zamanlarda,
minimum düzeyde can kaybıyla
yaygın bağışıklık tesis etmek için acilen bir aşıya ihtiyaç duyulur.
Peki, aşılara en çok ihtiyaç duyduğumuzda onları ne kadar hızlı geliştirebiliriz?
Aşı geliştirilmesi genellikle üç evreye ayrılır.
Keşif araştırmasında,
güvenli ve yinelenebilen aşı yapıları bulmak amacıyla
bilim insanları farklı yaklaşımlara dair deneyler yaparlar.
Bunlar laboratuvarda bir kez incelendiğinde klinik testlere girerler;
burada aşıların güvenliği, tesiri ve yan etkileri,
çeşitli kitleler temel alınarak değerlendirilir.
Son aşamada da üretim gelir,
burada, aşılar kamu kullanımı için üretilip dağıtılır.
Normal şartlar altında bu süreç ortalama 15 ile 20 yıl alır.
Fakat bir küresel salgın esnasında,
araştırmacılar her bir aşamayı olabildiğince hızlı geçebilmek için
çok sayıda strateji kullanırlar.
Keşif araştırması belki de en esnek olan aşamadır.
Bu aşamanın amacı,
bağışıklık sistemimizi virüs veya bakteriye tanıtmak için
güvenli bir yol bulmaktır.
Bu aşama, vücudumuza antikor üretebilmesi için bilgi verir,
antikorlar gerçek bir enfeksiyonla savaşma yetisine sahiptirler.
Bu bağışıklık tepkisini güvenli biçimde tetiklemek için birçok yol vardır
fakat genellikle en etkili yapılar, üretimi en yavaş olanlardır.
Geleneksel atenüe aşılar dayanıklı direnç oluştururlar.
Fakat bu aşılar, zayıflatılmış viral türlere dayanırlar,
bu türler, insan dışındaki bir dokuda uzun süre işlenmelidir.
Etkisizleşmiş aşılar ise çok daha hızlı bir yaklaşıma sahiptir,
bu aşılar, patojeni zayıflatmak için
doğrudan ısı, asit veya radyasyon uygularlar.
Alt birim aşılar, viral proteinlerin zararsız parçacıklarını enjekte ederler
ve bu aşılar da hızlıca üretilebilir.
Fakat bu hızlı teknikler daha az dayanıklı bir direnç üretirler.
Bunlar, birçok aşı yapısından sadece üçü,
her birinin artısı ve eksisi var.
Sadece tek bir yaklaşımın işe yarayacağının garantisi yok
ve bunların hepsi zaman alan araştırmalar gerektiriyor.
Yani, birçok laboratuvar için işleri hızlandırmanın en iyi yolu
farklı modeller üzerinde eş zamanlı olarak çalışmak.
Sona doğru yarış stratejileri
test edilebilir ilk Zika aşısını 7 ayda üretti
ve test edilebilir ilk COVID-19 aşısını da sadece 42 günde üretti.
Test edilebilir olmak, bu aşıların başarılı olacağı anlamına gelmiyor.
Fakat güvenli addedilen ve kolaylıkla yinelenebilen modeller
klinik testlere alınabilir,
bu sırada diğer laboratuvarlarda alternatif yollar araştırılır.
Test edilebilir bir aşı dört ayda veya dört yılda üretilse de
sonraki aşama, geliştirmenin sıklıkla en uzun ve en öngörülemez olanıdır.
Klinik testler üç aşamadan oluşur ve her biri çok sayıda deneme içerir.
Birinci evre denemelerinde,
tetiklenmiş bağışıklık tepkisinin yoğunluğuna odaklanılır,
aşının güvenli ve etkili olduğunu saptamak için denemeler yapılır.
İkinci evre denemeleri,
daha geniş bir kitledeki doğru dozaj ile teslimat programını belirlemeye odaklanır.
Üçüncü aşama denemeleri ise
aşının kullanıldığı birincil kitledeki güvenliği belirler,
ayrıca seyrek görülen yan etkiler ile olumsuz tepkileri de tanımlar.
Değişkenlerin sayısı ve uzun dönem güvenliğe dair odaklanma
dikkate alındığında
klinik testi hızlandırmak inanılmaz derecede zorlaşır.
Olağanüstü durumlarda araştırmacılar,
aynı anda bir evrede çok sayıda deneme yaparlar.
Fakat buna devam etmeden önce,
sıkı güvenlik kriterlerini yine de karşılamaları gerekir.
Bazen laboratuvarlar, daha önce onaylanan tedavilerinin gücü yoluyla
bu süreci hızlandırabilirler.
2009'da araştırmacılar mevsimsel grip aşısını,
H1N1 virüsünü tedavi etmek için ona uyarladılar,
böylece yaygın olarak erişilebilen bir aşıyı sadece altı ayda ürettiler.
Yine de bu teknik sadece bilinen patojenlerle uğraşıldığında işe yarar,
bu patojenlerin iyi yapılandırılmış aşı yapıları var.
Başarılı olan üçüncü evre denemesinden sonra,
bir ulusal düzenleme kurulu sonuçları gözden geçirir
ve güvenli aşıları üretim için onaylar.
Her aşının eşsiz olan biyolojik ve kimyasal karışım ögeleri vardır,
üretim için bu ögelerin özelleşmiş iletişim hatlarının olması gerekir.
Aşı onaylanır onaylanmaz üretime başlamak için
üretim planları, araştırmalar ile denemelere paralel olarak tasarlanmalıdır.
Bu da laboratuvarlar ile üreticiler arasında
daimi bir koordinasyon gerektirir.
Bunun yanı sıra, aşı yapımıyla ilgili ani değişikliklere
kaynakların uyum sağlaması için de daimi bir koordinasyon gerektirir,
bu durum aylarca süren çalışma rafa kaldırılsa bile böyledir.
Zamanla keşif araştırmasındaki ve üretimdeki gelişmelerin
bu süreci hızlandırması gerekir.
Ön çalışmalar, farklı virüslerdeki genetik materyaller ile aynı aşı yapısını
belki de gelecekteki araştırmacıların takas edebileceğini ileri sürüyor.
Bu DNA ve mRNA temelli aşılar,
aşı üretiminin üç evresini de önemli ölçüde hızlandırabilir.
Fakat böyle atılımlar gerçekleşene kadar,
dünya çapındaki laboratuvarlar için en iyi stratejimiz, iş birliği yapmak
ve farklı yaklaşımlarda paralel olarak çalışmak.
Bilgiyi ve kaynakları paylaşarak
bilim insanları her patojeni parçalarına ayırabilir ve ele geçirebilir.
Khi một mầm bệnh mới xuất hiện,
cơ thể và các hệ thống y tế của chúng ta dễ bị tổn thương.
Vào những lúc như thế này, nhu cầu cấp thiết cho một loại vắc-xin
để tạo ra khả năng miễn dịch rộng rãi cùng giảm thiểu thiệt hại tính mạng.
Vậy ta có thể phát triển một vắc-xin nhanh tới đâu khi ta cần chúng nhất?
Sự phát triển của vắc-xin thông thường có thể chia thành ba giai đoạn.
Ở nghiên cứu thăm dò, các nhà khoa học thí nghiệm với các phương pháp khác nhau
để tìm các mẫu vắc-xin an toàn và nhân rộng rãi.
Khi được kiểm định tại phòng thí nghiệm, họ đưa vào thử nghiệm lâm sàng,
nơi các vắc-xin được đánh giá về an toàn, hiệu quả và các tác dụng phụ
qua một loạt các nhóm người.
Cuối cùng, sản xuất,
nơi các vắc-xin được sản xuất và phân phối cho sử dụng công cộng.
Dưới các tình huống bình thường, quá trình mất trung bình 15 đến 20 năm.
Nhưng trong suốt một đại dịch, các nhà nghiên cứu dùng nhiều chiến lược
để chuyển qua từng giai đoạn nhanh hết khả năng.
Nghiên cứu thăm dò có lẽ là linh động nhất.
Mục tiêu của giai đoạn này là để tìm một cách an toàn
để cho hệ thống miễn dịch của chúng ta tiếp xúc vi-rút hoặc vi khuẩn.
Điều này đưa cơ thể chúng ta thông tin nó cần để tạo ra các kháng thể
có khả năng chống lại sự truyền nhiễm thật sự.
Có nhiều cách để an toàn kích hoạt sự phản ứng miễn dịch này,
nhưng đa số, những mẫu hiệu quả nhất cũng tốn nhiều thời gian nhất để sản xuất.
Những vắc-xin giảm độc lực truyền thống tạo ra khả năng chống chịu lâu dài.
Nhưng chúng phụ thuộc vào những chủng vi-rút yếu
buộc phải nuôi cấy trong mô không phải của con người thời gian dài.
Các vắc-xin bất hoạt có sự tiếp cận nhanh hơn nhiều,
trực tiếp áp dụng nhiệt, a-xít hay bức xạ để làm suy yếu mầm bệnh.
Các vắc-xin tiểu đơn vị, thứ tiêm các đoạn protein vô hại,
cũng có thể được tạo ra nhanh chóng.
Nhưng các kỹ thuật nhanh hơn này tạo ra khả năng phục hồi kém mạnh mẽ hơn.
Đây chỉ là ba trong số rất nhiều mẫu vắc-xin,
mỗi cái đều có ưu và nhược điểm riêng.
Không có phương pháp duy nhất nào được đảm bảo là hiệu quả
và tất cả chúng đều yêu cầu tiêu tốn thời gian nghiên cứu.
Vậy cách tốt nhất để đẩy nhanh mọi thứ là cho nhiều phòng thí nghiệm
làm việc trên các mẫu khác nhau cùng lúc.
Chiến lược chạy đua về đích này
đã tạo ra vắc-xin Zika thử nghiệm đầu tiên trong bảy tháng
và vắc-xin thử nghiệm COVID-19 đầu tiên chỉ với 42 ngày.
Được thử nghiệm không có nghĩa là các vắc-xin này sẽ thành công.
Nhưng các mẫu được coi là an toàn và dễ dàng nhân rộng
có thể vào thử nghiệm lâm sàng lúc các phòng khác tiếp tục tìm các lựa chọn.
Bất cứ một vắc-xin thử nghiệm được sản xuất trong bốn tháng hay bốn năm,
giai đoạn tiếp thường là giai đoạn dài và khó lường nhất của việc phát triển.
Thử nghiệm lâm sàng gồm ba giai đoạn, mỗi cái lại chứa nhiều thử nghiệm.
Giai đoạn thử nghiệm I tập trung vào cường độ của phản ứng miễn dịch,
và cố gắng xây dựng vắc-xin an toàn và hiệu quả.
Giai đoạn thử nghiệm II tập trung xác định liều lượng đúng và kế hoạch phân phát
trên một lượng dân số rộng hơn.
Và giai đoạn thử nghiệm III xác định độ an toàn
qua vắc-xin chính sử dụng trong cộng đồng,
đồng thời cũng xác định tác dụng phụ hiếm gặp và các phản ứng tiêu cực.
Để đưa ra các biến số và tập trung vào độ an toàn lâu dài,
nó cực kỳ khó để đẩy nhanh thử nghiệm lâm sàng.
Trong các tình huống cực đoan, các nhà nghiên cứu chạy nhiều thử nghiệm
trong một giai đoạn cùng lúc.
Nhưng chúng vẫn cần đáp ứng các tiêu chí an toàn trước khi chuyển tiếp.
Đôi lúc, các phòng thí nghiệm có thể xúc tiến quá trình này bằng tận dụng
các phương pháp điều trị được phê duyệt trước đó.
Năm 2009, các nhà nghiên cứu đã điều chỉnh vắc-xin cúm mùa để điều trị H1N1—
sản xuất một vắc-xin có sẵn rộng rãi chỉ trong sáu tháng.
Tuy nhiên, kỹ thuật này chỉ hoạt động khi xử lý các mầm bệnh quen thuộc
có các mẫu vắc-xin đã được xây dựng tốt.
Sau khi giai đoạn III thành công, một cơ quan quản lý quốc gia
xem xét các kết quả và phê duyệt các vắc-xin an toàn để sản xuất.
Mỗi vắc-xin có sự pha trộn độc đáo giữa các thành phần sinh học và hóa học
đòi hỏi một dây chuyền chuyên dụng để sản xuất.
Để bắt đầu sản xuất ngay khi vắc-xin được phê duyệt,
các kế hoạch sản xuất buộc phải được làm song song với nghiên cứu và thử nghiệm.
Điều này đòi hỏi sự phối hợp ăn ý giữa các phòng thí nghiệm và nhà sản xuất,
cũng như các nguồn lực đáp ứng với các thay đổi đột ngột trong mẫu vắc-xin—
thậm chí nghĩa rằng bỏ đi hàng tháng trời làm việc.
Qua thời gian, các tiến bộ trong nghiên cứu thăm dò và sản xuất
sẽ làm quá trình này nhanh hơn.
Các nghiên cứu sơ bộ cho thấy nhà nghiên cứu tương lai
có thể hoán đổi vật liệu di truyền từ các loại vi-rút khác nhau
vào cùng một mẫu vắc-xin.
Các vắc-xin dựa trên DNA và mRNA có thể nhanh chóng xúc tiến
cả ba quá trình sản xuất vắc-xin.
Nhưng cho đến khi các đột phá đạt tới,
chiến lược tốt nhất của ta là cho các phòng nghiên cứu toàn thế giới hợp tác
và làm việc song song với nhiều phương pháp khác nhau.
Bằng việc chia sẻ kiến thức và các nguồn lực,
Các nhà khoa học có thể phân chia và chế ngự bất cứ mầm bệnh nào.
当一个全新的病原体出现时，
我们的身体很容易受到侵害。
这时候，我们就迫切需要疫苗
来激活人体的免疫系统， 挽救更多的生命。
那么在紧急状态下， 最快需要多久可以研发出疫苗呢？
疫苗研发大体可以分为三个阶段。 [ 研发 ] [临床试验 ] [ 生产 ]
在早期研发阶段中， 科学家们会尝试各种各样的方法，
去寻找安全并且可以复制的疫苗。
在经过实验室检验后， 它们将进入临床测试阶段，
针对不同群体， 对疫苗的安全性、高效性
和副作用进行评估。
最后，是制药阶段，
疫苗将被生产和发配给大众接种。
在正常情况下， 这个过程会持续 15 到 20 年。
但是在疫情大流行期间， 研究人员会应用大量的方法，
去尽可能快的通过每个阶段的试验。
早期研发阶段是最具有灵活性的，
这个阶段的目的是找到一个安全的途径
将病毒或细菌引入人体的免疫系统，
这将给人体提供所需要的信息，
以产生足以对抗真正感染的抗体。
许多方法可以安全地激活免疫反应，
但通常来说，最有效的方法， 其研发时间也是最久的。
传统的减毒活疫苗 会产生长效的免疫效力。
但是它所依赖的弱毒株
必须在非人体组织中 培养很长一段时间。
灭活疫苗则需要花费 更长的时间去研发，
它需要通过加热，酸处理 或者辐射来弱化病原体。
亚单位疫苗， 即注射病毒蛋白的无害片段，
也可以被快速的研制。
但是这些相对快速的技术 会导致较弱的效力。
这些只是众多疫苗设计中的三种方法，
每一种都有其优缺点。
没有任何一种技术是 100% 有效的，
并且所有的技术 都需要经历耗时的研究。
所以加快疫苗研发的最佳方法
是让许多实验室同时研究不同的模型。
这种竞争策略
让科学家们在 7 个月内 研制出了可实验的寨卡疫苗，
并且在 42 天内研制出了 第一支可实验的新冠病毒疫苗。
拥有实验性疫苗并不代表 这些疫苗已经研发成功，
但那些被认为安全 并且易于复制的模型
可以在研发其他方案的同时 进行临床试验。
无论实验性疫苗在四个月 还是四年内研制出来，
下一个阶段往往是研发过程中 最漫长且最不可预测的。
临床试验由四个阶段组成， 每个阶段包含多次试验。
[ 1. 免疫反应 ] 第一阶段重点观察引起免疫反应的强度，
并且确保疫苗是安全有效的。
[ 2. 剂量和接种 ] 第二阶段着重确定对大范围群体的
注射剂量和接种方案。
[ 3. 安全性和副作用 ] 第三阶段试验负责确认疫苗
在主要群体中的安全性，
以及疫苗引起的副作用和不良反应。
面对如此多的不确定因素 并且着眼于长期的安全性，
想要加快临床试验是极其困难的。
在极端情况下， 研究人员会在同一个阶段
进行很多次实验。
但是他们在进入下一个阶段前， 仍然需要满足严格的安全标准。
偶尔，实验室可以通过 借助已批准的技术
来加快这个过程。
在 2009 年， 研究人员曾采用 季节性流感疫苗来治疗 H1N1——
在六个月内生产出了 可大规模接种的疫苗。
然而，这项技术只有在处理 和已拥有成熟疫苗设计的病毒
相似的病原体时才可以使用。
当第三阶段实验成功后， 国家监管机构
会审查结果并批准 安全达标的疫苗投入生产。
每种疫苗都拥有其独特的 生物和化学成分，
需要一种专门的生产线进行生产。
为了让疫苗在得到批准后 尽快投入生产，
生产计划必须和 疫苗的研发、测试同步进行。
这需要实验室 和生产商之间不断协调，
并随时调整资源配置，以应对 疫苗设计中的突然变化——
尽管那意味着 几个月的努力将付诸东流。
随着时间的推移， 探索性研究和生产中的技术进步
应该会加快这一进程。
初步研究已表明， 未来的研究人员
将有可能在同一种疫苗设计中
替换不同病毒的遗传物质。
这些基于 DNA 和 mRNA 的疫苗 会大大加快
疫苗研发的所有三个阶段。
但是在取得这项突破之前，
最好的策略就是 全世界的实验室共同合作，
并且同时进行多种方案的研发。
通过共享知识和资源，
科学家们将能够 辨别并且攻克任何病毒。
一旦出現新的病原體，
人體和健康照護系統就變得脆弱。
這時候就迫切需要疫苗，
將免疫力大量散播出去， 讓人命損失減至最低。
所以，在最需要的時候， 我們能以多快的速度開發出疫苗？
一般而言，疫苗開發 可以分為三階段。
在探索性研究階段， 科學家會實驗不同的方法，
以找出安全且可複製的疫苗設計。
一旦在實驗室中完成審查之後， 就會進入臨床測試階段，
要測試的包括疫苗 對各種不同族群的
安全性、效力，以及副作用。
最後是生產製造階段，
此時要生產疫苗， 散佈出去給大眾使用。
在一般的情況下，
這個流程平均要花 十五到二十年的時間。
但在疫情進入全球大流行時， 研究者會採用數種策略
盡快完成每個階段。
探索性研究可能是最有彈性的。
這個階段的目標是要 找出安全的方式，
讓我們的免疫系統認識 這種病毒或細菌。
這麼一來，我們的身體 就能得到必要的資訊，
可以創造出抗體， 來對抗實際的感染。
有許多方式能安全地 觸發這種免疫反應，
但一般而言，最有效的設計 生產速度也最慢。
傳統的活性減毒疫苗 會創造出長效的恢復力。
但這類疫苗要仰賴 長時間在非人類組織中
培養出來的減毒病毒株。
不活化疫苗用的方法就快很多，
直接使用熱、酸， 或輻射將病原體減毒。
次單位疫苗注射的是 病毒蛋白質中無害的部分，
開發這種疫苗也很快。
但用這些較快技術 所產生的抵抗力較差。
以上只是許多疫苗設計中的三種，
每種都各有其優缺點。
無法保證哪一種方法絕對行得通，
且這些方法全都需要耗時的研究。
加速開發疫苗最好的辦法就是
由許多實驗室同時投入不同的模型。
這種賽跑看誰先到終點的策略
曾經在七個月內製造出 最早可測試的茲卡疫苗，
並在短短四十二天內製造出最早 可測試的新型冠狀病毒疫苗。
那些疫苗只是可測試， 並不表示已經成功。
但被視為安全且容易複製的模型
就能進入臨床測試，同時其他 實驗室則會繼續探索替代方案。
不論是花四個月或四年 生產出來的可測試疫苗，
下一個階段通常都是開發過程中 最漫長也最無法預測的階段。
臨床測試包含三個階段， 每個階段都要做多個試驗。
第一階段試驗著重在 觸發的免疫反應有多強，
嘗試確認疫苗安全有效。
第二階段試驗著重在針對各種族群
決定適當的劑量以及施打時程表。
第三階段試驗著重在判斷
疫苗對於其主要使用族群是否安全，
同時也要找出罕見的 副作用及負面反應。
因為變數很多，且著重長期安全，
要加速臨床測試是難上加難。
在極端的情況下，研究者會同時
在一個階段中進行多個試驗，
但仍須達到嚴格的安全標準 才能繼續進行。
偶爾，實驗室能夠使用 過去核准的處理方式
來加速這個過程。
2009 年，
研究者採用了季節性 流感疫苗來治療 H1N1——
只花了六個月，就產生出 能廣泛使用的疫苗。
然而，這種技巧只能用來對付已經
有良好疫苗設計的熟悉病原體，
在第三階段試驗成功之後， 就會由國家的當權規範機關
來審視結果和批准， 讓安全的疫苗能開始生產製造。
每種疫苗各是不同 生物和化學成份的獨特混合，
需要專門的生產線來生產。
若要在疫苗被核准之後 就開始生產製造，
就必須要在研究和測試的時候 同步進行生產製造計畫。
實驗室和製造商之間 就得經常協調，
還得有資源配合 可能會突然改變的疫苗設計——
即使改變可能意味著 幾個月的努力都白費。
隨著時間，在探索性研究 和生產製造上的進步
可能會讓這個流程更快速。
初步研究指出，未來的研究者
可能可以將不同病毒的遺傳物質
交換到同樣的疫苗設計中。
這些以疫苗為依據的 DNA 和 mRNA 能夠顯著加快
疫苗生產的三個階段。
但，在這種突破出現之前，
我們的最佳策略就是 全世界的實驗室同心協力，
同步投入不同的方法。
透過分享知識和資源，
科學家定能各個擊破任何病原體。